222357, Minsk, Svobody square, 2
Reception phone number: Operating mode:from 8.00 to 13.00 and from 14.00 to 17.00 on weekdays
e-mail: This email address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it.
hotline: +375 (1772) 5-55-72
Молодые семьи Минской области занимались уборкой территории Храма Святой Живоначальной Троицы в Борисовском районе.
Также участники посадили деревья, провели беседу со служителями церкви по укреплению и сохранению любви и уважения в семье, побывали на мастер-классе по росписи пасхальных яиц.
Культовым событием мероприятия стала оцифровка объекта в рамках международного историко-патриотического проекта «Цифровая звезда».
26 апреля на базе городского кинотеатра "Юность" в рамках "Молодежной ярмарки вакансий" прошла акция "Выбираем студотряд".
Ребята смогли задать все интересующие их вопросы и заполнить анкеты для дальнейшего трудоустройства в свободное от учебы время.
На выставе “Адраджаем тое, што дарагое і святое”, якая праходзіць у памяшканні народнага калектыву дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва “Скарбніца”, майстар Марыя Ганчарык прадставіла арыгінальныя, самабытныя жаночыя строі.
Да захаплення падобным відам дзейнасці жанчыну прывёў яго вялікасць выпадак.
Наша гераіня, якая нарадзілася і вырасла ў сталіцы Беларусі – Мінску, з маленства была ў захапленні ад усяго народнага, аутэнтычнага. Гэтаму паспрыяла тое, што ў дзяцінстве яна шмат часу праводзіла ў бабулі на Смаргоншчыне і, дзякуючы роднаму чалавеку, змагла дакрануцца да самабытнай беларускай культуры. Дзяўчынка на свае вочы бачыла, як вясковыя жанчыны вырошчваюць і апрацоўваюць лён, пасля чаго прадуць ніткі, ткуць на кроснах палатно, вымочваюць у рацэ і адбельваюць яго пад сонечнымі прамянямі на беразе, а пасля ўжо шыюць разнастайныя рэчы. Для маленькай Машы гэта быў сапраўдны цуд. Яна літаральна фізічна адчувала, колькі льняная тканіна ўвабрала ў сябе прыроднай энергіі, якой шчыра падсілкоўвае чалавека, што носіць з яе адзенне.
Здарылася, што, калі памерла цётка мужа, сваякі прапанавалі Марыі забраць з яе вясковай хаты рэчы, што прыйдуцца да спадобы. На летняй кухні жанчына зачапілася позіркам за анучу, ў якой разгледзіла даматканы выраб з лёну, як пасля высветлілася, – абрус. Доўга дома адмывала яго ад бруду і цвілі, прасавала, але большасць плям усё ж засталіся. Па прамым прызначэнні выкарыстоўваць мілую сэрцу рэч было ўжо не магчыма. Вось тады і прыйшло да Марыі Яраславаўны рашэнне даць ёй новае жыццё. Жанчына пашыла сабе льняную сукенку, якую аздобіла чыстымі кавалачкамі і карункамі ад абруса. З задавальненнем пачала яна насіць тую абноўку і бачыла, што нават незнаемыя людзі, не гаворачы пра блізкіх, былі ў захапленні ад убору.
Менавіта гэты выпадак стаў зыходнай кропкай да стварэння шматлікіх арыгінальных строяў, а ў выніку – самабытнай калекцыі адзення.
Марыя Ганчарык з цеплынёй і клопатам ставіцца да працы некалішніх майстрых, лічыць іх рукадзелле сапраўдным скарбам. Яна ўпэўнена, што не павінен прапасці не адзін кавалачак даматканага матэрыялу. Ва ўсіх сваіх унікальных вырабах жанчына абавязкова выкарыстоўвае элементы з былых ручнікоў, посцілак, абрусаў, што па розных прычынах даўно выйшлі з ужытку.
Нават тыя, што сталі ўжо рыззём, ва ўмелых руках майстрыхі знаходзяць новае прызначэнне і радуюць вока. Большыя кавалачкі ідуць на сукенкі, а з меншых наша гераіня робіць такія прыгожыя і патрэбныя ў гаспадарцы рэчы, як вокладкі для нататнікаў, падушачкі-ігольніцы, брошкі, брэлокі і інш.
Сённяшнім дзяўчатам і жанчынам вельмі пасуе мець строй, які адначасова падкрэсліць індывідуальнасць і ў той жа час пакажа належнасць да свайго народу, да беларускай культуры. “Калі адзежа адпавядае такім запытам, то становіцца родненькай”, – кажа майстар. Марыя ўпэўнена, што, гледзячы на яе ўборы, людзі неназойліва судакранаюцца з нашай спадчынай, знаёмяцца з народным ткацтвам. Ідэя рабіць для жанчын сукенкі, якія могуць карыстацца попытам у звычайным жыцці, у выніку вылілася ва ўнікальны праект па адраджэнні беларускай тэкстыльнай ідэнтычнасці “Матоша”. Між іншым, аднайменную назву мае і акаунт Марыі Ганчарык у Інстаграме.
Марыя Яраславаўна па адукацыі музеязнаўца, яна з чырвоным дыпломам закончыла Дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў. Шмат год жанчына аддала любімай справе: працавала ў Нацыянальным гістарычным музеі, Беларускім дзяржаўным музеі народнай архітэктуры і быту. Але лёс склаўся так, што яна змяніла месца жыхарства: разам з мужам і сынам перабраліся ў вёску Сакаўшчына, дзе купілі сабе дом. Праз нейкі час наша гераіня ўладкавалася на працу ў мясцовы сельскі цэнтр культуры, пры якім працуе музей традыцыйных валожынскіх паясоў. Творчая натура не прамінула магчымасць навучыцца і гэтаму рамяству. Падчас прэзентацыі выставы Марыя Яраславаўна правяла майстар-клас па ткацтве паясоў “на ніту”. У 2016 годзе гэты элемент нематэрыяльнай культурнай спадчыны быў уключаны ў Дзяржаўны спіс гістарычна-культурных каштоўнасцяў Беларусі.
Источник:https://valozhin.by/03052024/zhyve-narodnaj-kulturaj/
На выставе “Адраджаем тое, што дарагое і святое”, якая праходзіць у памяшканні народнага калектыву дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва “Скарбніца”, майстар Марыя Ганчарык прадставіла арыгінальныя, самабытныя жаночыя строі.
Да захаплення падобным відам дзейнасці жанчыну прывёў яго вялікасць выпадак.
Наша гераіня, якая нарадзілася і вырасла ў сталіцы Беларусі – Мінску, з маленства была ў захапленні ад усяго народнага, аутэнтычнага. Гэтаму паспрыяла тое, што ў дзяцінстве яна шмат часу праводзіла ў бабулі на Смаргоншчыне і, дзякуючы роднаму чалавеку, змагла дакрануцца да самабытнай беларускай культуры. Дзяўчынка на свае вочы бачыла, як вясковыя жанчыны вырошчваюць і апрацоўваюць лён, пасля чаго прадуць ніткі, ткуць на кроснах палатно, вымочваюць у рацэ і адбельваюць яго пад сонечнымі прамянямі на беразе, а пасля ўжо шыюць разнастайныя рэчы. Для маленькай Машы гэта быў сапраўдны цуд. Яна літаральна фізічна адчувала, колькі льняная тканіна ўвабрала ў сябе прыроднай энергіі, якой шчыра падсілкоўвае чалавека, што носіць з яе адзенне.
Здарылася, што, калі памерла цётка мужа, сваякі прапанавалі Марыі забраць з яе вясковай хаты рэчы, што прыйдуцца да спадобы. На летняй кухні жанчына зачапілася позіркам за анучу, ў якой разгледзіла даматканы выраб з лёну, як пасля высветлілася, – абрус. Доўга дома адмывала яго ад бруду і цвілі, прасавала, але большасць плям усё ж засталіся. Па прамым прызначэнні выкарыстоўваць мілую сэрцу рэч было ўжо не магчыма. Вось тады і прыйшло да Марыі Яраславаўны рашэнне даць ёй новае жыццё. Жанчына пашыла сабе льняную сукенку, якую аздобіла чыстымі кавалачкамі і карункамі ад абруса. З задавальненнем пачала яна насіць тую абноўку і бачыла, што нават незнаемыя людзі, не гаворачы пра блізкіх, былі ў захапленні ад убору.
Менавіта гэты выпадак стаў зыходнай кропкай да стварэння шматлікіх арыгінальных строяў, а ў выніку – самабытнай калекцыі адзення.
Марыя Ганчарык з цеплынёй і клопатам ставіцца да працы некалішніх майстрых, лічыць іх рукадзелле сапраўдным скарбам. Яна ўпэўнена, што не павінен прапасці не адзін кавалачак даматканага матэрыялу. Ва ўсіх сваіх унікальных вырабах жанчына абавязкова выкарыстоўвае элементы з былых ручнікоў, посцілак, абрусаў, што па розных прычынах даўно выйшлі з ужытку.
Нават тыя, што сталі ўжо рыззём, ва ўмелых руках майстрыхі знаходзяць новае прызначэнне і радуюць вока. Большыя кавалачкі ідуць на сукенкі, а з меншых наша гераіня робіць такія прыгожыя і патрэбныя ў гаспадарцы рэчы, як вокладкі для нататнікаў, падушачкі-ігольніцы, брошкі, брэлокі і інш.
Сённяшнім дзяўчатам і жанчынам вельмі пасуе мець строй, які адначасова падкрэсліць індывідуальнасць і ў той жа час пакажа належнасць да свайго народу, да беларускай культуры. “Калі адзежа адпавядае такім запытам, то становіцца родненькай”, – кажа майстар. Марыя ўпэўнена, што, гледзячы на яе ўборы, людзі неназойліва судакранаюцца з нашай спадчынай, знаёмяцца з народным ткацтвам. Ідэя рабіць для жанчын сукенкі, якія могуць карыстацца попытам у звычайным жыцці, у выніку вылілася ва ўнікальны праект па адраджэнні беларускай тэкстыльнай ідэнтычнасці “Матоша”. Між іншым, аднайменную назву мае і акаунт Марыі Ганчарык у Інстаграме.
Марыя Яраславаўна па адукацыі музеязнаўца, яна з чырвоным дыпломам закончыла Дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў. Шмат год жанчына аддала любімай справе: працавала ў Нацыянальным гістарычным музеі, Беларускім дзяржаўным музеі народнай архітэктуры і быту. Але лёс склаўся так, што яна змяніла месца жыхарства: разам з мужам і сынам перабраліся ў вёску Сакаўшчына, дзе купілі сабе дом. Праз нейкі час наша гераіня ўладкавалася на працу ў мясцовы сельскі цэнтр культуры, пры якім працуе музей традыцыйных валожынскіх паясоў. Творчая натура не прамінула магчымасць навучыцца і гэтаму рамяству. Падчас прэзентацыі выставы Марыя Яраславаўна правяла майстар-клас па ткацтве паясоў “на ніту”. У 2016 годзе гэты элемент нематэрыяльнай культурнай спадчыны быў уключаны ў Дзяржаўны спіс гістарычна-культурных каштоўнасцяў Беларусі.
Источник:https://valozhin.by/03052024/zhyve-narodnaj-kulturaj/
Жизнь измеряется не количеством вдохов-выдохов, а моментами, когда захватывает дух. Человек непременно счастлив тогда, когда, кроме всего остального благополучия, у него есть любимая работа, дело, которое доставляет удовольствие и приносит радость другим.
Некоторые находят себя в процессе трудовой деятельности, нащупывают свой уверенный стержень, а есть и те, кто всегда знал, что будет заниматься именно конкретным делом и посвятит свою жизнь именно выбранному кем-то свыше направлению.
Так получилось и с нашим собеседником. Еще в детстве, лет в двенадцать, мама подарила парню фотоаппарат, который назывался «Смена-6». С тех самых пор все и началось. Первые азы обучения фотографии дал двоюродный брат, который был значительно старше. И понеслось.
5 мая в Беларуси отмечается День печати. Дата выбрана не случайно и особую значимость имеет в этот юбилейный год для «Працоўнай славы».
5 мая 1912 года вышел первый номер газеты «Правда», а буквально через несколько лет после ее учреждения день стал символичным в календаре.
Фотографировать нравилось, понял момент, вошел во вкус. И до сегодняшнего дня не расстается с объективом, наслаждаясь возможностью уловить самые значимые мгновения окружающего мира, такого прекрасного и неповторимого.
Творческий человек использует любую, имеющуюся у него возможность, реализовать свой внутренний потенциал. И ему не важно, какой у него для этого есть инструментарий. Он просто творит и все. И когда за многими пробами и ошибками приходит признание, мастер понимает, что все не зря.
Фотокорреспондент и просто фотограф – это разные профессии. Одно дело – сидеть и ждать клиента, совсем другое – искать и «вынюхивать».
О своем пути фотографа Дмитрий Микитович рассказывает интересно и с юмором. А еще с благодарностью к тем людям, которые в нужный момент помогали на пути к успеху неповторимого «художника кадра», подарившего читателям районной газеты незабываемые впечатления, переданные в фотографии.
Дмитрий Николаевич совершенно искренне признался в любви к профессии и поделился своими воспоминаниями:
– Еще будучи мастером производственного обучения в сельскохозяйственном лицее (в те времена это было профессионально-техническое училище), подзаработал денег и купил себе фотоаппарат «ЗЕНИТ». Фотографией увлекался сугубо как хобби, и в училище вел фотокружок. А в те времена проводились творческие отчеты организаций и предприятий. Я и сделал фотоэкспозицию в крупном формате. Ее заметили.
В этот период редакция районной газеты искала фотографа. На это место пробовали устроиться люди, но не все отвечали требованиям.
И вот получилось так, что, когда мои работы в конце 1987 года увидели Самуил Исакиевич и Наталья Семеновна Штейнеры, а еще и Семен Владимирович Ломать, который был редактором, у них не осталось никаких сомнений, и меня пригласили на работу. Руководство училища было против моего увольнения, но аргументы в пользу ситуации были более чем убедительны. Так я оказался в редакции районной газеты «Працоўная слава».
Почва оказалась благодатной, и уже вскоре участие в различных конкурсах среди газетных фотографов стало приносить результаты и награды. Мои фотографии высоко оценил губернатор Николай Домашкевич, и я получил от него грамоту за первое место. В то время редактором была уже Софья Ковязо, которая также вручила мне благодарность за работу.
Работа моя мне очень нравилась. Хотелось идти вперед и развиваться. И на этом этапе мне помог Иван Маркевич, который занимал должность председателя райисполкома. Были изысканы финансовые средства, и для редакции приобрели современный фотоаппарат «MINOLTA» и фотовспышку. Серьезная техника помогала получать более эффектные и качественные снимки. Почему все получалось? Потому что хобби совпало с профессией. И это мне давало энергию, давало мысль. Идеи свои я черпал изнутри. Особо старался ни у кого не подглядывать, а придумывал сам. Конечно, ездил на курсы, просматривал центральные издания, но плагиатом заниматься не хотел.
Фотографии старался делать, чтобы была динамика, экспромт. Но бывает, что необходим и постановочный кадр. А вот его еще надо уметь сделать. Например, когда не успевал на концерте схватить момент, а сюжет позарез был нужен, просил остаться людей после мероприятия и восстанавливал по памяти их действия на сцене. В итоге, они замерли – ты фотографируешь. И так могло продолжаться довольно долго.
Самое неудобное состояло в том, что фотоаппараты были пленочные. Когда посещал четыре или пять объектов, то тридцать шесть кадров не всегда хватало. Это не как в цифровой технике: тысячу кадров сделал, сколько надо взял, остальное стер. Были и такие мощные фотоаппараты, которые заряжались только на двенадцать кадров. Такие, как «КИЕВ-88», «КИЕВ-60». Сильно не разбежишься.
Хочу, чтобы люди своей профессией гордились. Только тогда они будут отдавать ей себя целиком. Тогда и результат будет высочайший. У того, кто в профессии думает сугубо о материальных благах, толку не будет, а лишь одни разочарования. Дмитрий Микитович
Вообще получилось так, что в редакции я работал дважды. Первый раз с 1988 по 1991 год. Зарплата была небольшая, а семью кормить надо было. Параллельно открыл ИП и подрабатывал на различных мероприятиях. Времена были сложные, поэтому вернулся в училище и какой-то период опять трудился там. Затем вновь пришел по приглашению заниматься своей любимой деятельностью. И прозанимался около восьми лет.
После Воложина проживаю в Несвиже. Но с удовольствием не отказываюсь помочь любимой редакции, поэтому всегда принимаю предложения пощелкать фотоаппаратом в знакомых местах. Чтобы уловить момент кадра, необходимо иметь быстро работающую технику. Теперь ведь с этим нет проблем. Камера должна быть всегда наготове. Телефон из кармана быстро не достанешь. И важно предчувствовать момент, то есть должна срабатывать интуиция. Большое значение имеет задний план. Если он неудачный, то все мы понимаем, что фотошоп не воспрещается. Главное – конечный результат. Помню, всякие случаи были. И синяки приходилось ретушировать.
А еще два инструмента, которые у меня всегда были с собой – это зеркало и расческа. Порой приходилось и расчесывать, и в порядок людей приводить, чтобы до образа нужного довести.
За время работы фотокорреспондентом много веселых случаев было. Часто вспоминаю, когда на планерке о чем-то рассказывал и на вопрос, откуда я это взял, пришлось на ходу придумать и ответить, что из «справочника Потолоцкого», вроде как с потолка. Хотя сведения точно были достоверные. А все и поверили. До сих пор с улыбкой про это говорят.
По работе всегда уважал и уважаю пунктуальных людей. Договорились встретиться по времени – будьте добры. Время – ресурс невосполнимый. Еще всегда ценил честную работу на своем рабочем месте. Тянуть «свою лямку» по совести – это как заповедь. Нравилось в людях, когда они радовались жизни, а не плакали и не ныли. Работа приносила удовольствие, если на нее шел с радостью, и домой возвращался с хорошим настроением. Это значило, что завтра ты сделаешь еще больше и продуктивней. Если на пустом месте возникали какие-то «заморочки», это выбивало из колеи, что вполне очевидно.
У каждого фотокорреспондента свое видение жизни и своя манера подачи материала. Было время, когда я печатался и в «Минской правде», и в «Звезде», и в «Советской Беларуси». Был запрос – было поле деятельности. Нельзя судить одному фотографу другого и говорить, что не так и где плохо. Судить людям. Другое дело, если тебе самому не нравится. Тогда не поленись, повтори в другом ракурсе, в другое время, в лучших цветах.
Интересный факт. Если фотографировать человека, то это надо делать с 11.00 до 12.00, потому что «уже проснулся, но еще не устал». А после обеда с 15.00 до 16.00, так как «пообедал и вновь вошел в рабочий ритм». По поводу улыбки. Снимать надо, когда люди не начинают улыбаться, а уже заканчивают, исходя из того, что улыбка еще есть, но мышцы уже начинают расслабляться. Тогда человек красивее получается. Это как раз выходит на так называемой «скоростной стрельбе» фотоаппарата.
Бывает, что фото дается легко. Но иногда приходится мучительно и долго добиваться желаемого. Вспоминается один случай, когда я поехал в период уборки на поле в колхоз «1 Мая». Снимал комбайнера и его взрослую дочь, которую он взял помощницей. Во время разговора девушка подошла к отцу и «правильно» положила ему руки на плечи. Кадр получился незабываемый с первого раза.
Еще один удачный эпизод из моей практики, когда пошел первый снег, а я попросил разрешения сфотографировать девушку, у которой, оказалось, был день рождения как раз этим числом. Она была с прической и такая счастливая, что, стоя под зонтиком, сыграла роль практически профессиональной модели. Эту фотографию сразу забрала «Минская правда».
С возрастом все вспоминаешь, в том числе и ошибки, за которые обидно, но уже время назад не вернешь. Поэтому надо жить и радоваться, но думать о каждом шаге на этой земле.
Творческий поиск для людей подобной профессии дело обыденное. Часто мы смотрим на одно и то же, но видим это по-разному. И как важно прожить все эмоции сообща, особенно когда берешь интервью. Создавая историю о человеке, можно показать его разные стороны, а можно с акцентировать внимание на конкретной теме. Слушая талантливого фотографа, растворяешься в его воспоминаниях и четко представляешь все картинки его рассказа. Потому что неповторимый, потому что преданный до конца своему делу и способный «все вложить в одно фото».
Источник: https://valozhin.by/05052024/dmitrij-mikitovich-o-svoem-puti-fotografa-interesno-i-s-yumorom/
Сёлетні год – юбілейны для калектыву раёнкі: 10 кастрычніка спаўняецца 85 гадоў з моманту выхаду першага нумара газеты.
За гэтай датай стаіць надзвычай багатая і насычаная гісторыя выдання, якую стваралі людзі. Гэта яны ў любое надвор’е, ды і ў любую пару года выконвалі рэдакцыйныя заданні – здабывалі патрэбную інфармацыю, аналізавалі яе, а пасля, перажываючы самыя салодкія мукі – мукі творчасці, выкладалі свае думкі на паперы. Які ж аглушальны строкат друкаваных машынак стаяў тады ў кабінетах!
Калектыў раёнкі ля адміністрацыйнага будынка (плошча Свабоды, 4), дзе размяшчалася рэдакцыя больш за сорак гадоў: 1981-1982 гады
Магчыма, нашым папярэднікам працавалася прасцей – у тым сэнсе, што іх работа была больш запатрабавана. Нездарма ж тыражы раёнкі білі ўсе рэкорды. Самы “ўраджайны” – 1978-ы, калі колькасць падпісчыкаў дасягнула 9700 і трымалася, лічы, на адным узроўні да 1990 года.
Аб такой колькасці экземпляраў сёння можна толькі марыць. У наш век камп’ютэрызацыі і інтэрнэту газета не надта ў пашане. Падпісваюцца на друкаваныя сродкі масавай інфармацыі не вельмі ахвотна. За кожны падпісны экземпляр даводзіцца пазмагацца. Але, дзякуй Богу, ёсць кагорта аддадзеных прыхільнікаў – і іх шмат. Яны па-ранейшаму аддаюць перавагу інфармацыі ў друкаваным выглядзе, каб вагу яе можна было адчуць у далонях, каб можна было пагартаць старонкі, удыхнуць галавакружны пах друкарнай фарбы. Ведаеце, да гэтай пары кожны свежы нумар “Працоўнай славы”, прывезенай з друкарні, бяру з хваляваннем, пашанай і цеплынёй. Хаця, здавалася б, можна было б і прывыкнуць. Але ж – не прывыкаецца! Як пісаў паэт: “Времена не выбирают – в них живут и умирают”. Вось і мы – цяперашнія працаславаўцы – стараемся трымаць марку сваіх папярэднікаў. За апошні час калектыў змяніўся на палову, і працаваць “навічкам” ой як няпроста! Калісьці мэтр газетнага слова, ветэран Вялікай Айчыннай вайны, ветэран журналістыкі Сямён Ісакавіч Штэйнер вельмі трапна казаў: “Інфармацыя ляжыць пад нагамі – яе толькі трэба заўважыць і падняць”. Рэаліі сённяшняга дня патрабуюць ад карэспандэнта, лічы, імгненных дзеянняў: заўважыў, сфатаграфаваў, накіраваў на рэдакцыйны месенджар і напісаў. Усё робіцца ў рэжыме анлайн. Такія патрабаванні вірлівага часу і пакалення next. І з пастаўленай задачай калектыў выдатна спраўляецца! Рэдакцыйная кухня вельмі насычаная і цікавая: работнікі “Працоўнай славы” жывуць ад чацвярга да чацвярга – у гэты дзень газета накіроўваецца ў друкарню, і пачынаецца планаванне новага нумара.
Газетная справа трымаецца на пастаянным пошуку цікавых падзей, незвычайных фактаў і, безумоўна ж, на ініцыятыве. Ужо пасля палудня ў чацвер, а, бывае, і ў пятніцу зранку ідзе сбор інфармацыі для напісання матэрыялаў. Рэдка, але бывае, што ў панядзелак некалькі газетных старонак ужо гатовы. А іх жа 20-ць! У асноўным свае нататкі, замалёўкі, карэспандэнцыі, артыкулы журналісты пачынаюць аддаваць у панядзелак, асабліва масава – у аўторак і сераду. Тады ж, у сераду, разгортваецца канчатковае “звядзенне” газеты, афармленне яе ў новы інфармацыйны прадукт. Надараецца ўсялякае. Бывае і так, што ў апошні момант “вымалёўваецца” якая-небудзь важная тэма, якую неабходна тэрмінова асвятліць у нумары. Паверце, “папацець” даводзіцца добра! Заспакаенне прыходзіць толькі тады, калі апошняя старонка накіравана ў друкарню. Колішні рэдактар Таццяна Алексееўна Шаблыка мудра казала: “Газета жыве адзін дзень”. Гэта значыць, у пятніцу, калі чытач атрымлівае свежы нумар. А ў ім – жыццё Валожыншчыны: падзеі, факты, каментарыі, людзі і лёсы. На наступны дзень – гэта ўжо гісторыя, якую годна робіць “Працоўная слава”!
Гісторыю ствараюць людзі. Так і ў раёнцы: нямала тых, хто прыйшоў сюды адразу ж пасля атрымання дыплома і застаўся адданым прафесіі ўсё працоўнае жыццё. Любіў сваю работу, гарэў ёй. І пры гэтым у кожнага журналіста быў свой “почырк”, стыль напісання, знаёмы і зразумелы ўжо па першых радках. Для кожнага, хто працаваў у свой час у газеце, рэдакцыя стала другім домам. Бо творчы калектыў – гэта своеасаблівая атмасфера, вельмі трапна апісаная ў гімне журналістаў:
Правде в жизни верные во всем,
Этой правды негасимый свет
От своих блокнотов донесем
До потомков через толщу лет.
Трое суток шагать, трое суток не спать
Ради нескольких строчек в газете:
Если снова начать, я бы выбрал опять
Бесконечные хлопоты эти.
Источник:https://valozhin.by/05052024/trymaeczcza-vaga-drukavanaga-radka/
Депутат Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь по Молодечненскому сельскому округу № 73 Иван Маркевич активно работает в регионе.
После встречи с руководством района и депутатским корпусом в Молодечно, Иван Станиславович провел обширную программу встреч на Воложинщине.
Как Председателя комиссии по аграрной политике депутата особенно интересовало проведение и завершение хода полевых работ. О том, как выполняется поручение Главы государства о завершении посевной кампании до 9 мая, Ивану Станиславович убедился лично. Подтверждением этого стал выезд на поле, где заканчивается посев кукурузы. Аграрии заверили, что все работы будут завершены в срок.
Также Иван Маркевич как делегат ВНС провел встречи с трудовыми коллективами и на рабочих местах в целом. В средней школе № 2 обсуждались вопросы завершения учебного года и выпускных экзаменов. Депутата впечатлила положительная динамика подготовки учреждения к областным Дожинкам и, в целом, настроение учителей и учащихся. Прежде всего, людьми высоко оценивается стабильность и безопасность во всех сферах, а особенно, в образовании, где внимание акцентируется на будущем страны в лице подрастающего поколения.
В сельскохозяйственном колледже поднимались вопросы воспитания достойных кадров для аграрной сферы. В ходе диалоговой площадки и конструктивного разговора стало ясно, что компетентные специалисты необходимы в сфере сельского хозяйства как никогда, и у данного учреждения есть для этого серьезный потенциал. В каждом коллективе активно обсуждались Концепция Национальной безопасности и основные тезисы ВНС. Очевидно, что люди на местах поддержали тот факт, что Президент избран Председателем Всебелорусского народного собрания. Люди чувствуют и позитивного оценивают суверенитет, мир и порядок в нашей стране.
В райагропромтехнике депутат посетил цеха, где ознакомился с новым производством и пообщался с работниками на их рабочих местах.
Уважаемые жители и гости Воложина!
В связи с проведением строительных работ по объекту «Реконструкция центральной части г. Воложина» будет ограничено движение по пл. Свободы и закрыта стоянка для автомобилей.
Приносим извинения за временные неудобства.
Источник: https://valozhin.by/03052024/ploshhad-svobody-v-volozhine-zakryvaetsya-na-rekonstrukcziyu/
3 мая 2024 года для учащихся ГУО «Ивенецкая средняя школа» работниками Ивенецкого Дома культуры организована викторина «Мы в ответе за свою планету». Ребята активно отвечали на вопросы викторины, отгадывали загадки и играли в игры. Разобрали виды мусора, что нужно делать, чтобы наша планета оставалась чистой.
