Валожынскі раённы
выканаўчы камітэт

У Беларусі на 17 верасня намалочана збожжа, уключаючы рапс, 7451,9 тыс. т. З іх 6195 тыс. т збожжавых і зернебабовых культур (з кукурузай) і 991,9 тыс. т рапсу. Аб гэтым БЕЛТА паведамілі ў Мінсельгасхарчы.

После того, как награды нашли своих героев, по традиции, наступил торжественный момент – объявление столицы «Дожинок» 2024 года и передачи эстафеты главного праздника хлеборобов.

Эстафету областного фестиваля-ярмарки тружеников села «Дожинки» в 2024 году принимет наш город Воложин!

Председатель Солигорского районного исполнительного комитета Анатолий Ладыго передал эстафету председателю Воложинского районного исполнительного комитета Евгению Круковичу.

— Внутри переполняют эмоции — большая честь для Воложинщины перенять эту эстафету. Вдвойне приятней принимать эстафету в городе, в котором родился. Мы постараемся сделать все возможное, да и невозможное, чтобы лучших тружеников села Минской области Воложин встретил достойно – в лучших традициях своего гостеприимства, — сказал Евгений Крукович.

valozhin.by

Ганаровая грамата Міністэрства лясной гаспадаркі Беларусі – так сёлета ацэнена работа старшага майстра майстарскага ўчастка “Багданава” Анатолія Каравайскага.

На адным месцы Анатолій Анатольевіч працуе 23 гады. Скончыў Беларускі політэхнічны ўніверсітэт, мелася вакансія майстра на “Кліме” – там адрабіў чатыры гады. А калі прапанавалі ўзначаліць участак у Багданаве – перайшоў сюды.

Жыве ён у Вішневе, графік работы зменны – даводзіцца працаваць і ў выхадныя, па патрэбе адгрузкі вагонаў з драўнінай на чыгунку.

На пытанне: “Што прыносіць штодзённая праца” Анатолій Каравайскі адказаў так:
– Па-першае, пастаянная работа – вялікая справа. Па-другое, дакладна ведаю: вось сёння прыйшоў – у мяне ёсць канкрэтны ўчастак работы. Па-трэцяе, я ўпэўнены ў заўтрашнім дні, і на сёння гэта многа азначае. Плюс да ўсяго – атрымліваю добрую зарплату. І я цаню тое, што маю: сваіх дзяцей вучу гэтаму, падначаленых – таксама.

Па словах Анатолія Анатольевіча, ацэнка працы вельмі патрэбна чалавеку.
– Разумееш: ёсць да чаго імкнуцца, ды і не дарэмна стараўся, – кажа ён. – Ну і, безумоўна ж, гэта стымул працаваць яшчэ лепш і прыклад астатнім.

valozhin.by

15 гадоў Дзмітрый Старыкевіч працуе ў Валожынскай цэнтральнай раённай бальніцы рэаніматолагам.

Прафесія гэта ўвогуле няпростая, яна, як ні адна іншая, павінна падыходзіць па духу, а ў невялікім райцэнтры мае яшчэ і сваю спецыфіку. Урачу даводзіцца ратаваць і немаўлят, і пацыентаў ва ўзросце з самымі рознымі паталогіямі і траўмамі. Праз рукі спецыяліста праходзяць сотні людзей, ён не з чужых слоў ведае, якая прывідная мяжа раздзяляе жыццё і смерць. Да таго ж ужо доўгі час Дзмітрый Аляксеевіч узначальвае аддзяленне анестэзіялогіі і рэанімацыі.

– Дзмітрый Аляксеевіч, як прыйшло рашэнне стаць урачом?

– Нарадзіўся я ў сям’і настаўнікаў у вёсцы Сугвазды Валожынскага раёна. З маленства цвёрда ведаў, што стану ўрачом. Яшчэ добра не размаўляў, а ўжо на пытанне: “Кім будзеш, калі вырасцеш?” упэўнена адказваў, што доктарам.

Пасля заканчэння 9 класаў Сугваздаўскай школы паступіў у Мінскае медыцынскае вучылішча, а затым і ў медыцынскі інстытут, дзе атрымаў спецыяльнасць урача-педыятра.

– Раскажыце пра сваё прафесійнае станаўленне.

– У 2007 годзе прыехаў на працу ў Валожынскую цэнтральную раённую бальніцу. У першы год давялося паспрабаваць сябе ў якасці ўрача-неанатолага, які займаецца лячэннем і прафілактыкай паталогій нованароджаных, і ўрача-педыятра падлеткавага кабінета.

Праз нейкі час мне прапанавалі прайсці пярвічную спецыялізацыю па рэанімацыі, бо ў бальніцы вельмі патрэбны былі такія спецыялісты. Я адразу згадзіўся. Гэта было цалкам усвядомленае рашэнне. Падчас вучобы ў медінстытуце давялося папрацаваць у 9-й гарадской бальніцы медбратам у рэанімацыі, таму са спецыфікай працы быў добра знаёмы.

Калі былы загадчык аддзялення Ігар Анатольевіч Скурановіч, вельмі высокага класа спецыяліст, пайшоў на заслужаны адпачынак, мне прапанавалі гэту пасаду.

– Вы прайшлі праз некалькі спецыялізацый. У чым адрозненне?

– Цана рашэння ўрача-рэаніматолага вельмі высокая, значна вышэйшая, чым у любога іншага. Часам даводзіцца прымаць рашэнне за секунды ці, нават, за долі секунды. Інфармацыя вышукваецца на падсвядомым узроўні. Не паспяваеш падумаць, а рукі ўжо нешта робяць, настолькі ўсё даведзена да аўтаматызму. Я лічу, што гэта і з’яўляецца выражэннем ступені твайго прафесіяналізму.

– Што можаце расказаць пра сваё аддзяленне?

– Яно разлічана на 6 ложкаў, ёсць ізалятар і рэанімацыйная зала. Калі вялікае паступленне пацыентаў, мы можам буквальна за некалькі хвілін разгарнуць яшчэ два, а то і тры ложкі дадаткова. У часы кавіду ў нас пастаянна функцыянавалі 9 ложкаў.

Паспяховую работу ў аддзяленні забяспечвае ўвесь калектыў медработнікаў – урачы, медыцынскія сёстры, малодшы медыцынскі персанал. Я заўсёды магу разлічваць на іх дапамогу і кваліфікаваную работу. На сённяшні дзень у аддзяленні разам са мной працуюць 4 урачы. Спецыялістаў не хапае. Нагрузка вельмі вялікая. Моладзь асабліва не затрымліваецца. Тыя ж, хто застаецца, сапраўды адданыя сваёй справе людзі.

Нашы хворыя патрабуюць кругласутачнага догляду і лячэння, таму вялікая адказнасць ляжыць на сярэднім персанале. Медыцынскія сёстры праводзяць з пацыентамі яшчэ больш часу, чым урачы. Я вельмі цаню іх працу, гэта сапраўды каштоўныя спецыялісты.

Малодшы медыцынскі персанал пастаянна мяняецца. З усіх аддзяленяў у нас, напэўна, сама цяжка працаваць. Пацыенты ўсе ляжачыя, ім неабходна тры разы на дзень перасцяліць ложак, перавярнуць, падняць, прыбраць за кожным. Калі нехта з чытачоў захоча паспрабаваць сябе ў гэтай справе, будзем рады прыняць у свой дружны калектыў.

– Ці можа быць так, што ў аддзяленні знаходзяцца 1-2 чалавекі?

– У медыцыне ёсць такі паказчык, як занятасць ложка. У нас яна складае больш за 90%. Гэта значыць, што ўсе 6 ложкаў практычна пастаянна занятыя. За год праз аддзяленне рэанімацыі праходзяць у сярэднім 600-700 чалавек.

– Складанае аддзяленне, складаныя хворыя, як гэта адбіваецца на псіхалагічным стане?

– Цяжка. Наша работа – гэта пастаянны стрэс, барацьба са смерцю. Чарсцвеем, напэўна, у гэтым плане, але пачуццяў не пазбаўлены, спачуваем пацыентам і іх родным. Да людзей заўсёды стараемся адносіцца з павагай, аказаць падтрымку, падняць настрой. Сваім хворым абавязкова гавору, што ў першую чаргу ў іх павінна быць вера, што ўсё будзе добра. І ведаеце, здараюцца цуды: тыя, хто не павінен быў выжыць па ўсіх паказчыках, ачуньвае. І, наадварот, нягледзячы на ўсе намаганні, навыкі і апаратуру, не атрымліваецца ўратаваць чалавека, у якога ад пачатку, здавалася б, не было сур’ёзных праблем, але і не было веры ў выздараўленне.

Часта даводзіцца прыводзіць пацыентам у прыклад выпадак часоў Вялікай Айчыннай вайны. У фашысцкай Германіі праводзілі такі вопыт над людзьмі: бралі 50 чалавек, ставілі ў шарэнгу, награвалі на агні зорку і выпальвалі яе па чарзе на грудзях кожнага. Апошняму яе прыкладалі да цела халодную, а чалавек крычаў ад болю, і ў яго ўзнікаў апёк, як і ў папярэдніх таварышаў. Многіх гэта ўражвае, і яны мяняюць свае адносіны да хваробы, жыцця і пачынаюць ісці на папраўку.

– Дзмітрый Аляксеевіч, за гады працы праз Вашы рукі прайшло шмат пацыентаў. Які выпадак найбольш урэзаўся ў памяць?

– Ведаеце, неяк больш помняцца стрэсавыя моманты. Бывала, што за пару гадзін пацыент паміраў на маіх вачах. Я сябе дакараў, можа нешта не так зрабіў, але пасля ўскрыцця аказвалася, што ў яго не было шанцаў выжыць.

Добрае неяк больш сціраецца з памяці. Вылечыў безнадзейнага пацыента – значыць проста зрабіў сваю работу.

Але падчас кавіду здарыўся пацыент, які ніяк не дазваляе пра сябе забыцца. Ён паступіў да нас з Маладзечанскага раёна ў вельмі цяжкім стане. Цэлы месяц мужчына правёў на апараце штучнай вентыляцыі лёгкіх. Людзей, што выжылі пасля такога і вярнуліся да паўнацэннага жыцця, нават па рэспубліцы няшмат. Кожнае свята ён звоніць, каб павіншаваць нас і расказаць пра свае справы. Калі паздаравеў, двойчы прыязджаў асабіста. Вельмі дзякаваў і расказваў, што пасля доўгатэрміновай рэабілітацыі ўладкаваўся на працу. Гэта сапраўды яскравы выпадак. Усё аддзяленне помніць яго прозвішча і радуецца кожнаму званку. Такія моманты ўдзячнасці вельмі падсілкоўваюць станоўчай энергіяй, і выгаранне адыходзіць на задні план.

– Методыка лячэння мяняецца. Цяпер практыкуецца ранняя актывацыя пацыента. Дзмітрый Аляксеевіч, што Вы думаеце пра гэта?

– Гэта правільна і добра. Чым скарэй пасля аперацыі пацыент пачынае рухацца, тым для яго лепш. Ранняя актывацыя спрыяе прафілактыцы трамбозаў і застойных пнеўманій, тромбаэмбаліі. Спінальная анестэзія, якой даўным-даўно карыстаемся, дапамагае вышэйназванай методыцы.

– Што Вы параіце нашым чытачам для прафілактыкі ўтварэння тромбаў?

– Тут патрабуецца комплексны падыход. Правільнае харчаванне, захаванне воднага балансу, абмежаванае ўжыванне солі. Важна больш рухацца, каб не было застою крыві: па магчымасці выконваць ранішнюю зарадку, выкарыстоўваць любую магчымасць прайсціся пешшу, пракаціцца на ровары і інш. Гэта самыя простыя, але вельмі эфектыўныя метады. Канешне ж, патрэбна сачыць за сваім здароўем, перыядычна праходзіць абследаванне ў паліклініцы.

– Цяпер у нас папулярным становіцца джампінг. Ці прыносяць карысць арганізму скачкі на батутах для фітнеса?

– Напэўна прыносяць. Скачкі – дастаткова сур’ёзнае напружанне для арганізма. У першую чаргу, гэта добрая кардыятрэніроўка. Наогул, батуты – выдатная рэч. Цяпер яны стаяць у многіх дварах, хатах. Раней у адной з еўрапейскіх краін правялі даследаванне, чаму дзеці так любяць скакаць. Аказалася, што ў гэты час суадносна рухаюцца ўсе органы, у тым ліку і мозг, што стымулюе яго аддзелы, якія адказваюць за задавальненне. А значыць, у чалавека адразу падымаецца настрой і жыццё здаецца цудоўным. Таму, калі няма супрацьпаказанняў, скачыце на здароўе.

– Пра сваю сям’ю раскажыце.

– Сям’я і работа для мяне – аснова жыцця. З жонкай усе гады мы працуем побач, яна таксама медык. Святлана Аляксандраўна – загадчык педыятрычнага аддзялення. Пазнаёміліся з ёй падчас вучобы ў інстытуце.

У нас шматдзетная сям’я, выхоўваем двух хлопчыкаў 15 і 7 гадоў і 5-гадовую дачушку. З выбарам прафесіі ніхто з іх яшчэ не вызначыўся. Старэйшы гаворыць, што ў медыцыну адназначна не пойдзе. Бачыць, што тата па першым званку і днём, і ноччу гатовы ехаць у бальніцу. А як я магу адмовіць, калі ведаю, што патрэбна мая дапамога.

– Якімі прынцыпамі кіруецеся ў выхаванні дзяцей?

– Сваім прыкладам стараюся далучаць да нейкіх добрых, карысных спраў, здаровага ладу жыцця. Галоўныя мае метады – дабрыня і разуменне. Вучу, каб умелі паставіць сябе на месца іншага чалавека.

– Чым адрозніваецца выхаванне хлопчыкаў і дзяўчынкі?

– Да дачкі адношуся больш паблажліва, з ласкай. Дзяўчынкі ж – прыгажуні, а хлопчыкі – будучыя мужчыны, а значыць, павінны ўмець пастаяць за сябе. Хаця, лічу, важная рыса характару жанчыны – ведаць, што хочаш ад жыцця, умець дабівацца свайго, а не патураць ва ўсім мужчыне.

– Вашы захапленні?

– Люблю працаваць з дрэвам. Дома ёсць і піла, і станок, і шліфмашынка, і лобзік. Калі пачыналі будаваць дом, я нічога не ўмеў. Але грошай не хапала, і прыйшлося закасаць рукавы і нешта рабіць самому. Спачатку купілі бетонамяшалку. Потым з’явілася піла, яшчэ нешта, і справа паступова пайшла. Хутка я ўжо збіў стол, лаўку, і такая работа мяне захапіла. Лазню будавалі ўжо самастойна.
Цяпер работа з дрэвам даецца лёгка, ад гэтага занятку атрымліваю сапраўдную асалоду. Рукі працуюць, а галава адпачывае. Шмат чаго ў доме зрабіў сваімі рукамі. Нават у кабінеце павесіў гадзіннік, што сам змайстраваў. Для дзяцей у двары стварыў цэлы гульнявы комплекс: арэлі, горку, домік, унутры якога знаходзяцца столік і лавачка. Разам са старэйшым сынам паставілі турнік.

– Асноўны прынцып, якім карыстаецеся ў жыцці?

– Адносся да людзей так, як хочаш, каб яны адносіліся да цябе.

– Дзмітрый Аляксееевіч, ці задаволены выбарам свайго жыццёвага шляху, што некалі зрабілі?

– Я не бачу сябе ў іншай прафесіі, мне падабаецца дапамагаць людзям, быць ім патрэбным. Ведаеце, нават у самыя цяжкія моманты ніколі не думаў пра тое, каб сысці з яе. Калі сустракаю ў горадзе былых пацыентаў, якія прайшлі неабходнае лячэнне і вярнуліся да паўнацэннага жыцця, разумею, што выбраў медыцыну не дарэмна.

– Вашы пажаданні чытачам.

– Любіце адзін аднаго, адносьцеся з цярпімасцю, прымайце чужыя недахопы, нават калі яны не адпавядаюць вашым поглядам на жыццё. Кожны чалавек індывідуальны і павінен быць шчаслівым. Ну і, канешне, быць здаровымі.

valozhin.by

Уладзімір Цаюн працуе трактарыстам на падрыхтоўцы лесасек, тралёўцы і вывазцы лесу Румскага лясніцтва. Такога высокага прызнання сваёй працы не чакаў і нават крышачку засаромеўся, калі запыталіся пра адчуванні.

– Безумоўна ж, прыемна, 26 гадоў, як займаюся лясной справай у родных мясцінах, – расказвае ён. – Нарадзіўся ў Мазурцы – за два кіламетры ад Рума. Бацька, Іван Сцяпанавіч Цаюн, калісьці працаваў лесніком у гэтым жа лясніцтве, але рана пайшоў з жыцця – мне было ўсяго восем гадоў. Таму, можна сказаць, пайшоў па яго сцежках. Пачынаў пры Пятры Пятровічы Юшы, праз паўгода прыйшоў наш цяперашні дырэктар Уладзімір Уладзіміравіч Бацян. Многаму ў іх навучыўся – як у старэйшых вопытных калег. Раней сумяшчаліся пасады лесніка і трактарыста, і я так працаваў 15 гадоў. А апошні час адбылося раздзяленне і цяпер раблю толькі трактарыстам. Работы вельмі многа: тая ж самая тралёўка драўніны, дастаўка дроў насельніцтву, догляд за мінпалосамі і пажарнымі палосамі – усё гэта ўваходзіць у мае абавязкі.

Уладзімір Цаюн расказвае, што навакольны лес ведае як свае пяць пальцаў. Тым больш, што жыве ён у сваёй роднай Мазурцы: хоць і ёсць кватэра ў Валожыне, але трэба дапамагаць матулі, якой ужо пад 80 гадоў, ды і работа, можна сказаць, побач.

– Вёсачка наша невялікая – усяго сем хат, але ўсе дамы жылыя – пакуплялі дачнікі, – працягвае Уладзімір Іванавіч. – Можна сказаць, што ўклад жыцця мала чым змяніўся: цывілізацыя (газавае ацяпленне і водаправод) не прыйшлі – як і раней печку палім дровамі, а ваду бяром у калодзежы, аднак гэта зусім не засмучае – мы звыклыя да такіх умоў. Толькі пяць чалавек мясцовых жыхароў засталося і ў тым жа калісьці вялікім па вясковых мерках Руме: ажывае яна летам, а зімой праедзеш – нават слядоў няма па снезе.

Штодзённая праца прыносіць У. Цаюну не толькі задавальненне, але і душэўны спакой.

– Ведаеце, калі на выхадныя выязджаю ў Валожын ці да дачкі ў Мінск, стараюся доўга не затрымлівацца: гарадская мітусня не для мяне. Тут жыццё ідзе сваім парадкам: спакойным, павольным, ціхім. Нават калі працуеш, можна сказаць, што ў нейкім сэнсе адпачываеш. Ды і паветра якое – проста асалода!

valozhin.by

Тружеников открытого акционерного общества «Агро-Дубинское», коллег, хлеборобов Минской области поздравил директор «Агро-Дубинское» Геннадий Касперович.

— Сердечно поздравляю всех вас с нашим главным праздником — областным фестивалем-ярмаркой «Дажынкі-2023».

Ни посевная, ни уборочная никогда еще не были для нас легкими. За каждой тонной намолоченного зерна стоит труд сотен людей, которые с утра до самого вечера верой и правдой служат родной земле.

Все мы знаем: чтобы получить достойный урожай, недостаточно опустить зерно в землю. Превращаясь из хрупкого ростка в тяжелый колос, оно требует от человека и ухода, и внимания, и заботы.

11 комбайновых экипажей, среди которых 7 тысячников, бороздили в этом году просторы полей ОАО «Агро-Дубинское». За штурвалом практически каждого агрегата были люди опытные, неравнодушные, проверенные временем и далеко не одной жатвой. Свыше 8 тысяч тонн зерна и 2 тысячи тонн рапса внесло наше хозяйство в копилку Воложинского района, заняв второе место в своем регионе.

Собранный урожай — итог четкой организации труда, применения современных аграрных технологий, слаженной работы агрономической, инженерной службы, а также всей механизаторской семьи.

Уважаемые труженики ОАО «Агро-Дубинское», хлеборобы центрального региона! С праздником вас! Всем — крепкого здоровья, счастья, благополучия, уверенности в завтрашнем дне, богатых урожаев, новых трудовых свершений на благо родной страны!

valozhin.by

15 верасня адзначаецца Дзень бібліятэк.

Алена Іванаўна Трасцянка бібліятэчнай сістэме раёна аддала 44 гады работы, большую частку з якіх – раённай дзіцячай бібліятэцы. Пяць гадоў кіравала храмам дзіцячай кнігі. Вельмі творчая, пазітыўная, лёгкая на чуласць, дабрыню, спагаду, цёплыя ўзаемаадносіны – менавіта такой ведалі яе не толькі калегі, але і юныя наведвальнікі: з імі яна заўсёды была на адной хвалі. А якія цікавыя мерапрыемствы ў чароўны свет кнігі яна праводзіла! Так працаваць мог толькі чалавек, улюбёны ў сваю прафесію і аддадзены ёй усім сэрцам.

А. І. Трасцянка нарадзілася на Пяршайшчыне ў вёсцы Семернікі. Бацькі Ганна Сцяпанаўна і Іван Уладзіміравіч – простыя сяляне, працавалі ў калгасе. Шмат рабілі на зямлi, трымалі гаспадарку. Алена была ў сям’і познім дзіцем – з братам у іх розніца амаль дзесяць гадоў. Можна сказаць, што яна была бацькавай дачушкай. Ён ведаў шмат казак і цікавых павучальных гісторый – расказваў на кожную жыццёвую сітуацыю. Самае галоўнае, па яе словах, што бацька вучыў быць аптымістам, бо расла яна ціхай і няўпэўненай дзяўчынкай і вельмі перажывала па розных акалічнасцях. Яго падтрымка была для яе вельмі важнай.

“Хочацца сказаць некалькі слоў пра сваю маленькую радзіму, – кажа мая суразмоўца. – Да 1979 года Семернікі былі цэнтрам калгаса імя Мічурына, потым яго аб’ядналі з калгасам імя Карла Маркса. Вёска мая ў нейкім сэнсе ўнікальная ў тым, што дзеці-семернікоўцы стараліся атрымаць добрую адукацыю. Гэта лічылася прэстыжным, а стымулаў і добрых прыкладаў было шмат. Выхадцы з роднай вёскі працавалі ў Міністэрстве замежных спраў, Міністэрстве сельскай гаспадаркі, служылі афіцэрамі, былі кіраўнікамі аддзелаў на заводах, галоўнымі бухгалтарамі і эканамістамі, загадчыкамі дзіцячых садкоў. Пра адукаваных аднавяскоўцаў заўсёды гаварылі з павагай і ставілі ў прыклад. Несумненна, ганарыліся настаўнікамі. Дарэчы, наш вядомы беларускі палітычны дзеяч Вячаслаў Францавіч Кебіч родам з суседняй вёскі, і гэта таксама быў добры прыклад. Матуля пастаянна паўтарала: “Абавязкова вучыся, старайся. Паглядзі, у нас жа ўсе вучацца”. Аўтарытэт настаўніка быў вельмі высокі – яго заўвагі не абмяркоўваліся.

Так атрымалася, што апошнія чатыры гады школы мы с сяброўкай вучыліся ў Сёмкаўскай школе-інтэрнаце. Вельмі шкада, што школа закрылася. Гэта быў цудоўны час. Настаўнікі – сапраўдныя прафесіяналы, вельмі дружны клас і педагог сапраўды з вялікай літары Зінаіда Арцёмаўна Сулейманава. На жаль, некалькі гадоў назад яе не стала. Мы сустракаліся даволі часта. Да гэтай пары падтрымліваю добрыя сяброўскія адносіны з многімі аднакласнікамі.

Тое, што школа знаходзілася побач з Мінскам, давала нам шмат магчымасцей. У 1977-1978 гадах я займалася ў школе юнага праграміста пры факультэце прыкладной матэматыкі Белдзяржуніверсітэта. Таксама ў завочнай школе пры біяфаку, закончыла школу юнага педагога на факультэце прыродазнаўства педагагічнага ўніверсітэта і атрымала асабістае запрашэнне ад дэкана на паступленне. А мяне цікавіла даволі новая спецыяльнасць – генетыка і бібліятэчная справа. Таму паступаць вырашыла ў БДУ на біяфак. Конкурс быў вялікі нават сярод медалістаў. Не паступіла.
А праз некалькі дзён да нас дадому завітала бібліятэкар нашай сельскай бібліятэкі і прапанавала прыняць бібліятэку. Я была актыўным чытачом і вельмі цікавілася бібліятэкай. Таму яна і наведалася да мяне.

Так у 17 гадоў я стала загадчыкам Семернікоўскай сельскай бібліятэкі. Працавала сем гадоў. У зоне абслугоўвання было 12 вёсак, некаторыя з іх – зусім маленькія. Насельніцтва складала каля 600 чалавек, у асноўным людзі сталага ўзросту. Паступова колькасць жыхароў значна зменшылася. Заўсёды адчувала падтрымку старшыні Пяршайскага сельвыканкама Іосіфа Пятровіча Чэрніка і спецыялістаў сельскай гаспадаркі. Бібліятэка атрымлівала ў той час добрую перыёдыку, было што прапанаваць з новай літаратуры наведвальнікам, меўся нядрэнны фонд і мастацкай літаратуры. Сваіх чытачоў добра ведала дзякуючы дэпутацкай дзейнасці і пастаянным падворным абходам, таму старалася прапанаваць кнігі і перыёдыку па гусце. У выхадныя дні ў бібліятэцы збіралася шмат моладзі з навакольных вёсак. Арганізоўвалі тэматычныя вечары і дыскатэкі”.

Працуючы бібліятэкарам, А. І. Трасцянка завочна скончыла Мінскі інстытут культуры. Выбрала спецыялізацыю менавіта “дзіцячая літаратура”. Бо, як сама адзначае, заўсёды лічыла і цяпер лічыць вельмі важным зацікавіць кнігай маленькіх дзяцей, каб раслі дапытлівымі.

“Восенню, калі я была ў другім класе, у вёску на сельскагаспадарчыя работы прыехалі студэнты геаграфічнага факультэта Белдзяржуніверсітэта, – успамінае ветэран бібліятэчнай справы. – Дзяўчаты, што ў нас кватаравалі, вечарам выходзілі са мной на вуліцу і расказвалі пра зоркі. Я потым прачытала шмат кніг пра космас. Вельмі цікава было даведацца пра Марс. Цяпер мае дочкі мяне “тэсціруюць”: пытаюцца, якая гэта на небе зорка ці сузор’е, і правяраюць праз дадатак на тэлефоне. Разумеюць: студэнткі геафака былі добрымі настаўніцамі! Дарэчы, у мяне на тэлефоне стаяць дадаткi па вызначэнні голасоў птушак, а таксама дадатак пра расліны”.

Пасля заканчэння інстытута Алена Канстанцінаўна Родзевіч, на той час дырэктар Валожынскай цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы, прапанавала дыпламаванаму спецыялісту працу ў раённай дзіцячай бібліятэцы. З цеплынёй А. І. Трасцянка ўзгадвае загадчыцу Алену Ігнацьеўну Барахоўскую і калег, сапраўдных прафесіяналаў бібліятэчнай справы, Наталлю Паўлаўну Лоўчую і Святлану Аляксандраўну Шабаль, у якіх шмат чаму навучылася.

Кніга для мяне – найвялікшая каштоўнасць. З дзяцінства і да гэтай пары адносіны да кнігі не змяніліся. Маленькай мне куплялі казкі і бралі кніжкі ў бібліятэцы. Заўсёды хацелася ведаць,
як называецца гэта ці іншая расліна, якая гэта птушка спявае, што гэта за каменьчык, які гэта мінерал. Адказ у тыя безінтэрнэтныя часы можна было атрымаць толькі з кніжак.
Алена Трасцянка

Алена Іванаўна працягвае: “Пры бібліятэцы актыўна працавалі літаратурны клуб “Кругагляд”, лялечны гурток “Сонейка”, радыёклуб “Сэрцам і розумам”. Бібліятэка шмат увагі надавала прафарыентацыі. Быў створаны клуб “Ветразь”. Старшакласнікі сустракаліся з прадстаўнікамі розных прафесій, а таксама са студэнтамі ВНУ, рыхтавалася шмат цікавых мерапрыемстваў. Выступалі ў школах, дзіцячых садках, сацыяльным прытулку, дзіцячым аддзяленні райбальніцы, карэкцыйным цэнтры. З актыўнымі ўдзельнікамі клуба наведвалі Святы кнігі ў абласной бібліятэцы, былі ўдзельнікамі розных конкурсаў.

Неаднаразова ў бібліятэцы праводзіліся абласныя семінары загадчыкаў дзіцячых бібліятэк вобласці. Заўсёды адчувалі падтрымку педагагічных калектываў школ горада і вельмі ўдзячна ім за гэта. Частымі гасцямі нашай бібліятэкі бываюць паэты і пісьменнікі: Тамара Бунта, Іна Фралова, Валерый Квілорыя.

Хоць бібліятэка месцілася ў даволі старым доме на Партызанскай, наш калектыў, якім у свой час кіравалі Алена Інгацьеўна Барахоўская, Ірына Міхайлаўна Зянько, Алена Францаўна Сугака, рабілі ўсё магчымае, каб было прыгожа і ўтульна. Мноства кветак аздабляла пакоі ўнутры памяшкання і падворак. Гэта была сапраўдная фотазона. Многія жыхары прыводзілі сваіх дзетак сюды, каб сфатаграфаваць.

Як імкліва ляціць час. Больш за дзесяць гадоў мінула, як раённая дзіцячая бібліятэка пераехала ў цэнтр горада. Калектыў пад кіраўніцтвам Святланы Аляксееўны Янкоўскай, бібліятэкараў Жанны Міхайлаўны Ажэўскай, Галіны Сямёнаўны Патапчанка працуюць творча і самааддана на бібліятэчнай ніве – яны заўсёды рады чытачам. Я ганаруся сваёй бібліятэкай. Лічу сябе шчаслівым чалавекам. Заўсёды з задавальненнем ішла на працу, а вечарам спяшалася да сям’і. Удзячна ўсім, хто са мной побач, і чыю падтрымку адчуваю: сям’і, родным і блізкім людзям, сяброўкам Алене і Наталлі, калегам”.

valozhin.by

Вадзіцель сельгасупраўлення “Бабровічы” ўнітарнага прадпрыемства “МІНСКАБЛГАЗ” Дзмітрый ГІРЛОЎСКІ заняў ганаровае 3-е месца ў вобласці сярод маладых вадзіцеляў на перавозцы збожжа.

Дзмітрый вырас у вёсцы Студзянец Гародзькаўскага сельсавета. Гадаваўся без бацькі – той рана пайшоў з жыцця. Матуля працавала даяркай на ферме, сям’я трымала вялікую гаспадарку, таму з дзяцінства яны разам з братам былі для яе надзейнымі памочнікамі. Такімі застаюцца і на сёння – у бацькоўскую хату прыязджаюць не гасцямі: ведаюць, што тут заўсёды патрэбны мужчынскія рукі.
Спрадвечна мужчынскую прафесію выбраў хлопец і пасля заканчэння школы – пайшоў вучыцца на слесара ў Маладзечанскі прафесійна-тэхнічны ліцэй. Работа падабалася, але ўсё часцей вяртаўся да думкі, што хоча быць вадзіцелем.

– Бацькавы гены зрабілі сваю справу, – з усмешкай зазначае Д. Гірлоўскі. – Ён усё, хоць і нядоўгае, жыццё працаваў вадзіцелем, любіў дарогу, тэхніку, быў харошым работнікам – безадказным і сумленным. Па яго сцежках пайшоў і мой брат Сяргей – ён сёння адзін з лепшых трактарыстаў Валожынскага льнокамбіната. Таму мне, як кажуць, і на вяку было напісана працягваць сямейную дынастыю.

У сельгасупраўленне “Бабровічы” малады вадзіцель прыйшоў два гады таму. Кіраўніцтва адразу запрыкмеціла перспектыўнага спецыяліста: прадаставіла кватэру, дало новенькі МАЗ-чатырохтоннік.
– Дзмітрый у нас увогуле адзін малады вадзіцель, – кажа дырэктар Юрый Бяляўскі. – Сёлета на перавозцы зерня паказаў па гаспадарцы другі вынік сярод шасці сваіх калег: на яго рахунку 1120 тон збожжа. Пры гэтым падчас жніва мы яго адлучалі на іншыя работы – ездзіў па камандзіроўках, бо за ім замацаваны яшчэ і легкавы аўтамабіль. Хлопец ён старанны – проста рвецца да работы. Мае амаль усе катэгорыі вадзіцеля – яшчэ хоча здаць на высокі клас трактарыста, каб працаваць на энерганасычаным трактары. Маладая сям’я – жонка працуе ў нас бухгалтарам.

Летась Дзмітрый Гірлоўскі таксама хадзіў у перадавіках уборачнай кампаніі і быў ушанаваны на абласных “Дажынках” у Стоўбцах.

– Вы нават уявіць сабе не можаце, колькі гонару адчуваў, калі ўзнімаўся на сцэну – я ж прадстаўляў не толькі свой філіял, але ўвесь УП “МІНСКАБЛГАЗ” і Валожынскі раён. Душа ажно спявала ад радасці, – зазначае малады вадзіцель. – Таму стараўся трымаць марку і ў гэтым годзе.

valozhin.by

Супрацоўнікі Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры 13 верасня прэзентавалі ў Мядзельскім музеі народнай славы часовую экспазіцыю "Максім Танк. Гартаючы жыцця свайго старонкі…", паведамілі БЕЛТА ў Міністэрстве культуры.

У Беларусі накапалі больш за 180 тыс. т бульбы, паведамілі БЕЛТА ў прэс-службе Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання.