Гэтага маладога чалавека хочацца ў знак павагі назваць поўным імем – Павел Міхайлавіч ШАЎЛЮК. Ён выбраў для сябе нялёгкую, але такую патрэбную і высакародную прафесію медыка.
Спецыяльнасць у Паўла Міхайлавіча вельмі традыцыйная. Такіх звычайна называюць “сямейны ўрач”, у дыпломе ж значыцца “ўрач агульнай практыкі”.
Другі год працуе ён тэрапеўтам у Ракаўскай сельскай бальніцы. Найлепш пра яго сказаў адзін з калег: “Малады спецыяліст, якому давяраюць”. У медыцыну прыйшоў, каб прадоўжыць сямейную дынастыю. Праўда, бацька аддаў перавагу ветэрынарыі. А вось маладая жонка, што зараз праходзіць інтэрнатуру ў Гродне, таксама будучы тэрапеўт.
Пазнаёміцца з Паўлам Міхайлавічам выпала ў вельмі неспрыяльную часіну: маладая маці прынесла траўміраванае гадавалае дзіця. Жанчына і сама знаходзілася ў стрэсавым стане, і малое заходзілася ад плачу. П. М. Шаўлюку патрэбна было дзейнічаць імгненна: візуальны агляд, дыягназ, рашэнне праблемы. Урача давялося пакінуць сам-насам з маленькім пацыентам, якому спачувалі ўсе прысутныя, а дапамагчы мог толькі чалавек у белым халаце…
Алена ЗБІРЭНКА,
фота аўтара
