Валожынскі раённы
выканаўчы камітэт

Пережив множество войн и нашествий, старинный городок сумел сохранить свой колорит и обрасти новыми легендами

Костел Святого Михаила Архангела в Ивенце - яркий образец Виленского барокко начала 18 века. Туристы любят фотографироваться рядом с ним на фоне скульптуры "Иисус воскрешение" Фото: holiday.by

1. ЗАГЛЯНУТЬ ВО «ВСЕВИДЯЩЕЕ ОКО»

Воложин невозможно представить без дворца графов Тышкевичей. Этот знатный род выкупил все окрестные земли за гигантскую сумму в сто тысяч золотых и владел аж до 1939 года. Для дворца графы место выбрали не случайно - еще в Средние века стоял замок. Главная изюминка хорошо сохранившейся резиденции - помпезное здание оранжереи со сферическим стеклянным куполом. Тышкевичи всегда могли похвастаться перед гостями пальмами или цветущими апельсинами.

Столь же грандиозно выглядит и костел Святого Юзефа на центральной площади города. С виду походит на афинский Парфенон, только со «Всевидящим оком» - на фронтоне. Трудно поверить, что еще пару десятков лет назад в здании работал завод пластмассовых изделий, едва не сгубивший шедевр архитектуры. Зал храма в ту пору разбили на два этажа, всю утварь вывезли, даже крипту разорили, выбросив останки магнатов Тышкевичей в чистое поле. А на их месте в подвалах хранили сырье и всякий хлам. К счастью, теперь костелу вернули первоначальный облик.

2. ПОЗВОНИТЬ В ЗАТЕРЯННЫЙ КОЛОКОЛ

Недалеко от Воложина еще одно местечко, куда обязательно стоит заглянуть. Ивенец славится вековыми традициями производства керамики. В лучшие годы здесь работали два десятка самобытных мастерских. Сегодня в строю - завод художественной керамики. От Варшавы до Санкт-Петербурга знали про «ивенецкую кафлю» (изразцы). Местные мастера из глины даже органные трубы делали. Узнать здешнюю керамику легко по характерному «полосатому» узору. Расходилась она так хорошо, что местные всегда жили заможно* и считали себя шляхтой. Лаптей и домотканой одежды не носили. Только покупное, фабричное.

Знаменит поселок и своим «Белым костелом» - храмом Святого Михаила Архангела. С ним связана потрясающая история. Во время войны, чтобы немцы не вывезли его в Германию, монахи закопали колокол весом 1,2 тонны. Да так хорошо спрятали, что искали его больше полувека. Только десять лет назад нашли. Целехонек и звонит не хуже прежнего.

Продукты в ивенецкой кафеле в два раза дольше остаются свежими. На местном рынке керамика - самый ходовой сувенир. Фото: БЕЛТА

3. ПОБЫВАТЬ В СТОЛИЦЕ ШПИОНОВ

До объединения Западной и Восточной Беларуси в 1939 году городок Раков находился на польской стороне. Слыл негласной приграничной столицей контрабандистов, шпионов, казино и публичных домов. В этой ипостаси он прославился благодаря знаменитому роману контрабандиста, офицера польской разведки и писателя Сергея Песецкого «Любовник Большой медведицы». Туристы с удовольствием ищут места, описанные в произведении.

Сегодня Раков - это обустроенный современный агрогородок - в тридцати километрах от Минска. Православная церковь и католический костел в местечке стоят друг напротив друга. Как символ конфессионального мира в стране. А еще здесь в 1886 году родилась Ида Розенталь, чье имя сегодня помнят только суперэрудиты уровня Александра Друзя. Зато плодами ее трудов пользуются все женщины мира. Эмигрировав в Америку, Ида изобрела современный бюстгальтер.

Фото: kyky.org

4. НАПИТЬСЯ ИЗ КОЛОДЦА ПРЕЗИДЕНТА ИЗРАИЛЯ

Воложинская земля связана с несколькими знаменитыми именами. В деревне Вишнево, например, родился и вырос Семен Перский. Правда, миру он известен под другим именем. Местных жителей, которые помнят по «босоногому» детству будущего президента Израиля и нобелевского лауреата премии мира Шимона Переса уже не осталось. Но знаменитого земляка не забыли. В Доме культуры создали музей. Место, где стоял дом Перских, отметили мемориальной доской. А еще есть колодец, некогда вырытый во дворе дома. И каждый турист выпивает из него глоток студеной воды.

5. ОТПРАВИТЬСЯ НА КОРОЛЕВСКУЮ ОХОТУ

Лакомный кусочек Воложинщины - самый большой лес Беларуси Налибокская пуща. Некогда излюбленное место охоты королей и магнатов. Многие едут сюда посмотреть на царей здешних лесов - зубров, переселившихся из Беловежской пущи, или погрузиться в атмосферу далеких времен и отправиться на королевскую охоту, как «при панах», со всеми шляхетскими костюмами, «примочками и прибамбасами».

Неудивительно, что Воложинский район - один из передовиков в Минской области по количеству агроусадеб и отдыху на любой вкус. Выбирай, что только душе угодно: этнодеревню, экологические тропы, сплав на байдарках, конные и велопрогулки, возможность поучиться народным промыслам, пчеловодству и еще много чему.

По материалам газеты «Союзное Вече»

Назва Узбалаць у поўнай ступені пасуе населенаму пункту, што знаходзіцца паміж Дубіной і Забрэззем. Паўз вёскі, аж да берага Беразіны, тут прасціраліся балоты, дзе мясцовыя жыхары нарыхтоўвалі торф. У 60-я гады мінулага стагоддзя меліяратары абшар асушылі. З той пары засталіся некалькі канаў, што паступова зараслі хмызняком. Зараз навокал – сапраўдны лес.

Карэнныя ўзбалатцы памятаюць пра ўмоўны падзел вёскі на тры часткі: Узбалаць 1-я, 2-я, 3-я… Але гэта было пазней, а пры Польшчы Узбалаццю называлі толькі адрэзак з боку Дубіны. Сярэдзіна вёскі звалася Лапаўшчынай (у гэтым месцы жыў пан з прозвішчам Лапа). Праз невялікую прагонку і арку з дрэў, што злучылі свае кроны над хатамі суседзяў з аднолькавым прозвішчам – Юргілевіч – трапляеш у 3-ю частку – Шасціхаты (у свой час зямля была падзелена на шэсць надзелаў – адсюль і назва).

Спрадвеку тут жылі паны (рускія, польскія), асаднікі, а ў савецкі час прыехала шмат спецыялістаў з розных куткоў Беларусі і іншых рэспублік былога СССР. Усе яны аказвалі ўздзеянне на характары вяскоўцаў, фарміраванне іх звычак, густу. Калісьці прадстаўнікі вёскі ў пошуках заробку выязджалі ў Петраград, Вільню, Варшаву, таму добра размаўлялі па-польску, па-руску, разумелі літоўскую мову, некаторыя іншыя. Мясцовая гаворка – багатая, цікавая і мілагучная. Лічыліся ўзбалатцы дастаткова адукаванымі, таленавітымі, добра апраналіся, шмат чыталі, мелі досыць шырокі кругагляд.

У дамах знаходзілася мноства цікавых рэчаў: гадзіннікі, карціны, посуд, фарфоравыя статуэткі… Гаспадыні мелі швейныя машыны фірмы “Зінгер”, іх мужы раз’язджалі па наваколлі на веласіпедах, якія называліся “ровары”. Мужчыны прызываліся спачатку ў Расійскае, а пасля ў Польскае войска, а ячшэ пазней – у Чырвоную Армію. Многія, хто сустрэў рэвалюцыю 1917 года ў Расіі, прапалі без вестак. Магчыма, і зараз па расійскіх прасторах, іншых краінах свету крочаць унукі і праўнукі жыхароў гэтай цікавай вёскі.

8 ліпеня ў мемарыяльным запаведніку “Вязынка” – адным з найпрыгажэйшых куткоў Міншчыны – адбылося рэспубліканскае свята паэзіі, песні і народных рамёстваў “З адною думкаю аб шчасці Беларусі”, прымеркаванае да 135-годдзя з дня нараджэння народнага пісьменніка Беларусі Янкі Купалы.

У мясціны, дзе знаходзіцца выток магутнай плыні Купалавай паэзіі, накіравалася і дэлегацыя творцаў Валожыншчыны. Да ўдзельнікаў народнага літаратурна-мастацкага аб’яднання “Рунь” далучыўся заслужаны аматарскі калектыў Рэспублікі Беларусь ракаўскі “Гасцінец”.

Мерапрыемства ладзілася Саюзам пісьменнікаў Беларусі сумесна з Мінскім абласным і Маладзечанскім раённым выканкамамі. Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь накіраваў удзельнікам свята прывітанне. “Зорка Янкі Купалы ўзышла ў эпоху перамен, калі Беларусь рабіла першыя крокі да ўласнай дзяржаўнасці. Сілай свайго таленту паэт вызначыў накірункі развіцця роднай мовы і культуры, акрэсліў духоўныя арыенціры для многіх пакаленняў, – гаворыцца ў вітальным слове. – Таму сёння мы, грамадзяне суверэннай краіны, ганарымся і папулярызуем купалаўскую спадчыну, з павагай захоўваем яе для нашчадкаў”.

Вось ужо амаль паўстагоддзя гэта калісьці сціплая сядзіба ў Маладзечанскім раёне збірае гасцей з усяго свету. Туды, дзе распачаўся жыццёвы шлях творцы, які стаў сімвалам беларусаў як нацыі, святочным днём сабраліся літаратары з усёй Беларусі.

Каб ушанаваць памяць вядомага ва ўсім свеце чалавека, прыехала шмат замежных гасцей, сярод іх – дыпламаты, пісьменнікі, грамадскія дзеячы.
Старт шэрагу святочных эпізодаў быў дадзены ля помніка паэту. Працяг адбыўся на галоўнай сцэнічнай пляцоўцы, у музеі. Павел Паўлавіч Латушка – вядомы дзяржаўны дзеяч, дыпламат, падчас свайго выступлення падкрэсліў: “Купала – асоба, з чыімі ідэаламі звяраюць сваё жыццё ўсё новыя і новыя пакаленні. Мастацкі свет яго паэзіі стаў неад’емнай часткай духоўнага скарбу не толькі беларускага народа, але і сусветнай культуры. Менавіта таму наш паэт з’яўляецца “чэмпіёнам” па колькасці помнікаў, якія ўстаноўлены ў памяць аб ім у розных краінах свету.”

Асабліва пранікнёна ў гэты дзень гучалі вершы песняра. Ля мікрафона пабывалі і нашы землякі: Віктар Шніп – галоўны рэдактар выдавецтва “Мастацкая літаратура” і Валянціна Гіруць-Русакевіч – кіраўнік “Руні”.

Музычныя творы, натхнёныя мілагучнымі радкамі паэта, выканалі дзяржаўны ансамбль “Песняры”, салістка Беларускай дзяржаўнай філармоніі Марына Васілеўская, заслужаны фальклорна-этнаграфічны ансамбль “Неруш”, вакальны ансамбль “Заранак” Нацыянальнага цэнтра музычнага мастацтва імя У. Мулявіна, мастацкія калектывы Маладзечанскага раёна. Вядучымі свята выступілі артыстка Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы Валянціна Гарцуева і акцёр рэспубліканскага тэатра беларускай драматургіі Андрэй Новік.

Запамінальным момантам стала выступленне ракаўскага “Гасцінца”. Аматарскі калектыў пакарыў гасцей свята не толькі выкананнем фальклорных песень, але і майстар-класам па народных гульнях і танцах.

Свята ў Вязынцы стала выдатным адпачынкам для тысяч людзей, якія прысвяцілі выхадны дзень памяці аўтара любімых твораў. Наталіўшы душу паэзіяй і музыкай, можна было павольна паблукаць па горадзе майстроў, які вабіў безліччу прыгожых і карысных рэчаў. Модныя зараз кашулі-вышыванкі, так званыя “вышымайкі”, упрыгожванні з кужалю і скуры, гліняны посуд, вырабы з дрэва… Да таго ж, менавіта ў гэты дзень гандляры прапаноўвалі самы шырокі асартымент друкаванай прадукцыі – кнігі Купалы, ілюстраваныя альбомы, кішэнныя зборнікі, часопісы. У моладзі карысталіся попытам значкі, наклейкі, магніты з выявай народнага паэта, шары з хэштэгам “Я люблю Купалу!”. Шматлікія фотапляцоўкі, упрыгожаныя кветкамі, далі магчымасць назаўсёды захаваць гэты дзень у сямейным фотаальбоме.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,
фота аўтара

Аграрыі Валожыншчыны сёння засяроджваюць сілы на назапашванні кармоў для грамадскага статка травамі другога ўкосу. Па стане на 12 ліпеня скошана 1553 з агульных 7220 гектараў, або 22% да плана.

Найбольшыя плошчы паспелі скасіць у КСУП “Пяршаі-2014”, ААТ “Сакаўшчына-Агра” і КУП “Сівіца”. Сакаўшчынцы ж нарыхтавалі і найбольш сена – 659 тон. Крыху адсталі ад іх механізатары ТАА “Тарасава” – на іх рахунку 633 тоны. У пяршайцаў гэты паказчык склаўся ў колькасці 443 тон. Затое куды больш важка выглядаюць лічбы нарыхтаванага сенажу. Лідарамі тут упэўнена выступаюць прадстаўнікі размешчаных у нашым раёне вытворчых участкаў “Тарасава” з 14276-ю тонамі. У пяршайскай гаспадарцы сянаж з другога ўкосу ўжо “падбіраецца” да лічбы ў 9 тысяч тон, поруч ідуць ААТ “Агра-Дубінское” і СГУ “Бабровічы” УП “Мінскаблгаз”, дзе нарыхтавана прыкладна па 8 тысяч тон. Агульны ж паказчык па раёне складае 78833 тоны – гэта больш як палова ад запланаванага.

Нарыхтавана кармоў у палімернай упакоўцы 4307 тон. З іх 1068 – у ААТ “Суднікаўскі”, 623 – у СГУ “Бабровічы” УП “Мінскаблгаз” і 570 сабрана з палеткаў ТАА “Тарасава”.

У сельгаспрадпрыемствах Валожыншчыны падлічылі, колькі нарыхтавана і цэнтнераў кармавых адзінак на ўмоўную галаву жывёлы. У тройцы лідараў – ААТ “Багданаўскае”: 14,26 (+5,23 цэнтнера да ўзроўню мінулага года), ТАА “Адамова-Агра” (12,58) і ААТ “Агра-Дубінское” (11,5 цэнтнера). Агульны паказчык па раёне па стане на 12 ліпеня склаў 9,10 цэнтнера кармавых адзінак на ўмоўную галаву – на 0,65 цэнтнера больш, чым летась.

Сяргей САДОЎСКІ

У гаспадарках раёна прыступілі да ўборкі гэтай кармавой культуры на зерне.

Першыя намалоты малапатрабавальнай, але багатай пратэінам расліны ў колькасці 212 тон (па стане на 12 ліпеня) ужо зняты ў ААТ “Агра-Дубінское”, “Лоск”, “Суднікаўскі”, а таксама КСУП “Сугвазды-Агра”.

На лоскіх палетках пад сурэпіцу адведзены найбольшы клін – 100 гектараў. Тут паспелі намалаціць 25 тон зерня гэтай культуры пры сярэдняй ураджайнасці 8,1 цэнтнера з гектара.

Першым на ўборку азімай сурэпіцы ў ААТ “Лоск” выехаў Уладзіслаў ЯРОТА. Па сутнасці, для інжынера-механіка ўжо пачалася чарговая гарачая жніўная пара: не першы год малады чалавек удзельнічае ва ўборцы ўраджаю. Вось і сёлета давераны яму камбайн “КЗС-1218” праходзіць дэталёвую “апрабацыю” перад выхадам на маштабныя намалоты.

У калектыве хлопца ведаюць з малых гадоў: пакуль вучыўся ў мясцовай школе, у летні сезон дапамагаў убіраць хлеб. А пасля заканчэння Мар’інагорскага агратэхнічнага каледжа ўліўся ў працоўны калектыў. І ў першым жа сезоне за штурвалам камбайна ён увайшоў у лік тысячнікаў – нямногіх з ліку маладзёжных экіпажаў Валожыншчыны. Стае Уладзіславу працы і сёння. Ён запатрабаваны на многіх работах, якія вядуцца ў гаспадарцы. Нягледзячы на вялікую занятасць, Уладзіслаў не забываецца і аб далейшым прафесіянальным развіцці, паралельна набывае профільную вышэйшую адукацыю. Ведаючы яго адказнасць перад даручанымі справамі, можна не сумнявацца: стараннаму работніку хопіць часу, каб вырашыць і арганізацыйныя пытанні, і сустрэць уборачную ў поўнай гатоўнасці.

Сяргей САДОЎСКІ,
фота Сяргея БОБРЫКА

25 июля 2017 года с 14.00 до 16.00 в Воложинском районном исполнительном комитете по адресу пл. Свободы, 2 личный прием граждан будет проводить депутат Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь шестого созыва по Молодечненскому сельскому избирательному округу № 73 Иван Станиславович Маркевич.

Предварительная запись на прием 19 июля 2017 года с 12.00 до 14.00 по телефону 80176 - 77 45 59.

12 июля 2017 г. на базе Воложинского райисполкома состоялось выездное заседание президиума совета Минской областной организации ветеранов по теме "О работе Воложинского районного совета ветеранов по гражданско-патриотическому воспитанию молодежи".
На заседание президиума приглашены: Бибик П.И. - заместитель председателя райисполкома, Адамович В.Н. - начальник отдела идеологической работы, культуры и по делам молодежи, Коваленко И.С. - председатель координационного совета ОО и политических партий Воложинского района, Милюткина Е.И. - заместитель начальника отдела образования, спорта и туризма, Загорская В.В. - председатель Воложинского районного объединения профсоюзов.

На заседании президиума рассматривались вопросы:
1. Материальное обеспечение районных организаций, ведение делопроизводства, организационные вопросы.
2. Работа с молодежью и патриотическое воспитание населения.
3. Организация волонтерского движения среди ветеранов.
4. Взаимодействие с другими общественными организациями.

Президиум Минской областной организации постановил:
1. Обратить внимание ветеранских организаций на состояние мест воинских захоронений, памятников, мемориалов.
2. Завести страницы ветеранских организаций на сайтах райгорисполкомов, переписку вести по электронной почте.
3. Обратить внимание на выполнении периодичности заседаний президиумов районных организаций ветеранов в соответствии с Уставом БООВ (не реже 1 раза в квартал).

Участники расширенного заседания президиума ознакомились с организацией досуговой занятости ветеранов на базе Территориального центра социального обслуживания населения, историей г. Воложина.

Активно в этом плане работает и местный комбинат бытового обслуживания.

Ассортимент изделий постоянно обновляется, изучается покупательский спрос. Сегодня работники швейного цеха работают над коллекцией осенних курток. В разработке также находится школьная одежда для девочек и мальчиков, которая поступит в продажу накануне нового учебного года. Весь перечень товаров доступен как жителям райцентра, так и населению в сельской местности.

НАШ АДРАС: Мінская вобл., Валожынскі раён,
в.Бабровічы, вул. Зарэчная,7

Конаўка Алена Іванаўна – дырэктар ДУК “Валожынскі раённы цэнтр культуры” тэл. 8 (0-1772) 55-8-34; 54-2-30.

Тур Ларыса Вітальеўна – дырэктар Бабровіцкага КСЦ
тэл. 8 (0-1772) 37- 4-08.

8 і 9 ліпеня Ракаўскі “Гасцінец” прыняў удзел у мерапрыемствах, прысвечаных  135-годдзю з Дня нараджэння Янкі Купалы.  У выкананні калектыва прагучалі купальскія песні, прыпеўкі з танцамі.  Потым з задавальненнем удзельнікі святаў танчылі традыцыйныя танцы. Даспадобы прыйшлося выступленне ракаўчан як гасцям  Купалаўскага мемарыяльнага запаведніка “Вязынка”, так і парафіянам  касцёла Найсвяцейшай Тройцы ў Радашковічах, дзе быў ахрышчаны славуты пясняр.