Валожынскі раённы
выканаўчы камітэт

Піянерская дружына ДУА «Багданаўская сярэдняя школа», прыняла ўдзел у акцыі «Абеліск» па добраўпарадкаванні тэрыторыі помніка воінам, якія загінулі ў гады Вялікай Айчыннай вайны. Хлопцы з радасцю адгукнуліся і прынялі ўдзел ва ўборцы помнікаў, прыбралі смецце і сухое лісце, падмялі каля пахавання, добра папрацавалі і цалкам ачысцілі тэрыторыю.

Уборка помніка - гэта не проста праца, павага і бясконцая падзяка тым, хто цаной свайго жыцця падарыў нам мір і спакой.

/bogdanovo.volozhin-edu.gov.by

З 6 па 26 лістапада 2023 на тэрыторыі вобласці пройдзе комплекс мерапрыемстваў па прафілактыцы педафіліі, абароту дзіцячай парнаграфіі.

Асноўная мэта мерапрыемстваў - заахвоціць насельніцтва неадкладна паведамляць у міліцыю аб здзяйсненні сэксуальных дзеянняў у дачыненні да дзяцей. Гэта дапаможа супрацоўнікам праваахоўных органаў своечасова прымаць меры рэагавання.

ПАМЯТКА БАЦЬКАМ, ЯК ЗБЕРАГЧЫ ДЗІЦЯ АД СЭКСУАЛЬНАГА ГВАЛТУ.

• Бацькі павінны ведаць, дзе знаходзіцца і з кім мае зносіны дзіця, у тым ліку — у Інтэрнеце.
• Навучыце дзіця бачыць хлусню і небяспеку, не давяраць староннім, выразна казаць «не» на прапановы ці дзеянні, якія палохаюць, бянтэжаць, могуць прычыніць шкоду.
• Пераканайце, што заклік аб дапамозе — не баязлівасць, а абарона і выратаванне!
• Аб дамаганнях, звязаных з імі пагрозах або шантажы трэба неадкладна паведаміць па тэлефоне «102» або бліжэйшаму міліцыянеру, бацькам, педагогу або іншаму даросламу, які не выклікае падазрэнняў.

Знайсці карысную інфармацыю і атрымаць кансультацыю па гэтым пытанні можна на сайце «pomogut.by» (раздзел kids.pomogut.by).

valozhin.by

Аддзяленне тэніса дзіцячай юнацкай спартыўнай школы на слыху ў валожынцаў. У асноўным з-за выдатных вынікаў тэнісістаў. У нашай стужцы навін часта згадваюцца іх перамогі ў раённых, абласных і рэспубліканскіх спаборніцтвах. За поспехам заўсёды стаіць праца трэнера.

Пра сваё пакліканне распавёў трэнер дзіцячай юнацкай спартыўнай школы

Мы хочам вас пазнаёміць з адным з найлепшых выкладчыкаў школы Дзмітрыем Пазняковым, у якой ён працуе ўжо 9 гадоў. Дзмітрый Віктаравіч у інтэрв'ю з намі расказаў пра сваё спартыўнае і трэнерскае жыццё, пра вучняў і пра тое, чаму ніколі не думаў сысці з настольнага тэніса.

– З чаго пачаўся Ваш спартыўны шлях?

- Напэўна, як і ва ўсіх дзяцей, са школьнага спартыўнага гуртка. Я рос у 90-я гады, калі мае аднагодкі ў двары ганялі мяч ці самі рабілі імправізаваную спартыўную пляцоўку і на ёй гулялі ў рухомыя гульні. Мне таксама хацелася нечым займацца. У 14 гадоў даведаўся, што ў нас ёсць гурток па настольным тэнісе, у яго і запісаўся. Канешне, у той час не было такой спартыўнай базы, як ёсць у сучасных дзяцей. Сталы былі звычайныя з фанеры, ракеткі такія ж. Але, тым не менш, нікога гэтыя абставіны не адштурхоўвалі ад заняткаў, таму што галоўней за ўсё была і застаецца гульня і цікавасць да яе.

Я хадзіў у гурток з вялікай цікавасцю, дома часам гуляў з татам, хоць сям'я мая ніколі не была спартыўнай. Дома былі ракеткі. Мы раскладвалі з ім звычайны стол, ставілі кнігі, паміж імі нацягвалі сетку і адбівалі мяч. Вядома, гуляў я тады на аматарскім узроўні, без ведання якой-небудзь тэхнікі, умеў адбіваць і падстаўляць мяч, але гэта не мяшала камандзе нашай школы, у якую ўваходзіў я, займаць прызавыя месцы заўсёды. Абласных і рэспубліканскіх спаборніцтваў у той час не было, праводзіліся толькі раённыя адзін раз за год. Для мяне яны былі, як рэспубліканскія. Сапраўдная падзея! Мы чакалі іх з нецярпеннем і набіраліся досведу ў гульні з моцнымі супернікамі, навострывалі майстэрства.

Тады я гуляў, таму што была цікавасць. Не ставіў сабе за мэту пайсці ў спартыўную кар'еру. Таму пасля заканчэння школы прыслухаўся да меркавання бацькоў і паступіў у медыцынскі каледж. Скончыўшы, размеркаваўся ў Валожынскую паліклініку фельчарам. Цяпер думаю, што гэта было невыпадкова. Забягаючы наперад, скажу, што тут пазнаёміўся з Дзмітрыем Каралёвым, які ў перспектыве і запрасіў мяне на трэнерскую працу. Адпрацаваўшы па размеркаванні ў Валожыне і яшчэ год у Маладзечне, канчаткова пераканаўся, што медыцына не мая сфера, і паступіў у Полацкі дзяржаўны ўніверсітэт, атрымаў спецыяльнасць выкладчыка па фізічнай культуры. У час навучання пацікавіўся, дзе змагу працаваць у маім родным горадзе. Мне прапанавалі весці фізкультуру ў дзіцячым садку. А хацелася большага - трэніраваць дзяцей і выхоўваць з іх чэмпіёнаў. Тут я і ўспомніў пра Дзмітрыя Васільевіча. Якраз у ДЮСШ адкрывалася аддзяленне па настольным тэнісе і набіралі склад трэнераў-выкладчыкаў. Я пагадзіўся, працую тут да гэтага часу і невымоўна гэтаму рады!

– Ці лёгка было перайсці з адной прафесіі ў іншую?

- Памяняць спецыяльнасць і перайсці з медыцыны ў спорт было вельмі цяжка. Усяму даводзілася вучыцца нанова. Сутыкаўся і з цяжкасцямі, але вучыўся іх пераадольваць. Калі пачаў працаваць, досведу трэнерскага не было зусім. Толькі праз досвед атрымліваў новыя веды. Усё, чым я валодаю зараз, мае ўменні і навыкі ў тэнісе, развіў, працуючы ў Валожынскай дзіцячай юнацкай спартыўнай школе. Немалую ролю ў маёй падрыхтоўцы і як гульца, і як трэнера адыграў Дзмітрый Каралёў, які ўжо быў кандыдатам у майстры спорту, калі я прыехаў сюды працаваць. Ён шмат чаму навучыў мяне і падказаў, за што яму ўдзячны.

Трэнер павінен быць прыкладам і аўтарытэтам для вучняў. Калі так не будзе, дзіця не выканае ўказанні, і праца пайдзе насмарк.

Прыехаўшы сюды, я ўбачыў, што гульцы валодаюць спецыяльнымі тэхнікамі і тактыкамі ў настольным тэнісе, сустрэў моцных спартсменаў, якіх не было ў Маладзечне, і зноў пачаў вучыцца. Прыдумаў план уласнага развіцця і як іграка, і як трэнера. Сам стаў шмат трэніравацца, удзельнічаць у спаборніцтвах рознага ўзроўню, заваёўваць кубкі і медалі, знаходзіў падыход да дзяцей, каб з іх гадаваць чэмпіёнаў. Гэтага плана я прытрымліваюся да гэтага часу, ніколі не спыняюся на дасягнутым і ўвесь час павышаю ўзровень сваёй кваліфікацыі. Зараз атрымліваю вышэйшую дадатковую адукацыю трэнера па настольным тэнісе ў Інстытуце павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта фізічнай культуры.

– Калі Вы зразумелі, што з гульца гатовы перайсці ў трэнерскую працу?

- У 2016 годзе ўбачыў, што як у спартсмена ў мяне няма перспектывы, таму што пачаў займацца тэнісам не з ранняга дзяцінства. Таму вырашыў рыхтаваць вучняў, якія маглі б выканаць мае задачы як трэнера. З таго часу мару, каб мае вучні прымалі ўдзел у Алімпійскіх гульнях. Для мяне гэта будзе галоўнае шчасце.

– Пра якія вынікі Вашых вучняў можаце расказаць нам?

– Валожынскі раён заўсёды займае прызавыя месцы ў вобласці. Літаральна два тыдні таму мы ўдзельнічалі ў першынстве Мінскай вобласці ва Уздзе сярод дзяцей 2013 года нараджэння. Дзяўчынкі-тэнісісткі занялі першае месца, хлопчыкі - трэцяе. Абсалютнай чэмпіёнкай стала Анастасія Ланько, якая атрымала чатыры перамогі: выйграла парныя спаборніцтвы, асабістыя, камандныя і змешаныя.

У адкрытым першынстве Гродзенскай АСДЮШАР ім. А. Н. Сапегі прызавыя месцы былі ў нашых выхаванак Насці Ланько і Юліі Карабан. У Гомелі на першынстве Рэспублікі Беларусь сярод дзяцей, якія нарадзіліся ў 2013 годзе, наша каманда заняла 4-е месца. Нам літаральна не хапіла адной перамогі. Насця Ланько паказала там вельмі добры вынік - выйграла сапернікаў, якія былі значна мацнейшыя за яе. І пацярпела ўсяго толькі адно паражэнне. Таму ёсць шанц у наступным годзе дабрацца да прызоў у гэтай узроставай катэгорыі. 2 і 3 туры спаборніцтваў пройдуць у лютым-сакавіку 2024 года, і ў нас ёсць час патрэніравацца, каб заваяваць перамогу.

Таксама сярод нашых вучняў ёсць прызёры Рэспублікі Беларусь. У 2022 годзе ў летняй спартакіядзе школьнікаў Аліна Бункевіч і Ніна Маліноўская занялі трэцяе месца ў парным разрадзе. У рэспубліканскіх спаборніцтвах «Турнір наймацнейшых гульцоў» Аляксей Самец з Ракава заняў трэцяе месца, у вобласці ён стаў чатырохразовым пераможцам. Падчас гульняў яго здольнасці заўважылі мiнскія трэнеры, і мы яго перадалі ў СДЮШАР.

Хочацца адзначыць і Дыяну Ліхтаровіч з Ракава, якая неаднаразова выйгравала ў абласных спаборніцтвах па настольным тэнісе. Вынікі нашых спартсменаў гавораць аб тым, што нават у маленькіх гарадах ёсць магчымасць трэніравацца, развіваць спартыўны талент і станавіцца чэмпіёнамі.

Настольны тэніс – гэта ідэальны від спорту для дзяцей. Па-першае, менш траўманебяспечны і развівае характар, упартасць, спрыт і шпаркасць мыслення. У яго могуць гуляць дзеці любога ўзросту, пачынаючы з дзіцячага сада. Ідэальны ўзрост для набору на заняткі па настольным тэнісе - з 5 гадоў. Пачаць можна з выпрабавальнага занятку.

– Наколькі важна дзецям удзельнічаць у спаборніцтвах?

– Дзеці з ранняга ўзросту павінны ўдзельнічаць у спаборніцтвах, каб гуляць і не бянтэжыцца, прывыкаць да вялікіх залаў. Яны павінны канкураваць, каб павышаць спартыўные майстэрства, правяраць свае сілы. Чым раней яны пачнуць гэта рабіць, тым хутчэй атрымаюць рэзультат. Таму ў Валожыне мы амаль кожныя выхадныя ладзім турніры для малодшых і старэйшых дзяцей. Да нас прыязджаюць каманды са Смаргоні, Вілейкі, Баранавіч, Узды, Барысава, Дзяржынска.

– Якіх званняў можна дасягнуць, займаючыся настольным тэнісам у школьным узросце?

– У настольным тэнісе спачатку можна атрымаць юнацкі і дарослы разрад. Каб атрымаць юнацкі, трэба выйграць у 10 чалавек без разраду. Другі дарослы прысвойваецца, калі на працягу года дзіця перамагло 8 спартсменаў з першым юнацкім разрадам і 8 з другім дарослым разрадам. З прысваеннем другога дарослага разраду заводзіцца класіфікацыйная кніжка спартсмена. Для яго мы закупляем інвентар. На сённяшні дзень сярод нашых вучняў ёсць кандыдаты ў майстры спорту - Ніна Маліноўская і Анастасія Патоцкая, у Дзіяны Ліхтаровіч званне майстра спорту.

– Шмат каму здаецца, што настольны тэніс занадта лёгкі від спорту. Вы падзяляеце гэта меркаванне?

– На першы погляд здаецца, няма нічога складанага ў тым, каб адбіваць мяч. Але гэта складаная гульня, для якой патрэбна добрая фізічная падрыхтоўка, зладжаная каардынацыя рухаў і рэакцыя. Ёсць тэхнічна складаныя рухі, якія неабходна развучваць.

Калі дзіця на першынстве рэспублікі згуляла няўдала, гэта не гаворыць аб тым, што і далей будзе таксама. Яно ужо атрымала вялікі досвед, убачыла свае памылкі і другую і трэцюю гульню правядзе яшчэ лепш.

– На Ваш погляд, у чым сакрэт дастойных вынікаў?

– У спартыўных поспехах ёсць тры важныя складнікі: жаданне дзіцяці, уменне трэнера знайсці і раскрыць патэнцыял, здольнасці, настойлівасць і ўдзел бацькоў. Дзеці самі не спраўляюцца з эмоцыямі. Часам адзін пройгрыш можа дэматываваць і адбіць жаданне займацца тэнісам. У крытычныя моманты, калі нешта не атрымліваецца, толькі мама і тата могуць накіраваць і выбудаваць дыялог так, каб дзіця працягнула займацца. Яны могуць арганізаваць рэжым дня, каб трэніроўкі сталі часткай ладу жыцця, і недзе нават прымусіць або настаяць на наведванні заняткаў. Бо ДЮСШ - гэта ў першую чаргу школа, і ў ёй трэба вучыцца гэтак жа, як і ў звычайнай, толькі спартыўнаму майстэрству.

Заняткі тэнісам спрыяюць разумоваму развіццю і спрыту. Дзіця сталее хутчэй і ўмацоўвае сваё цела, развівае хуткасць мыслення, логіку, самакантроль і сілу волі, фармуе характар.

valozhin.by

Здаецца, што навіны аб затрыманні чарговага педафіла сталі з'яўляцца часцей. У Салігорску затрыманы 67-гадовы педафіл, які ўчыніў дзеянні сексуальнага характару ў адносінах да 10-гадовай дзяўчынкі ў пад'ездзе шматкватэрнага жылога дома. Пенсіянер паклікаў школьніцу пагладзіць сабаку. Пяцікласніца не пабаялася падысці да мужчыны, бо ведала яго наглядна. Пра здарэнне ў пад'ездзе дзяўчынка расказала бацькам, а тыя выклікалі міліцыю. Падазраваемага затрымалі па месцы жыхарства.

Тых, хто звяртае сэксуальную актыўнасць у бок дзяцей, менш не становіцца: у педафіліі абвінавачваюць урачоў і настаўнікаў, трэнераў, прадпрымальнікаў і прыёмных бацькоў-выхавальнікаў. Як зберагчы дзіця ад такіх зламыснікаў, куды звяртацца пры ўзнікненні нядобрых падазрэнняў, як адрозніваць педафілаў і людзей, якія шчыра любяць дзяцей, – над гэтымі пытаннямі іншы раз задумваюцца многія бацькі. Аб асаблівасцях барацьбы са злачынствамі сэксуальнага характару ў адносінах да дзяцей пагаварылі з намеснікам начальніка раённага аддзела ўнутраных спраў, падпалкоўнікам міліцыі Канстанцінам Сасноўскім.

valozhin.by

Ніна Уладзіміраўна Жданюк усё працоўнае жыццё прысвяціла нашаму раёну: ад педагога вырасла да дэпутата парламента. І на якой бы пасадзе яна не працавала, заўсёды старалася быць эталонам – у ведах, паводзінах, рабоце. Вучыла іншых і пастаянна вучылася сама. У размове так і зазначыла: “Маё жыццё складвалася так, што ўвесь час хацела вучыцца. І нават калі мне было 50, і я паступіла ў Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце: разумела, што пайду на пенсію, але мела на мэце штосьці даведацца, чамусьці навучыцца, пазнаёміцца з новымі людзьмі, зарадзіць сябе маладым запалам”.

Нарадзілася Н. У. Жданюк у Мінску ў простай сям’і: была трэцяй па ліку з чатырох дзяцей. Бацька працаваў на тонкасуконным камбінаце, матуля займалася выхаваннем нашчадкаў. Але ў сталіцы пражылі нядоўга: памёр дзядуля па бацькавай лініі, і яны пераехалі ў вёску, што ў Дзяржынскім раёне, каб дапамагаць бабулі спраўляцца з гаспадаркай. Бацькі дзяцей вельмі любілі. Але гэта была не сляпая любоў, а з той працоўнай навукай, якая прывівалася практычна ў кожнай сям’і.

– Я ўспамінаю матулю – надзвычайную акуратыстку, – распавядае Ніна Уладзіміраўна. – Яна любіла парадак і заўсёды вучыла нас: “Калі ў вас будзе парадак у доме, тады будзе парадак паўсюдна – і ў душы, у тым ліку”. Бацька быў працаголікам. Лёс яго склаўся вельмі цяжка: ён прайшоў вайну, канцлагер у Нарвегіі.

Вельмі цікавыя ўспаміны засталіся пра першую пачатковую школу.

– Пайшла ў школу амаль у восем гадоў, – прыгадвае яна. – Мае аднагодкі – у сем гадоў. Мне не хапала некалькі месяцаў, каб пайсці вучыцца разам з імі. І вось усю тую восень я правяла пад вокнамі школы – не ведаю, чаму мяне туды цягнула. Захаплялася настаўніцай, якая ў далейшым стала маім педагогам: яе статнасцю, прыгажосцю, спакоем. І яна не вытрымала: дазволіла мне прысутнічаць у класе. Успамінаю, як быў перапынак, і нам давалі салодкі чай і хлеб. Атрымала такі пачастунак і я. Напэўна, ужо з таго моманту ў мяне зарадзілася гэта цяга да педагогікі.

Таму скончыўшы дзесяць класаў Праўдзінскай сярэдняй школы, у яе зусім не стаяла пытанне, куды пайсці вучыцца. Тады бацькі так дзяцей не апякалі: сама паехала ў Мінск, знайшла педагагічны інстытут, выбрала філалагічны факультэт – беларускую мову і літаратуру, паспяхова здала экзамены, хаця было шэсць чалавек на месца, і стала студэнткай.

– Я вельмі шчаслівы чалавек у тым плане, што на маім шляху сустракаліся цудоўныя людзі: вельмі эрудзіраваныя, адукаваныя, чалавечныя, – працягвае гераіня аповеду. – Прыгадваю, як была на прыктыцы ў 1976 годзе ў СШ № 2: хварэла настаўніца – давялося яе замяняць. Ніхто нада мной не апекаваўся, але мне вельмі хацелася навучыцца ў іншых людзей: сярод іх – намеснік дырэктара школы Марыя Рыгораўна Ляўко, настаўніца беларускай мовы Эльвіра Якаўлеўна Протас. Іх даўно няма, але яны не могуць знікнуць з памяці, бо пакінулі след у душы: настолькі далікатныя, тактоўныя, разумныя, спакойныя, ураўнаважаныя. Вось гэтыя якасці проста “заглытвала” з задавальненнем.

У Валожын Ніна Уладзіміраўна, па яе словах, патрапіла вельмі проста: будучы студэнткай, закахалася ў свайго Уладзіміра Ільіча, сям’я якога тут пражывала.

Пачынала працоўную дзейнасць у Філіпіняцкай, праз год перавялі ў Даўбенеўскую васьмігадовую школу. Пасля на дзесяць гадоў затрымалася выкладчыкам у Валожынскім ПТВ-208.

– Цудоўны малады калектыў здолелі арганізаваць і сабраць напачатку Леў Вадзімавіч Бяляўскі, а пасля Вячаслаў Вікенцьевіч Бурко. Я прыйшла, калі дырэктарам быў Вячаслаў Вікенцьевіч. Яго кіраўніцкі вопыт, разуменне людзей, адчуванне іх педагагічных здольнасцей дазволілі быць наперадзе: вучылішча нават на саюзным узроўні некалькі разоў станавілася пераможцам сацспаборніцтва, – распавядае Н. У. Жданюк.

Пасля два гады адпрацавала інструктарам райкама партыі, загадчыкам аддзела агітацыі і прапаганды. Гэта таксама была школа жыцця: партыйныя лідары Канстанцін Канстанцінавіч Хвянько, Ніна Уладзіміраўна Пташнік, Софія Ігнацьеўна Кавяза, Сяргей Сяргеевіч Маляўскі, Вацлаў Аляксандравіч Харук ішлі далёка наперадзе, а яна – за імі.

Але вучэбная дзейнасць перасіліла: яна вярнулася назад у вучылішча і пяць гадоў з’яўлялася намеснікам дырэктара. Ніна Уладзіміраўна заўважыла, што метадычная работа, работа з маладымі рабятамі – тая навука, якая ўмацоўвала не толькі псіхалагічна, але пашырыла веды па ўсіх кірунках. Далей ёй прапанавалі пасаду намесніка начальніка раённага аддзела народнай адукацыі. Бываючы ў школах, увесь час мела зносіны з людзьмі, што ўзбагачала яе саму.

А калі паўстала пытанне, каму ўзначаліць школу-інтэрнат, адзіны раз, калі яна сама папрасілася на гэту пасаду: унутрана адчувала, што мала зрабіла, а можа намнога больш. Ёй вельмі хацелася стаць гаспадыняй гэтага дома і матуляй для дзяцей.

– Калі б у мяне запыталіся, што галоўнае ў маім жыцці, я б адказала: гады, пражытыя ў школе-інтэрнаце. Гэта насамрэч была сям’я – вельмі вялікая: не з чатырох-пяці-сямі чалавек, а з 240. У ёй былі свае тайны, сакрэты, і мы ўсё рабілі самі. Да маёй вялікай радасці педагагічны калектыў усёй душой аддаваў сябе школе. Так, было няпроста – часам вельмі складана, але нам дапамагалі дзеці – у рамонце школы, у конкурсе пакояў. І калі ў 2004 годзе мяне вылучылі ў дэпутаты, я знаходзілася летам у Ірландыі, а рамонт рабілі ў школе без мяне. Памятаю, прыехала, у нядзелю раніцай прыйшла ў школу і заплакала – ад таго, што калектыў так пастараўся. Тады ім сказала: “Я ўжо вам не патрэбна – вы ўсё самі ведаеце, умееце, усяму навучыліся”, – расказвае Ніна Уладзіміраўна.

Дэпутацкая дзейнасць стала яшчэ адной важнай старонкай жыцця. Па словах Ніны Уладзіміраўны, у парламенце вучышся палітычнай мудрасці, набіраешся кіраўніцкага вопыту – гэта не азначае, што глядзіш на людзей зверху: наадварот, ты з імі як быццам у адной звязцы. Работа дэпутата дала магчымасць ёй пазнаёміцца з вельмі адданымі сваёй краіне людзьмі – людзьмі ад зямлі, ад жыцця, ад простага чалавека. А яшчэ – дапамагла бліжэй даведацца пра родную Беларусь.

Я палюбіла Валожыншчыну ўсёй душой: мне здавалася, што яна – частка майго жыцця, любімая і дарагая сэрцу. Бо тут мая сям’я, сябры, калегі, людзі, якіх паважаю, люблю і цаню. Мне пашчасціла не сустрэць здрадніцтва на сваім шляху, людзей, якія маглі б моцна пакрыўдзіць. Хаця, безумоўна, надараліся складанасці, цяжкасці, але ўсё гэта загартоўвала ўнутрана і знешне, бо разумела, што павінна ў гэтым жыцці нешта пакінуць. І ў большай ступені не для кагосьці, а для сябе.

– Сказаць, што я яе люблю – вельмі мала: не ўяўляю, што магу жыць у іншай краіне і штосьці там рабіць. Дзякуючы старшыні парламента Уладзіміру Мікалаевічу Канаплёву, мы пабывалі ва ўсіх абласцях, наведалі многія прадпрыемствы, калгасы, фермы, працоўныя калектывы. І вось гэта блізкасць да людзей давала магчымасць прымаць законы так, каб максімальна прыблізіць іх да чалавека, – кажа Н. У. Жданюк.

Пасля парламента заставаўся адзіны год да пенсіі, які яна таксама прысвяціла школам: працавала ў Дэпартаменце кантролю якасці адукацыі.

…Успаміны – гэта адзіны рай, з якога ты не можаш быць выгнаны. Таму для мяне ўспаміны – не толькі прыемныя моманты, цеплыня, душэўная асалода, а, канешне, і хвіліны засмучэння, і цяжкасці, і трагедыі. Але ні адну гадзіну не шкадую аб тым, які Бог мне паслаў лёс – са сваімі складанасцямі, са сваім хараством і радасцю. Бо, напэўна, гэты лёс зрабіў мяне такім чалавекам, які я ёсць сёння.

…Сёння Ніна Уладзіміраўна Жданюк знаходзіцца на заслужаным адпачынку. Як трапна жаўважыла: “Жыву адна, але не ў адзіноце”. І гэта, напэўна, самае важнае для чалавека ў мудрым узросце. Яе цешыць, што прозвішча Жданюк на Валожынскай зямлі не знікла – яно годна працягваецца ў нявестцы, загадчыцы аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама Ірыне Жданюк, і ў пляменніцы Алене Жданюк, якая працуе псіхолагам у Валожынскім тэрытарыяльным цэнтры сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва.

valozhin.by

День предприятия прошел  в ОАО «Воложинская райагропромтехника»  02.11.2023 года.

Сотрудники организации, гражданам, ищущим работу, предложили трудоустройство в качестве водителя автомобиля, тракториста-машиниста сельскохозяйственного производства, сторожа, юрисконсульта, начальника отряда механизированного и рассказали об особенностях работы на предприятии, ответили  на вопросы   о режиме труда и  заработной плате.

Осенние каникулы в самом разгаре. Веселье, игры, конкурсы и конечно же зажигательная дискотека – все это организовано для детей во время игровой программы «Веселые каникулы» работниками ГУК «Ивенецкий Дом культуры» 3 ноября 2023 года. Никто не остался без внимания, все ребята получили сладкие подарки, а самый активный участник получил супер приз.

Во время осенних каникул Воложинский краеведческий музей активно посещают учащиеся школ города и района. Сейчас в музее открыта выставка работ Н.К. Рериха «Русь святая». Ребята с большим интересом знакомятся с творчеством великого русского художника - живописца. Его картины помогают совершить путешествие в историю Древней Руси, знакомят с еёдуховным богатым наследием.

volozhyn.museum.by

9 ноября 2023 года с 14.00 до 15.00 в Городьковском сельисполкоме (аг.Городьки) личный прием граждан будет проводить депутат Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь седьмого созыва по Молодечненскому сельскому избирательному округу    № 73 Олег Алексеевич Семенчук.

Предварительная запись на прием 8 ноября 2023 года с 11.00 до 13.00 по номеру телефона 80176-77 04 21

Аўтапаркі Мінскай вобласці ў 2024 годзе папоўняцца 146 аўтобусамі МАЗ. Аб гэтым расказала на свяце, прымеркаваным да Дня аўтамабіліста і дарожніка, намеснік генеральнага дырэктара па эканоміцы ААТ "Мінаблаўтатранс" Ганна Русак, паведамілі БЕЛТА ў прэс-службе прадпрыемства.