Volozhin Region
Executive Committee

1. Протокол
2. Сводка отзывов (вопросов, замечаний и предложений) по отчету об ОВОС объекта «Реконструкция центральной части г. Воложина»

          Пасха – очень красочный праздник, наполненный своими традициями. При подготовке к празднику неотъемлемой частью становится изготовление сувениров. Создать поделки на Пасху своими руками - для детей задача интересная и увлекательная. 2 мая народным коллективом декоративно-прикладного искусства «Скарбніца” Воложинского районного центра культуры» был организован и проведён мастер-класс «Пасхальный сувенир», на котором присутствовали учащиеся ГУО «Средняя школа №1 г.Воложина» 1 «В» класса. Мастер-класс прошёл плодотворно. Сделанные из простых подручных материалов пасхальные сувениры получились очень красивыми!       Ребята также посетили выставку «Адраджаем тое, што даргое і святое».

      Удзельнікі ўзорнага фальклорнага гуртка “Вянок” ДУК “Валожынскі раённы цэнтр культуры” прымалі ўдзел у VII Адкрытым конкурсе беларускіх народных танцаў “Ветразь - 2024” у г. Мінск з танцавальнымі кампазіцыямі: “Жабка” і “Заяц”. Узорны фальклорны гурт “Вянок” узнагароджаны дыпломам I ступені ў конкурсе сольнай харэаграфічнай  імправізацыі, намінацыі “Заяц” (14-17 год), і дыпломам III ступені у конкурсе сольнай харэаграфічнай імправізацыі, намінацыя “Заяц” (14-17 год) Таксама былі прадстаўлены беларускія народныя танцы “Лявоніха”, “Каханачка”, “Грачанікі”.

      Удзельнікі ўзорнага фальклорнага гуртка “Вянок” ДУК “Валожынскі раённы цэнтр культуры” прымалі ўдзел у VII Адкрытым конкурсе беларускіх народных танцаў “Ветразь - 2024” у г. Мінск з танцавальнымі кампазіцыямі: “Жабка” і “Заяц”. Узорны фальклорны гурт “Вянок” узнагароджаны дыпломам I ступені ў конкурсе сольнай харэаграфічнай  імправізацыі, намінацыі “Заяц” (14-17 год), і дыпломам III ступені у конкурсе сольнай харэаграфічнай імправізацыі, намінацыя “Заяц” (14-17 год) Таксама былі прадстаўлены беларускія народныя танцы “Лявоніха”, “Каханачка”, “Грачанікі”.

Сегодня в Воложине прошло заседание областного штаба по подготовке к фестивалю-ярмарке «Дожинки—2024» с участием председателя Миноблисполкома Александра Турчина.

Что уже сделано в городе на данный момент, удалось ли закрыть проблемные вопросы — это и многое другое обсудили в ходе работы штаба.

Открывая заседание, губернатор отметил: проезжая через город, у него сложилось впечатление, что «Дажынкi» здесь пройдут не в этом году:

— Мне не видно ни движения, ни активности! — выразил свои эмоции губернатор. Александр Турчин подчеркнул, что основное внимание должно быть уделено центральной площади города. Здесь находятся старые дома, из которых планируется выселение жильцов. Для них будет построен 12-квартирный дом. Как отчитались службы: запуск объекта запланирован на июнь.

— «Дажынкi» — это большой проект. Много делается для улучшения обстановки, и местные органы власти должны обеспечить эффективное выполнение работ. Нам нужно не просто создать хорошее впечатление снаружи, чтобы потом жители жаловались на недоработки. Темп работ в Воложине меня не устраивает, — подчеркнул глава региона. — К 15 августа работы на центральной площади должны быть завершены: это касается фасадов зданий, плитки, дорожных знаков и небольших архитектурных форм.

По словам председателя Воложинского райисполкома Евгения Круковича, к концу июня будет завершен ремонт тепловой сети.

— Модернизацию системы горячего водоснабжения завершить до начала отопительного сезона, дал поручение губернатор.

Работы по улично-дорожной сети необходимо завершить к областному празднику, чтобы избежать спешки в последний момент, — предупредил Александр Турчин. Было отмечено обновление уличного освещения, где планируется установить светодиодные фонари. Капитальный ремонт жилищного фонда также находится под пристальным контролем. Губернатор поставил задачу завершить все работы к определенному сроку и обеспечить их качественное выполнение.

Напомнил глава области и о важности участия самих жителей в благоустройстве не только в Воложине, но и в других населенных пунктах. К примеру, поставить те же заборы возле придомовых территорий. Если кто-то не может сразу оплатить работы — есть рассрочка.

Городское озеро также не обошли своим вниманием. Оно требует значительных инвестиций для обновления пешеходных дорожек, установки архитектурных элементов и детских площадок. Глава Миншины пообещал помочь с финансированием, чтобы озеро выглядело более цивилизованно.

В целом, губернатор подчеркнул необходимость активной работы и выполнения поставленных задач в срок. Следующее заседание штаба запланировано на конец мая или начало июня.

— «Дожинки» уже давно переросли из формата просто праздника тружеников села в такое более масштабное мероприятие. Это важно для жителя любого районного центра — в том числе такого небольшого, как Воложин. Во-первых, решаются очень многие проблемы граждан, которые были накоплены. Это и водоснабжение, и канализация, и отопление, — подчеркнул губернатор. — Сегодня обновляются объекты, обновляется уличная дорожная сеть. Во все это вкладываются немалые средства.Основное внимание уделено Воложину — все-таки именно ему принимать и чествовать победителей жатвы. Но и другие населенные пункты, такие как Ивенец, Раков, будут преобразованы. На проведение «Дажынок» накладывает отпечаток и богатейшая история Воложина. Здесь есть ряд знаковых объектов, которые, к нашему счастью, сохранились в хорошем состоянии, но требуют решений. Какую-то часть мы сделаем к «Дожинкам», но вся эта история получит свое продолжение. Ведь речь идет об объектах с богатейшим потенциалом, в том числе туристическим. Мы обязаны привести эти архитектурные жемчужины в надлежащее состояние, чтобы они заработали, в том числе, на благо жителей Воложина и гостей райцентра, которых, я уверен, с вводом данных объектов станет еще больше, — резюмировал Александр Турчин.

Источник:https://valozhin.by/02052024/v-srok-i-kachestvenno-v-volozhine-proshlo-zasedanie-shtaba-po-podgotovke-k-festivalyu-yarmarke-dozhinki-2024/

1 мая 2024 председатель совета ветеранов Тиганина Т.Ф.  приняла участие в праздновании Дня 1-ое Мая.

29 апреля состоялась встреча делегата ВНС Тиганиной Т.Ф. с коллективом Воложинского участка почтовой связи Молодечненского РУПС Минского филиала РУП «Белпочта». Присутствовало 12 человек.

            Ежегодно  районная организация принимает  участие в республиканском конкурсе «Золотое перо «Белой Руси».

Конкурс проводится с целью приобщения к деятельности объединения и региональных СМИ наиболее талантливых и способных представителей молодежной журналистской среды.

Одной из задач  конкурса является популяризация культурно-исторических и духовных ценностей Республики Беларусь.

«Быть белорусом!» - общая тема конкурса работ молодых журналистов «Золотое перо «Белой Руси» - 2024», посвященного Году качества и 80-летию освобождения Беларуси от немецко-фашистских захватчиков.

Эссе предлагалось посвятить судьбам жителей нашей Родины, отстоявших честь и независимость страны, рассказать о мужестве и храбрости современных героев, о тех, кто внес немалую лепту в дело сохранения мира и безопасности, о людях, которые добавляют в жизнь поистине инновационные и качественные разработки и, конечно, тех, кто собственным примером прививает подрастающему поколению истинные ценности и традиции белорусского народа.

В районном этапе конкурса прияли участие  5 учащихся и 2 педагога.

Среди учащихся первое место  присуждено  Павичу Семену, учащемуся  6 класса ГУО «Першайская средняя школа». Его работа будет участвовать в областном этапе конкурса.

 Второе место разделили  Рубацкая Валерия, учащаяся  ГУО «Средняя школа № 2 г. Воложина» и Дубинец Мария из ГУО «Судниковская средняя школа».

Барбушин Александр  из Ивенецкой средней школы занял  третье место.

 А учитель-дефектолог Ивенецкой средней школы Суша  Екатерина Александровна заняла  первое место в номинации «любитель».

Всех участников  конкурса ждут  грамоты  и подарки от районной организации РОО «Белая  Русь», которые будут вручены на торжественных линейках, посвященных завершению учебного года.

У станаўленні прафсаюзаў шмат цікавых фактаў, рэдкіх фотаздымкаў і легендарных лідараў. Алена Аляксандраўна Бандарык узначальвала прафсаюзную арганізацыю раённага камбіната бытавога абслугоўвання амаль трыццаць гадоў. Неаднаразова выбіралася членам абласнога камітэта прафсаюза работнікаў мясцовай прамысловасці і камунальна-бытавых прадпрыемстваў – працавала ў камісіі па рабоце сярод жанчын, двойчы – членам Беларускага рэспубліканскага галіновага камітэта прафсаюза. Узнагароджана нагрудным знакам “Ганаровы работнік прафсаюза”.

На работу ў РКБА А. А. Бандарык прыйшла 1 жніўня 1982 года. Напачатку працавала інжынерам па тэхкантролі – займалася комплекснай сістэмай кіравання якасцю. Маладой работніцы адразу даверылі камсамольскую арганізацыю.

Бытавая сістэма тады ў раёне была вялікая: чатыры Дамы быту, 30 комплексных прыёмных пунктаў, участак дрэваапрацоўкі, рытуальны цэх, два цэхі дывановых вырабаў, скураны цэх у Івянцы, сталярны цэх, брыгада, якая займалася рамонтам і будаўніцтвам жылля. Колькасць працуючых – 524 чалавекі.

Таму мелася вызваленая пасада старшыні прафкама, на якую яе і абралі праз чатыры гады. Цэлы месяц спасцігала азы на курсах Белсаўпрофа.

– Маладая была, 27 гадоў. Разумела, што гэта работа не з лёгкіх, – расказвае Алена Аляксандраўна. – Тады ўсё было, як пры Савецкім Саюзе. Чым займаўся прафсаюз? Сацыялістычнае спаборніцтва, настаўніцтва, калектыўныя дагаворы, лепшыя па прафесіі, конкурсы прафесійнага майстэрства, рапарты працоўнага калектыву, ударнікі пяцігодкі, ахова працы. Трэба было быць у гушчыні ўсіх падзей.

Як лепшых вызначылі? Быў аддзел працы і заработнай платы, па кожным работніку вялі норму выпрацоўкі, штомесяц падводзілі вынікі, а тады штоквартальна выводзілі, хто лепшы. Напрыканцы года – у нас жа ў камбінаце было 20 прафесій, лепшым уручалі вымпелы, якія цэлы год віселі на іх рабочых месцах, значкі “Ударнік пяцігодкі”, “Пераможца сацспаборніцтва”.

Валожынскі райбыткамбінат шмат гадоў запар утрымліваў 1-е месца ў Мінскім абласным упраўленні бытавога абслугоўвання. Яму ўручалі пераходны Чырвоны сцяг, які стаяў у кабінеце дырэктара, а на дэманстрацыі яго абавязкова бралі з сабой у калону – гонар несці яго давяралі лепшаму па прафесіі.

А культурна-масавая работа якая праводзілася! Мы ж не мелі ў штаце культработніка, даводзілася самой “шукаць таленты” сярод сваіх жа людзей, рыхтаваць іх да выступлення на рапарт працоўнага калектыву. Шмат увагі надавалася спорту: зарадку рабілі нават на рабочых месцах, прымалі ўдзел у розных спаборніцтвах – і ў лыжні, і ў гонках. Фізкультурніка ж таксама не было. Арганізоўвалі экскурсійныя паездкі ў Маскву, Санкт-Пецярбург, па залатым кальцы Расіі, Кіеў, Кішынёў, Адэсу – былі спецыяльныя турцягнікі, людзі ездзілі з ахвотай. А цырк, тэатры – у цырк адразу і па два, і па тры аўтобусы заказвалі. Білетаў жа было не дастаць – дапамагалі мінскія фатографы, якія рабілі ў нас раз’язнымі фатографамі.

У дапамогу старшыні быў прафсаюзны камітэт, у які ўваходзілі дзевяць чалавек – у асноўным, рабочыя. Маім намеснікам, дарадчыкам і правай рукой была Галіна Барысаўна Петух: яна ўзначальвала аддзел працы і зарплаты, рыхтавала ўсе матэрыялы па сацспаборніцтве, настаўніцтве, прафмайстэрстве. Бухгатэрыяй прафкама спраўна займалася казначэй Ганна Уладзіміраўна Гаруновіч.

Увогуле, кірункаў работы ў прафсаюзаў – мора. Узяць хаця б тыя ж суботнікі: за намі была замацавана вуліца Пушкіна, дзе размяшчаўся сталярны цэх, частка вуліцы Шчарбіны, тэрыторыя каля адміністрацыйнага будынка па вуліцы Савецкай, Дом быта па Беларускай. Наводзілі парадак да свят, а каля канторы прыбіралі кожную пятніцу.

Памятны радок у гісторыі прафсаюзаў – дэманстрацыі на 1 Мая і 7 лістапада. Для людзей гэта былі сапраўдныя святы: прафсаюз павінен быў нагадаць і прасачыць, каб работнікі абавязкова вывесілі сцягі на сваіх дамах. А на святочным парадзе ішлі з партрэтамі членаў палітбюро, лозунгамі і транспарантамі, якія малявалі ўручную, галінкамі дрэў, кветкамі і шарамі. У шэсці прымалі ўдзел сем’ямі разам з дзецьмі. Калона была самая яркая – дэманстравалі новае адзенне і заўсёды спаборнічалі з работнікамі райспажыўтаварыства: яны – у магазінных уборах, а мы – у пашытых камбінатаўскіх. На кастрычніцкай дэманстрацыі над намі нават жартавалі: “Ну, ужо прыйшоў камбінат у сваіх норкавых шапках…” Нам жа тады было больш даступна пашыць і прыгожую шапку, і варатнічок на паліто. Вось так і трымалі марку валожынскіх бытавікоў!

У нас было 100-працэнтнае членства ў прафсаюзе: гэта лічылася пачэсным. Прыняцце ў члены прафсаюза для маладых работнікаў праходзіла ва ўрачыстай абстаноўцы: людзі адчувалі значнасць і ведалі, што прафсаюз – насамрэч сіла.

Чым прафсаюз мог дапамагчы людзям? Наш прыярытэт – аздараўленне працуючых: накіроўвалі ў санаторыі за год да 20 чалавек. Размяркоўвалі пуцёўкі ў піянерскія лагеры і даплачвалі кошт ад прафсаюза. Таксама сваіх людзей вазілі ў Аксакаўшчыну на абследаванне. У арганізацыі вялося будаўніцтва жылля гаспадарчым спосабам і з долевым удзелам. Жыллё размяркоўвалася з удзелам прафсаюза.

У старшыні прафкама няма прамых абавязкаў, але за цэлы дзень і не прысядзеш – усё распісана, як кажуць, “ад” і “да”! Акрамя агульнай арганізацыйнай работы, неабходна было выконваць даручэнні адміністрацыі, бываць у вытворчых цэхах, праводзіць прыёмы грамадзян, дапамагаць у вырашэнні розных жыццёвых сітуацый – не толькі рабочых, але і асабістых, знаходзіць кампраміс паміж адміністрацыяй і работнікам.

Асаблівая старонка прафсаюзнай дзейнасці – барацьба з алкагалізмам. І на прымусовае лячэнне накіроўвалі, і ў насценгазетах малявалі – чаго толькі не рабілі. Трэба сказаць, што такія меры былі досыць дзейсныя: дапамагалі выцягнуць чалавека з ганебнай пасткі, не страціць рабочае месца, захаваць сям’ю.

Што самае важнае – настолькі быў дружны калектыў. Вось у той жа адміністрацыі: мы ж хадзілі на дні нараджэння да імянніка дадому – адзін да аднаго, не саромеючыся, без запрашэння. Віншавалі ад прафкама на юбілейныя даты, вяселлі, нараджэнні дзяцей.

Уся работа – гэта людзі: яны залаты фонд прадпрыемства! Некаторыя працавалі сем’ямі: Алена і Расціслаў Барахоўскія, Надзея і Казімір Карачуны, Леакадзія і Рыгор Цаюны, Таццяна і Аляксандр Шчарбачэвічы, Раіса і Міхаіл Вайцяхоўскія, Вера і Іван Шарко, Яніна і Віктар Пятруцікі, Павел і Ларыса Пятровічы, Ніна і Пётр Мясніковічы, Лідзія і Леанід Паташы, закройшчыкі Вольга Сапоцька, Галіна Круглік, Алена Ланько, швачкі Галіна Марцінкевіч, Таццяна Іода, Алена Бацян, Рэгіна Шынкевіч, загадчыцы Дома быту Вішнева Леакадзія Якубель і Валожына – Ганна Гаруновіч, тэхнолагі Валянціна Рубацкая і Алена Буракоўская, прыёмшчыкі заказаў Данута Сцефаноўская, Лілія Ажэўская, Галіна Грабёнкіна, Ганна Бацян, майстар вытворчага швейнага ўчастка Ала Скадорва, цырульнікі Валянціна Рубацкая, Галіна Галоўская, Ала Мышлён, Любоў Іода, Галіна Анушэўская, Святлана Кербедзь, кіраўнік будаўнічай брыгады Франц Галец, кладаўшчык Ларыса Пятровіч, вадзіцелі Валерый Зенька, Пётр Гаспарэвіч, эканаміст Кацярына Марцінкевіч, бухгалтары Лідзія Янучок, Аксана Сівая, Галіна Віршыч, Галіна Яблонская, вязальшчыцы Галіна Шакун і Галіна Станкевіч, майстар па рамонце абутку Валянціна Пракопчык.

Прафсаюзная работа – яна нябачная і паўсюдная, але вельмі згуртоўвала калектыў. Мы працавалі не толькі на рабочых месцах – мелі дзялкі буракоў у калгасе, дапамагалі гаспадаркам перабіраць бульбу, нарыхтоўваць сена. Трымалі свайго каня – яго бясплатна давалі работнікам для апрацоўкі прысядзібных надзелаў. Справа прафсаюза – дапамагчы назапасіць жывёле корм на зіму.

…Алена Аляксандраўна Бандарык змагла заслужыць давер людзей, кіраўніцтва і заставалася нязменным прафсаюзным лідарам. Толькі яна адна ведае, наколькі часам было складана знайсці паразуменне, настроіць чалавека на стваральную працу, а калі трэба, і строга ўказаць – але без навучання, па-добраму. Колькі вытрымкі, жыццёвай мудрасці, тактоўнасці і цярпення трэба праявіць, каб чалавек не пакрыўдзіўся, а зразумеў. Сёння Алена Аляксандраўна вельмі ўдзячна свайму роднаму прадпрыемству, што яны не забываюцца пра ветэранаў працы, запрашаюць на прафесійныя святы, іншыя ўрачыстасці. А ўспомніць ёсць што!

Источник: https://valozhin.by/02052024/k-120-letiyu-profsoyuznogo-dvizheniya-belarusi-o-profsoyuznoj-rabote-rasskazala-veteran-truda-elena-bondarik/

Скульптуру подарил предприятию Павел Хатиловский, рассказали в Минском ГПЛХО. Автор известен своим уникальным подходом к скульптуре и способностью создавать произведения, которые запоминаются надолго.
«Голубя мира» Павел вырезал электропилой из неоформленной деревянной колоды дуба во время маевки в парке прямо на глазах у публики. Скульптура украсит территорию Воложинского лесхоза.

 К слову, ранее, во время второго чемпионата по колке дров среди СМИ Павел Хатиловский из 150-летнего дуба выпилил бензопилой огромного деревянного зубра шириной примерно 55 сантиметров и высотой около 80.