Валожынскі раённы
выканаўчы камітэт

Нядаўна старшыня і член савета раённай арганізацыі ГА “Белая Русь” Алена Клачко і Вікенцій Адамовіч наведаліся да жыхаркі Валожына Надзеі АРЦЁМЕНКА, каб ад імя арганізацыі павіншаваць яе са слаўным юбілеем – стагоддзем і ўручыць памятны падарунак.

Надзея Іванаўна нарадзілася 27 снежня 1920 года ў Шклоўскім раёне Магілёўскай вобласці. Там прайшлі дзяцінства, юнацтва... Пасля заканчэння школы дзяўчына паступіла ў Магілёўскі педінстытут. Падчас здачы дзяржаўных экзаменаў на атрыманне дыплома даведалася, што пачалася Вялікая Айчынная вайна. Незадоўга да гэтага яна выйшла замуж. Малады муж – лейтэнант Чырвонай Арміі – адправіўся на фронт. Калі нарадзілася іх дачушка, бацькі ўжо не было сярод жывых. Цяжка прыйшлося маладой жанчыне з маленькім дзіцем на руках у гады фашысцкай навалы.

У жніўні 1944 года, пасля вызвалення Беларусі, маладая настаўніца пачала працоўную дзейнасць. Спачатку яна выкладала рускую мову і літаратуру ў Ордацкай сямігодцы. Затым была Забродская сярэдняя школа. Тут лёс звёў яе з настаўнікам матэматыкі, франтавіком-удаўцом, які таксама выхоўваў малую дачку. Яны пажаніліся, з любоўю выхоўвалі дзяўчынак, клапаціліся адзін пра аднаго, а пазней нарадзілі агульнага сыночка. Жыццё ішло, і сям’я перабралася ў Заходы, дзе дваццаць гадоў педагогі прапрацавалі ў мясцовай школе. У 1970 годзе Надзею Арцёменка ўзнагародзілі медалём “За доблесную працу”.

У 1975 годзе Надзея Іванаўна дасягнула пенсійнага ўзросту і пайшла на заслужаны адпачынак, яе агульны стаж склаў 37 гадоў і 4 месяцы. Здароўе, падарванае ў паўгалодныя дзіцячыя і юнацкія гады, не дазваляла працаваць далей, таму яна прысвяціла сябе дому, сям’і. Праз пяць гадоў смерць забрала і другога мужа. Яшчэ 5 гадоў пражыла наша гераіня ў Заходах. Самаадчуванне няўмольна пагаршалася. Бліжэйшая бальніца знаходзілася ў райцэнтры за 25 кіламетраў ад населенага пункта, асабліва не наездзішся хвораму чалавеку.

Дзеці даўно разляцеліся з бацькоўскага гнязда па розных гарадах. Адной жыць далей было немагчыма. Таму прыняла рашэнне ехаць да дачкі ў Валожын. Ёй вельмі падабаўся гэты невялікі, прыгожы, чысты горад, куды на працягу больш як 20 гадоў наведвалася да родных у госці. Так у 1986 годзе Надзея Іванаўна стала жыхаркай Валожына. Тут яна змагла па-сапраўднаму заняцца сваім здароўем. Вельмі радавала, што незвычайна блізка, прама пад бокам, знаходзяцца бальніца, паліклініка, куды неўзабаве звярнулася.

Урачы прынялі новую пацыентку гасцінна, зрабілі ўсё, што ад іх залежала: узялі неабходныя аналізы, правялі поўнае абследаванне і назначылі лячэнне. Прафесіяналізм спецыялістаў дапамог палепшыць і падтрымліваць на належным узроўні жыццядзейнасць арганізма. Надзея Іванаўна была вельмі абавязковым пацыентам, з ахвотай выконвала ўсе прадпісанні, наведвала лячэбныя працэдуры. З удзячнасцю яна ўспамінае майстэрства і добрыя адносіны Валерыя Грыкі, Тамары Урбановіч, Ірыны Шота, Галіны Бабак. На дадзены час жанчына не мае магчымасці бываць у паліклініцы. Прыходзіць на дом, сочыць за станам здароўя, дае неабходныя рэкамендацыі клапатлівы і ўважлівы ўчастковы ўрач-тэрапеўт Алена Лушчыцкая.

У 1991 годзе абставіны склаліся так, што наша гераіня стала жыць у доме № 16 па вуліцы Камсамольскай, дзе, у асноўным, асталяваліся сем’і ваенных. Добразычлівая, жыццярадасная, спагадлівая, яна хутка пасябравала з суседзямі, займела новых знаёмых. Насельнікі дома, а таксама суседзі з прыватных домаўладанняў насупраць заўсёды былі побач, не пакінулі, і калі прыйшла бяда – заўчасна пайшлі з жыцця з-за цяжкіх хвароб сын і дачка. На працягу многіх гадоў гэтыя людзі аказвалі падтрымку, чым, як яна лічыць, паўплывалі на працягласць жыцця сталай жанчыны. У добрым суседстве пражыла яна тут 29 гадоў.

Шмат добрых слоў Надзея Іванаўна выказала ў адрас работнікаў Валожынскага тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Алы Бітэль, Таццяны Барышчук, Таццяны Балдоўскай і Ліліі Вараб’ёвай. Безадмоўныя, уважлівыя, сардэчныя працаўніцы на працягу 15 гадоў дапамагалі і дапамагаюць весці хатнюю гаспадарку, дастаўляюць прадукты і лекі. Адзначыла і кіраўніка сваёй групы Ганну Альшэўскую, якая таксама часта наведвалася да яе, душэўная жанчына ўмее падтрымаць маральна, лечыць словам.

Важнае значэнне ў справе даўгалецця мае лад жыцця, што вядзе чалавек. Надзеі Іванаўне з дзяцінства даводзілася шмат і цяжка працаваць. Яна расла ў беднай шматдзетнай сям’і, таму, пачынаючы з пятага класа, шчыравала на калгасных палетках, дапамагала бацькам зарабляць хлеб, якога ў той час не хапала. Нават малым яго выдавалі па кавалачках. Школы, дзе вучылася, размяшчаліся за некалькі кіламетраў ад дома, даводзілася рана ўставаць, каб паспець на заняткі. Калі ўжо дарослая занялася падлікамі, то аказалася, што на дарогу ў школу і са школы прыходзіцца больш за 10 тысяч кіламетраў. Харчавалася ўсё жыццё простай ежай, ужывала шмат агародніны і садавіны. Шмат рухалася. Да 90 задоў працавала фізічна. Каля дома па вуліцы Камсамольскай сама раскапала 1,5 соткі зямлі, кожны год брала ў рукі лапату, граблі і ішла на свой агародзік, дзе вырошчвала зяленіва, цыбулю, моркву, буракі. Яна ўпэўнена: вельмі добра, калі рукі заняты справай – у галаву тады дрэнныя думкі не лезуць, і для арганізма карысна. Пазней спасцігала розныя комплексы практыкаванняў, якія знаходзіла ў “Аргументах і фактах”, медыцынскіх часопісах і бачыла па тэлевізары. Такім чынам падтрымлівала свой зношаны арганізм.

Важнай для доўгажыхарства Надзея Іванаўна лічыць і такую рысу характару, як цярпенне. Ад прыроды чалавек спакойны, бесканфліктны, ураўнаважаны, яна ўмее кантраляваць эмоцыі і пачуцці. Істотнай умовай для захавання здароўя лічыць спакойны сон, якім, на жаль, апошнім часам людзі часта грэбуюць, падпарадкоўваючыся жаданню пасядзець у тэлефоне ці камп’ютары.

Надзея Іванаўна гаворыць, што сапраўднага рэцэпта даўгалецця няма. Важная кожная акалічнасць: з кім жывеш, сябруеш, хто твае суседзі, як склалася асабістае жыццё, якія ў цябе дзеці, дзе вучыліся, якія спецыяльнасці набылі і г. д. Нездарма гавораць, што чалавек – каваль уласнага шчасця. Наогул, старасць – гэта вялікая праца.

Нягледзячы на складаны лёс, Надзея Іванаўна лічыць сябе шчаслівым чалавекам. Родныя заўсёды былі побач, атулялі любоўю, павагай і клопатам. Адразу пра матулю клапацілася дачка, затым акружылі бабулю ўвагай унукі Іна і Аляксандр Стральцовы. У красавіку мінулага года, калі стан здароўя жанчыны пагоршыўся, яе запрасіла пажыць праўнучка Анастасія. Маладая сям’я Гаспарэвічаў ажыццяўляе поўны догляд за прабабуляй. А тая бясконца ўдзячна ўсім людзям, якія дапамагалі і дапамагаюць ёй. Радуецца пажылая жанчына, што набыла багатую спадчыну: у яе 6 унукаў, 9 праўнукаў, 2 прапраўнукі.

Падчас візіту Надзея Іванаўна папрасіла перадаць валожынцам пажаданне доўгіх гадоў жыцця, здароўя, каб страшная хвароба, якая абрынулася на свет, не кранула сем’і, адступілася, каб у душах пасяліліся надзея, упэўненасць, што наперадзе будзе шмат светлых, радасных, шчаслівых дзён.

На штучным полі жодзінскага стадыёна "Тарпеда" сёння пачнецца традыцыйны перадсезонны турнір "Белазавец-2021", паведамляе карэспандэнт БЕЛТА.

Сувязь 4G у Беларусі даступна 89,4 працэнта насельніцтва, паведамілі БЕЛТА ў Міністэрстве сувязі і інфарматызацыі.

Нядаўна група турыстаў, у склад якой увайшлі супрацоўнікі цэнтра творчасці, краязнаўчага музея, наведала сталіцу, каб пазнаёміцца з выставай Фердынанда Рушчыца, і Тэатр юнага гледача.

Выстава “Фердынанд Рушчыц. Да 150-годдзя з дня нараджэння мастака” экспанавалася ў Нацыянальным мастацкім музеі і стала адным з галоўных мерапрыемстваў Года Рушчыца ў Беларусі. Улічваючы тое, што Рушчыц апошні раз выстаўляўся ў Мінску ў 1911 годзе, гэту падзею чакалі, і тым самым яна набывала выключны характар. І мы, як землякі майстра, не маглі не пазнаёміцца з юбілейнай экспазіцыяй.

Да нядаўняга часу ў музеі была адзіная работа мастака “Каля касцёла” (1899), набытая ў ленінградскага калекцыянера ў 1957 годзе. Аднак у лістападзе 2019 года ўдалося набыць яшчэ тры работы ранняга Рушчыца. Большая частка яго жывапісу з калекцый Варшаўскага, Кракаўскага, Віленскага музеяў, Траццякоўскай і Львоўскай галерэй сабрана ў віртуальнай выставе жывапісных работ, якая змешчана на сайце Нацыянальнага мастацкага музея (https://www.artmuseum.by).

На ўваходзе на выставу нас сустрэў сам юбіляр – вялікі партрэт Фердынанда Рушчыца. У трох залах да ўвагі наведвальнікаў прадстаўлены не толькі работы самога майстра, але і яго настаўнікаў Івана Шышкіна і Архіпа Куінджы, аднакурснікаў па Акадэміі мастацтваў Мікалая Рэрыха, Вільгельма Пурвіта, Канстанціна Багаеўскага, Аркадзя Рылова і інш. Тут жа фатаграфіі Яна Булгака з багданаўскімі краявідамі і інтэр’ерамі дома.

Асобную залу арганізатары прысвяцілі вучням мастака па Кракаўскай акадэміі мастацтваў і Віленскім універсітэце, пазней вядомым мастакам Пятру Сергіевічу і Міхаілу Сеўруку, інш.

Творчасць Рушчыца і сёння прыцягвае ўвагу сваёй загадкавасцю і індывідуальнасцю стылю, а Багданава стала месцам, дзе паўстаюць новыя палотны сучасных майстроў. Мы з цікавасцю знаёміліся з работамі мастакоў, напісаных на багданаўскіх пленэрах у апошнія гады.

Сапраўднай нечаканасцю стала экспазіцыя з архіўных фотаздымкаў Багданава і багданаўцаў часоў Першай сусветнай вайны з прыватнай калекцыі Уладзіміра Багданава. Разглядаючы гістарычныя фотаздымкі, мы пазнавалі ваколіцы багданаўскай сядзібы Рушчыцаў.

Дзве гадзіны, праведзеныя ў музеі разам з куратарам выставы Юліяй Лісай, праляцелі вельмі хутка: цікавы аповед пра Фердынанда Рушчыца і яго час, нечаканая інтэрпрэтацыя карцін вядомых і невядомых мастакоў, звесткі пра жыццё, творчасць, грамадскую і культурную дзейнасць нашага славутага земляка – усё гэта не толькі пашырыла веды пра мастацтва, але і прымусіла па-іншаму асэнсаваць сённяшні і заўтрашні дзень нашага існавання.

Фінальным акцэнтам культурнай праграмы стаў спектакль па п’есе Ж. Б. Мальера “Не па сваёй ахвоце лекар”. Нягледзячы на ўмоўнасць эпохі класіцызму, сатыра і гумар вялікага француза зрабілі сваю справу: мы пакідалі Мінск у вельмі добрым настроі і з упэўненасцю, што насуперак абставінам варта рабіць падобныя “вылазкі” часцей. Вялікая сіла мастацтва дапамагае чалавеку перажываць драматычныя падзеі паўсядзённага жыцця і дае надзею на лепшае заўтра.

Ала МАКАРЭВІЧ,

педагог дадатковай

адукацыі ДУА “Цэнтр творчасці дзяцей і моладзі

Валожынскага раёна”

У Барысаве абмеркавалі далейшае развіццё Мінскай вобласці. У рамках рэалізацыі Канцэпцыі прамысловага пояса сталічнага рэгіёну Валожыншчыну разглядаюць як адзін з цэнтраў размяшчэння індустрыяльных паркаў. Як паведамляе mlyn.by на сайте Мінскага аблвыканкама.

Бізнесмены і дэпутаты, педагогі і ўрачы, работнікі культуры і грамадскія актывісты – 29 студзеня ў Барысаве сабраліся больш за трыста чалавек, якім трэба будзе ў складзе дэлегацый прасоўваць інтарэсы сталічнага рэгіёну на Усебеларускім народным сходзе. Абмеркавалі шэраг важных аспектаў – ад прамысловасці, сацыяльнай сферы да палітычных пытанняў.

Перад дэлегатамі выступіў міністр эканомікі Аляксандр ЧАРВЯКОЎ

У цэнтры ўвагі вялікай нарады – перспектывы сацыяльна-эканамічнага развіцця на бліжэйшую пяцігодку. Міністр эканомікі Аляксандр Чарвякоў адзначыў, што перад народным веча яшчэ шмат працы: «Нам неабходна разам прааналізаваць усе прапановы на дыялогавых пляцоўках, у рэгіёнах». Міністр адзначыў, што над стварэннем праекта Праграмы развіцця працавалі на працягу двух гадоў: «Разам з экспертамі, навукоўцамі, органамі дзяржкіравання, бізнес-асацыяцыямі. І той дакумент, які сёння прадстаўлены, створаны кансалідаванай групай, гэта не дакумент чыноўнікаў. Мы ўлічылі дасягненні і праблемы, якія не былі вырашаны. Па гэтым дакуменце мы будзем жыць і развіваць нашу краіну на працягу бліжэйшых пяці гадоў».

Гаварылі аб павелічэнні вытворчасці і экспарту ўласнай прадукцыі, даступнасці жылля, узроўні даходаў сельскага насельніцтва. Беларусь у новай пяцігодцы, паводле слоў міністра, захавае сацыяльную накіраванасць эканомікі і яе галоўную мэту – рост дабрабыту людзей.

Што датычыцца Мінскай вобласці, адзін з прыярытэтаў – рэгіёны. Развіццё тэрыторый, аддаленых ад Мінска. «Мы бачым, што адна са сфер, якія могуць даць штуршок у развіцці гэтых рэгіёнаў, – сельская гаспадарка, турызм, – адзначыў першы намеснік старшыні Мінаблвыканкама Сяргей Ляўковіч. – Надаём увагу развіццю транспартна-лагістычнай інфраструктуры, павялічваецца заработная плата нашых работнікаў сельскай гаспадаркі, будуецца жыллё. Важна сельскі ўклад жыцця супаставіць з гарадскім праз будаўніцтва аб’ектаў сацыяльнай інфраструктуры. Таксама ўвага і на развіццё аграэкатурызму».

Бачаннем сітуацыі падзяліўся першы намеснік старшыні Мінскага аблвыканкама Сяргей ЛЯЎКОВІЧ

Па яго словах, працягнецца рэалізацыя важнейшых інвестыцыйных праектаў. Самым маштабным праектам вобласці з’яўляецца будаўніцтва Кітайска-Беларускага індустрыяльнага парка «Вялікі камень». З мінулага года тут пачаты другі этап асваення на плошчы 860 га. Прадугледжана стварэнне інфраструктуры да ўнікальнага ў Беларусі лагістычнага тэрмінала, які стане буйнейшым рэгіянальным цэнтрам і пляцоўкай, што злучае Еўропу і Азію.

Немалаважную ролю ў жыцці вобласці адыгрываюць малыя і сярэднія прадпрыемствы, якія фарміруюць фактычна 40% нашага бюджэту. Ёсць мноства прыкладаў, якія паспяхова працуюць.

Шмат праектаў і ў сацыяльнай сферы. Гэта і будаўніцтва бальніц, паліклінік. У кожным раённым цэнтры будуць створаны ўсе ўмовы для атрымання поўнага комплексу медыцынскіх паслуг на сучасным абсталяванні. «У мінулым годзе ўжо пабудаваны 10 садкоў, у наступную пяцігодку плануем пабудаваць каля 30 аб’ектаў дашкольных і школьных устаноў, і больш чым у 80 правесці рэканструкцыю», – удакладніў першы намеснік.

Ключавымі напрамкамі стануць развіццё гарадоў-спадарожнікаў Мінска, развіццё свабоднай эканамічнай зоны «Мінск», частка якой размяшчаецца на тэрыторыях Мінскага, Смалявіцкага, Маладзечанскага, Дзяржынскага, Барысаўскага, Стаўбцоўскага раёнаў і горада Жодзіна. Рэалізацыя канцэпцыі прамысловага пояса Мінскай вобласці, якая вызначае размяшчэнне індустрыяльных паркаў на тэрыторыях Барысаўскага, Валожынскага, Маладзечанскага, Пухавіцкага, Стаўбцоўскага, Уздзенскага, Чэрвеньскага раёнаў і горада Жодзіна для стварэння высокатэхналагічных прамысловых вытворчасцей і перамяшчэння прамысловых прадпрыемстваў з Мінска. Таксама працягнецца паскоранае развіццё тэрыторый на аснове гарадоў з колькасцю насельніцтва звыш 80 тыс. чалавек (Барысаўскі, Маладзечанскі, Слуцкі і Салігорскі раёны).

Член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, старшыня Барысаўскага раённага аб’яднання арганізацый прафсаюзаў Алена Зяблікава адзначыла, што ў аснову праграмы развіцця краіны пакладзены інтарэсы простага чалавека:

– Гэта пытанні, якія тычацца адукацыі, аховы здароўя, развіцця інтэлектуальных магчымасцей. Гаворка ідзе і пра тое, як далей развіваць палітычную сістэму, як захаваць адзінства ў грамадстве, нашы каштоўнасці і традыцыі. Для нас мінулы год быў няпростым. Негатыўны ўплыў на нашу эканоміку аказалі знешнія фактары: эпідэміялагічная сітуацыя, сацыяльна-палітычныя падзеі. Свет змяняецца, і разам з ім змяняецца і наша краіна. Беларусь павінна быць гатовая і далей адказваць на новыя выклікі, захоўваць канкурэнтаздольнасць.

Парламентарый лічыць, што патрэбны рэформы, але яны павінны з’яўляцца вынікам пошуку разумных кампрамісаў.

Задачы амбіцыйныя, прыбытак ад вытворчасці, інвестыцый, экспарту. Але эканоміка не дзеля лічбаў, за імі дабрабыт людзей і рост даходаў. Да Усебеларускага сходу застаецца менш як два тыдні, гэта час актыўнага абмеркавання пытанняў і прапаноў, якія вызначаць развіццё.

Па матэрыялах mlyn.by

1 лютага 2021 года валанцёры ДУА «Валожынскі сельскагаспадарчы прафесійны ліцэй» ГА «БРСМ» «Добрае сэрца» сумесна з ДУ «Валожынскі фізкультурна-аздараўленчы цэнтр» на чале з першым сакратаром раённага камітэта Ціханоўскім У. П. правялі акцыю па ачыстцы катка ў парку г. п. Івянец ад снежнага пакрыцця. Плошча катка склала 20х40м. Для ўсіх валанцёраў, якія заўсёды гатовы праявіць ініцыятыву ў добрых справах, для тых, хто ў зімовы перыяд неаднаразова аказваў дапамогу ва ўборцы снегу ў складзе валанцёрскага атрада ГА «БРСМ», будзе прадастаўлена магчымасць бясплатнага карыстання канькамі як у г. Валожыне, так і ў г.п. Івянец.

У Валожынскім краязнаўчым музеі з 1-га лютага 2021 г. працуе выстава «Краявіды роднай зямлі». На ёй прадстаўлены мастацкія працы скульптара Калясінскага Валерыя Францавіча і яго дачкі Калясінскай Паліны.

Валерый Францавіч нарадзіўся ў Мінску 30 лістапада 1960 года. Скончыў Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў па спецыяльнасці «Скульптура», пазней – аспірантуру. У 1998-2001 стажыраваўся ў Творчых акадэмічных майстэрнях Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь.
З 2000 года - член грамадскага аб'яднання "Беларускі саюз мастакоў». Зараз жыве і працуе ў аг.Пяршаі.

Шырыню творчых захапленняў Валерыя Калясінскага раскрываюць прадстаўленыя ў экспазіцыі малюнкі краявідаў Пяршайшчыны, выкананыя тушшу. На выставе прадстаўлены барэльефы В.І.Дуніна-Марцінкевіча і Старога Уласа, бюст мастака Ф.Рушчыца. Выклікаюць цікавасць яго работы з граніту: «Змяя», «Ваза», «Полымя», «Чалавек».
Калясінская Паліна пераможца шматлікіх конкурсаў: 1-е месца ў абласным конкурсе «Калыска талентаў» у г.Клецку, 3- е месца ў раённым конкурсе «Бяспека на пажары» (2018г.), тры дыпломы за удзел у рэспубліканскай выставе Беларускага саюза майстроў народнай творчасці ( 2018 г., 2019 г., 2021 г.). Дыплом за ўдзел у 9-м Міжнародным пленэры, прысвечаным Ф. Рушчыцу ў г.Вільнюсе (2019г.), дыплом удзельніка дзіцячага пленэра- конкурса ў Багданаве (2020 г). Паліна марыць стаць скульптарам і зараз займаецца ў Рэспубліканскім каледжы мастацтваў імя І.В.Ахрэмчыка ў Мінску.

Першая субота лютага - дзень, калі выпускнікі школ традыцыйна збіраюцца на Вечар сустрэчы.

Пераможцы I этапу інтэрактыўнага праекта «Адукацыя-2021», які праводзіцца ў рамках фестывалю мастацкай творчасці навучэнцаў і рэспубліканскай студэнцкай моладзі «АРТ – вакацыі-2021»