Дар’я МУРЫЧЫНА магла стаць музыкантам: яе любімы інструмент – фартэпіяна і разлучацца з ім дзяўчына не збіраецца. Магла б спяваць на сцэне – кіраўнік хору Маладзечанскай дзіцячай музычнай школы яшчэ і сёлета запрашаў Дашу падтрымаць калектыў на фестывалі ў Грэцыі. Ёй пакарылася б і прафесія перакладчыка – валодае англійскай мовай на дастаткова высокім узроўні. Але ўсё гэта засталося захапленнем. Жыццёва важнай справай стала правазнаўства.
З дзяцінства Даша любіла дэтэктывы, серыялы пра міліцыю, а калі разварочваўся сюжэт пра жанчыну-следчага, то дзяўчынка бачыла сябе на яе месцы… У сям’і, дзе мама – настаўніца, а тата – выкладчык курса сцэнічнаймовы, да выбару дачкі не на карысць сямейнай дынастыі аднесліся спакойна. Нават успомнілі, што сярод далёкіх і блізкіх сваякоў вельмі многа прадстаўнікоў менавіта з праваахоўных органаў. Дарэчы, бацькі Дар’і хоць і нарадзіліся ў Маладзечне і лічаць Беларусь сваёй Радзімай – нашчадкі выхадцаў з поўначы і поўдня Расіі. Карані таты – на Кубані, мамы – у Архангельску.
А іх дачка палюбілаМінск. Ёйхацеласязастацца ў сталіцыпрацавацьпаслязаканчэнняўніверсітэта. Юрыст – спецыяльнасць зараз модная, прэстыжная. Але кожная арганізацыя, фірмаціўстановахочаатрымацьвопытнагасупрацоўніка. Дашыдавялосянямалапабегаць з рэзюмэ. Месцаадшукалатолькі ў Валожынскімсельгасліцэі. Не зусім тое, праштомарылася, але затоедадомублізка…
Праз некаторы час дзяўчыне выпала магчымасцьуладкавацца ў Валожынскі РАУС, праўда, на цывільнуюпасаду – старшыінспектаргрупыінфармацыйнагазабеспячэння. З першыхдзёнадчула, штояемесца тут. Спадабаўся і калектыў. Вопытам работы з маладымсупрацоўнікамахвотнадзяліласяяенепасрэдныкіраўнік Алена ТадэвушаўнаПаланцэвіч, дапамагаліначальнікаддзелааховыправапарадку і прафілактыкіВалерыйВалер’евіч Жук і ягонамеснікУладзімірБаляслававічШукевіч, а тагачасныначальнікаддзела – палкоўнікІгарУладзіміравіч Шакун і наогулставіўся да дзяўчыны па-бацькоўску. Ён і прапанаваўДар’іпавучыцца ў вучэбнымцэнтрыпрыМіністэрствеўнутраныхспраўРэспублікі Беларусь па падрыхтоўцы, павышэннікваліфікацыі і перападрыхтоўцыкадраўорганаўунутраныхспраў. У гэтайнавучальнайустановеакцэнтробіцца на практычныязаняткі – тое, што ў ВНУ застаеццапа-заўвагай. Так, у цэнтрыДашыМурычынайпрыйшлосяасвоіцьтэхнікустральбы з табельнайзброі. Не без гонаруадзначае: паказалалепшыявынікі ў групе.
Трапіўшы на некалькімесяцаў у любімыМінск, адчуласум па Валожыне, зразумела, штоневялічкі, яшчэнядаўнаневядомырайцэнтрстаўсваім, родным. Хацеласяхутчэйпрыступіць да новых абавязкаў. Паслявучобыатрымалазваннелейтэнантаміліцыі і пасадустаршагаінспектара па забеспячэнніграмадскагапарадку. Падяекантролемзнаходзяццаўсемасавыямерапрыемствы і святы, любімыямесцыадпачынкуграмадзян, чыгуначныястанцыі. Даводзіццамаладойдзяўчыне і на патруляванневуліцвыходзіць разам з участковым інспектарамміліцыі. Прывыкананнігэтаймісіі не выключаеццамагчымасцьвыкарыстаннятакіхсродкаў, як табельная зброя, гумоваядубінка, наручнікі, газавыбалончык. Пакульштопрымяняцьіхмаладомуінспектару не прыйшлося, хоць з цяжкасцямі і небяспекайсутыкалася не раз. Але за дапамогай да калег-мужчын не звярталася, боведае: на службе трэбазабыцца, што ты – прадстаўніцаслабайпаловычалавецтва. Тут усе супрацоўнікіаддзелароўныя. Гендарная “ўраўнілаўка” апраўдана. У міліцыіжанчынаможадаслужыцца да самых высокіхчыноў, займацьсамыяадказныяпасады. І Даша разлічвае на паспяховыкар’ерны рост. Вядома, янаасвоілатолькіпершыяступеніпрафесіі, але асвоілапаспяхова і робіцьусё, каб годна служыцьаховеграмадскагаправапарадку, прыносіцькарысцьаддзелу, кабёйганарылісябацькі. Залог гэтага – упэўненасць, што з выбарамжыццёвага шляху не памылілася.
Не сакрэт: кожная прафесіяадкладвае на чалавекаспецыфічныадбітак. Работа праваахоўнікавельмісур’ёзная, нават у нечым суровая. Зусім не асацыіруецца з летуценнасцю. Але чымглыбейДар’яакунаецца ў мужную, мужчынскую справу, тымбольшцэніцьжаноцкасць. Напрыклад, у пару студэнцтваперавагуаддавалазручнамуадзенню “ўнісекс”: джынсы, красоўкі, світары. Цяпержапалюбіласукенкі, абутак на высокіхабцасах. Восьтолькіпрыбірацца ў іхвыпадаеўсёрадзей – на службе, і ў будні, і ў святы, трэбанасіць форму. Хаця, па прызнанні самой Дар’іМурычынай, у форменнайвопратцыкампліментаў у свой адрасяначуекудыбольш…
Алена ЗБІРЭНКА,
фота аўтара