Валожынскі раённы
выканаўчы камітэт

У Ракаўскім псіханеўралагічным інтэрнаце для пажылых людзей і інвалідаў адбылася сустрэча працоўнага калектыву ўстановы і пражываючых з дэлегатам VI Усебеларускага народнага сходу, дырэктарам тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Галінай Рай.

Галіна Фадзееўна расказала прысутным у актавай зале ўстановы пра ўласныя ўражанні ад вялікай нарады, спынілася на галоўных аспектах сацыяльнай палітыкі ў краіне, дала неабходныя каментарыі па ўсіх момантах сходу, на ўзніклыя пытанні прагучалі змястоўныя адказы.

Наш кар.

У Ракаўскім псіханеўралагічным інтэрнаце для пажылых людзей і інвалідаў адбылася сустрэча працоўнага калектыву ўстановы і пражываючых з дэлегатам VI Усебеларускага народнага сходу, дырэктарам тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Галінай Рай.

Галіна Фадзееўна расказала прысутным у актавай зале ўстановы пра ўласныя ўражанні ад вялікай нарады, спынілася на галоўных аспектах сацыяльнай палітыкі ў краіне, дала неабходныя каментарыі па ўсіх момантах сходу, на ўзніклыя пытанні прагучалі змястоўныя адказы.

Наш кар.

Абаяльнаму мужчыну на фота ўжо споўнілася 67 гадоў. Калі пра гэты факт не будзеш ведаць дакладна, ні за што не здагадаешся. Рухавы, усмешлівы, з цудоўнай постаццю,ён здаецца значна маладзейшым. Звычайна так выглядаюць заўзятыя фізкультурнікі і ваенныя. Перад намі менавіта прадстаўнік Узброеных Сіл, для якога, дарэчы, заняткі спортам заўсёды заставаліся важнай часткай жыцця.

Анатолій Анатольевіч ДАЛБАНОСАЎ – ураджэнец Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці, аднак  хутка споўніцца 50 гадоў, як ён звязаў свой лёс з Валожынам. Яшчэ ў школьныя гады пад уплывам фільмаў і кніг на ваенную тэматыку вырашыў стаць афіцэрам. Разам з сябрамі абмяркоўваў будучую кар’еру, выбіраў навучальную ўстанову, нават займаўся “Марзянкай”. Але дзве спробы паступлення ў вучылішча аказаліся няўдалымі. Кожны раз не хапала некалькі балаў. Хлопец, дзякуючы жыццярадаснаму характару, не засмучаўся. Наперадзе была тэрміновая служба, а значыць, час, каб яшчэ раз усё добра абдумаць, прыслухацца да  сваіх пачуццяў.

Служыць давялося менавіта ў Валожыне. Вось дзе спатрэбіўся яго талент – літаральна інтуітыўнае адчуванне тэхнікі. Двух гадоў было дастаткова, каб юнак усвядоміў: тое, чым займаецца ў арміі, – яго прызванне. Прапанова прадоўжыць службу ўзрадавала. Пасля была школа прапаршчыкаў і курсы, якія яшчэ больш пашырылі веды і ўменні, далі магчымасць асвоіць найноўшае па тым часе абсталяванне, адчуць сябе сапраўдным спецыялістам.  За многія гады ён прывык пастаянна вучыцца і вучыць іншых, зараз ужо і не ўзгадае, колькі чалавек прайшлі падрыхтоўку пад яго кіраўніцтвам.

У 2002 годзе старшы прапаршчык Далбаносаў звольніўся з воінскай службы, аднак працягвае працу ў якасці прадстаўніка грамадзянскага саставу ў адным з падраздзяленняў часці, дзе займаецца абслугоўваннем і эксплуатацыяй сродкаў аўтаматызацыі. За гады, што звязваюць яго з Валожыншчынай, паспеў стварыць сям’ю, выгадаваць дзяцей, прычакаць унукаў. Ёсць родныя, сябры, аднадумцы, любімая работа. Пакуль не здзейсніліся ўсе мары аб далёкіх падарожжах, але ён ніколі не забудзе вандроўку на Кубу. Трохгадовая камандзіроўка падарыла яркія ўражанні і важкі вопыт. За службу на Востраве Свабоды ў 1986 годзе прадстаўнік воінскай часці 30695 адзначаны медалём “За адзнаку ў воінскай службе” ІІ ступені. Гэта была ўзнагарода саюзнага значэння. А ў 1999 годзе (пасля Югаслаўскіх падзей)  падобную медаль, толькі ўжо за заслугі перад Рэспублікай Беларусь, атрымаў з рук Прэзідэнта Аляксандра Лукашэнкі.

Анатолій Анатольевіч шчыра далучае сябе да ліку шчаслівых людзей. Горад, дзе жыве, паспеў палюбіць горача і аддана. З задавальненнем штораніцы крочыць па ім, каб скрупулёзна і натхнёна выконваць работу, якую ведае, так бы мовіць, ад “А” да “Я”. У вольны час дазваляе сабе заняткі, што дораць не менш задавальнення і сапраўдны рэлакс. Любіць веласпорт, часта наведвае лес, чытае прэсу (у тым ліку і наша выданне), займаецца фатаграфіяй.  Як і калісьці ў дзяцінстве, не раўнадушны да добрага кіно, захапляецца літаратурай гістарычнага кшталту. Ці мае куміраў? Хутчэй не, аднак асобы, падобныя да Георгія Жукава, выклікаюць павагу і жаданне ведаць пра іх заслугі перад Радзімай як мага больш.

Два гады таму Анатолій Анатольевіч аўдавеў. Агульная бяда яшчэ больш згуртавала дружную сям’ю. Дочкі Ірына, Рыма, сын Аляксей заўсёды на сувязі з родным чалавекам, а ўнучку Настассю любячы дзядуля ўвогуле лічыць сваім верным сябрам. Менавіта яе падтрымка ў цяжкі час дазволіла засяродзіцца на думцы: “Жыццё, нягледзячы на выпрабаванні, цудоўнае, і яно працягваецца!”

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

фота аўтара

У малых гарадах, у адрозненне ад вялікіх, маюцца адметныя асаблівасці. Па-першае, тут, як кажуць, нічога не схаваеш –  любы факт амаль імгненна разлятаецца па наваколлі. Па-другое, людзі ведаюць адзін аднаго, таму тэма рэпутацыі, асабліва для тых, хто ёй даражыць, вельмі важная.

Наш сённяшні герой – чалавек на Валожыншчыне вядомы. Менавіта з ім і з камандай, якую ўзначальвае, часта звязваем надзеі і спадзяванні, калі прыхопіць сэрца, ці падскочыць ціск, ці, не дай Бог, разаўецца пнеўманія…  Нават калі самі на здароўе не скардзімся, то хварэюць сваякі, сябры, калегі… І тады дапамогу знаходзім у тэрапеўтычным аддзяленні райбальніцы. А менавіта там у якасці загадчыка нясе нялёгкую медыцынскую службу Уладзімір Вадзімавіч ЛУШЧЫЦКІ.

 – Уладзімір Вадзімавіч, шчырае дзякуй за тое, што знайшлі час для сустрэчы. Упэўнена, нашы чытачы будуць рады бачыць любімага доктара на старонцы раёнкі.

– І я рады адгукнуцца на запрашэнне. Паверце, з павагай стаўлюся як да прэсы, так і да яе аматараў. Тым больш, сярод іх мноства маіх пацыентаў. “Працоўнай славе” ўдзячны за тое, што дапамагае нам, медыкам, выконваць адну з важнейшых задач – даводзіць да людзей неабходную інфармацыю, у тым ліку і адносна прафілактыкі розных захворванняў.

– Ведаю, Вы – чалавек прыезджы. Наколькі важным лічыце ўздзеянне на ўласную асобу той зямлі, дзе нарадзіліся, выраслі? Як адчуваеце сябе ў нашым краі?

–  Я з Пінска. Гэта прыгожы горад, дзе жывуць такія ж прыемныя, як і па ўсёй Беларусі, людзі. Безумоўна, родныя мясціны – назаўсёды ў маім сэрцы. Але ж 25 гадоў у Валожыне зрабілі мяне стапрацэнтным мясцовым жыхаром. Дарэчы, менавіта зямля, на якую прыбыў ужо дарослым, зблізіла з роднай мовай. На малой радзіме вучыўся ў рускамоўнай школе. І дома бацькі размаўлялі па-руску. Валожынскі дыялект, у адрозненне ад палескага, амаль адразу стаў блізкім і зразумелым. Вельмі люблю і паважаю беларускую мову, лічу яе роднай і моцна шкадую, што з-за адсутнасці ў сваім акружэнні людзей, якія гавораць чыста, не магу актыўна ёй карыстацца. Планую калі-небудзь, на пенсіі, абавязкова зрабіць рывок у гэтым кірунку. І абавязкова перачытаць усяго Караткевіча.

–  Родныя паўплывалі на Ваша прафесійнае самавызначэнне?

– Прадаўжальнікам медыцынскай дынастыі не з’яўляюся. Бацька – ваенны. Матуля працавала бухгалтарам у ДТСААФ. У Пінску знаходзілася вучэбная база марскога флоту. Я нейкі час марыў стаць мараком, аднак па прычынах здароўя даволі рана развітаўся з гэтай ідэяй. Як дайшоў да планаў вывучыцца на ўрача, зараз і не ўзгадаю. Аднак помню, што ў апошніх класах школы прачытаў дзве кнігі. Менавіта яны з неакрэсленых ідэй сфарміравалі цвёрдую ўпэўненасць: медыцына і толькі медыцына. Шчыра раю тым, хто трызніць прафесіяй урача, пачытаць “Чалавек сярод людзей” акадэміка Фёдара Углова і “Думкі ў дарозе” Станіслава Далецкага.

– Аднойчы Вы мне ўжо расказвалі, што да паступлення ў медінстытут працавалі санітарам. Той вопыт прынёс карысць?

  – Любы вопыт каштоўны. Мой на тым этапе – таксама. Я сапраўды не змог паступіць у год, калі скончыў школу. З-за захворвання не здаў своечасова экзамены. Рашэнне папрактыкавацца ў хірургічным аддзяленні Пінскай райбальніцы прыняў самастойна. Бацькі не спрабавалі мяне адгаварыць, і я ім вельмі за гэта ўдзячны. Нягледзячы ні на што, на першым курсе мне, як і аднакурснікам, было цяжка. Але хаця б быў упэўнены: крыві не баюся, грэблівасці не адчуваю, з людзьмі размаўляць умею. Да таго ж высветлілася – досыць цярплівы.

–  Хоць і ў якасці санітара пачалі ў хірургіі, не разглядалі магчымасць паглыбіцца ў яе па-сапраўднаму?

 –  Асабліва не разглядаў. Увогуле з кірункам вызначыўся толькі ў працэсе вучобы. Думаю, пры жаданні і магчымасці змог бы авалодаць многімі медыцынскімі спецыяльнасцямі. Цвёрда ведаю: ніколі б не стаў акулістам (не пытайце чаму, проста гэта мацней за мяне) і псіхіятрам (прафесія для касмічнага інтэлекту).  Не змог бы працаваць і ў паліклініцы.Вось стацыянар – сапраўды маё.

– У медуніверсітэтах падчас вывучэння латыні студэнты запамінаюць афарызмы і прыказкі на гэтай мове. У Вас ёсць любімыя – тыя, што сталі жыццёвым ці прафесійным крэда?

– А як жа! Experentia est optima magistra. Вопыт – лепшы настаўнік. Не ведаю, як у іншых галінах, а ў медыцыне гэта цудоўна працуе. Якім бы добрым, сапраўдным выдатнікам не быў студэнт, без практычнай дзейнасці пад кіраўніцтвам вопытных калег ён ніколі не зможа стаць ні дыягностам, ні лячэбнікам. Я, напрыклад, шчыра ўдзячны тым карыфеям, якія ў свой час мяне падтрымалі. Душой і сэрцам адданы камандзе райбальніцы, у складзе якой працую зараз. Стараюся ўлічваць думку кожнага спецыяліста, дапамагаць навічкам. Дарэчы, маладых патрэбна не толькі вучыць, у іх можна і самому вучыцца. Падыходы да падрыхтоўкі ўрачоў пастаянна мяняюцца, інтэрн можа быць у нейкіх пытаннях больш дасведчаным, чым шматвопытны загадчык аддзялення.

– Самі ўласны шлях у медыцыне ацэньваеце як лёгкі, ці знакамітыя “церні” ўсё ж давялося параадольваць?

  – Праз церні да зорак… Яшчэ адзін з выразаў, што назаўсёды ўрэзаўся ў памяць. Гучыць прыгожа. Але якія церні? Якія зоркі? Справа ж не ў тым, як у прафесію прыйсці, а як у ёй існаваць. У пэўным сенсе ўрачэбная дзейнасць – бясконцая вайна. Ёсць ты і твой вораг – захворванне. А пацыент… Ён можа і не на твой бок стаць. І гэта ўжо сумна. Таму наша задача – перш, чым прыступіць да лячэння, заахвоціць, «заразіць» чалавека абавязковым выздараўленнем. Уся праца – на пераадоленне.

–  Ваша жонка – урач. Сын выбраў медыцыну. Нявестка, наколькі мне вядома, таксама. Не зашмат медыкаў у адной сям’і? Сустрэчы за святочным сталом не ператвараюцца ў бясконцы кансіліум?

– Спакойна стаўлюся да прафесіі блізкіх. Гэта не планавалася, так распарадзіўся лёс. А з жонкай пазнаёміўся ў інстытуце. Дарэчы, менавіта з-за яе (мела накіраванне ад Валожынскай  ЦРБ) я і апынуўся  ў Валожыне. Іронія лёсу ў тым, што другая палавінка сына аказалася родам з Палесся, адкуль і я. Што да прафесійных тэм дома, калі-нікалі яны ўзнікаюць, аднак стараемся ў сямейным коле ў асноўным займацца хатнімі справамі, адпачываць, перазагружацца.

– Чым, акрамя медыцыны, цікавіцца доктар Лушчыцкі? Што ўмее? Чаму збіраецца навучыцца?

– У мяне прыватны дом, пры ім участак. Усё, што патрэбна для яго ўтрымання, раблю сам. Ціхія клопаты даюць добры адпачынак. Нейкіх асаблівых талентаў, хобі не маю. Хацеў бы штосьці майстраваць, але пакуль не знаходжу часу. Многія ідэі адкладваю на перыяд заслужанага адпачынку.

–   Калі ў Вашых руках аказваецца кніга, часцей за ўсё аб чым яна?

–  Чытаю шмат, але ўсё больш медыцынскія навінкі. Інтэрнэт даўно прыйшоў на дапамогу доктару, які не хоча спыняцца ў прафесійным развіцці. Што тычыцца чытання для душы, выбіраю ў асноўным тэму антрапалогіі. Чым больш паглыбляешся ў пытанні: “Хто такія мы? Адкуль,  куды  і для чаго рухаемся? Якое маем устройства?” – тым ясней усведамляеш: чалавек не проста жменя гліны – сапраўдны сусвет.

– Кожны з нас мае здароўе, якое заслугоўвае… Можаце падпісацца пад гэтым сцвярджэннем?

– Магу, але ўсё ж дадаў бы “часцей за ўсё”. Не трэба забываць пра генетыку, бо з ёй спрачацца цяжка. Ды і выпадак…

– А самі заклапочаны ўласным здароўем? Калі даводзіцца прыхварэць, у якасці пацыента радуеце дактароў?

– Шчыра скажу: многае з неабходнага для захавання здароўя раблю, але толькі ў рамках таго часу, які маю. Мару больш актыўна займацца спортам, плаваннем, напрыклад. Калісьці захапляўся веславаннем. А неабходныя назначэнні для сябе раблю самастойна. І дакладна іх выконваю.

–  У бягучым годзе мне давялося даволі актыўна пісаць на тэму каранавіруса. Таму, даруйце, размаўляць з урачом, які займаецца яго лячэннем, і не запытаць пра гэта, не магу. Што нас чакае?

–  Ужо двойчы адпрацаваў у часовым шпіталі, перахварэў сам. Вопыт, канешне, атрыманы каштоўны, але пра тое, што будзе з гэтай праблемай далей, пакуль, на жаль, не ведаю. Ды і ніхто не ведае. Галоўнае зараз – не прагнозы, а настрой на годнае жыццё з улікам COVID-19.

– Кажуць, прырода нічога не нараджае без прычыны…

– Відавочна, так. Вірус добра падкарэкціраваў наша жыццё, тут не паспрачаешся. Магчыма, чалавецтва зробіць добрыя высновы адносна ладу жыцця.

– Каб мелі магчымасць адначасова выйсці на сувязь з усімі жыхарамі Валожыншчыны, што б пажадалі ім ці параілі, а можа папрасілі б?

– Папрасіў бы. Беражыце сябе і тых, хто побач!

  – Уладзімір Вадзімавіч, поспеху Вам і выключнага здароўя. Дзякуй за шчырасць!

Гутарыла Валянціна КРАЎНЕВІЧ

Чарговае пасяджанне дыялогавай пляцоўкі ў рамках мерапрыемстваў, прысвечаных Году народнага адзінства, адбылося ў Івянецкім доме-інтэрнаце для дзяцей з асаблівасцямі фізічнага развіцця.

На гэты раз яно было прысвечана Дню Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь. Шмат цікавага можна было пачуць у актавай зале, дзе сабраліся выхаванцы і супрацоўнікі нашай установы. Гаварылі мы пра мінулае і сучаснае сваёй  краіны, чыталі вершы і дзяліліся сваімі ўражваннямі пра прыроду роднага краю, спявалі песні  і паказвалі невялічкія сцэнкі, віртуальна падарожнічалі па знакамітых мясцінах Беларусі. Усё гэта садзейнічае выхаванню патрыятызма, фарміруе адказнасць перад грамадствам, закладвае фундамент нашага будучага. Упэўнены, што на працягу 2021 года мы яшчэ многа раз будзем  сустракацца і весці размовы пра нашу любімую Радзіму, нашу прыгожую і непаўторную Беларусь!

Андрэй Клок, вучань 9 класа

г.п.Івянец, вул.17 верасня, 46

Расстройства пищевого поведения (РПП) связаны с процессом принятия пищи и искаженными убеждениями о питании, включая чрезмерную обеспокоенность своим весом, фигурой и неадекватное восприятие своего тела. РПП приводят к нарушению в сфере не только ментального, но и физического здоровья и могут стать причиной гибели человека. Это проблема, которая может коснуться людей обоих полов, любого возраста и различного социо-экономического статуса.

Согласно современной концепции в настоящее время известно 6 разновидностей РПП, однако наиболее известные — это анорексия, булимия и компульсивное переедание, о которых мы поговорим ниже.

В настоящее время доказано, что в развитии РПП играют роль как генетическая предрасположенность, так и факторы окружающей среды (психологические факторы, социокультурные влияния и др.), однако точные причины развития пока неизвестны.

Стоит так же отметить, что РПП — это серьезное психическое заболевание, а ни в коем случае не выбранный образ жизни, и требуют обязательного медикаментозного и психотерапевтического лечения.

Нервная анорексия

Нередко ассоциируется с болезненной худобой у человека, однако это не совсем верно. Нервная анорексия (НА) — это психическое расстройство, связанное с жесткими ограничениями в потреблении пищи, которые могут приводить к нездоровой потере веса в будущем. Сама же по себе чрезмерно низкая масса тела может иметь и другие причины, такие как воспалительные заболевания кишечника, депрессия и другие. Таким образом анорексией может страдать человек с абсолютно любым весом.

Люди, страдающие НА, не способны поддерживать здоровый вес, постоянно находятся в процессе его снижения и при этом испытывают интенсивный страх перед набором веса, предпринимая нездоровые попытки поддерживать свой вес на критически низком уровне.  Это могут быть строгие ограничения в питании, вплоть до полного отказа от пищи, чрезмерные физические нагрузки или «очистительные» меры (слабительные и мочегонные средства, рвота). Нередко эпизоды анорексии сочетаются с приступами бесконтрольного переедания (булимии), о которых мы поговорим позже.

Нервная булимия

Человек с нервной булимией страдает повторяющимися эпизодами чрезмерного переедания – за короткий промежуток времени он может съесть огромное количество пищи, с последующими «очищающими» мерами, такими как рвота, прием слабительных и другие.

Компульсивное переедание

Компульсивное переедание (КП) характерно повторяющимися эпизодами поглощения большого количества еды в короткий период времени. В такие моменты человек теряет контроль и не может остановиться, даже если действительно этого хочет. Рвоту, как правило, после эпизода переедания не вызывают, но испытывают чувство вины, никчемности. Часто КП провоцируется эмоциональными потрясениями, скукой, тоской.

Нередко РПП сочетают в себе различные признаки, когда, например, эпизоды нервной анорексии сменяются приступами булимии.

 Ниже приведен ряд признаков, которые могут наблюдаться при данных заболеваниях.

Признаки РПП

Фиксация на идее похудения и страх набрать вес:

практически постоянное ощущение, что все жизненные проблемы (трудности на работе, проблемы в семье и другие) связаны с весом, особенностями фигуры и как только будет достигнут желаемый идеал, они разрешаться.

большую часть дня беспокоит внешний вид, фигура, сколько калорий съедено, что сопровождается чувством вины и тревоги по поводу любой употребленной пищи.

категоричное деление пищи на «хорошую» и «плохую».

Негативное и искаженное восприятие своего тела.

изнуряющие чрезмерные физические нагрузки что бы «отработать» съеденное, несмотря на обстоятельства (травмы или болезни, мероприятия, встречи).

жесткие ограничения в питании, использование отказа от еды в качестве наказания (при эмоциональных потрясениях, жизненных трудностях).

использование «очистительных» мер: вызывание рвоту, прием слабительных или мочегонных препаратов.

Отвращение к еде, отсутствие чувства голода.

Отсутствие чувства сытости: во время еды невозможно остановиться, даже когда желудок полон.

После приёма пищи появляется чувство вины и разочарования.

Дефицит массы тела или частые колебания веса. Для лиц от 18 лет и старше для оценки используется индекс массы тела, который рассчитывается как отношение веса в килограммах к росту в метрах, возведенному в квадрат (ИМТ=вес(кг)/рост(м)2).Значение менее 18,5 кг/м2 указывает на дефицит массы тела. Для детей и подростков используются специализированные формулы в зависимости от возраста и пола, для точного расчета обратитесь к педиатру или детскому эндокринологу.

Отсутствие менструаций. Работа репродуктивной системы связана с весом и количеством жира в организме и на фоне чрезмерной потери веса менструальный цикл нарушается.

Потребление пищи в одиночестве, чувство страха перед приемом пищи на людях (дома с семьей, в кафе и ресторанах). Такое поведение часто приводит к ухудшению отношений с родственниками и друзьями.

Изменение психоэмоционального фона: сниженное настроение (ангедония), тревога, низкая самооценка, апатия и другие.

Соматические проявления: слабость, повышенная утомляемость, обмороки и головокружения

Так же последствием постоянных эпизодов вызванной рвоты могут быть: субконъюнктивальные (глазные) кровоизлияния, разрушение эмали зубов, изжога, боли в желудке.

Можно ли вылечить РПП?

РПП являются серьёзными психическими заболеваниями, которые могут привести к смерти человека. Научные исследования показывают, что нервная анорексия может принимать хронический характер у порядка 20% больных. Тем не менее, при соответствующем лечении и высоком уровне личной заинтересованности человека, вылечиться от РПП возможно. Доказано, что при начале лечения на ранних этапах развития заболевания выздоровление наступает намного быстрее.

Врач-гигиенист (заведующий отделом гигиены)

Воложинского РЦГиЭ                  _____________        С.А.Марчик   

«С какого возраста начинаешь просыпаться усталым?»

Фредерик Бегбедер

Синдром хронической усталости — постоянное чувство усталости и переутомления; упадок сил, не проходящий даже после длительного отдыха, синдром особенно характерен для жителей развитых стран и населённых мегаполисов.

Причины возникновения хронической усталости

Точные причины, приводящие к синдрому хронической усталости до сих пор не установлены. Однако существуют определённые факторы риска, способные спровоцировать возникновение синдрома.

• Хронические заболевания— затянувшиеся болезни или частые рецидивы нарушают слаженную работу иммунной системы и организма в целом, приводя к перегрузке нервной системы, истощению жизненных сил организма и возникновению чувства хронической усталости.
• Психологические расстройства— депрессии, постоянный стресс, мрачные мысли и чувство тревоги и страха являются главными «вредителями» для деятельности нервной системы, приводящими к постоянной усталости и переутомлению.
• Неправильный образ жизни— к синдрому хронической усталости могут привести постоянные недосыпания, нерациональный распорядок дня, длительное умственное или физическое перенапряжение, недостаток солнечного света, свежего воздуха или движения.
• Нарушение питания— недостаток или избыток пищи, некачественные продукты, отсутствие в пище витаминов, макро- и микроэлементов нарушают метаболизм организма, приводя к недостатку энергии и возникновению стойкого чувства усталости.
• Факторы окружающей среды— неблагоприятная экологическая обстановка заставляет организм работать на износ, защищаясь от воздействия вредных факторов, поэтому люди, живущие в загрязнённых шумных городах чаще страдают от синдрома хронической усталости.
• Инфекции и вирусы— существует теория, согласно которой одной из основных причин возникновения синдрома хронической усталости является попадание в организм вирусов герпеса, цитомегаловирусов, ретровирусов, энтеровирусов и др.

Признаки и симптомы синдрома хронической усталости

Главным отличием синдрома хронической усталости от простого переутомления является тот факт, что после длительного отдыха чувство переутомления проходит и организм опять готов к работе. Хроническая усталость, напротив, сохраняется при сниженных нагрузках на организм и не проходит даже после крепкого сна.

К какому специалисту обращаться

При появлении симптомов синдрома хронической усталости следует незамедлительно обратиться к врачу.

Общие рекомендации при терапии синдрома хронической усталости

• Диета— достаточное потребление белков, жиров и углеводов, а также качественные продукты, богатые витаминами, микро- и макроэлементами способны значительно улучшить самочувствие при синдроме хронической усталости, а также увеличить энергетические запасы организма и стойкость к воздействию вредных факторов окружающей среды.
• Психотерапия— врач-психотерапевт поможет справиться с бессонницей, страхом и беспокойством, научит справляться со стрессовыми ситуациями.
• Хороший сон— при перенапряжении нервной системы особенно важно достаточное количество сна и отдыха, сон должен быть спокойным, глубоким, непрерывным, взрослому человеку необходимо уделять сну не менее 8 часов в сутки.
• Распорядок дня— чтобы избежать переутомления необходимо тщательно планировать свой день, избегать непосильных нагрузок, чередовать работу и отдых, питаться не менее трёх раз в день, стараться проводить больше времени на свежем воздухе, и прогуливаться пешком не менее 30 минут в день.

Профилактика синдрома хронической усталости

• Правильное планирование режима дня— хорошо спланированный день, чередование работы и отдыха, ежедневные прогулки на свежем воздухе, достаточный сон помогут избежать возникновения синдрома хронической усталости.
• Отказ от зависимостей— употребление алкоголя, курение, переедание и т.п. могут стать причиной различных состояний, включая синдром хронической усталости.
• Занятия спортом— регулярные занятия спортом укрепляют организм, улучшают кровообращение и питание головного мозга, повышают стрессоустойчивость организма, восстанавливают метаболизм.
• Смена окружения— поездки на природу, частые прогулки в парках или в лесу, отдых на курорте помогут избежать перенапряжения и дадут нервной системе возможность отдохнуть и восстановиться.
• Правильное питание— отказ от фаст-фуда, употребление большого количества свежих овощей и фруктов, правильное приготовление пищи, обильное питьё в течение дня способствуют восстановлению запасов энергии, хорошей работе всех органов и систем, а также укреплению иммунитета.

Следите за своим самочувствием!

Будьте здоровы!

Врач-гигиенист (заведующий отделом гигиены)

Воложинского РЦГиЭ                  _____________        С.А.Марчик   

Сейчас принято много говорить о вреде стресса для человека.

Однако стресс – это естественная физиологическая реакция человеческого организма. И не стоит расценивать ее исключительно как патологический процесс.

Влияет ли  стресс на сердечно-сосудистую систему?

Нельзя говорить о том, что стресс однозначно вреден. Ведь это особая функция, позволяющая организму выжить. И когда речь идет о молодом и здоровом человеке, то реакция организма на раздражение стрессом проходит почти безболезненно.

Стресс легко переносится, если после него удается «разрядиться». Сам по себе стресс – это выброс большого количества различных биологически активных веществ, ускоряющих все процессы в организме.

Природа предусмотрела этот процесс, чтобы человек в критической ситуации мог мобилизоваться и совершать эффективные физические действия: бежать, драться, поднимать тяжести.

У современного человека все стрессовые гормоны выбрасываются в организм так же, как и у далеких предков, но часто не применяются по назначению – для физической активности.

«Хороший пример положительного влияния стресса на современного человека – это работа актера, — рассказывает Бойцов. — Каждый выход на сцену для них – это стрессовая ситуация. Которая разряжается при помощи выброса эмоций во время игры».

Как стресс влияет на сердце?

Если у человека уже есть сердечно-сосудистые заболевания, стресс способен усугубить их течение.

Кроме того, он оказывается дополнительным фактором риска их развития у пожилых людей. Обычно стресс приводит к достаточно драматичным осложнениям сердечно-сосудистых болезней – инсультам и инфарктам.

Стресс у молодых

Когда речь идет о молодых и здоровых людях, постоянное психоэмоциональное напряжение, как результат стрессов, чаще всего провоцирует развитие артериальной гипертонии. Это заболевание – проблема молодых людей, проживающих в городах.

Специалисты посчитали, что вероятность развития гипертонии в сельской местности значительно ниже.

«Серьезный рост уровня заболеваемостью гипертонией в ХХ веке – это последствие урбанизации, — рассказывает Бойцов, — она всегда приводит к эмоциональному напряжению».

Стресс в старшем возрасте

У людей пожилых стресс провоцирует нарушение сердечного ритма. В этом же возрасте возрастает риск развития инфаркта и инсульта.

Но если инсульт в этом возрасте – обычно следствие гипертонии, то инфаркт может возникать без повышения давления и нередко провоцируется стрессовой ситуацией.

Как бороться с последствиями стресса?

Научитесь правильному ответу на стрессовую ситуацию, чтобы реакция организма на стресс была минимальной.

Кто-то достаточно спокоен в силу темперамента. Но очень эмоциональным людям, остро реагирующим на малейшее потрясение в жизни, стоит посетить психолога или психотерапевта. Специалист научит управлять реакцией на жизненные коллизии.

Кроме того, правильно выходите из стресса, если он все-таки состоялся. Если есть возможность выполнить физические упражнения сразу после стрессовой ситуации, мобилизованный на борьбу организм получит необходимую разрядку.

Трудно представить офисного работника, который после разноса у руководства вышел из кабинета и отправился на пробежку. Но всегда есть возможность какой-то физической активности – пробежаться по лестнице, выполнить несколько отжиманий или подтягиваний. После этого реакция организма на стресс пройдет значительно легче.

Проверьте себя

Если вам уже есть 35–40 лет, определите, насколько у вас серьезны факторы развития сердечно-сосудистых заболеваний. Для этого проверьте уровень артериального давления и холестерина и определите наличие вредных привычек.

Если уровень риска высок, сходите на углубленное обследование у специалистов. Возможно, вам пора начать прием специальных препаратов, защищающих сердечно-сосудистую систему. Среди них существуют также способные понизить выброс гормонов стресса и эмоциональную реакцию на травмирующую ситуацию.

Врач-гигиенист (заведующий отделом гигиены)

Воложинского РЦГиЭ                  _____________        С.А.Марчик