Гэтага жыццярадаснага мужчыну з яскравай усмешкай у Валожыне і раёне добра ведаюць. Усё сваё жыццё Васілій Уладзіміравіч МАРЗАК прысвяціў працы з дзецьмі, а творчая душа знайшла сябе ў тэатральнай дзейнасці.
Нарадзіўся наш герой у вёсцы Дворышча, восем класаў закончыў у Чабайскай школе, сярэднюю адукацыю атрымаў у Палачанаўскай школе Маладзечанскага раёна. Пытання, куды паступаць, не стаяла, юнак даўно вызначыўся, што стане настаўнікам фізкультуры, і падаў дакументы ў Гродзенскі тэхнікум фізічнай культуры. Так склалася, Васіль быў самы малы ў вёсцы сярод хлопцаў. Ён імкнуўся не адстаць ад старэйшых, разам з імі гуляў у валейбол, футбол, спаборнічаў у скачках у даўжыню, безе. Ніколі ні на што не скардзіўся і стараўся заўсёды прадэманстраваць добры вынік. А таму меў выдатныя фізічныя здольнасці.
Затым была служба ў Савецкай Арміі, якая праходзіла ў войсках ПВА ў Маскве. Малодшы сяржант праводзіў вольны час з карысцю: наведваў стадыёны, музеі, тэатры. Так закладаліся першыя прыступкі станаўлення творчай асобы. Добрым словам Васіль падчас службы ўспамінаў свайго дзядулю Уладзіміра, які навучыў яго запраўляць у боты анучы. Дзякуючы гэтаму, у салдата не было праблем з нагамі, у адрозненне ад саслужыўцаў, што скардзіліся на мазалі. А яшчэ дзед быў выдатным расказчыкам і шмат чаго паведаміў унуку з гісторыі роднай вёскі, асабліва пра ваенны час.
Незабыўныя ўражанні пакінула праца ў студэнцкім атрадзе «Альтаір» у 1982 годзе. Малады чалавек разам з іншымі накіраваліся ў Малдову на збор памідораў. З гэтай нагоды ў літаратурна-мастацкім і грамадска-палітычным часопісе «Маладая гвардыя» нават з’явіўся артыкул з фотаздымкам нашага героя.
ершым працоўным месцам Васілія Уладзіміравіча стала Даўбенеўская базавая школа. А ў 1984 годзе малады чалавек вырашыў набыць вышэйшую адукацыю ў педінстытуце імя Максіма Горкага на аддзяленні «Геаграфія» факультэта «Прыродазнаўства». У 1986 годзе за перамогу ў конкурсе маладых спецыялістаў ён быў узнагароджаны паездкай у Югаславію.
Пасля таго, як перайшоў у Чэхаўшчынскую дапаможную школу-інтэрнат, дзе працаваў выхавальнікам і выкладаў фізкультуру, рытміку, ЛФК, а пазней і геаграфію з гісторыяй, набыў спецыяльнасць настаўніка-дэфектолага. Вучоба давалася лёгка, мужчыну хацелася больш дасканала авалодаць прафесіяй, з якой ён звязаў жыццё. Самаадданая праца не засталася незаўважанай. Сярод узнагарод – граматы раённага і абласнога аддзелаў адукацыі, Міністэрства адукацыі, а самая каштоўная – нагрудны знак «Выдатнік адукацыі».
У гэты час Васілій Марзак пачаў браць удзел у пастаноўках Пяршайскага народнага тэатра, якім кіраваў Мікалай Мікалаевіч Ганчарык. Найбольш запомніліся такія, як «Узлёт» і «Пінская шляхта» па творах Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча. А роля князя Валажынскага прынесла сапраўдную асалоду. На раённым конкурсе байкі, дзе мужчына чытаў твор Кандрата Крапівы «Балет», яго адабралі для ўдзелу ў рэгіянальным этапе, а затым прапанавалі прайсці адборачны конкурс у народны гурт народнага гумару «Дубінскія фанабэры». Да гэтага калектыву за гады сумеснай дзейнасці Васілій Уладзіміравіч прыкіпеў душой, не ўяўляе свайго жыцца без вясёлых жартаў і гумару. І можна з упэўненасцю сказаць, што на сённяшні дзень і «Дубінскія фанабэры» без яго не былі б ужо тым любімым усімі валожынцамі гуртам. З выступленнямі яны аб’ехалі палову Беларусі, толькі ў Калінкавіцкі раён на рэспубліканскі фестываль народнага гумару «Аўцюкі» чатыры разы наведаліся. Наогул жа, наш герой вельмі любіць падарожнічаць. Пабываў у Расіі, Прыбалтыцы, Украіне, Малдове, Польшчы, Венгрыі, Чэхіі, Аўстрыі і інш. Давялося адпачываць на шасці розных марах.
2018 годзе пасля закрыцця Чэхаўшчынскай дапаможнай школы-інтэрната Васілій Уладзіміравіч уладкаваўся на працу ў цэнтр творчасці дзяцей і моладзі Валожынскага раёна. За кожную справу наш герой бярэцца з адказнасцю, укладае ў яе душу. Ён з тых людзей, хто любую работу выконвае з задавальненнем, стараецца знайсці ў ёй самае пазітыўнае, самарэалізавацца. Так і тут метадыст па турысцка-краязнаўчай рабоце знайшоў сябе: сумеў спалучыць свае гістарычныя і геаграфічныя веды, усёй душой захапіўся краязнаўствам, разам з калегай Ірынай Станіславаўнай Ваньковіч напісалі шмат работ на розныя тэмы. Яму цікава распрацоўваць новыя экскурсійныя маршруты і праводзіць экскурсіі для дзяцей.
Найбольш запатрабаваныя з іх – «Зямля і неба Фердынанда», «Ракава сівыя камяні», «Сцяжынкамі Дуніна-Марцінкевіча», «Жамчужыны Івянца», «Валожын – спадчына XIX стагоддзя». Як бачна, усе яны звязаны з гістарычным мінулым і культурнай спадчынай нашага раёна. У кожны з іх укладзена часцінка душы выдатнага педагога. Сёлета створаны тры новыя экскурсійныя маршруты, прымеркаваныя да святкавання 75-годдзя Вялікай Айчыннай вайны. Назвы «Партызанскімі сцежкамі», «Дарогамі вайны – дарогамі Перамогі», «Памятае выратаваны свет» гавораць самі за сябе. Тэма гэта вельмі блізкая герою артыкула, і, як сам ён гаворыць, экскурсіі праходзяць на адным дыханні, дзеці з задавальненнем слухаюць цікавага расказчыка. Зараз ідзе падрыхтоўка да абласнога конкурсу на лепшую відэавізітоўку і буклет адукацыйных экскурсійных маршрутаў. Васілій Уладзіміравіч актыўна ўключыўся ў работу па прэзентацыі маршруту «Гістарычны і сучасны Валожын».
Яшчэ ў Даўбенеўскай школе маладому педагогу прапанавалі выканаць ролю Дзеда Мароза на дзіцячым ранішніку. Гэта справа яго па-сапраўднаму захапіла. З той пары кожны год ён апранае касцюм казачнага героя, водзіць карагоды, гуляе і спявае разам з хлопчыкамі і дзяўчынкамі. На працягу многіх гадоў ён нязменна праводзіў святы ў Даўбенеўскай, Чэхаўшчынскай і Пяршайскай школах. Працуючы ў цэнтры творчасці дзяцей і моладзі, у мінулы Новы год быў задзейнічаны ў 10 прадстаўленнях.
аогул, Васілій Уладзіміравіч – шматгранная асоба. За што не возьмецца, усё ладзіцца, гарыць у руках. Мужчына выдатна гатуе, іншая жанчына можа толькі пазайздросціць. Гаворыць, што заўсёды, як нельга лепш, атрымліваюцца першыя стравы, гуляш, рыба, чабурэкі. У дадатак ён заўзяты кветкавод, балкон яго кватэры нагадвае батанічны сад. Вялікую асалоду атрымлівае ад паходу ў грыбы, і сёлета зрабіў шматлікія іх запасы ў марожаным, салёным і марынаваным выглядзе. Таксама любіць пакорпацца ў агародзе, у роднай вёсцы дапамагае сваячніцы весці гаспадарку. Хапае часу і добрую кнігу пачытаць, асабліва падабаюцца гістарычныя раманы, і фільм паглядзець. Сярод любімых: «Экіпаж», «Афіцэры», «Масква слязам не верыць», кожны раз адкрывае ў іх нешта новае для сябе.
Усё жыццё прапрацаваўшы з дзецьмі, наш герой гаворыць, што яны вельмі адчуваюць любоў да іх і на добрыя адносіны адгукаюцца цяплом сваіх сэрцаў.
Галоўны прынцып,
па якім жыве
Васілій Уладзіміравіч,
каб пры сустрэчы
з былымі вучнямі,
не брыдка было глядзець ім
у вочы.
І гэта педагогу ўдаецца. Многія з выхаванцаў звоняць, цікавяцца жыццём і здароўем.
Зразумела, што ў такога таварыскага, рознабаковага чалавека шмат добрых сяброў. Кожны з іх займае асаблівае месца ў яго жыцці. У розных абставінах, ці то радасных, ці то сумных, мужчына адчувае падтрымку, цэніць і даражыць гэтымі адносінамі.
18 лістапада Васілій Уладзіміравіч Марзак адзначыў юбілейны дзень нараджэння. З гэтай нагоды хочацца пажадаць яму моцнага здароўя, здзяйснення ўсіх мар, увасаблення ў жыццё задуманых планаў, аптымізму і пазітыву.
Анжэла РАДЫНА, фота аўтара
