Калі ў большасці сем’яў з нагоды Дня абаронцаў Айчыны звычайна падарункі ўручаюць мужчынам, то муж і жонка ГОБРЫСЫ з Валожына віншаванні прымаюць разам. І гэта не дзіўна, для абаіх 23 лютага – прафесійнае свята.
Міхаіл Васільевіч – старшы лейтэнант, Таццяна Сяргееўна – прапаршчык. Людзі ў ваеннай форме аддана выконваюць няпростыя абавязкі па службе, а дома разам ствараюць утульнасць і дабрабыт для нашчадкаў – сына Максіма і дачушкі Ганны.
Цікава, што і Міхаіл, і Таццяна ў дзяцінстве пра армію не марылі. Юнак бачыў сябе вадзіцелем, пажадана ў камандзе выратавальнікаў. Дзяўчына ж спадзявалася вывучыцца на кулінара. Але склалася інакш. Пасля тэрміновай службы, якую праходзіў менавіта ў Валожыне, Міхаіл атрымаў прапанову застацца ў воінскай часці. Ён разгледзеў пытанне з усіх бакоў і даў згоду. Ужо будучы кантрактнікам, скончыў тэхнікум, вывучыўся на прапаршчыка, пазней атрымаў афіцэрскія пагоны.
Дзяўчыну памяняць планы таксама прымусілі жыццёвыя акалічнасці. Юная Таня, нягледзячы на тое, што скончыла вучылішча, пэўны час працавала санітаркай у бальніцы. Праз некалькі гадоў змагла ўладкавацца ў часць. Пачынала ў званні радавога, затым насіла яфрэйтарскія, сяржанцкія пагоны, а калі здала неабходны экзамен, стала прапаршчыкам.
Маладыя людзі хоць служылі ў адным батальёне, ніякіх стасункаў між сабой не мелі, пакуль не пазнаёміліся ў агульных сяброў на святкаванні Новага года. Сур’ёзныя, удумлівыя, яны з дарослай адказнасцю ставіліся да шлюбу, таму пачуцці правяралі нязвыкла доўга. Вяселле сыгралі праз чатыры гады. З той пары – сям’я. Кожны з іх добра разумее сваю палавіну, тым больш, што характары маюць падобныя. На працы гэта шчырыя прафесіяналы, якія разам з іншымі прадстаўнікамі Узброеных Сіл рэспублікі нясуць адказнасць за мірнае існаванне народа, дома – любячыя бацькі і старанныя гаспадары. Мужчына і жанчына ўпэўнены: узаемная павага і дабрабыт блізкіх – важнейшыя паняцці ў свеце. Для Міхаіла прывабны прапаршчык – каханая жанчына, цудоўная матуля іх дзяцей і самая жаноцкая прадстаўніца прыгожай паловы чалавецтва. Таццяна ж сцвярджае: яе любімы афіцэр – чалавек з залатымі рукамі, надзейны абаронца і выключны дарадца адносна шырокага кола жыццёвых пытанняў. Яны – класічная пара, у якой муж адказвае за брутальныя рэчы, яна – за ўтульнасць і камфорт. Карацей, кожны выконвае тое, што ўмее рабіць лепш. А ўсё ж большасць пытанняў вырашаюць разам.
Цікавы факт: у Гобрысаў з двух бакоў дзяды мелі гераічнае мінулае – абаранялі родную зямлю ў час Вялікай Айчыннай вайны. Таму 23 лютага ў гэтай сям’і абавязкова з гонарам будуць гучаць імёны Міхаіла Васільевіча Пасекі з Ганчароў і Івана Фаміча Радыны з Брылькоў.
Напярэдадні любімага свята Таццяна і Міхаіл жадаюць сваім калегам і ўсім, хто лічыць сябе абаронцамі, здароўя, цікавай службы, поспеху і яркага сонца над мірнай Беларуссю.
Нават самы недасведчаны чалавек зразумее: такую ўзнагароду за проста так не атрымаеш. Не марыў пра яе і юнак з вёскі Баркі, калі прызываўся ў войска. Аднак яшчэ ў вучэбцы, калі яго сталі рыхтаваць у сапёры, западозрыў, што “могуць кінуць у Афган”. Толькі прыступіў да асваення спецыяльнасці, як яго адшукаў яшчэ адзін жыхар Валожыншчыны. Павел Падрэз з вёскі Зарэчная вучэбку прайшоў і ў якасці вадзіцеля адбываў у Афганістан. Маладыя людзі пазнаёміліся, трошкі пагутарылі і сталі развітвацца. Павел ужо паспеў адысці на некалі метраў, як раптам вярнуўся і моцна абняў земляка. Гэта была адзіная іх сустрэча. Менавіта там, на афганскай зямлі, Сяргей даведаўся пра подзвіг Падрэза. Мужны юнак змог адвесці свой палаючы БТР ад калоны, загружанай боепрыпасамі…
Пра ўласны вопыт вайны Сягей Аляксандравіч узгадаць адмовіўся, толькі расказаў, што пры магчымасці стараўся не выпускаць з рук фотаапарат. Яму здавалася вельмі важным занатаваць кожнае імгненне. Толькі вось пераглядае здымкі рэдка. Балюча…