Валожынскі раённы
выканаўчы камітэт

Специалисты Воложинского районного центра гигиены и эпидемиологии в ходе мониторинга проводят обследования территорий населённых пунктов с целью выявления фактов несанкционированного размещения отходов, а так же нарушения в содержании территорий объектов организаций и предприятий всех форм собственности. Работа организована в соответствии с Постановлением главного государственного санитарного врача Республики Беларусь от 03.04.2018 № 31 «О некоторых вопросах осуществления государственного санитарного надзора за санитарным состоянием и содержанием территорий населенных пунктов, организаций и предприятий всех форм собственности».

В марте 2020 года специалистами центра обследовано 262 объекта и территорий на 106 субъектах хозяйствования. На 161 объекте выявлены нарушения, в т.ч. нарушения санитарно-эпидемиологического законодательства при содержании контейнерных площадок для сбора твёрдых отходов установлены на 45 объектах, замусоренность территории объектов и населённых мест – 97, другие нарушения – 19 (не своевременная уборка опавшей листвы, очистка бордюрного камня от песка и грунта, неудовлетворительное содержание надворных туалетов, и отстойников системы водоотведения). На имя руководителей субъектов хозяйствования направлено 109 рекомендаций по устранению выявленных нарушений. Контроль исполнения мероприятий рекомендаций осуществляется согласно установленным срокам. Подготовлено 2 ходатайства о привлечении к дисциплинарной ответственности виновных должностных лиц. Выявлено и по предложениям санитарной службы ликвидировано 8 несанкционированных свалок мусора. Направлено 47 информационных писем субъектам хозяйствования. Проведено обследований территорий, прилегающих к усадебным жилым домам граждан 592, подготовлено 43 предупреждения гражданам по выявленным нарушениям.

Таблица

Объекты, на которых выявлены нарушения

Примеры выявленных нарушений:

Филиал КУП «Минскоблдорстрой» «ДРСУ № 167» - не содержались в чистоте придорожные полосы участка автодороги от М7 до а.г. Подберезь; участка Михалово-Раков.

Филиал ДЭУ № 61 ЛДД 612 – не содержится в чистоте придорожная полоса автодороги М7.

Филиал ДЭУ № 61 ЛДД 613 – не очищены от засоренности мусором территории придорожных полос и остановочных пунктов автодороги М6 на участке Раков-Шараи.

Филиал ДЭУ № 61 ЛДД 614 – на участке М14 (МКАД-2) на территории Воложинского района наблюдается засоренность мусором придорожных полос.

РУП «Воложинский жилкоммунхоз» - замусорена территория контейнерной площадки в д. Ластоянцы. Контейнер ТБО в д. Ольшанка переполнен. Не содержится в чистоте придорожная полоса автодороги по ул. Радошковичская а.г. Раков. Не содержались в чистоте территории контейнерных площадок в д. Кучкуны, д. Гиревичи.

Раковский сельский Совет – не содержалась в чистоте территория общедоступных мест в д. Костюки – не убраны ветки, мусор.

Машинный двор КСУП «Сивица» - не убраны отходы с территории прилегающей к складам.

ООО «Декор ПС» - территория не очищена от отходов.

ООО «Комбомикст» - не своевременно очищаются контейнера для сбора ТБО.

ООО «ФорестГрин» - территория не очищена от отходов деревообработки.

Мероприятия профилактического и предупредительного характера за соблюдением законодательства Республики Беларусь в области санитарно-эпидемиологического благополучия населения на субъектах хозяйствования в части санитарной очистки продолжаются.

Врач-гигиенист

Воложинского РЦГиЭ Н.М. Булова

Ежегодно с наступлением весны палы сухой травы превращаются в рукотворное стихийное бедствие. Иногда трава выжигается умышленно сельскохозяйственными организациями для очистки полей от нежелательной растительности, но гораздо чаще причиной загорания травы становится небрежность, неосторожность, а то и хулиганство взрослых людей, у которых «хватает ума» выбросить непотушенный окурок из окна автомобиля, оставить непотушенным костёр после пикника, а то и начать выжигание травы просто так. Нередко зажженную спичку в траву бросают дети, ради забавы и совершенно не заботясь о последствиях.

За 2019 год на территории Минской области произошло 580 загораний травы и кустарников на общей площади 77,403 га. Наиболее опасная обстановка с пожарами была отмечена в апреле, когда было зарегистрировано 380 очагов на площади 53,168 га.

Из года в год экологи и спасатели бьют в набат и призывают людей не жечь траву на своих подворьях. Огонь беспощаден, уничтожая не только растительный слой, хозяйственные постройки, но и нанося серьезные травмы самим поджигателям.

Очень часто жертвами травяных пожаров становятся пенсионеры. Сильное задымление, немощность пожилых людей, порывы ветра – все эти составляющие заканчиваются трагедиями.

Так 25 марта 2020 г. в 16-08 поступило сообщение о пожаре сухой травы возле территории частного домовладения в д. Чабусы Любанского р-на Минской области. В результате пожара погиб гражданин 1977 г.р. Причина пожара устанавливается.

25 марта 2020 г. в 18-37 поступило сообщение о загорании сухой растительности на территории частного домовладения в г. Бобруйске Могилевской области по ул. Березинской. В результате пожара получил ожоги 1-3 степени (90% тела) мужчина, личность которого устанавливается. Предполагаемая причина пожара – неосторожное обращение с огнем.

МЧС Беларуси напоминает, что необходимо быть осторожными при наведении порядка у частных жилых домов, на дачах:

- вывезите мусор в специально отведенное место;

- если без сжигания не обойтись, выберите площадку так, чтобы исключить пожар, расстояние до зданий и сооружений должно быть не менее 10 м, от лесного массива – 20 метров, 30 метров от мест, где складируется сено или солома. Жечь отходы можно только в безветренную погоду, пламя нужно постоянно контролировать, ни в коем случае не оставлять без присмотра;

- не забывайте про огнетушитель, емкость с водой, лопату;

- выжигание сухой растительности, пожнивных остатков, трав на корню категорически запрещается!

Согласно статье 15.57 Кодекса об административных нарушениях, за выжигание сухой растительности, трав на корню, а также стерни и пожнивных остатков на полях либо непринятие мер по ликвидации палов виновные лица привлекаются к административной ответственности в виде штрафа в размере от 10 до 40 базовых величин.

В случае причинения ущерба в особо крупном размере наступает уголовная ответственность (ст. 270, 276 Уголовного кодекса РБ).

2 апреля – день единения народов Беларуси и России. Именно в этот день в 1996 году был подписан Договор о союзе между двумя братскими государствами, а также вслед за ним договор о создании Союзного государства.

Нас связывают общая история, культура, мощные интеграционные и экономические связи. А города в Подмосковьи – Зарайск – Арзамас – Лобня – давно стали побратимами нашего стародавнего Воложина. Города-побратимы – города, между которыми установлены постоянные дружеские связи для взаимного ознакомления с жизнью, историей и культурой. Содружество городов выражается в обмене делегациями, художественными и спортивными коллективами, выставками, литературой, кинофильмами, фотоматериалами о жизни городов и информацией об опыте работы.

Ко дню единения народов Беларуси и России Воложинский краеведческий музей организовал выставку сувениров и подарков, которые по доброй традиции оставляют в дар делегации городов вовремя приезда в Воложин. Среди предметов, представленных для посетителей, больший интерес вызывают картины с пейзажами городов, книги, брошюры, которые рассказывают об их славном прошлом и современном.

Напярэдадні вясенніх канікулаў у цэнтры творчасці дзяцей і моладзі ў Валожыне прайшло карыснае мерапрыемства – “Хвілінка бяспекі”. На яго запрасілі выхаванцаў, якія наведваюць аб’яднанні па інтарэсах, а таксама супрацоўніка аддзялення ДАІ Вадзіма Пасеку.

Падрыхтавалі гэту “хвілінку” юныя інспектары дарожнага руху з аб’яднання па інтарэсах “Бяспечны свет дзяцінства”, якім кіруе Людміла Дзмітрыеўна Лысенка. Прысутным паказалі цікавы відэаролік “Дарога ў школу”, зняты ў Валожыне. Школьнікам напомнілі Правілы дарожнага руху, правілы язды на веласіпедзе. Самім дзецям здаецца, што яны ўсё ведаюць. Але ніколі не пашкодзіць лішні раз асвяжыць веды, каб пры пераходзе дарогі, пры катанні на веласіпедах не трапіць у непрыемнае становішча, якое можа пагражаць жыццю. Таксама былі задзейнічаны настольныя гульні. Падчас гульні дзеці вырашалі самыя розныя сітуацыі, у якіх могуць апынуцца.

Прынятыя меры папярэдзяць бяду. Няхай жа канікулы пройдуць без непрадбачаных сітуацый на дарозе, не прынясуць непрыемнасцей самім школьнікам і іх бацькам!

На філфаку БДУ напрыканцы ХХ стагоддзя выкладалі шмат рознай літаратуры: айчыннай, замежнай, антычнай, сучаснай… Карацей, імкнуліся абняць неабдымнае. Але многія славутыя імёны былі пад забаронай. У прыватнасці, ніколі не ўзгадваўся паэт і празаік Хаім Нахман Бялік, які ўнёс бясцэнны ўклад у развіццё яўрэйскай мастацкай славеснасці. Яго нярэдка называюць яўрэйскім Пушкіным. Хаім Бялік сваёй творчасцю даказаў, што на іўрыце можна не толькі тэалагічныя тэксты пісаць, але і перадаваць душэўныя пачуцці чалавека. Сёння ў Ізраілі кожны горад мае вуліцу імя Хаіма Бяліка, яго памяць ушанавана ў Берліне, Адэсе, Жытоміры, у буйных еўрапейскіх гарадах ёсць музеі, прысвечаныя гэтаму чалавеку. Прыйшоў час і Валожыну аддаць даніну павагі сусветнаму класіку, бо менавіта ў Валожыне ён адчуў у сабе патрэбу пісаць, тут сфарміраваўся яго светапогляд, тут з-пад яго пяра нараджаліся першыя вершы…

Імя Хаіма Бяліка, яго біяграфія не былі сакрэтам для супрацоўнікаў раённага краязнаўчага музея. Расказваючы пра валожынскую іешыву, яны абавязкова ўспаміналі 37 знакамітых рабінаў, якія яе скончылі, і не забываліся пра паэта і пісьменніка Хаіма Бяліка. У мінулым годзе гісторык, публіцыст, культуролаг, доктар гуманітарных навук Алесь Белы арганізаваў у музеі невялічкую экспазіцыю выцінанак па творах Хаіма Бяліка, прывёз для азнаямлення зборнік паэта ў перакладзе на беларускую мову, запісы песень на яго тэксты. У выніку – узнікла ідэя данесці валожынцам як мага больш звестак пра класіка яўрэйскай літаратуры.

13 сакавіка ў раённым краязнаўчым музеі адбылося ўрачыстае адкрыццё выставы, прысвечанай жыццю і творчасці Хаіма Нахман Бяліка. Сярод гасцей былі прафесар кафедры гісторыі і тэорыі мастацтваў Беларускай акадэміі мастацтваў Яўген Феліксавіч Шунейка, мастацтвазнавец, аспірант Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў, жывапісец Глорыя Маркаўна Ран, член Беларускага саюза мастакоў, архітэктар, дызайнер Фёдар Сяргеевіч Ладуцька. Раённую ўладу прадстаўляў начальнік упраўлення па ідэалогіі, культуры і справах моладзі Вікенцій Мікалаевіч Адамовіч. Ён, у прыватнасці, зазначыў, што для Валожына вялікі гонар – мець у сваёй гісторыі старонку, злучаную з такім вядомым чалавекам. Гэта патрабуе ад нас, сучаснікаў, паклапаціцца пра ўстаноўку памятнага знака ці дошкі на гары Бяліка (так студэнты іешывы называлі гару, куды сямнаццацігадовы Хаім хадзіў любавацца Валожынам, зараз тут размяшчаецца сельскагаспадарчы ліцэй). Імя Хаіма Бяліка трэба ўвекавечыць: праз наш горад пралягае шмат турыстычных маршрутаў, і яшчэ адзін аб’ект толькі паспрыяе прытоку зацікаўленых людзей. Не лішнім было б і адну з вуліц у райцэнтры назваць імем знакамітага паэта.

Адзначу, што ўсе сабраныя аднадушна пагадзіліся з такімі прапановамі. А выстава і сапраўды вартая таго, каб з ёй пазнаёміцца. Зараз, калі масавыя мерапрыемствы лепш абыходзіць бокам, наведайце раённы краязнаўчы музей. Яго супрацоўнікі паклапаціліся пра мультымедыйную ўстаноўку. Вы можаце застацца сам-насам з экспанатамі, а на экране тэлевізара прачытаць цікавыя звесткі пра Хаіма Бяліка, паглядзець унікальную падборку фатаграфій. У выставачнай зале ёсць бюст паэта – гэта першая скульптурная выява Бяліка ў Беларусі. Не пазбаўлена ўнікальнасці і жывапіснае пано Яўгена Шунейкі, на якім мастак паяднаў тэматыку аднаго з вершаў паэта і яго вобраз, нашу Беларусь і далёкую Палесціну. Не застанецеся раўнадушнымі і ад падборкі маляўнічых палоцен, зробленых аўтарамі розных узростаў, прыхільнікамі разнастайнай тэхнікі жывапісу. А песні і вершы на іўрыце, запісаныя на магнітафон, дапоўняць карціну, акунуць у далёкую, зніклую, але такую непаўторную эпоху. Эпоху, калі людзі імкнуліся да высокіх мэт.

Такім, дарэчы, быў і Хаім Бялік. Нарадзіўся ён на Валыншчыне, непадалёку Жытоміра, у беднай яўрэйскай сям’і. Бацькі яго рана памерлі, а дзядуля, адчуваючы, што не спраўляецца з энергічным падлеткам, вырашыў аддаць яго на вучобу ў валожынскую іешыву. Ведаў стары, што тут панавала жалезная дысцыпліна для такіх непакорных юнакоў! Хаім не вельмі гарэў жаданнем вывучаць тэалогію, але спакусіўся магчымасцю вывучэння моў, якіх, як яму казалі, у Валожыне выкладалі аж 72.

За два гады вучобы ў іешыве рэлігійнасці ў Хаіма не прыбавілася, ён сумаваў па радзіме, любіў адзіноту і зайздросціў птушкам, якія маглі паляцець, куды глядзяць вочы. І першы свой верш ён прысвячае ластаўцы: «О, цудоўная птушка, ты вярнулася на сваю радзіму праз далёкую і даўно страчаную маю. Скажы мне, як яна там жыве гэты доўгі час, без мяне і ўсіх нас?» Згодна з паданнем, гэта напісана сямнаццацігадовым Хаімам цёплым красавіцкім днём пасля працяглай халоднай зімы. Праз год верш будзе надрукаваны ў Адэсе. У 1921-м Беларусь зноў адыграе ў лёсе Бяліка немалую ролю – ён атрымае грамадзянства Беларускай Народнай Рэспублікі, потым гэта дапаможа яму эмігрыраваць у Еўропу.

Біяграфія Хаіма Бяліка насычаная і захапляльная. Ён зведаў голад, пакутаваў ад непрызнання, а ў 1904 годзе стаў пры жыцці прызнаным класікам за паэму “Сказанне аб пагроме”.

Штогод у Ізраілі прысуджаецца літаратурная прэмія імя Бяліка. З 1968 года на банкноце вартасцю 10 лір друкуецца яго партрэт.

У Валожыне шмат гістарычных мясцін – палацава-паркавы ансамбль Тышкевічаў, касцёл Святога Юзафа, царква святых Канстанціна і Алены… Аднак ёсць на карце горада яшчэ адно месца, куды варта зазірнуць цікаўнаму вандроўніку. На доме № 49, што па вуліцы Савецкай, здалёк заўважаеш памятную дошку, а на ёй наступныя словы: “У гэтым доме да 1914 года жыў вядомы беларускі збіральнік фальклору, паэт і публіцыст Стары Улас (Уладзіслаў Пятровіч Сівы-Сівіцкі)”.

Пра Старога Уласа маюцца звесткі ў “Беларускай энцыклапедыі”. Янка Купала хацеў быць рэдактарам яго кнігі. Фенамен паэта-самародка высока ацэньваў Максім Багдановіч. Максім Гарэцкі ў газеце “Наша ніва” пісаў: “Яго творы каштоўныя для нас і арыгінальныя тым, што паказваюць, як стварае сам народ”.

У сакавіку ў жыхароў Валожыншчыны, як і ў кожнага беларуса, ёсць нагода, каб успомніць пра славутага земляка – адзначаецца 155-годдзе з дня яго нараджэння.

Уладзіслаў Пятровіч нарадзіўся 10 (23) сакавіка 1865 года ў Віленскай губерні ў сям’і выхадцаў з валожынскіх сялян – Пятра (кухара графа Тышкевіча) і Людвікі. Іх сын рана застаўся сіратой. Працаваў на графскай кухні. Як старанны работнік быў заўважаны Міхаілам Тышкевічам і прызначаны аб’ездчыкам лясных угоддзяў, а затым і ляснічым. За шматгадовую службу Уладзіслаў Сівы-Сівіцкі атрымаў ад графа надзел у вёсцы Шашальгішкі, дзе пабудаваў сабе другі дом, той, што ў Валожыне, пакінуў дзецям.

Расказаць вам без падману –

Праслужыў я век свой пану.

Дык за то панічка той

Наградзіў мяне зямлёй.

Герард Сівіцкі – унук паэта. Ён нават нарадзіўся ў тым самым доме, што па вуліцы Савецкай, тады, калі дзед яшчэ быў жывы, але памятае славутага продка дрэнна. У 1939 годзе, калі Стары Улас памёр, малому было толькі чатыры гады. Са слоў бабулі Антаніны ведае, што продак быў добрым, справядлівым, міласэрным, заўсёды заступаўся перад графам за сялян. Ён добра ведаў жыццё простых людзей, разумеў іх чалавечую годнасць. Вельмі цаніў у земляках тое, што Янка Купала фармуляваў як “людзьмі звацца”. Дарэчы, у сям’і Сівіцкіх да гэтага часу захоўваецца паданне, быццам менавіта дзядуля пазнаёміў песняра з яго нарачонай – Уладзіславай Станкевіч.

Пры жыцці Старога Уласа яго творы асобнай кнігай не выдаваліся – публікаваліся ў календарах і газетах. Адкрыў паэта ў 1990 годзе беларускі крытык і літаратуразнавец Вячаслаў Рагойша. Каб кніга “Год беларуса” ўбачыла свет, доктару філалагічных навук давялося доўга працаваць у бібліятэчных архівах Беларусі, Літвы і Польшчы.

У. Сівы-Сівіцкі быў сапраўдным патрыётам. Вядома, што нават адмовіўся атрымліваць польскі пашпарт (калі тэрыторыя ўваходзіла ў склад Польшчы), пакуль у дакуменце не зрабілі запіс пра тое, што ён беларус. А яшчэ пры царскай уладзе на ўласныя сродкі адкрыў школу, у якой навучанне вялося на роднай мове. Пры гэтым ён ніколі не ўдзельнічаў у рабоце тайных таварыстваў, проста любіў свой народ і яго мову. А марыў пра адно:

Каб пасля смерці ды свае косці

У беларускай злажыць зямлі…

У зборніку “Пісьменнікі Беларусі” гаворыцца пра тое, што пісаць Стары Улас пачаў пад уплывам газеты “Наша доля”. Але Герард Сівіцкі ўпэўнены: таму, што закахаўся ў пані Вайцяхоўскую – сваю будучую жонку. Нездарма яго першыя вершы з’явіліся ў 1892 годзе. А затым было вяселле…

Натхнялі на творчасць паэта родная прырода, сялянская праца, фальклор, побыт і нават норавы сучаснікаў. Напрыклад, выклікае ўсмешку верш “Мода”, у якім высмейваецца новаўвядзенне таго часу – галенне галавы і вусоў. Таму паэт дапускае:

Пагалоскі ж ёсць таковы,

Што і бабы ўжо гатовы

Будуць скора ўсё галіць.

Што ж, і гэта можа быць!..

Стары Улас выступаў і як журналіст – бічаваў чалавечыя недахопы. “Морам ліецца ў нас гарэлка, і нашы сяляне так абласаваліся ёй, што іншыя дзеля яе пад прысягай сведчыць несправядліва ідуць. Ой, ці не пара было б апомніцца?” – усклікае ён у артыкуле “П’юць, п’юць, душу прадаюць”.

Зараз, калі творцы даўно няма ў жывых, выдаюцца яго кнігі, літаратуразнаўцы пішуць пра яго навуковыя працы, яго імя – у энцыклапедыях і даведніках. Ці марыў пра такое паэт-самародак? У вершы “Апошняе жаданне” ён усяго толькі прасіў:

Толькі пастаўце крыж дубовы

Мне на магілцы, прашу я вас,

А на крыжы напішыце словы:

“Тут пахаваны Стары Улас”.

Памёр У. Сівы-Сівіцкі 30 верасня 1939 года ў перыяд аб’яднання Заходняй Беларусі з Усходняй. Пахаваны на вясковых могілках у вёсцы Сужаны (сёння – Літва).

Герард Сівіцкі не толькі ганарыцца сваім славутым дзедам, але і старанна захоўвае памяць аб ім. Яго нашчадкам таксама ёсць чым ганарыцца. Пасля заканчэння з адзнакай школы міліцыі ён прайшоў няпросты шлях ад лейтэнанта да генерала. У лёсе сваякоў шмат паралеляў. Дзед ганяўся за браканьерамі, унук змагаўся з парушальнікамі закону. Дзед дапамагаў простым людзям, і ўнуку давялося паслужыць свайму народу, у тым ліку і ў якасці дэпутата Вярхоўнага Савета 12-га склікання. Але галоўным для абаіх былі і застаюцца павага ад землякоў і іх добрая памяць.

Да Сусветнага дня паэзіі ў цэнтральнай раённай бібліятэцы была праведзена літаратурная гасцёўня “Душы распеўнасць і крылатасць”, куды завіталі члены народнага літаратурна-мастацкага аб’яднання “Рунь” і проста неабыякавыя да мастацкага слова людзі.

Вядучая мерапрыемства адзначыла, што вершаваныя радкі, якія нараджаюцца ў таямніцах душы песняра, абуджаюць, даюць сілу, веру ў сапраўднае і непрадказуемае. Яны дапамагаюць адчуваць бясконцую любоў да жыцця і могуць стаць адказам на самыя глыбокія пытанні сучаснага чалавека. А для гэтага неабходна прыцягнуць да паэзіі як мага шырэйшую грамадскую ўвагу.

Сустрэча прайшла ў цёплай сяброўскай атмасферы. Кіраўнік народнага літаратурна-мастацкага аб’яднання “Рунь”, член Саюза пісьменнікаў Беларусі, Саюза пісьменікаў Саюзнай дзяржавы Валянціна Гіруць-Русакевіч павіншавала прысутных са святам і адзначыла, што яно ўсеагульнае, бо датычыцца і тых, хто піша, і хто чытае, любіць паэзію. Яна прадэкламавала прысутным свае новыя вершы, у тым ліку першую частку твора “Малая радзіма” “Вёска”.

Таленавітая дачка Валожынскай зямлі, настаўніца па адукацыі, удзельніца “Руні” Галіна Гражынская пачытала ўласныя добрыя, прачулыя вершы пра беларускую мову, родны горад, людзей, каханне і прыроду. Светлыя, прыгожыя творы прапанавала ўвазе слухачоў і Надзея Агіевіч.

Прысутныя на мерапрыемстве таксама з’явілі жаданне пачытаць любімыя паэтычныя радкі. Узвышана і натхнёна прагучаў верш Ніла Гілевіча “Край мой беларускі”, напоўнены любоўю да мілых сэрцу мясцін. Дэкламаваліся таксама творы нашых таленавітых землякоў Марыі Шакун, Міхася Курылы, Дзмітрыя Краскоўскага і інш.

Усім, хто завітаў у той дзень у бібліятэку, цікава было пазнаёміцца з выставай зборнікаў творцаў заложыншчыны “Паэзія як музыка душы”, якую арганізавалі работнікі ўстановы.

Менавіта так можна ахарактарызаваць ход узвядзення будынка Івянецкага дзіцячага цэнтра развіцця дзіцяці.

Пятніца. 13 гадзін. Чарговая нарада зацікаўленых службаў праходзіць у бытавым памяшканні. Аднак, нягледзячы на часовае прызначэнне, усё тут зроблена па-гаспадарску акуратна – і гэта адразу кідаецца ў вочы. Сур’ёзны аб’ект, сур’ёзныя выдаткі, такія ж і адносіны да ўчастка працы. А вось што датычыцца самой будоўлі – то тут работа “кіпіць” у літаральным сэнсе слова. І праз месяц часу з апошняга нашага наведвання, калі толькі закладваліся першыя цаглінкі, зараз ужо вядзецца мураванне другога паверха. Аб тым, што зроблена амаль за пяць тыдняў, расказаў дырэктар філіяла “ПМК-17” ААТ “Палессежылбуд” Уладзімір ВАЛЧОК:

– Практычна завершаны першы паверх перакрыццяў, выйшлі на другі паверх. Заліваецца чаша басейна. Вядуцца работы па майстраванні ўваходаў ганкаў і пандусаў. Пачалі ўстаноўку аконных блокаў па перыметры будынка на першым паверсе. На завяршальнай стадыі знаходзіцца пракладка вонкавых сетак і камунікацый: водаправод і каналізацыя зроблены поўнасцю, ідзе будаўніцтва сетак сувязі.

У красавіку распачнём добраўпарадкаванне тэрыторыі: спачатку зробім вертыкальную планіроўку – падсыпку грунту на ўсёй плошчы будоўлі і ўпарадкаванне вуліцы ўздоўж прыватных дамоў. Таксама ў наступным месяцы будуць манціравацца кацельная, газаразмеркавальная станцыя, пажарныя ёмістасці.

Работы вядуцца згодна з графікам. Сродкі, выдаткаваныя на сакавік, асвоены поўнасцю. Атрымалі неабходныя сумы на набыццё цэглы і жалезабетонных перакрыццяў у красавіку. На будоўлі заняты 9 адзінак тэхнікі, працуе 81 чалавек.

У гэтыя дні па ўсёй Міншчыне прыбіраюць і азеляняюць тэрыторыі каля храмаў, паведамляе Беларусь 1.

Раннія яравыя збожжавыя і зернебабовыя культуры (без кукурузы, грэчкі і проса) пасеялі ў Беларусі на 36,8 працэнта запланаваных плошчаў, паведамляе БЕЛТА са спасылкай на аператыўную інфармацыю Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання.