Назва Узбалаць у поўнай ступені пасуе населенаму пункту, што знаходзіцца паміж Дубіной і Забрэззем. Паўз вёскі, аж да берага Беразіны, тут прасціраліся балоты, дзе мясцовыя жыхары нарыхтоўвалі торф. У 60-я гады мінулага стагоддзя меліяратары абшар асушылі. З той пары засталіся некалькі канаў, што паступова зараслі хмызняком. Зараз навокал – сапраўдны лес.
Карэнныя ўзбалатцы памятаюць пра ўмоўны падзел вёскі на тры часткі: Узбалаць 1-я, 2-я, 3-я… Але гэта было пазней, а пры Польшчы Узбалаццю называлі толькі адрэзак з боку Дубіны. Сярэдзіна вёскі звалася Лапаўшчынай (у гэтым месцы жыў пан з прозвішчам Лапа). Праз невялікую прагонку і арку з дрэў, што злучылі свае кроны над хатамі суседзяў з аднолькавым прозвішчам – Юргілевіч – трапляеш у 3-ю частку – Шасціхаты (у свой час зямля была падзелена на шэсць надзелаў – адсюль і назва).
Спрадвеку тут жылі паны (рускія, польскія), асаднікі, а ў савецкі час прыехала шмат спецыялістаў з розных куткоў Беларусі і іншых рэспублік былога СССР. Усе яны аказвалі ўздзеянне на характары вяскоўцаў, фарміраванне іх звычак, густу. Калісьці прадстаўнікі вёскі ў пошуках заробку выязджалі ў Петраград, Вільню, Варшаву, таму добра размаўлялі па-польску, па-руску, разумелі літоўскую мову, некаторыя іншыя. Мясцовая гаворка – багатая, цікавая і мілагучная. Лічыліся ўзбалатцы дастаткова адукаванымі, таленавітымі, добра апраналіся, шмат чыталі, мелі досыць шырокі кругагляд.
У дамах знаходзілася мноства цікавых рэчаў: гадзіннікі, карціны, посуд, фарфоравыя статуэткі… Гаспадыні мелі швейныя машыны фірмы “Зінгер”, іх мужы раз’язджалі па наваколлі на веласіпедах, якія называліся “ровары”. Мужчыны прызываліся спачатку ў Расійскае, а пасля ў Польскае войска, а ячшэ пазней – у Чырвоную Армію. Многія, хто сустрэў рэвалюцыю 1917 года ў Расіі, прапалі без вестак. Магчыма, і зараз па расійскіх прасторах, іншых краінах свету крочаць унукі і праўнукі жыхароў гэтай цікавай вёскі.