Валожынскі раённы
выканаўчы камітэт

Превышение скорости – одна из основных причин совершения дорожно-транспортных происшествий. В целях активизации работы по укреплению транспортной дисциплины и снижению тяжести дорожно-транспортного травматизма Госавтоинспекция проводит на территории Минской области с 15 по 18 июня профилактическую акцию «Скорость!».

По словам старшего инспектора по агитации и пропаганде ГАИ Минского райисполкома Екатерины Сильченко, во время акции будет организован усиленный надзор за дорожным движением с применением гласного, негласного и смешанного контроля соблюдения водителями скоростных режимов, а к нарушителям будут применяться максимально строгие меры административного взыскания в соответствии с действующим законодательством.

В январе-мае текущего года по указанной причине совершено 57 дорожно-транспортных происшествий, в которых 14 человек погибли и 66 травмированы.

Для справки: согласно ст. 18.13 КоАП Республики Беларусь за превышение скорости от 10 до 20 км/ч штраф составит 1 б. в., от 20 до 30 км/ч – 1-3 б. в., 30 и более км/ч – 3-10 б. в. За повторное в течение года нарушение применяется максимальное административное воздействие – лишение водительских прав на срок до года (1 б. в. сегодня составляет 23 рубля).

10 чэрвеня 2017 года, у суботні дзянёк, слаўная гумарам вёска Дубіна спраўляла разам з усімі жыхарамі і гасцямі свой восьмы дзень нараджэння. Традыцыйная свята народнага гумару “Дубінскія жартачкі” сабрала нямала паклоннікаў. Шаноўнымі гасцямі на свяце былі старшыня Усебеларускага фестывалю гумару “Аўцюкі” Уладзімір Сцяпанавіч Ліпскі, старшыня мясцовай гаспадаркі ААТ “Агра-Дубінское” Генадзь Вацлававіч Каспяровіч, старшыня Валожынскага сельвыканкама Дзмітрый Казіміравіч Карачун, прадстаўнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі, галоўны спецыяліст Галіна Сяргееўна Сенчанка, айцец Валерый, настаяцель прыхода царквы в. Дубіна.

Таксама на свята завіталі карэспандэнты газеты “Звязда”, “Рэгіянальнай газеты” -наша зямлячка Марына Васільеўна Сліж, раённай газеты “Працоўная слава” -Валянціна Іванаўна Краўневіч.

На свяце па традыцыі ўшаноўваліся добрымі словамі і падарункамі ад сельвыканкама самы старэйшы і малодшы жыхары в. Дубіна Уладзімір Пятровіч Мучынскі і Багданчык Машко. Не абмінулі ўвагай і імяніннікаў Пашкоўскую А. У., Вайцяховіч З. Я., старасту Шатроўскую Г.М., майстра Палонскую Г.С. Падзяку за добрую працу ад старшыні раённага Савета дэпутатаў атрымаў Саломка С. В., інжынер па ахове працы ААТ “Агра-Дубінское”. Узнагароджванне праводзіў старшыня Валожынскага сельвыканкама Карачун Дзмітрый Казіміравіч.

На працягу больш пяці гадзін гледачоў весялілі: народны гурт народнага гумару “Дубінскія фанабэры”, госці са Стаўбцоўшчыны – народны фальклорны калектыў “Коласавы землякі”, жаночае трыо народнага ансамбля народнай песні “Сваякі”, калектывы клубных устаноў раёна і, канешне ж, галоўная дубінчыха, дзякуючы якой з’явілася гэта свята, Тамара Уладзіміраўна Каляда.

Выстава вырабаў майстроў і гурткоўцаў клубных устаноў раёна, арганізаваная народным аб’яднаннем майстроў “Скарбніца” РЦК, вабіла вочы вяскоўцаў і гасцей свята. Дзецям таксама была магчымасць пазабавіцца на атракцыёнах “Горка”, батут, машынкі, паласавацца папкорнам і салодкай ватай.

Завяршылася святочная праграма выступленнем Заслужанага аматарскага калектыва Рэспублікі Беларусь фальклорнага калектыву “Гасцінец” Ракаўскага ЦНТ. Арганізатары выказваюць падзяку ўсім, хто дапамог правесці свята: старшыні мясцовай гаспадаркі ААТ “Агра-Дубінское” Каспяровічу Г.В., старшыні Валожынскага сельвыканкама Карачуну Дз.К., гаспадарам мясцовых фермерскіх гаспадарак Нейраноўскім і Сіліным і інш.

10 чэрвеня 2017 года, у суботні дзянёк, слаўная гумарам вёска Дубіна спраўляла разам з усімі жыхарамі і гасцямі свой восьмы дзень нараджэння. Традыцыйная свята народнага гумару “Дубінскія жартачкі” сабрала нямала паклоннікаў. Шаноўнымі гасцямі на свяце былі старшыня Усебеларускага фестывалю гумару “Аўцюкі” Уладзімір Сцяпанавіч Ліпскі, старшыня мясцовай гаспадаркі ААТ “Агра-Дубінское” Генадзь Вацлававіч Каспяровіч, старшыня Валожынскага сельвыканкама Дзмітрый Казіміравіч Карачун, прадстаўнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі, галоўны спецыяліст Галіна Сяргееўна Сенчанка, айцец Валерый, настаяцель прыхода царквы в. Дубіна.

Таксама на свята завіталі карэспандэнты газеты “Звязда”, “Рэгіянальнай газеты” -наша зямлячка Марына Васільеўна Сліж, раённай газеты “Працоўная слава” -Валянціна Іванаўна Краўневіч.

На свяце па традыцыі ўшаноўваліся добрымі словамі і падарункамі ад сельвыканкама самы старэйшы і малодшы жыхары в. Дубіна Уладзімір Пятровіч Мучынскі і Багданчык Машко. Не абмінулі ўвагай і імяніннікаў Пашкоўскую А. У., Вайцяховіч З. Я., старасту Шатроўскую Г.М., майстра Палонскую Г.С. Падзяку за добрую працу ад старшыні раённага Савета дэпутатаў атрымаў Саломка С. В., інжынер па ахове працы ААТ “Агра-Дубінское”. Узнагароджванне праводзіў старшыня Валожынскага сельвыканкама Карачун Дзмітрый Казіміравіч.

На працягу больш пяці гадзін гледачоў весялілі: народны гурт народнага гумару “Дубінскія фанабэры”, госці са Стаўбцоўшчыны – народны фальклорны калектыў “Коласавы землякі”, жаночае трыо народнага ансамбля народнай песні “Сваякі”, калектывы клубных устаноў раёна і, канешне ж, галоўная дубінчыха, дзякуючы якой з’явілася гэта свята, Тамара Уладзіміраўна Каляда.

Выстава вырабаў майстроў і гурткоўцаў клубных устаноў раёна, арганізаваная народным аб’яднаннем майстроў “Скарбніца” РЦК, вабіла вочы вяскоўцаў і гасцей свята. Дзецям таксама была магчымасць пазабавіцца на атракцыёнах “Горка”, батут, машынкі, паласавацца папкорнам і салодкай ватай.

Завяршылася святочная праграма выступленнем Заслужанага аматарскага калектыва Рэспублікі Беларусь фальклорнага калектыву “Гасцінец” Ракаўскага ЦНТ. Арганізатары выказваюць падзяку ўсім, хто дапамог правесці свята: старшыні мясцовай гаспадаркі ААТ “Агра-Дубінское” Каспяровічу Г.В., старшыні Валожынскага сельвыканкама Карачуну Дз.К., гаспадарам мясцовых фермерскіх гаспадарак Нейраноўскім і Сіліным і інш.

Распрацоўка і прыняцце законапраектаў, удзел у палітычным, эканамічным і сацыяльным жыцці краіны – гэта ўсё грані паўсядзённай работы дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.

Нягледзячы на шчыльны графік, народныя выбраннікі штомесяц працуюць у выбарчых акругах, сустракаюцца з электаратам, вядуць асабістыя прыёмы грамадзян… У рэдакцыйнай гасцёўні пабываў дэпутат па Маладзечанскай сельскай выбарчай акрузе № 73 Іван Станіслававіч  Маркевіч. Ён расказаў карэспандэнтам, як і дзе праходзяць такія сустрэчы, якія праблемы найбольш хвалююць валожынцаў, а таксама акрэсліў кола ўласных задач і абавязкаў.

Дзейнасць парламентарыяў сканцэнтравана на рабоце над законапраектамі. Адказнасць перад імі вялікая: менавіта ад прынятых рашэнняў напрамую залежыць, чым будуць жыць людзі і краіна, у якім кірунку развівацца. Не менш важная і другая частка работы дэпутатаў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, якая заключаецца ў рабоце ў сваёй выбарчай акрузе. На прыёмах грамадзян, сустрэчах у працоўных калектывах узнімаюцца і вырашаюцца найбольш хвалюючыя праблемы, а пры ўдзеле ў пасяджэннях выканкамаў і райсаветаў дэпутатаў уносяцца дзейсныя прапановы па развіцці эканомікі рэгіёну.

У выбарчай акрузе Івана Станіслававіча – сельскія населеныя пункты Маладзечанскага раёна і частка горада, а таксама ўся Валожыншчына. За той час, што І. С. Маркевіч працуе ў парламенце, ён правёў 13 сустрэч з выбаршчыкамі, 99 чалавек звярнуліся да дэпутата за дапамогай падчас 12-і прыёмаў грамадзян. Наш субяседнік акрэсліў і кола пытанняў, якія найбольш турбавалі жыхароў. Яны тычыліся жыллёва-камунальнай гаспадаркі, стану дарог, будаўніцтва, газіфікацыі, водазабеспячэння і інш. Дэпутат заўважыў: “За любым зваротам стаяць канкрэтныя праблемы, з якімі чалавек не ў сілах справіцца самастойна. Да іх вырашэння трэба падыходзіць з усёй адказнасцю, не даючы пустых абяцанняў. Радуе, што набалелае хутка знімаецца”. Разам з тым Іван Станіслававіч адзначыў, што многія пытанні ў людзей узнікаюць з-за недастатковага разумення сітуацыі і ведання норм заканадаўства. Таму кожная сітуацыя вывучаецца дасканальна з прыцягненнем спецыялістаў, а пасля кантралюецца выкананне даведзеных даручэнняў. У ліку ж найбольш маштабных, значных для раёна пытанняў, вырашэнню якіх садзейнічае парламентарый, – завяршэнне будаўніцтва фізкультурна аздараўленчага комплексу ў райцэнтры. З абласнога бюджэту на гэтыя мэты выдаткавана 2,8 мільёна рублёў. У планах на наступны год – дапамагчы івянчанам займець новы будынак дзіцячага сада.

У Палаце прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу краіны Іван Станіслававіч абраны намеснікам старшыні Пастаяннай камісіі па заканадаўстве. Гэта камісія ахоплівае шырокі спектр матэрыяльнага і працэсуальнага права, уносіць свае прапановы па законапраектах, якія знаходзяцца ва ўсіх 14-і камісіях. Да першай сесіі былі падрыхтаваны сем законапраектаў, іх прынялі ў першым чытанні. Галоўная мэта – умацаванне патэнцыялу чалавека. Дэпутаты працавалі над тым, каб у цяперашні няпросты час захаваць спецыялістаў і працоўныя месцы, дапамагчы пенсіянерам, ветэранам працы… На парадак дня другой сесіі вынесены каля 30 пытанняў, прычым амаль трэцяя іх частка падрыхтавана камісіяй па заканадаўстве. А гэта значыць, што адбудуцца сур’ёзныя змены ў крымінальным, грамадзянскім, адміністрацыйным і працэсуальным кодэксах.

Непасрэдна сам наш суразмоўца выступае ініцыятарам прыняцця закона па дзяржаўнай маёмасці. І ў гэтым кірунку ўжо вядзецца планамерная работа. Неабходна зрабіць рэвізію ўсіх пабудоў, якія пустуюць, і пусціць іх у абарот. Яны павінны прыносіць даход, даваць эканамічны эфект.

І. С. Маркевіч з’яўляецца таксама членам Парламенцкага сходу Саюза Беларусі і Расіі. Па яго словах, гэта  бясцэнны вопыт дэпутацкай работы. Часта дамоўленасці, да якіх прыходзяць дэпутаты абедзвюх краін, становяцца вырашальнымі для прыняцця пэўных дакументаў. Іван Станіслававіч уваходзіць у камісію па заканадаўстве і рэгламенце. У тым ліку і пры яго ўдзеле быў прыняты бюджэт Саюзнай дзяржавы, у якім прадугледжана фінансаванне навуковых даследаванняў, прамысловасці, энергетыкі, будаўніцтва, транспарту, сувязі, інфарматыкі, а таксама шэраг аспектаў сацыяльнай палітыкі.

Матэрыял падрыхтаваў

Сяргей САДОЎСКІ

Воспитанники и специалисты отделения дневного пребывания для инвалидов ГУ «Воложинский территориальный центр социального обслуживания населения» приняли участие в межрегиональной спартакиаде среди людей с ограниченными возможностями «Вместе весело играть» в г. Столбцы Минской области.

Инициатором проведения мероприятия выступило ГУ «Столбцовский территориальный центр социального обслуживания населения». Участниками спартакиады были также воспитанники ОДПИ ГУ «Слуцкий территориальный центр социального обслуживания населения».

Команды состязались в следующих конкурсах: закрытый счёт, полоса препятствий, кегли, бег змейкой, викторина «Я дружу со спортом», а также всем запоминающийся энергичный квест.

Команды, участвующие в спартакиаде, получили грамоты и сладкие призы, а также привезли с собой позитивные впечатления от гостеприимства, новых знакомств и общения.

9 июня 2017 года во всех учреждениях образования района прошли выпускные вечера, началом проведения которых стал районный выпускной бал «И звучит прощальный вальс…».

На площади города выпускной бал собрал 194 выпускника из 13 учреждений общего среднего образования района. Открылся праздник торжественнным шествием выпускников. К выпусникам и всем собравшимся обратился председатель Воложинского районного исполнительного комитета Николай Анатольевич Астрейко. В своем приветствии Николай Анатольевич отметил, что на сегодняшних выпускников возлагаются большие надежды, ведь именно молодежи вершить будущее, и какой бы профессиональный путь не был избран, родной город, Воложинская земля всегда с радостью встретят молодых и инициативных специалистов. Председатель райисполкома вручил 24 медалистам золотые и серебряные медали, Благодарности председателя районного исполнительного комитета с выплатой денежных премий и Благодарности родителям выпускников за достойное воспитание детей, их отличные успехи в учёбе и активное участие в общественной жизни.

Исполняющая обязанности начальника отдела образования, спорта и туризма Воложинского райисполкома Елена Ивановна Милюткина вручила 23 выпускникам, достигшим высоких результатов в учебной деятельности на III ступени общего среднего образования, Благодарности начальника отдела с выплатой денежных стипендий и Благодарственные письма их родителям. За активное участие в общественной жизни школ и района 20 выпускников были отмечены Дипломами и ценными подарками районных общественных организаций: РОО «Белая Русь», Фонд мира, БРСМ, профсоюз работников государственных учреждений, Белорусское общество Красного Креста, а также отделом идеологической работы, культуры и по делам молодёжи Воложинского райисполкома.

От выпускников района искренне, с особой ноткой волнения звучали слова благодарности самым близким и дорогим людям – их родителям – за повседневные хлопоты, за тепло их сердец, за то, что все эти годы они шли с ними рука об руку. Слова признательности за внимание, поддержку, бесценный опыт и душевное тепло звучали педагогам, руководству Воложинского районного исполнительного комитета.

Возможность пролистнуть страницы школьной жизни подарил праздничный концерт, подготовленный творческими коллективами учреждений образования. Символом исполнения заветной мечты выпускников стали воздушные шары, выпущенные ими в небо. А прощальный школьный вальс, исполненный всеми выпускниками, стал ярким завершением районного выпускного бала.

У гэтыя дні сельгаспрадпрыемствы Валожыншчыны вядуць актыўную корманарыхтоўку на травах першага ўкосу. Па стане на 7 чэрвеня скошана 1100 гектараў. Планку ў 53 працэнты пераадолелі ў ААТ “Агра-Дубінское” і КСУП “Сакаўшчына-Агра”, замыкае тройку лідараў СГУ “Бабровічы” УП “Мінскаблгаз”, дзе травы ўбраны з 49 працэнтаў адведзеных плошчаў.

Гаспадаркі раёна нарыхтавалі 474 тоны сена і 1914 тон сенажу, у тым ліку 921 тону – у палімернай упакоўцы. Кармоў у разліку на ўмоўную галаву жывёлы нарыхтавана 0,29 цэнтнера. Летась у адпаведны час гэта лічба вагалася ў межах 2 цэнтнераў: на травастой бягучага года істотна паўплывала надвор’е.

Займаюцца ў сельгаскааператывах і хімпраполкай пасеяных і высаджаных культур. Завершаны гэты працэс на занятых яравымі палях у КСУП “Пяршаі-2014” (1800 гектараў), сярод перадавікоў таксама вытворчыя ўчасткі ТАА “Тарасава”, ААТ “Багданаўскае” і некаторыя іншыя гаспадаркі. У цэлым па раёне праведзена хімічная апрацоўка 9800 гектараў яравых зерневых, 1330 гектараў кукурузы. На землях з цукровымі буракамі вядзецца ўжо другая хімпраполка, работы завершаны на 1050 гектарах.

Клопаты пра будучы ўраджай уключаюць у сябе і падкормку яравых культур азотам. У ТАА “Тарасава” гэтай дзейнасцю ахоплены 465, у ДП “Падбярэззе” – 225, КСУП “Сакаўшчына-Агра” – 180, ААТ “Лоск” – 172 і ў ААТ “Багданаўскае” – 100 гектараў.

Сяргей САДОЎСКІ

На раённым этапе спаборніцтва санітарных дружын сваю фізічную і тэарэтычную падрыхтоўку паказалі атрады чатырох працоўных калектываў: ААТ “Валожынская райаграпрамтэхніка”, Валожынскі філіял ААТ “Маладзечанскі малочны камбінат”, ААТ “Валожынскі льнокамбінат”, КСУП «Пяршаі-2014».

Правядзенню мерапрыемства папярэднічала вялікая падрыхтоўчая работа, якую раздзялілі старшыня раённага аддзялення ГА “Беларускі Чырвоны Крыж” А. У. Трацэўская, медыцынская сястра па спецуліку РТМА В. С. Гаспарэвіч, старшы інспектар інспекцыі нагляду і прафілактыкі МНС А. Г. Калітнік, супрацоўнікі РЦГіЭ. Мастацкае і гукавое суправаджэнне лягло на плечы калектыву раённага Цэнтра культуры. Непасрэднае дачыненне мелі таксама навучэнцы сельгасліцэя – яны пабывалі ў ролях пацярпелых. Такі вось “разнамасны” склад сабраўся ў мінулую пятніцу на Жоўтым Беразе, каб вызначыць мацнейшых сярод санітараў-дабравольцаў. Адначасова са спаборніцтвам быў дадзены, можна сказаць, і старт летняму сезону на любімым месцы адпачынку валожынцаў. Да купання справа ў той дзень з-за нізкай тэмпературы не дайшла, але пасмажыць шашлык, пахадзіць па дагледжаных лугах і палянках, палюбавацца на Бярэзіну, паслухаць спеў лясных птушак і падыхаць гаючым сасновым паветрам можна было без абмежаванняў.

Калі гаварыць аб агульных рысах раённых санітарных каманд, то найперш кідалася ў вочы, што яны сталі пераважна мужчынскімі па складзе і ўзначальваюцца, за выключэннем адной, прадстаўнікамі моцнай паловы чалавецтва: інжынерам аддзела матэрыяльнага забеспячэння райаграпрамтэхнікі Д. А. Жукоўскім, начальнікам пажарна-вартавой службы льнокамбіната У. А. Хатулёвым, інжынерам па працаёмкіх працэсах КСУП “Пяршаі-2014” А. М. Нямкевічам, інжынерам па ахове працы малочнага камбіната Д. Г. Граноўскай. Асабовы састаў кожнай каманды быў падабраны з адказных людзей. Так, рабочы па раскладцы сыравіны льнокамбіната Павел Язерскі ў адзіночку адстаяў музычны конкурс. І хоць да славы Стаса Міхайлава хлопцу наўрад ці ўдасца падабрацца, але сваю “хвіліну славы” ён атрымаў.

Як вядома, людзей сустракаюць па адзежы. Найбольш прыгожа аказаліся апранутыя прадстаўнікі малочнага камбіната: форма ярка-васільковага колеру, белыя боты. Паклапаціліся пра належны знешні выгляд члены каманды райаграпрамтэхнікі, пастараліся і пяршайцы. Што датычыцца каманды льнозавода, то атрыбутыка і экіпіроўка была на ўзроўні, а вось агульны воблік дружыны не атрымаўся. Затое з насценгазетай папалі ў “яблычка”: усе члены журы аддалі перавагу менавіта іх нагляднай агітацыі.

Калі гаворка пайшла пра тых, хто судзіў спаборніцтва, то неабходна пазнаёміць і з імі. Галоўным суддзёй быў загадчык райпаліклінікі П. А. Ганчар, яму дапамагалі калегі: в. а. галоўнага ўрача А. З. Нехвядовіч, хірург В. У. Грыка, санітарны ўрач І. Ю. Грыка. Ніхто лепш за медыкаў не ўяўляе, якое вялікае значэнне мае санітарная асвета насельніцтва. Як расказала арганізатар і па сумяшчальніцтве суддзя спаборніцтва Валянціна Станіславаўна Гаспарэвіч, па законе аб грамадзянскай абароне кожны працоўны калектыў павінен мець сваю санітарную дружыну, на якую ўскладаюцца пэўныя абавязкі і адказнасць. У выпадку надзвычайнага здарэння ім трэба паказаць высокую дысцыплінаванасць і маральна-палітычнае адзінства, уменне хутка і правільна аказваць першую медыцынскую дапамогу, выконваць усе распараджэнні і ўказанні. Асабовыя саставы дружын абавязаны авалодваць практычнымі медыцынскімі навыкамі, цвёрда знаць і сумленна выконваць свае задачы. Неабходнай умовай удасканалення ведаў і ўмення з’яўляюцца спаборніцтвы.

Пры такіх патрабаваннях было б апраўдана, каб да падрыхтоўкі санітарных дружын прыкладалі намаганні і медыкі. Між тым, ні адна каманда не атрымала перад спаборніцтвам кансультацый прафесіяналаў. У такіх умовах пашанцавала райаграпрамтэхніцы: інжынер аддзела матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння прадпрыемства, капітан сандружыны Дзмітрый Анатольевіч Жукоўскі мае сярэднюю медыцынскую адукацыю. Дзякуючы яго ведам каманда неаднойчы заваёўвала першыя месцы ў раёне, дастойна выступала на абласных спаборніцтвах, а сам Д. А. Жукоўскі з’яўляецца адным з лепшых камандзіраў санітарных дружын Міншчыны.

Каманда ААТ “Валожынская райаграпрамтэхніка” перамагла і на гэты раз. Другое месца дасталася льнокамбінату, на трэцюю прыступку п’едэстала падняліся пяршайцы. Тройцы лепшых уручаны дыпломы, а ў адпаведнасці з рашэннем райвыканкама іх чакаюць яшчэ і грашовыя прэміі: 10, 7 і 5 базавых велічынь. Гонар раёна на наступным, абласным этапе будуць адстойваць работнікі райаграпрамтэхнікі. А вось падтрымаць іх у мастацкай самадзейнасці нядрэнна было б члену дружыны КСУП “Пяршаі-2014”, выхавальніцы дзіцячага сада Н. А. Працкоўскай, якая сваім прыгожым голасам і вясёлым характарам змагла “завесці” публіку. Яркія падзеі застаюцца ў памяці надоўга. На шчасце, сёлетні санітарны паядынак на Жоўтым Беразе аказаўся багатым на такія моманты.

Алена ЗБІРЭНКА,

фота аўтара

Небольшая деревенька притаилась на окраине Воложинского района. Отсюда до литовской границы чуть больше 20 километров. Пять лет назад здесь закрылась школа. А спустя год ее двери распахнулись вновь, но уже не для детей. Свою работу начал единственный в стране частный дом-интернат для престарелых и инвалидов.

Досмотренная старость

Дом-интернат рассчитан на 45 мест, хотя желающих попасть сюда намного больше. Чтобы к лету увеличить количество койко-мест, директору учреждения Елене Дубовик пришлось переехать из просторного кабинета в помещение поменьше.

– Диван стал от стены до стены. Боялась, не поместится, а без него никак, особенно летом, когда начинается сезон огородов. Я тогда практически живу здесь, – рассказывает хозяйка интерната. В скором времени появится место еще для пяти постояльцев: под спальню переоборудуют прачечную.

С одной стороны из окон Дома открывается вид на усыпанное цветами поле, с другой – на лес. Тишину разбавляет пение птиц. Но это, говорит Елена Дубовик, ненадолго. Скоро тут соберутся дети из соседней деревни. Поначалу они приходили смотреть на кучерявого петуха и куриц, несущих голубые яйца (в пансионате есть павловские, кудрявые, английские, кохинхины). А потом подружились с жителями Дома, некоторые девочки даже научились носки вязать.

– У многих внуки далеко, у некоторых вообще нет родственников. Поэтому когда дети приходят, старики счастливы. Еще нашим постояльцам нравится ухаживать за животными. У нас много живности: свиньи, овцы, корова, по полсотни уток и курей, – рассказывает Елена Валентиновна, проводя экскурсию по хоздвору. – Недавно вывелись цыплята, утята и индюшата, так наши бабульки от них не отходят. Но их любимица – вьетнамский поросенок Маруся. Она ручная, поэтому пустить на мясо не поднимается рука. А вообще территория у нас большая, есть домик для отдыха, сад, огород, теплицы. За всем приглядывают сотрудники.

Дорогой наш интернат

Частный дом-интернат для престарелых – пусть и социальный, но все же бизнес. Финансирование формируется из доходов от подсобного хозяйства и платы постояльцев. Пенсия полностью покрыть сумму платы не позволяет, поэтому определенные расходы берут на себя родственники. Пятая часть постояльцев – одинокие пенсионеры, которые находятся на социальных условиях: отдают интернату 90% пенсии. Здание школы Елена Валентиновна арендует четвертый год, выкупить его пока не получается.

– За электроэнергию в месяц набегает больше 1 000 рублей. Несмотря на то, что 85% проживающих – инвалиды первой группы, льгот у нас пока нет. И получить их сложно, ведь до нас этим никто не занимался. Насколько я знаю, наш дом-интернат единственный частный в стране, – рассказывает Елена Валентиновна.

Заключать договор ренты тоже нет возможности.

– Два месяца назад к нам обратилась женщина из Островца у которой нет родственников. Она приняла решение переехать сюда и заключить договор пожизненного содержания. Прошла необходимую судебно-психиатрическую экспертизу, но нотариус заключать договор ренты отказался. Единственный вариант – подарить квартиру интернату. Но чтобы оформить дарственную, нужно делать новую экспертизу. За первую мы заплатили 200 рублей, вторая стоит столько же. Все это время бабушка живет у нас бесплатно.

Семейный причал

Елена Валентиновна долгое время работала председателем молодечненской организации Красного Креста. А когда заболела мама, решила создать место, где сможет помогать ей и другим пожилым людям.

– Услышала, что в Войганах закрывается школа, пришла к председателю Воложинского райисполкома и рассказала про свою идею. В ответ услышала: «Только доведи дело до конца, а мы поможем». Я по-другому и не могла. Тем более что сама в этой школе училась, да и папа мой всю жизнь здесь учительствовал.

 Работы предстояло много, как и финансовых вложений. Отремонтировали здание, установили стеклопакеты, пожарную сигнализацию, сделали канализацию и котельную, закупили мебель и оборудовали пищеблок.

– Поначалу тяжело было, ведь никто толком не знал, что и как нужно делать. Однако и районные власти, и проверяющие шли нам навстречу, подсказывали, – вспоминает Елена Дубовик. – Сразу взяли пять постояльцев. Месяца полтора с ними работали, пока и они, и мы не привыкли…

За пенсионерами ухаживают 23 человека. Треть из них – санитарки. Если нужен узкий специалист, помогает Воложинская ЦРБ. А так стараются обходиться своими силами. Есть в штате фельдшер с 30-летним стажем и медсестра. Каждую неделю постояльцев наведывает заведующая Богдановской амбулатории.

Мыс Доброй Надежды

Дорога в интернат у местных постояльцев разная. Марию Юлиановну Дубаневич, к примеру, знают все. Она здесь, можно сказать, старожил: покинув Молодечно, приехала одной из первых. Историю своей жизни рассказывает с улыбкой. Правда, спустя пару минут в глазах моей собеседницы появляются слезы. В моих – что уж тут скрывать! – тоже.

– Уход у нас замечательный, как в Вильнюсе. А ведь я там полжизни прожила, дядя мой когда-то был мэром этого города. Если бы вы видели меня в молодости! Моим нарядам завидовали все, таких платьев больше ни у кого не было… А потом заболела мама. Я переехала в Молодечно, стала за ней ухаживать. Мама умерла, и потом случилось еще одно горе: сын разбился на мотоцикле. В своем доме находиться я больше не могла, вот и попросилась сюда.

Самому «молодому» постояльцу недавно исполнилось 65 лет, самой пожилой – уже 97. Некоторых родителей их дети определяют сюда на лето или на время долгих командировок.

И как хорошо, что есть в интернате истории со счастливым концом! От этого теплее становится на сердце. Свою любовь здесь нашли Нина Якунович и Николай Конанович. Оба – инвалиды с детства. У Нины из-за полиомиелита отказали ноги, врачи говорили, то же случится и с руками. Но вопреки их прогнозам женщина встречает нас, крепко обнимая мужа…

– Нина у нас с первого дня, Колю привезли позже, года два назад, и сразу она ему приглянулась, – говорит Елена Дубовик. – Нина – социальница, денег с пенсии совсем мало остается. Только на килограмм конфет и хватает. Так она ими всех угощает. Откажешься – обидится до глубины души. Приятно ей, когда другие радуются. Это, как мне кажется, наш Коля в ней и разглядел.

Пока общались с постояльцами, к одной из них приехала дочка. Узнав, что в интернате журналисты, женщина направилась к нам.

– Мама прожила в Минске три года. Мы с мужем люди состоятельные, сняли ей квартиру на нашей лестничной площадке, наняли домработницу. Но жить так она не хотела. Сюда мы привезли ее полтора года назад. Первое время думала, что умру от стыда: родную мамочку сдала в дом престарелых. Приезжали каждую неделю. Все хотела забрать ее назад в Минск, но мама наотрез отказалась. Ей здесь понравилось, и каждый день я молюсь Богу о здоровье Елены Валентиновны и ее сотрудников, – рассказывает Елена Андреюк.

Но для большинства этот причал, ставший своеобразным мысом Доброй Надежды, все же будет последним. Правда, об этом здесь стараются не говорить. Елена Дубовик вспоминает, что несколько лет назад в интернат привезли бабушку, как потом выяснилось, умирать. Она не прожила и суток. Позже узнали: у пожилой женщины была 4-я стадия онкологии. И случаи такие, к сожалению, хоть и редкие, но встречаются.

– Иногда дети отказываются хоронить родителей. Два года тому у нас умерла бабушка. Мы сообщили нерадостную весть ее сыну, так он нам прислал факс с отказом ее хоронить. Справились своими силами. С усопшей тогда попрощались всем интернатом. Мне в тот момент показалось, что каждый из постояльцев видел в ней себя, особенно те, у кого нет родственников… Сын, к слову, объявился через пару недель, чтобы перезахоронить мать в Минске. Как нам потом рассказали, другой сын покойной, проживавший в Германии, поставил брату условие: если мама не будет похоронена рядом с отцом, ему не достанется родительская квартира. В окружении чужих людей умер и художник Евгений Иванович Ждан. Уж не знаю, что произошло, но за все время, что он у нас жил, сын его ни разу не навестил. На похоронах я его тоже не видела. Позвонил мне только спустя несколько дней и поинтересовался, кому достанутся картины.

Что будет с домом-интернатом лет через пять, загадывать никто не берется. Сейчас главное – оборудовать еще одну комнату, чтобы не пришлось отказывать желающим в приюте. А еще купить пару кроликов и закончить к осени второй погреб. В тот, что есть, соленья и компоты уже не помещаются. Далеко идущих планов здесь не строят ни постояльцы, ни персонал. Радуются каждому дню и помнят, что на все воля Божья.

Дополнительная информация:

При создании дома-интерната Елена Дубовик опиралась на нормативно-правовую базу и опыт государственных учреждений. Обращалась за помощью в министерства здравоохранения и социальной защиты. «Многие приезжают смотреть интернат, хотят открыть свой. Я поначалу старалась помочь, но за четыре года в Беларуси не открылось ни одно учреждение. А приезжают к нам по нескольку раз на месяц. Были и те, кто просил ксерокопии устава, документов».

Любой желающий имеет возможность реализовать свои идеи по социальному предпринимательству. В Минской области освободилось более 150 зданий, в которых некогда размещались школы, детские сады и т. п. Теперь их можно использовать для оказания социальных услуг. Подробную информацию о таких объектах узнавайте на сайтах Комитета по труду, занятости и социальной защите Минского облисполкома Гэты адрас электроннай пошты абаронены ад спам-ботаў. У вас павінен быць уключаны JavaScript для прагляду., Минского областного исполнительного комитета www. minsk-region.gov.by, Государственного комитета по имуществу Республики Беларусь www.gki.gov.by и фонда «Минскоблимущество» www.minoblim.by

Юлия ГАВРИЛЕНКО

Фото Павла ОРЛОВСКОГО