Падстаў ганарыцца нашымі землякамі вельмі шмат. Але нядаўна ў нас з'явіўся яшчэ адзін. Шматразовы чэмпіён нацыянальных і міжнародных конкурсаў па цырульніцкім мастацтве Тохір Халілаў прадстаўляў Беларусь у першым еўраазіяцкім чэмпіянаце па цырульніцкім мастацтве, дэкаратыўнай касметыцы і манікюры, які прайшоў у Екацярынбургу, і заваяваў срэбра. Тохір шмат гадоў жыў і вучыўся ў Івянцы, цяпер ён пакарае сэрцы модніц сталічных салонаў прыгажосці.
Свой шлях у б'юці-сферу малады хлопец пачаў пасля заканчэння Івянецкай сярэдняй школы. Прыехаўшы ў Беларусь разам з мамай у далёкім 1993 годзе з палаючага Таджыкістана, у яго з'явіўся шанц не толькі пачаць новае мірнае жыццё, але і магчымасць рухацца па лесвіцы поспеху. У сілу існуючых абставінаў разлічваць на матэрыяльную дапамогу бацькоў ён не мог. Бацьку забілі яшчэ ў Таджыкістане. Таму ў 17 гадоў, зарэгістраваўшыся ў цэнтры занятасці, ён накіраваўся вучыцца ў мінскі каледж для атрымання прафесіі цырульніка. У той момант Тохір зразумеў, што сам можа ўсяго дасягнуць і забяспечыць сябе і маці.
Год навучання даў старт у вялікую прафесійную будучыню. Па волі лёсу пачынаючы майстар патрапіў у рукі вопытнага цырульніка-мадэльера, выкладчыка, трэнера Беларусі і СНД Людмілы Бразгоўка, якая шмат чаму яго навучыла і падштурхнула рухацца далей. Далей былі навучанне ў акадэміі цырульніцкага мастацтва «Далорэс», у лідэраў цырульніцкай індустрыі «TONI & GUY», у акадэміі «Vidal Sassoon Academy». Майстры з Парыжа, Мадрыда, Барселоны, Італіі, Сочы і шматлікіх гарадоў Расіі папаўнялі прафесійны вопыт Тохіра. Але мала валодаць навыкамі. Каб стаць чэмпіёнам, трэба ўвесь час удзельнічаць у конкурсах. Таму важным складнікам жыцця стыліста быў удзел у чэмпіянатах.
- Я жыў толькі гэтым, - кажа Тохір, - няспынна спаборнічаў з 17 гадоў, а цяпер мне 33 гады. Трэніруюся ўжо 15 гадоў. Усе гэтыя гады, не перастаючы, працую стылістам і ўвесь час удзельнічаю ў конкурсах. Мінуў розныя перыяды за час спаборніцтваў. Былі і першыя, і другія, і трэція месцы, і ніякія (смяецца). Стаў прызёрам у міжнародным фестывалі прыгажосці «Неўскія берагі», фестывалі «Ружа вятроў», заняў першае месца ў фестывалі індустрыі прыгажосці «Стыль жыцця» ў Сочы. На міжнароднай спецыялізаванай выставе «Інтэрстыль» стаў абсалютным чэмпіёнам.
Праз гады назапашаны досвед даў стымул не спыняцца на дасягнутым. Таму, калі Тохір даведаўся пра Еўраазіяцкі чэмпіянат па цырульніцкім майстэрстве, дэкаратыўнай касметыцы і манікюры, рашэнне прыйшло маментальна:
- Момант прыняцця памятаю, як цяпер. 4 кастрычніка я звярнуўся да майго трэнера ў Беларусі Людмілы Бразгоўкі і сказаў, што хачу прыняць удзел. На што атрымаў адказ, што гэта ўжо немагчыма, бо падрыхтоўку трэба пачынаць загадзя. Але мы ўсё ж паехалі да дырэктара асацыяцыі цырульнікаў і касметолагаў у Беларусі, віцэ-прэзідэнта Сусветнай арганізацыі цырульнікаў Еўрапейскай зоны, члена журы сусветнай катэгорыі Канстанціна Вайцяхоўскага і змаглі ўнесці маё імя ў спіс зборнай Беларусі. У мяне ўсё для гэтага было. За два гады да маючай адбыцца падзеі я быў пераможцам нацыянальных конкурсаў па цырульніцкім майстэрстве ў розных відах.
У маёй намінацыі «Жаночая салонная стрыжка» было каля 400 удзельнікаў.
Пачалася інтэнсіўная падрыхтоўка. На конкурс трэба было прадставіць поўную завершаную выяву. Мы прыцягнулі беларускіх дызайнераў і іншых стылістаў. За некалькі дзён да пачатку спаборніцтваў зрабілі афарбоўванне, падабралі макіяж. Гэта прадугледжана ўмовамі конкурсу. Інтэнсіўна працавалі з асвятленнем валасоў і трое сутак амаль не спалі. Справа ў тым, што ёсць такое выпрабаванне, як чэс, які трэба рабіць па пэўным рытме. Калі рытм згубіўся, то неабходна доўга лавіць і аднаўляць. На гэтым выпрабаванні можна праваліцца. Каб яго трымаць, нельга спаць. Людміла Бразгоўка натрэніравала мяне і паляцела ў Маскву, і тры дні мы не спалі, каб не страціць гэты рытм. Мая найпрыгажэйшая мадэль Марына Гаўлуш працягвала трэнерскую працу і гучна лічыла, чым дапамагала мне.
Са Святланай Шатэрнік планавалі паўдзельнічаць у намінацыі дваяборства. Была задумка трансфармаваць выяву. Рыхтаваліся разам, глядзелі з ёй каляровыя рашэнні, у якім дыяпазоне рухацца. Але з-за абмежаванага часу падчас конкурсу ўдзел не прынялі.
На мяне вялікае ўражанне зрабілі каманды з Ірана і Расіі. Убачыўшы іх працы, падумаў: «Чаму мы так сціпла выступілі».
Акрамя адпрацоўкі навыкаў, неабходна было сабраць дакументы і атрымаць запрашэнне ў Екацярынбург. Вялікую дапамогу мне аказалі супрацоўнікі аддзела па грамадзянстве і міграцыі Валожынскага РАУС, супрацоўнікі інспекцыі Міністэрства па падатках і зборах па Валожынскім раёне і, вядома, прэзідэнт вышэйшай лігі цырульніцкага мастацтва Расійскай Федэрацыі Наталля Сапагова, якая адправіла запрашэнне на ўдзел у чэмпіянаце.
Як прызнаецца Тохір, чэмпіянат стаў для яго першым маштабным конкурсам. Да гэтага ён спаборнічаў максімум з 15 майстрамі адначасова. Тут у кожнай намінацыі бралі ўдзел каля 400 чалавек. Але Беларусь у намінацыі «Салонная стрыжка з укладкай «Street Fashion» прадстаўляў ён адзін.
– Першае ўражанне – спалох, – прызнаецца наш герой. - Побач са мной стаялі майстры вышэйшага класа. Але адступаць не было куды, таму хутка сабраўся з думкамі і сіламі і пачаў конкурс. Падчас спаборніцтва трэба зрабіць стрыжку і укладку. Час выканання - 30 хвілін. Асноўнымі крытэрыямі адзнакі былі форма, лініі, сілуэт. Можна было атрымаць максімум 30 балаў, прынамсі 25 балаў. Спачатку спаборніцтва мадэлі выходзяць на подыум з вільготнымі валасамі. Даўжыня валасоў на ўсіх зонах - мінімум 8 сантыметраў. Майстры падчас стрыжкі кароцяць валасы мінімум на 4 сантыметры. Канчатковая выява мадэлі павінна адпавядаць сучасным трэндам вулічнай моды. Суддзі ацэньваюць чысціню выканання і адаптыўнасць дызайну для вулічнай, салоннай моды. Я не ведаў, што мяне чакае, але працаваў на поўную моц і заняў другое месца. Галоўнай высновай з усяго ўбачанага стала разуменне, што ў Беларусі рыхтуюць моцных майстроў.
Тахір Халілаў атрымаў Кубак і медаль. Падчас аб'яўлення пераможцаў чэмпіянату бег да сцэны з думкамі падзякі свайму анёлу-ахоўніку - матулi:
- Калі стаяў на пастаменце з беларускім сцягам, было адчуванне - выйшла глеба з-пад ног. Я адчуў незабыўныя і цудоўныя пачуцці і зразумеў, што хачу што-небудзь яшчэ зрабіць для Беларусі. Перамога стала вялікім падарункам Канстанціну Вайцяхоўскаму да 30 юбілейнага фестывалю майстроў цырульніцкага мастацтва «Ружа вятроў». Канстанцін Барысавіч - чалавек, які мяне падтрымаў і не даў упасці духам перад моцнымі камандамі Расіі, Ірана. Наперадзе ў Тохіра Халілава яшчэ шмат перамог і грандыёзныя планы. Літаральна нядаўна ён быў суддзёй міжнароднай спецыялізаванай выставы індустрыі прыгажосці «Інтэрстыль».
Запланаваў навучанне ў міжнародных майстроў. А гэта значыць, што прыгожых дзяўчат з мадэльнымі стрыжкамі на вуліцах нашай краіны стане яшчэ больш, а скарбонка дасягненняў Беларусі папоўніцца новымі ўзнагародамі. Прыемна разумець, што папоўніць іх наш зямляк Тохір Халілаў з Івянца.
У першым Еўраазіяцкім чэмпіянаце па цырульніцкім майстэрстве, дэкаратыўнай касметыцы і манікюру бралі ўдзел стылісты з Ірана, Кітая, Манголіі, Узбекістана, Беларусі, Таджыкістана, Кіргізіі і Турцыі.
