Добрыя традыцыі не нараджаюцца на пустым месцы - яны жывуць у сэрцах і перадаюцца з рук у рукі. Асабліва калі гэтыя рукі дзіцячыя. На гэты раз злучаючай ніткай паміж дзвюма дашкольнымі ўстановамі сталі юныя лесаводы і маладыя саджанцы.
Выхаванцы дашкольнага лясніцтва "Зубраняты" (дзіцячы сад №2 "Вясёлка") перадалі ў дар сваім суседзям з дзіцячага садка "Вясёлы вулей" (№4) саджанцы іглічных і лісцяных раслін. Так быў пакладзены пачатак новай Алеі Памяці.
Асаблівае трапятанне гэтай падзеі надае той факт, што падораныя дрэўцы — не пакупныя, а выгадаваныя самастойна. Больш за тое, іх гадавалі першыя "Зубраняты" - тыя самыя хлапчукі і дзяўчынкі, хто стаяў ля вытокаў руху юных лесаводаў.
Сёння за маладымі парасткамі на тэрыторыі другога саду даглядае ўжо трэцяе пакаленне юных захавальнікаў лесу. Вопыту гэтым хлопцам сапраўды не займаць: іх рукі памятаюць, як беражліва абыходзіцца з каранямі і глебай.
Новая алея прысвечана 81-й гадавіне Вялікай Перамогі. Дзеці з "Вясёлага вулля" разам з педагогамі і "Зубранятамі" дружна ўзяліся за лапаткі і палівачкі. Пасадка ператварылася не проста ў працоўны дэсант, а ў сапраўдны жывы ўрок.
Малыя не толькі даведаліся, чым елка адрозніваецца ад хвоі і як называюцца лісцяныя пароды, але і, самае галоўнае, засвоілі навуку пра тое, як правільна саджаць і даглядаць за раслінамі. Цяпер зялёныя гадаванцы пад іх наглядам будуць расці, мацнець і радаваць вока.
Гэта і ёсць той самы патрыятызм, пра які шмат гавораць, але не заўсёды бачаць. Не па малюнках у падручніках і не па святочных паштоўках, а на рэальнай практыцы - сваімі рукамі ствараць прыгажосць і берагчы прыроду роднай Беларусі.
Вось так, ад саду да саду, ад адной групы да іншай, ад пакалення да пакалення, рухаецца сапраўднае выхаванне. І пакуль на зямлі растуць дрэвы, пасаджаныя дзецьмі, традыцыям пераемнасці наканавана жыць вечна.
Іна Далідовіч, фота аўтара
