Volozhin Region
Executive Committee

Председатель Комитета государственного контроля Василий Герасимов и первый секретарь ЦК БРСМ Александр Лукьянов в День Конституции вручили ребятам паспорта и памятные подарки.

Среди них учащийся 8 класса средней школы №1 г.Воложина Глеб Зубович .

На базе Центра творчества детей и молодежи прошел районный этап республиканского конкурса «Я патриот своей страны» в рамках культурно-образовательной патриотической акции «Поезд памяти».

В стенах интерактивного кафе семеро лучших учащихся школ района выступили с презентацией своей успешной учебной, спортивной, общественной и творческой деятельности. Все они являются лидерами среди сверстников и примером для подражания.

Участниками мероприятия стали: Елизавета Василевская из Гимназии, Никита Юша из первой школы, Варвара Линкевич из школы № 2, Алеся Игнатович из Городьковской средней школы, Алина Милевская из Дор, Полина Мойса из Ивенца и Раковскую среднюю школу представляла Мария Голуб.

Визитная карточка не должна была превысить 5 минут. Участники подготовили портфолио и эссе на тему «О той весне…». Каждый старался проявить максимально творчество и обоять беспристрастное жюри.

Судейскую команду представляли опытные педагоги: главный специалист управления по образованию, спорту и туризму Ольга Ивановская, директор Центра творчества Мария Кушнир, методист центра творчества Ирина Ванькович и педагог-организатор Антонина Трацевская. Победители районного отборочного тура получили шанс сразиться за победу в области. Этими счастливчиками стали Алина Милевская, Мария Голуб и Алеся Игнатович.

На базе Гимназии № 1 во время проведения районного этапа Всебелорусской акции «Мы – граждане Беларуси!» 11 молодых граждан Республики Беларусь получили из рук заместителя председателя райисполкома Игоря Шакуна и начальника отдела по гражданству и миграции отдела внутренних дел райисполкома Татьяны Цаюн свой самый важный в жизни документ.

Новенькие паспорта были вручены лучшим представителям школ района, достигшим 14 лет. В торжественной обстановке молодые люди также получили книги «Я – гражданин Республики Беларусь» и Конституцию Республики Беларусь.

Присутствующих поздравил лидер комсомольского движения Лев Белявский. С напутствующим словом выступила председатель районной организации Белорусского общественного объединения ветеранов Татьяна Тиганина.

Ответное слово было предоставлено учащейся Саковщинской средней школы Елене Чернявской.

Музыкальные номера, подготовленные учащимися гимназии, стали творческим дополнением праздничному мероприятию. Завершилась встреча общим памятным фото. Всебелорусская акция «Мы – граждане Беларуси!» была предложена БРСМ в 2004 году. Ежегодно она проходит накануне Дня Конституции по всей стране. Ее главные герои, 14-летние школьники, получают свой первый взрослый документ – паспорт – в торжественной обстановке.

Торжественное заседание совета отдела идеологической работы, культуры и по делам молодежи Воложинского райисполкома собрало в большом зале районного центра культуры работников культурно-досуговых учреждений, музеев, библиотек, руководителей  и педагогов детских школ искусств, руководителей народных творческих коллективов, участников любительских объединений, художественной самодеятельности.

Начальник отдела Ирина Жданюк подвела итоги работы  всей отрасли за 2023 года  и выразила признательность, поблагодарила своих коллег за работу.

Высокую оценку своей деятельности работники отрасли получили и от заместителя председателя райисполкома Игоря Шакуна.

По традиции в торжественной обстановке лучшие работники сферы культуры были награждены грамотами и благодарственными письмами.

Социальные партнеры отмечены благодарностями отдела.

Впереди работников культуры ждёт ещё много важных событий. Новых масштабных проектов, конкурсов и фестивалей. Главная задача – не снижать планку, а это значит, что вскоре нас ждут яркие представления и захватывающие шоу с национальным колоритом.

День Конституции Республики Беларусь

Символично 30 лет 15 марта отмечается государственный праздник -  День Конституции Республики Беларусь.

С целью воспитания патриотизма и гражданской ответственности за будущее сегодня в отделении социальной реабилитации, абилитации инвалидов ГУ «Воложинский территориальный центр социального обслуживания населения» состоялся информационно-просветительский час.

Экскурс в историю праздника позволил ребятам вспомнить, сколько было Конституций, из каких разделов состоит основной Закон страны, кто его отмечает. Поговорили и о государственной символике.

Завершился информационно-просветительский час демонстрацией видеоролика о нашей красивой и процветающей Беларуси.

Валожынскі тэрытарыяльны цэнтр сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва адзначыў 20-годдзе з моманту стварэння. З нагоды круглай даты мы сустрэліся з дырэктарам Галінай Рай.

Галіна Фадзееўна, дваццаць гадоў: многа гэта ці мала, разумееце толькі Вы. У сэнсе таго, што зроблена для людзей, – вельмі шмат. А вось для ўстановы, напэўна, толькі пачатак станаўлення.

На мой погляд, падлеткавы ўзрост. Бо да 100 гадоў чакаць вельмі доўга! Нам хочацца верыць, што мы – падлеткі: упэўненыя ў сабе. А вось развіццё службы адбываецца кожны дзень: шукаем новыя падыходы, укараняем новыя метады работы, распрацоўваем новыя праекты. Напрыклад, сёлета (адкрыю сакрэт) будзе створана рэсурсная пляцоўка па прафарыентацыі дзяцей і моладзі – менавіта ў кірунку сацыяльнай абароны. Хочам “гадаваць” сабе замену – прафесійную, бо мы – самавучкі.

Практычна толькі некалькі чалавек маюць спецыяльную вышэйшую адукацыю, і то гэта людзі, якія ці вучыліся завочна, ці праходзілі перападрыхтоўку. А ўсе астатнія – педагогі, юрысты, заатэхнікі і спецыялісты іншых прафесій.

Але людзі з вялікім сэрцам?

Гэта праўда. У нас працуюць людзі з вялікай душой і сэрцам, пачуццём міласэрнасці, інакш нельга вытрымаць такую няпростую работу. І самае галоўнае – з вялікім цярпеннем: з нашымі “кліентамі” яго не займаць. Нават своеасаблівае пачуццё гумару павінна быць, бо часам трэба настроіць чалавека на пазітыўны лад: зразумела, у кожнага ёсць праблемы, свае крыўды на жыццё, людзей, лёс. Таму даводзіцца вось у гэтым адрэзку негатыву, пра які расказваюць і якім дзеляцца, знайсці тое, што прымусіць нават у дрэннай сітуацыі адшукаць нешта харошае.

Трэба быць псіхолагам, так разумею?

Прычым прыроджаным, каб знайсці выхад з сітуацыі, якая склалася, ацаніць яе і зразумець. Мы ідзём шляхам спроб і памылак – як падказвае вопыт. А хацелася б, каб былі больш прафесійна падрыхтаваныя – мелі веды, як вырашыць праблему.

Ёсць такія навучальныя ўстановы, дзе гэтаму вучаць?

Так, у Белдзяржуніверсітэце і ў педагагічным універсітэце ёсць факультэт сацыяльнай работы.

Цікава, ці карыстаецца ён попытам у абітурыентаў?

Недахопу ў жадаючых няма. Толькі вось адукаваныя спецыялісты да нас на работу, на жаль, пакуль не прыходзяць.

А да Вас як да кіраўніка звяртаюцца людзі?

Кожны дзень. Нават з просьбай дапамагчы з сенам для каровы, бо, па іх словах, не могуць знайсці кантакт з кіраўніком сельгаспрадпрыемства. А ўвогуле, калі людзі не ведаюць, куды звярнуцца са сваім пытаннем, тэлефануюць да нас, каб падказалі, параілі, накіравалі.

З якімі праблемамі часцей за ўсё прыходзяць?

Матэрыяльная падтрымка і дапамога, аказанне паслуг сацыяльнымі работнікамі. Апошні час займаемся пажарнай бяспекай – вырашаем і такія пытанні. Выходзім на дзяцей, каб дапамаглі сваім бацькам, калі не знаходзім паразуменне з пажылымі падапечнымі. Гэта цяпер ужо ўсё ўвайшло ў практыку, а напачатку з намі сварыліся, скардзіліся. Даводзілася па-харошаму, па-добраму тлумачыць, што бацькі вас на ногі паставілі – ім таксама няпроста было, мелі шмат праблем, пакуль выгадавалі. Не кінулі вас, а чаму вы іх пакідаеце сам-насам у гэтай сітуацыі?

Сумленне трошачкі загаворыць ці не?

Ведаеце, напрыканцы размовы тон мяняюць. А вось вынік не заўсёды ёсць. Спрабуеш патлумачыць, здаецца, простыя ісціны, а ў адказ – шмат амбіцый, усе наўкола штосьці павінны.

Калі гаварыць пра матэрыяльную падтрымку, то і тут бываюць незадаволеныя аказанай дапамогай. Тады даводзіцца расказваць, колькі ў нас увогуле інвалідаў пражывае, бо некаторыя нават аб гэтым і не задумваюцца – у іх ёсць толькі свая праблема. Мы, безумоўна, з разуменнем да болі кожнага адносімся, але такую ж патрэбу ў дапамозе не менш маюць і яшчэ многія нямоглыя – інваліднасць не проста так даецца. Вось гэты індывідуальны падыход вельмі складаны – нашай камісіі даводзіцца быць справядлівымі і аб’ектыўнымі, але яго не ўсе разумеюць. І нават мы самі не заўсёды атрымліваем задавальненне ад таго, як размеркавалі дапамогу: існуе сумненне – раптам кагосьці пакрыўдзілі, ці правільна зрабілі, ці ўсе магчымасці выкарысталі?

– У нашым грамадстве, асабліва ў сучасным свеце, прасочваецца тэндэнцыя: чым больш сацыяльна арыентаваны кірунак робіць дзяржава, тым больш нашчадкі пачынаюць “забывацца” пра тых, хто ім даў жыццё? Напярэдадні навагодніх свят мне давялося пабываць у прытулках, дзе пражываюць састарэлыя людзі. Размаўляючы з бабулямі і дзядулямі, уразілася і адначасова здзівілася: большасць з іх маюць дзяцей – прытым талковых, разумных, уладкаваных у жыцці. Чамусьці яны знаходзяць апраўданне сваім дзецям – іх занятасці, зморанасці. Склалася ўражанне, што бацькі хочуць стварыць лёгкае жыццё дзецям, а не сабе пад старасць. Ніхто з іх не кажа, што яму вельмі крыўдна, бо дажываць век давялося ў чужых сценах і сярод чужых людзей. І толькі нявольная здрадніца-сляза і адведзены ў бок позірк могуць без слоў расказаць, што адбываецца на душы. Ці даводзілася Вам чуць такое апраўданне?

– Даводзілася, і не раз. І патлумачу, чаму: бо гэта – бацькі. А для іх дзеці – самае святое. Яны самыя лепшыя ў свеце, нават калі такімі не з’яўляюцца. Самыя любімыя, таму і хочацца, як і ў дзяцінстве, зберагчы іх ад цяжкасцей да канца жыцця. Дарэчы, у пажылых людзей ёсць права на аліменты з боку дзяцей, калі тыя не жадаюць удзельнічаць у іх жыцці, можна падаць у суд на матэрыяльныя выплаты, абавязаць дзяцей даглядаць за сваімі бацькамі. Ці ў інтэрнаце плаціць за іх утрыманне. Але такой магчымасцю ў нашым раёне ніхто не скарыстаўся. Гэта сведчыць пра тое, што ў бацькоў – вялікае сэрца, яны застаюцца бацькамі ў любым узросце, нават калі ім самім ужо пад сто гадоў. А чаму ў дзяцей такія адносіны да бацькоў? Цяжка сказаць. Часам зусім нядобранадзейныя бацькі, якія ў дзяцінстве дзіцяці не надавалі дастаткова ўвагі, вялі нехарошы лад жыцця, а дзеці выраслі і ўсяляк іх аберагаюць, даглядаюць, падтрымліваюць. У нашай практыцы ёсць такі прыклад, калі шматдзетнай матулі было адмоўлена ва ўзнагароджанні ордэнам Маці. Калі яна састарэла і, скажам, не змагла ўжо абыякава жыць – як было, пакуль дзеці раслі, таму ордэн і не атрымала, то ўсе пяцёра дзяцей, якія, на здзіўленне, выраслі годнымі, досыць паспяховымі, з вялікімі пасадамі людзьмі, дабіліся таго, каб усё-такі далі ёй хоць на прыканцы жыцця дзяржаўную ўзнагароду.

На Ваш погляд, добра, што ў пажылых людзей ёсць магчымасць у старасці вызначаць свой далейшы лёс?

Я паважаю права кожнага на выбар. Стараюся нікога не асуджаць: мы ніколі не зможам зразумець, чаму чалавек рашыўся на такі крок. Усе навокал могуць лічыць, што ён зрабіў няправільна, а ён як прывядзе свае аргументы – разумееш: яго праўда. У любым выпадку, тое, што чалавек выбірае бяспечнае жыццё – ён дагледжаны, накормлены, лепш, чым жыць у адзіноце.

Ваш міністр Ірына Касцевіч, выступаючы ў нас на нарадзе, звярнула ўвагу на тое, што сацыяльная служба з кожным годам будзе толькі развівацца. Так падказвае жыццё. Калі ўсё пачыналася, ніхто не мог даць гарантыі, ці будзе запатрабавана служба ўвогуле. А рушыла яна сямімільнымі крокамі, і зараз на яе столькі ўсяго ўскладзена, што нават нельга ўявіць, як увогуле спраўляліся дагэтуль.

Каб наша служба не была такой дынамічнай, цікавай, разнапланавай, як чалавек, які любіць пастаянны рух – бегаць, прасіць, дабівацца, арганізоўваць, напэўна б, не працавала тут. Мне патрэбен вынік. Па-першае. А па-другое, мяне трымае мой калектыў: у ім ёсць разуменне, павага, жаданне рабіць усё са стопрацэнтнай аддачай. Няхай гэта не прывядзе да першага месца ці да высокіх дасягненняў – важна, каб у нас саміх было задавальненне ад таго, што робім. Гэта і будзе наш лепшы вынік: калі разумееш, што зрабіў усё, што мог.

Мы да ўсяго прызвычаіліся. Успамінаю, калі ў 2006 годзе прыйшла на пасаду дырэктара цэнтра, тады таксама было многа кірункаў у рабоце. А зараз іх параўнаць нават цяжка. Мы дадаткова адкрылі два новыя дзённыя аддзяленні – для інвалідаў і для пажылых людзей, дзе ідзе работа штодзень. Тут ёсць магчымасць кожнаму адчуваць сябе патрэбным, вучыцца нечаму новаму і нават адкрываць таленты. За гады ўтварыліся дружныя калектывы з ініцыятывамі і пажаданнямі.

Вы прыйшлі на пасаду дырэктара досыць маладой. Можаце сказаць, што за гады работы тут памудрэлі і пасталелі не па ўзросце?

Бясспрэчна. Зусім па-іншаму стала глядзець на жыццё. Адназначна. Стала звяртаць увагу на тое, пра што калісьці нават і не думала. Ізноў жа, пра тое, што бацькі стануць пажылымі і будуць мець патрэбу ў дапамозе і доглядзе. І давядзецца прыняць на сябе гэту ношу.

Напачатку цяжка было ўсё гэта ўсведамляць і ўспрымаць?

Адразу было складана прымаць правільныя рашэнні, бо разумееш, што вопыту не хапае. У мяне такі метад кіравання, што маё рашэнне не адзінкава правільнае. У нас, як у гульні “Што? Дзе? Калі?”: калі ёсць праблема, збіраемся разам з загадчыкамі аддзяленняў, маім намеснікам, галоўным бухгалтарам – людзьмі, на якіх трымаецца цэнтр, кожны выказвае сваё бачанне, і прымаем рашэнне. А надараецца, што вырашыць пытанне трэба імгненна: тады рашэнне прымаю асабіста, без абмеркавання.

Што можаце сказаць пра калектыў? Наколькі ён змяніўся за гады?

Цэнтр утварыўся ў 2004 годзе. Палічылі: тых, хто працуе з самага пачатку, толькі адзінаццаць чалавек разам з сацыяльнымі работнікамі засталося.

Ідэі прыходзяць з практыкі. Мы першымі ў рэспубліцы пачалі працаваць з прафілактыкай дэменцыі. Пасля зразумелі, што ёсць такая недаацэненая праблема, як падзенні ў людзей пажылога ўзросту, якія прыводзяць да пажыццёвай інваліднасці і часам да смерці. Цяпер свой вопыт папулярызавалі на ўсю краіну – яго будуць укараняць усе цэнтры. Наш праект перамог у конкурсе “105 ідэй развіцця галіны”. Дзелімся напрацоўкамі, метадычным матэрыялам.

Людзі надзейныя?

– Як былі раней, так і сёння застаюцца надзейнымі. Праўда – у кожным упэўнена. У нашай службе трэба быць добрым, гібкім, заўсёды гатовым – як піянер.

Чым стала для Вас работа за васямнаццаць гадоў?

Я сама тут вырасла і “выгадавала” сваю арганізацыю – у нас такі ўзаемаабмен: мы адзін без аднаго – нішто. У кожнай арганізацыі павінен быць лідар, які возьме на сябе адказнасць, прыме рашэнне, якое можа стаць лёсаносным для чалавека.

Можна сказаць, што Вашы законы пішуцца жыццём?

Няма адзінага рашэння на ўсе выпадкі жыцця. Сітуацыі, здавалася б, аднолькавыя, а выхад з іх – розны.

Чаго б Вам яшчэ хацелася на гэтай рабоце?

Планы карэкціруюцца кожны дзень – усё мяняецца вельмі хутка. Два-тры гады – і штосьці новае ў заканадаўстве. Толькі паспяваеш разабрацца, вырашыць, наладзіць работу – пачынай нанова. А калі крыху памарыць, хочацца, каб жыццё было такім, каб нашы людзі ніколі не мелі патрэбы ў сацыяльнай абароне.

Пажаданні калектыву з нагоды юбілею?

Новых праектаў, новых дасягненняў, ніколі не спыняцца – рухацца толькі наперад. Быць такой дружнай камандай, якая ёсць.

С 1 по 7 марта 2024 года в Сочи прошел Всемирный фестиваль молодежи. В нем приняли участие 20 тысяч молодых лидеров в сфере образования, науки, международного сотрудничества, культуры, волонтерства и благотворительности, спорта, бизнеса, медиа и в других областях.

Белорусская делегация стала одной из самых многочисленных. В нее вошли 630 человек, среди которых представители БРСМ и пионерской организации, а также молодые ученые НАН, волонтеры и члены других организаций.

Воложинский район на фестивале представили заместитель председателя Молодежного парламента Юлия Борис и заместитель директора районного центра культуры Вероника Лешкевич. Мы встретились с участницами, чтобы узнать из первых уст о впечатлениях от масштабного молодежного мероприятия.

– Расскажите, как восприняли новость о поездке на Всемирный фестиваль молодежи?

– Для нас новость стала неожиданностью. Заранее знали, что подано много заявок, и до конца не верили, что будем среди участников. Поэтому с большой радостью узнали, что отправимся на фестиваль. Собирались в поездку тщательно и быстро. Покупали сувениры, подарки, чтобы подарить участникам. Друг с другом советовались, что брать в поездку. Незабываемой стала торжественная церемония отправки белорусской делегации в Сочи, на которой присутствовал заместитель министра образования Александр Кадлубай, первый секретарь Центрального комитета ОО «БРСМ» Александр Лукьянов. Нашей делегации передали флаг Республики Беларусь и получили положительный заряд на поездку.

– Не сложно было выдержать два дня в пути на поезде?

– Нет, поездка прошла быстро благодаря атмосфере дружелюбия. Все ребята перезнакомились, общались, делились опытом. Гимном поездки для всех нас стала песня «Молодая Беларусь», которую мы пели в поезде и во время остановок. Кстати, это отдельный момент, о котором хочется рассказать. На остановках белорусская делегация выходила на перрон, доставала флаги, собиралась в круг. Ребята танцевали и пели. Незабываемые впечатления.

– Как вас встретил солнечный Сочи?

– Нас встретила очень ярко молодежь Краснодарского края в национальных костюмах с музыкой и хороводами. Сразу мы получили подарки: мерч, байку, шапочки, плащ в стиле ВФМ, символ фестиваля Чебурашку. Организация на высшем уровне. Продуманы все моменты до мелочей.

– Как восприняли белорусскую делегацию молодежи представители других стран?

– Мы знали, что Беларусь и белорусов любят, но не представляли насколько. К нам подходили, знакомились, много приятных слов говорили в адрес страны и народа.

– Где вам удалось побывать?

– Все мероприятия проходили на федеральной территории «Сириус», которая превратилась в город молодежи. С первого дня нас ждала очень насыщенная программа. Фестиваль стал площадкой для открытого разговора, где ребята из разных уголков могли пообщаться. Каждый день для посещения важными были два мероприятия – утренний и вечерний фест, на котором мы увидели много популярных артистов. Для нас пели Шаман, Мила Бойко, группа «Ума Турман», Хабиб, группа «ST» и другие. Удалось попасть на диалоговые площадки с Сергеем Безруковым, Ваней Дмитриенко, трехкратным олимпийским чемпионом Александром Карелиным, Дмитрием Медведевым, Михаилом Галустяном, Ольгой Бузовой. Грандиозными событиями фестиваля стали церемонии открытия и закрытия фестиваля. Самый трогательный момент открытия, когда 8000 человек взялись за руки и этим тронули до глубины души. Невозможно было сдержать слез. Пришло понимание, что не имеет значения, какой у тебя цвет кожи, из какой ты страны. Мы все одинаковы и можем дружить.

Весь посыл фестиваля очень глубокий. Мероприятие полностью поменяло мировоззрение. Мы увидели многое и стали мыслить по-другому. Вероника Лешкевич

Большое впечатление оставил павильон Техно Сбер, на котором были представлены современные технологии. С помощью GigaChat поговорили с цифровыми аватарами Александра Пушкина, Льва Толстого и Федора Достоевского. Юлия Борис.

– Что важное услышали для себя?

– Все спикеры говорили об одном: «На пути к мечте перестаньте бояться, действовать, пробовать, не останавливаться во время неудачи». Запомнились слова Александра Карелина: «Перестаньте сомневаться, потому что любое сомнение размажет тебя. Лучшее лекарство от сомнения – действие. Идите только вперед». После таких слов невозможно приехать незаряженными. Хочется многое из увиденного воплотить у нас в районе и расшевелить молодежь.

– Какие впечатления остались от фестиваля?

– Это мероприятие помогло осмыслить многие вещи. Показало, что молодежь – это важная движущая сила. Объединившись, молодые люди могут все: созидать, помогать нуждающимся, осваивать неизвестное, реализовываться в профессии, науке, творчестве, спорте. Фестиваль помог осознать, что молодость – время свершений. Уезжали из Сочи мы с новыми мыслями, идеями, творческими планами. Семь дней фестиваля повлияли на мировоззрение каждого участника.

Белорусскую молодежь признали самой элегантной делегацией. 630 человек заметно отличались деловыми черными костюмами и белыми майками поло с изображением национального герба.

В День Конституции свой первый главный документ из рук губернатора Минской области получили 23 представителя талантливой молодежи области.

Среди них и воложинка Елена Матус, учащаяся 8 класса СШN2 г. Воложина.

Вместе с первым паспортом ребятам вручили подарочное издание Конституции и стильную толстовку с загадкой.

Да дэкады рускай кнігі, якая праходзіла ў рамках  XXXI  Мінскай міжнароднай кніжнай выставы-ярмаркі (14 - 17 сакавіка), народным калектывам “Рунь” была арганізавана сустрэча з членам Саюза пісьменнікаў Беларусі, паэтэсай, перакладчыкам Зінаідай Гасціловіч. У праграме былі прадстаўлены  творы класікаў рускай літаратуры ў перакладзе на беларускую мову. Актавая  зала РЦК  сабрала  шырокае кола чытачоў рознага ўзросту, гасцямі сустрэчы былі кіраўнік Мінскага  абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Беларусі  Л.М. Крыванос, галоўны спецыяліст аддзялення   Р.Ю. Малахоўскі, паэткі з г.Маладзечна Л. Гардынец і Т. Бярэзіна.

В форме совместных подвижных игр, эстафет под слоганом «папа может» прошло заседание семейного клуба отцов «Папа+» в средней школе №1 г.Воложина.

Мероприятие позволило отцам не только проявить свои спортивные навыки, но и создать незабываемые воспоминания вместе с детьми.