Адрес:

222357, г. Воложин, пл. Свободы, 2

Телефон приемной:

+375 (1772) 5-55-72

Режим работы:

с 8.00 до 13.00 и с 14.00 до 17.00 по будням

горячая линия: +375 (1772) 5-55-72

«Беларусь памятае, Міншчына ганарыцца»

СІМВАЛ НАДЗЕІ І ГЕРАІЗМУ

Напярэдадні свята Вялікай Перамогі і ў рамках акцыі, прысвечанай 75-годдзю вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў, група вучняў 9 “А” класа Ракаўскай сярэдняй школы наведала Беларускі дзяржаўны музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны ў г. Мінску. Для некаторых гэта было ўжо не першае знаёмства з такой асаблівай гістарычнай святыняй. Многія былі тут упершыню.

Музей гісторыі Вялікай Айчыннай вайны – не проста музей. Гэта сімвал надзеі, патрыятызму і гераізму савецкіх людзей. Гэта помнік тых страшных падзей і сведак смеласці і адданасці людзей, якія змагаліся за Радзіму. Нас, юнакоў і дзяўчат, уразіла экспазіцыя ўзбраення: танкі, ваенна-транспартныя самалёты і нават праслаўленая ў песнях “кацюша”. Асаблівую цікавасць прадстаўлялі рэчы Герояў Беларусі, такіх як маршал Сакалоўскі, разведчыца Алена Мазанік і інш. Не пакінулі абыякавымі і асабістыя дзённікі медсясцёр, а таксама падарункі – пасланні мірных жыхароў на фронт, кісет Кандрату Крапіве ад дачкі Люды…

Разважаючы пра вайну, хочацца верыць, што не толькі наша пакаленне, але і шмат будучых яна не закране, і нам не давядзецца бачыць падобны жах зверства. Шкада, што гэта перажылі нашы продкі, і якое шчасце, што мы жывём у мірнай Беларусі.

У ГОНАР ВЯЛІКАЙ ПЕРАМОГІ

Навучэнцы і супрацоўнікі Валожынскага сельскагаспадарчага прафесіянальнага ліцэя напярэдадні 9 Мая сабраліся ў актавай зале ўстановы адукацыі, каб адзначыць агульнае свята радасці і гонару за Вялікую Перамогу брацкіх народаў Савецкага Саюза над фашысцкай Германіяй.

Адкрыў мерапрыемства дырэктар ліцэя У. І. Мітрошчанкаў. У сваім выступленні ён адзначыў, што ўжо цэлае пакаленне людзей у нашай краіне нарадзілася і пражыло ўсё жыццё пад мірным небам, а памяць пра вайну назаўжды застаецца ў нашых сэрцах і перадаецца з пакалення ў пакаленне. А верш, які так пранікнёна і шчыра Уладзімір Іванавіч прачытаў, закрануў самыя патаемныя ноткі душы кожнага з прысутных і прымусіў слязінкі заблішчаць у вачах.

Усе, хто знаходзіўся ў зале, схілілі галовы перад светлай памяццю тых, каго ўжо няма з намі, хто цаной уласнага жыцця вызваліў родную зямлю.

Песні і фотаздымкі ваенных гадоў, кадры франтавой кінахронікі, вершы, прысвечаныя героям-пераможцам, стварылі ў зале атмасферу агульнага дачынення да трагічных падзей Вялікай Айчыннай вайны і яшчэ раз нагадалі, што абавязак нашчадкаў – свята захоўваць у сваіх сэрцах памяць пра вялікі подзвіг нашага народа.

ДА АБАРОНЫ РАДЗІМЫ ГАТОВЫ

На базе гімназіі № 1 г. Валожына прайшоў раённы этап рэспубліканскай спартыўна-патрыятычнай гульні “Зарнічка”. У спаборніцтвах прынялі ўдзел малодшыя школьнікі з пяці навучальных устаноў.

Суддзёй-каардынатарам выступіў настаўнік фізічнай культуры А. Б. Балабан. У судзейскую камісію, якую ўзначаліў капітан У. В. Паноў, увайшлі ваеннаслужачыя тэрміновай службы.

Кожная з пяці каманд выйшла на пастраенне ў адпаведнай прыгожай форме. Наперадзе рабят чакалі сур’ёзныя выпрабаванні. На першым этапе неабходна было прадэманстраваць свае ўменні ў страявой падрыхтоўцы. Бездакорна ў гэтым спаборніцтве

выступілі прадстаўнікі СШ № 2 г. Валожына. Прысутных уразіла выпраўка і сур’ёзнасць камандзіра дэсантнікаў з Ракаўскай СШ.

Атрады атрымалі маршрутныя лісты і адправіліся выконваць заданні. Станцыі “Павуцінне” і “Снайпер” размясціліся прама ў спартыўнай зале, а “Багна”, “Гаць”, “Міннае поле”, “Міны расцяжкі”, “Дот” – на спартыўнай пляцоўцы каля будынка гімназіі. Добраму задорнаму настрою спрыяла цёплае сонечнае надвор’е. Малодшыя школьнікі радаваліся выпадку пабыць на свежым паветры. На станцыях “Маленькія грамадзяне вялікай краіны”, “Сакрэтны пакет” у хлопчыкаў і дзяўчынак была магчымасць прадэманстраваць свае інтэлектуальныя здольнасці. Удзельнікі “Зарнічкі” сур’ёзна падышлі да кожнага конкурсу. Рабяты стараліся дзейнічаць зладжана, падбадзёрвалі і падтрымлівалі адзін аднаго. На станцыі “Дот” не было роўных у кіданні дроцікаў у прадстаўнікоў Дорскага ВПК, а найбольш мін абясшкодзілі вучні Ракаўскай СШ. Гімназісты першымі па агульным часе аказаліся на фінішы.

Усе каманды годна прайшлі выпрабаванні і справіліся з заданнямі. У выніку атрад “Пілот” Пяршайскага ВПК атрымаў Дыплом за ўдзел, каманды “Паветрана-дэсантныя войскі” Ракаўскай СШ і “Войскі спецыяльнага прызначэння” Дорскага ВПК – Дыпломы III ступені, атрад “Марачкі” гімназіі № 1 г. Валожына – Дыплом II ступені. Лепшы вынік паказаў атрад “Пагранічнікі” з СШ № 2, яны і прадставяць наш раён на абласным этапе спартыўна-патрыятычнай гульні “Зарнічка”.

РЭХА ВАЙНЫ АДДАЕЦЦА Ў ПАМЯЦІ

Свята Вялікай Перамогі кожны раз застаўляе ўзгадваць тых, хто цаной свайго жыцця абараняў Радзіму ад фашысцкай навалы. Адным з гэтых герояў быў мой бацька Сцяпан Іванавіч Шалай.

Нарадзіўся і жыў ён у вёсцы Слабада Дорскага сельсавета. У 15 гадоў родны мне чалавек быў прызваны на фронт, а ў 19 – камісаваны ў сувязі з раненнем. Асколкі снарада, што непадалёк узарваўся, пазбавілі зроку. Ён доўга лячыўся ў шпіталі і вярнуўся дамоў інвалідам I групы. Тое, што наогул вярнуўся жывым, было вялікім шчасцем, бо мноства сяброў засталіся ляжаць на полі бою. А колькі аднавяскоўцаў не прыйшло з вайны… У 24 гады бацька ажаніўся, і ў сям’і нарадзіліся і выраслі пяцёра дзяцей.

Доўгія гады Сцяпан Іванавіч быў членам раённага грамадскага аб’яднання інвалідаў па зроку. Працаваў на вучэбна-вытворчым прадпрыемстве для невідушчых у Маладзечне. Калі цяпер успамінаю татачку, дзіўлюся неверагоднай яго сціпласці. Ён ніколі не хадзіў па інстанцыях, нічога не патрабаваў і не крычаў пра свае заслугі. Публічных сустрэч і расповедаў пра вайну не любіў. А 9 Мая выпіваў чарку за Перамогу, за сваіх загінуўшых сяброў, а пасля спяваў і плакаў. Словы гэтай песні “Выпьем за тех, кто командовал ротами, кто умирал на снегу…” назаўсёды ўрэзаліся ў маю дзіцячую памяць.

А найбольш уражвае, што нават родныя, у тым ліку і мы, дзеці, ніколі не адчувалі, што жывём з чалавекам, які нават не ведае, як выглядае яго хата, жонка, дзеці… Хоць быў зусім сляпы, ён, як і ўсе мужчыны ў пасляваенны час, будавў дом, узводзіў гаспадарчыя пабудовы, ставіў плот, гуляў з намі малымі, на памяць чытаў вершы і казкі. Успамінаецца, як бацька любіў слухаць радыё, як вывучаў азбуку для сляпых. І працаваў, працаваў, працаваў…

Татачкі няма ўжо 26 гадоў, а памяць пра яго да гэтай пары аддаецца ў маім сэрцы аглушальным болем.

Нізкі паклон героям усіх войнаў! І няхай заўсёды ганарацца імі нашы дзеці і ўнукі.

Наталля ПРАКОПЧЫК, жыхарка г. Валожына


Старонкі ваеннага ліхалецця

У раённай бібліятэцы адкрылася выстава “Дзеці вайны. Пра вайну і мір”. Ініцыятарамі і выканаўцамі выступілі Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь, Дзяржаўны музей ваеннай гісторыі і Беларускае грамадскае аб’яднанне ветэранаў.

Кожны са стэндаў – яскравы аповед пра асобныя старонкі ваеннага ліхалецця, якое чорнай плямай лягло на лёсы юных беларусаў. Праз фотаздымкі, дакументы, успаміны сведкаў можна даведацца пра вязняў гета і канцэнтрацыйных лагераў, дзяцей-салдат, што разам з дарослымі змагаліся з фашысцкімі акупантамі ў партызанскіх атрадах, былі сувязнымі ў падполлі. Шмат інфармацыі пра дзяцей, вывезеных фашыстамі на прымусовыя работы ў Германію. Абавязкова прыцягнуць погляд наведвальнікаў і малюнкі, што адлюстроўваюць успрыняцце вайны дзецьмі. Выстава будзе працаваць да Дня Незалежнасці Рэспублікі Беларусь.

16 05 2019 10516 05 2019 106

Последнее изменение 14.05.2019