Соф’я Аляксандраўна МОШКА палічыла, што ў цёплай хаце, дзе топіцца кафлянка, размаўляць будзе зручней, і гасцінна расчыніла дзверы. Прайшоўшы праз сені, запоўненыя водарам нядаўна знятых з дрэў яблыкаў, мы трапілі ва ўтульны пакой, дзе да нас далучыўся Вікенцій Юльянавіч. Як высветлілася, гаспадары родам не з Багданава, але абое нарадзіліся і выраслі на Валожыншчыне: яна – у Малым Запруддзі, ён – у Кражыне. У саўгас прыехалі на працу. Соф’я скончыла Ашмянскі тэхнікум, нейкі час папрацавала ў калгасе імя Чапаева, пазней маладога эканаміста запрасілі ў сваю каманду багданаўцы. У калектыве агульнай павагай карыстаўся галоўны аграном Вікенцій Мошка. У 1974 годзе маладыя людзі згулялі вяселле. З той пары, а гэта 45 гадоў, яны – разам, выгадавалі дзяцей, маюць уцеху ва ўнуках. У прафесійным плане ніводзін з іх не стаяў на месцы. Зменлівы лёс падкінуў дастатковую колькасць кар’ерных пературбацый. С. А. Мошка пэўны час узначальвала сельвыканкам (багданаўцы з цяплом успамінаюць, якой энергічнай, дзелавітай і справядлівай была іх сельсавецкая лідар), завяршыла ж працоўную дзейнасць у гаспадарцы. Вікенцій Юльянавіч з 1982 па 1988 гады ўзначальваў калектыў багданаўскіх сельгасвытворцаў, а да пенсіі працаваў намеснікам дырэктара, аграномам.
Дом, у якім жывуць, некалі маладой сям’і выдзеліў саўгас. На працягу дзесяцігоддзяў яны не аднойчы ўдасканальвалі сваё жыллё, таму на ўчастку цэлы комплекс пабудоў. Я завітала сюды без папярэдняй дамоўленасці, тут ніхто не рыхтаваўся да прыёму гасцей. Тым не менш, уразіў парадак, што пануе ва ўсіх кутках утульнага двара. Гаспадыня моцна расперажывалася, што “кветкі ўжо адцвілі і пахваліцца ёй няма чым”. Мне ж такі момант падаўся няважным. Спадабалася атмасфера іх дому, шчырыя сяброўскія адносіны мужа і жонкі, сапраўдная павага адзін да аднаго і нават да незнаёмага карэспандэнта раённай газеты. Патрэбна адзначыць, у гэтай сям’і “Працоўная слава” на пачэсным месцы. Ветлівыя людзі запэўнілі, што нас чытаюць з задавальненнем. Перадалі прывітанне калектыву. А жыхарам раёна пажадалі здароўя і самага аптымістычнага, па-сапраўднаму пазітыўнага ўспрыняцця жыцця, якое толькі магчыма.
З суседкай насупраць Таццянай Васільеўнай САБАЛЕЎСКАЙ я пазнаёмілася даўно, яшчэ ў тую пару, калі прыгожая, інтэлігентная жанчына ўзначальвала калектыў Багданаўскай сярэдняй школы. Мы даўно не бачыліся, тым не менш, адразу пазнала гаспадыню. Яна завіхалася на сваім участку і, як і суседзі, моцна здзівілася незапланаванаму візіту. Таццяна Васільеўна амаль не змянілася, ва ўсякім разе не пастарэла і, нягледзячы на будзённае адзенне, па-ранейшаму выглядае элегантна і маладжава.У былога педагога мноства хобі. Па-першае, яна – выдатная майстрыха. Уборы, якія выходзяць з-пад яе ўмелых рук, з задавальненнем носяць і сваякі, і сябры. Па-другое, адукаваны чалавек, безумоўна, знаходзіць час на кнігі і сканворды, цікавіцца навінамі. А самая вялікая яе любоў – зямля. Калі працавала ў школе, часу на кветкі, дрэвы, кусты не хапала, таму зараз, як кажуць, адводзіць душу. Ганарыцца тым, што пачала асвойваць прышчэпкі, любіць эксперыментаваць з вырошчваннем агародніны. Я заўважыла безліч сакавітых гронак вінаграду, якім абвіта добрая частка дома, і падзівілася, калі ж гаспадыня паспявае выконваць столькі работ. Тая з усмешкай патлумачыла, што нікуды не спяшаецца, робіць усё з задавальненнем, да таго ж пра матулю не забываюць сыны з сем’ямі – памочнікаў хапае.
Пра што асабліва пагаворыш, калі час прыспешвае? Тым не менш, Таццяна Васільеўна паспела ўзгадаць школы, дзе набывала адукацыю, – Навасёлкаўскую і Вішнеўскую, аднакласнікаў. Дарэчы, з большасцю школьных таварышаў яна падтрымлівае сяброўскія адносіны на працягу ўсяго жыцця. Літаральна нядаўна яны адзначылі 50-годдзе свайго выпуску. На жаль, імглісты дождж не дазволіў зрабіць яркія здымкі цудоўных падворкаў, але і на тых кадрах, што атрымаліся, у вочы кідаецца індывідуальнасць, імкненне да гармоніі і рацыянальнасці. Менавіта гэтымі рысамі вызначаюцца гаспадары-суседзі з Багданава.
