Воложинский районный
исполнительный комитет

Приказ МЗ №155 от 20.02.2018 Об утверждении критериев оценки

О проведении семинара

Государственное учреждение «Воложинский районный центр гигиены и эпидемиологии» (далее – Воложинский РЦГиЭ) информирует о  семинаре  «Организация надзорной деятельности за  объектами торговли и общественного питания, рынков при обращении пищевой продукции в связи с вступлением в силу новых нормативно-правовых актов Республики Беларусь».

Приглашаются: руководители субъектов хозяйствования, осуществляющих деятельность  при обращении пищевой продукции на предприятиях торговли, общественного питания, рынках.

Дата проведения: 16 февраля 2018г.

Место проведения:  г. Воложин, ул.Горького, 23, Воложинский РЦГиЭ, актовый зал.

Начало семинара: 11-00 час.

Программа семинара:

1. Вступительное слово.

Главный государственный санитарный врач Воложинского района Сорока Павел Николаевич – 15мин.

2. Применение Указа Президента Республики Беларусь от 16.10.2017 № 376 «О мерах по совершенствованию контрольной (надзорной) деятельности», Декрета Президента Республики Беларусь от 23.11.2017 № 7 «О развитии предпринимательства».

О типичных нарушениях требований законодательства, выявляемых на объектах торговли и общественного питания при осуществлении надзорной деятельности.

Врач-гигиенист (заведующий отделом гигиены) Марчик Светлана Александровна-1 час.

3. Обсуждение. Закрытие семинара.

Врач-гигиенист

(заведующий отделом) отдела  гигиены

Воложинского РЦГиЭ   С.А.Марчик

Информация  для субъектов хозяйствования

Президент Беларуси Александр Лукашенко 23 ноября 2017 года подписал Декрет № 7 "О развитии предпринимательства", который является ключевым документом из пакета нормативных правовых актов по улучшению бизнес-климата в стране. Декрет предусматривает кардинальное изменение механизмов взаимодействия государственных органов и бизнеса, минимизирует вмешательство должностных лиц в работу субъектов хозяйствования и усиливает механизмы саморегулирования бизнеса, его ответственность за свою работу перед обществом. При этом сохраняется минимально необходимый уровень контроля со стороны государства.

C текстом Декрета № 7 можно ознакомиться на сайте www.president.gov.by

Номера телефонов «горячей линии» по вопросам применения норм Декрета Президента Республики Беларусь № 7 "О развитии предпринимательства" от 23 ноября 2017 года

Государственное учреждение «Воложинский районный центр гигиены и эпидемиологии» сообщает информацию о специалистах, которые могут дать пояснения по вопросам субъектов хозяйствования о применении норм Декрета №7, входящих в компетенцию органов и учреждений, осуществляющих государственный санитарный надзор.

Марчик Светлана Александровна, врач-гигиенист (заведующий отделом гигиены) ГУ «Воложинский РЦГиЭ»,
тел. 801772 57838 – по общим санитарно-эпидемиологическим требованиям к содержанию и эксплуатации капитальных строений (зданий, сооружений), изолированных помещений и иных объектов, принадлежащих субъектам хозяйствования.

Русакевич Ольга Викторовна, врач-гигиенист (заведующий лабораторным отделом) ГУ «Воложинский РЦГиЭ»,
тел. 8 01772 55034 – по вопросу осуществления государственной регистрации продукции (товаров) и государственной санитарно-гигиенической экспертизы продукции зарубежного производства с выдачей санитарно-гигиенического заключения.

      Экспазіцыя музея складаецца з трох раздзелаў:

- “Гісторыка- этнаграфічны”,

- “Кераміка. Традыцыі і сучаснасць”,

-  “Работы А.Ф.Пупко”.

       У гісторыка–этнаграфічным раздзеле змешчаны рэдкія фотаздымкі, дакументы, кнігі, прадметы  к. XIX  -  пач. XX ст.ст.   Расказваецца пра быт і культуру жыхароў традыцыйнага заходнебеларускага мястэчка Івянец і яго ваколіц.     

        Цікавасць уяўляюць матэрыялы пра былых уладароў Івянца – Салагубаў і Плявакаў; графа Бенядзікта Тышкевіча, які ўвайшоў у гісторыю беларускай і сусветнай фатаграфіі як прызнаны майстар, які ў канцы ХІХ ст. накіраваў аб’ектыў фотакамеры на вобразы і побыт жыхароў маёнткаў роднай Валожыншчыны. Менавіта ва ўрочышчы Вялае, у сям’і графскага аб’ездчыка, прайшло ранняе дзяцінства будучай паэткі Канстанцыі Буйло.

        У экспазіцыі знайшлі адпаведнае месца фотаздымкі і рэчы антыфашыстаў Казіміра і Люцыі Дзяржынскіх, выратаваўшых ад смерці жыхароў Івянецкага раёна ў гады другой сусветнай вайны.

        Адметны след у культурным жыцці  мястэчка пакінуў выдатны беларускі хормайстр, адзін з заснавальнікаў Дзяржаўнага народнага хору БССР, нястомны збіральнік і добры знаўца беларускай народнай песні,  непараўнальны майстар апрацоўкі народных песень - зямляк Канстанцін Паплаўскі, бацька народнай артысткі беларускай эстрады Ядзвігі Паплаўскай.

         Выстаўка “Кераміка. Традыцыі і сучаснасць”.

         Івянецкая кераміка вядома з XVI стагоддзя. “Сталіцай ганчарства” называлі Івянец  у к. XIX – пач. XX ст.ст. Славу прынесла “паліваная” кераміка, якая шырока прадстаўлена ў экспазіцыі. Гэта слаі, глякі, спарышы, рынкі, збаны, місы і інш.

         Вылучае івянецкую кераміку мясцовы дэкор - фляндроўка. Распрацоўку  яго выканаў у другой палове XX ст. знакаміты майстар Вітольд Кулікоўскі. Дзякуючы яго настойлівасці і ініцыятыве за кароткі час фляндроўка дасягнула такой выразнасці, што стварыла славу івянецкай кераміцы далека за межамі Беларусі. Пазней фляндроўкай авалодалі ганчары І.В.Малчановіч (1929-1988).  А.В.Пракаповіч (1935г.н.) і М.М.Звярко (1930-1989) . Фляндроўка сёння - візітная картка івянецкай керамікі.

        Асобным пластом  у развіцці  івянецкай ганчарнай вытворчасці  з’яўляецца ляпная дэкаратыўная кераміка. У адрозненне ад посуду  ёй надаваліся  дваякія функцыі – не толькі практычнага карыстання, але  і аздабленне інтэр’еру. 

       У канцы  ХІХст.- пач. ХХст. найбольшай вядомасцю карысталіся вырабы С.Мікуцкага, І.Сасноўскага, П.Собаля. Здзіўляюць сваімі формамі пасудзіны ў выглядзе жывёл, унікальныя букетнікі, падобныя да ствала дрэва з парасткамі.   У Беларусі ў другой палове ХХст. вытворчасць фігурных гліняных пасудзін была справаю найбольш умелых майстроў. Асаблівага развіцця фігурная кераміка дасягнула ў Івянцы, дзе традыцыя стварэння гліняных пасудзін адрадзілася і набыла  сваё прадаўжэнне. Заслуга  ў гэтым належыць аднаму з лепшых івянецкіх ганчароў старэйшага пакалення  - Міхаілу Звярко. Несумненнае дасягненне майстра - фігурныя пасудзіны ў выглядзе зубра, выява якога стала своеасаблівым сімвалам  Беларусі.

        Эстэтыка рукатворнасці найбольш яскрава выяўляецца ў ляпной дробнай пластыцы, асабліва гліняных музычных інструментах, цацках – свістульках. Выраб глінянай цацкі захаваўся без змен  ад старажытнасці   да пач.ХХ ст.- часу своеасаблівага росквіту гэтага віду народнага мастацтва.  Цацку масава ляпілі практычна ва ўсіх ганчарных цэнтрах. Свістулькі не размалёўваліся, а часцей пакрываліся палівай. Майстры кіраваліся падсвядома асаблівасцямі дзіцячай псіхалогіі: галоўнае залівісты свіст, а іншае дапоўніць дзіцячая фантазія.

       У 20-30гг. ХХ ст. жыхары Івянца  Фабіян Лотыш і  Калікст Дамброўскі  арганізавалі ў мястэчку дзве фабрыкі-мануфактуры па вытворчасці  кафлі. Да сёняшніх дзён захаваліся ў дамах івянчан каміны, кафляныя печкі, вырабленыя з паліванай кафлі з геаметрычным, раслінным, геральдычным арнаментам.

       Івянецкая кераміка дасягнула асаблівага развіцця. У 60-80гг. ХХст. з ёй не можа параўнацца ні адзін ганчарны цэнтр Беларусі. Разглядаючы яе мастацкія асаблівасці, традыцыйнасць у гістарычным плане, патрэбна адзначыць, што развіваліся яны ў адным рэчышчы як беларускае народнае мастацтва.

         Выстаўка работ Апалінара Пупко

        Творчая спадчына Апалінара Фларыянавіча Пупко (1893-1984) ўяўляе неацэнны пласт духоўнай культуры нацыі. Івянецкая зямля дала сапраўднага творцу-носьбіта найкаштоўнейшых, глыбінных традыцый народнага разьбярства, самабытнага мастака-жывапісца, адмысловага графіка, які пакінуў пасля сябе рознапланавыя  скульптуры, рэльефныя пано, жывапісныя творы.  Экспазіцыя дапоўнена культавай пластыкай івянецкіх майстроў XVIII ст., якія складаюць гонар музейнай калекцыі.

  Цэнтр рамёстваў.

  Створаны ў 1998 годзе ў будынку рамеснай забудовы пач. ХХ ст. (вул.Надрэчная,1),  працуюць майстэрні “Ганчарня”і “Ткацтва”, дзе майстры-метадысты прадаўжаюць традыцыі народнага мастацтва, дэманструюць працэс вырабу  рамесных прадметаў і даюць магчымасць наведвальнікам удзельнічаць у ім.

Майстэрня “Ткацтва”.

      Падчас экскурсій наведвальнікі могуць даведацца, які шлях праходзіў звычайны лён да таго, як стаць прыгожай тканінай. Лён мялі, трапалі, часалі і пралі… Стук кроснаў да нядаўняга часу можна было пачуць у ваколіцах Івянца.Зараз толькі ў музеі можна засвоіць гэта рамяство.

       Традыцыі ткацтва ў Івянецкім музеі традыцыйнай культуры ад народнага майстра Беларусі Марыі Сасонка пераняла Таццяна Задрэйка. Яна напоўніла жыццём майстэрню "Ткацтва". Ткацтва на кроснах і на рамцы, вышыўка, выраб народных лялек з тканіны і льну, майстар - класы і індывідуальныя заняткі - гэта няпоўны пералік таго, чым займаецца Таццяна Антонаўна, вядучы метадыст музея.

Майстэрня “Ганчарня”.

   Шматгадовыя традыцыі івянецкай керамікі захоўваюць і прадаўжаюць сучасныя майстры. Невыпадкова свята – конкурс “Гліняны звон” праводзіцца менавіта ў Івянцы. У музеі захоўваецца 2577 адзінак керамічных вырабаў, што дае магчымасць для вывучэння івянецкай школы керамікі.

   Для шматлікіх наведвальнікаў майстэрні “Ганчарня” патомны ганчар  Уладзімір Сасноўскі  вытачыць адмысловую пасудзіну (традыцыйную ці па жаданню госця), пакажа, як наносіцца ўзор (фляндроўка ці рэльеф), раскажа, як праводзіцца абпал. Майстар  праводзіць індывідуальныя заняткі па навучанню працы на ганчарным крузе.

    У майстэрні лепкай з гліны займаюцца дзеці, тут жа праводзяцца групавыя майстар – класы.

    На выставе – продажы можна набыць аўтарскія работы У.Сасноўскага.

Сядзібна – паркавы комплекс 

       У снежні 2000 г. былыя гаспадарчыя пабудовы ( канюшня і свіран) і тэрыторыя сядзібы былі перададзены Івянецкаму музею традыцыйнай культуры. Апошнім уладаром сядзібы быў П.М.Дарагунцаў. Ён валодаў івянецкімі землямі з 26.07.1902 па 1939 г.  Як мяркуецца, гэта быў “Белы двор” – сядзіба Салагубаў, а потым Плявакаў.  У склад сядзібы ўваходзіў сядзібны дом, невялікі парк, капліца, гаспадарчыя пабудовы: стайня і свіран.

Дом  размяшчаўся на 3-х узроўнях. Ацяпленне было пячное, дымаходы праходзілі па сценах. На ніжнім узроўні знаходзіліся падвальныя памяшканні, на двух верхніх – жылыя.

Па планіроўцы маентак набліжаўся да тыпу шляхетнага жылля. У цэнтры находзіліся ганак і сенцы са скразным выйсцем на двор. Яго акружаў невялікі парк /0.5 га/. Парадная частка баскета была абсаджана радам ліп.

Пасля ІІ сусветнай вайны ў доме месціліся адміністрацыя і бухгалтэрыя райпрамкамбіната /пазней ДАКа/. З 90-х гадоў сядзіба пуставала.

У сакавіку 1998 г. дом згарэў. У былых гаспадарчых пабудовах  створаны майстэрні: “Кузня”, “Мастацкая апрацоўка дрэва”, музейны аб’ект “Карчма”, “Музей местачковага побыту”.

Музей местачковага побыту.

Будынак “Свіран” (пабудова, якая служыла для захавання адборнага збожжа) пабудаваны з бутавага каменю ў простых формах утылітарнай архітэктуры. Мае два ўзроўні з асобнымі ўваходамі: паўпадвальны з экспазіцыямі “Камора” і “Трапезная зала” і аднапавярховы з двума пакоямі.

Адпаведна  плана музеефікацыі музей местачковага побыту размясціўся у будынку Свіран. Пры афармленні экспазіцыі з’явілася магчымасць умоўна раздзяліць памяшканне на: сенцы, кухню, спальны пакой, залу, сталовую.

         Побыт – гэта, у першую чаргу, рэчы, якімі мы карыстаемся, якія мы захоўваем, а таксама рытуалы, звычаі, абрады, традыцыі.

Сені: (сенцы) - ўваходная частка традыцыйнага дома, неацяпляемае і нежылое памяшканне, якое служыць раздзяляльным бар'ерам паміж асноўным, жылым памяшканнем і вуліцай; пакой, дзе звычайна здымаюць верхнюю вопратку і абутак; халодная камора для прадуктаў харчавання ў дэмісезонны перыяд (для гэтага абсталююцца паліцы). Размяшчаны на лавах саламяныя шыяны, гарчыкі і лубкі, выдзеўбаныя ступкі, бандарныя вырабы, рэшата, каромысла. На паліцы – шкляныя бутэлькі, на жэрдцы - плеценыя кашы, кашы  з вечкамі, буч, берасцяны кораб – туес. На падозе -  каляска дзіцячая  на каваных колах са сплеценай з лазы карзінай, каваныя санкі. На круку вісіць паўсядзённая верхняя вопратка (світка, бурнос, кажух, курта), пад ёй абутак

З сенцаў пераходзім у кухню. Яе роля ў шляхецкім побыце была вельмі важнай.

Пры ўваходзе ў кухню нас сустракае печ, якая з’яўляецца важным элементам інтэр’еру. Абагравае хату, у ей вараць ежу, на ей спяць, адпачываюць, лечацца.

Ажыўлялі хату рэчы, зробленыя рукамі местачкоўцаў. Гэта дзяжа,гліняны посуд, кухонная паліца з медным посудам, збанком, сітам і павешанымі драўлянымі лыжкамі, апалонікамі.

На лаве – даенка, сальніца,  драбілка для крупаў, прыстасаванне для вырабу каўбас.

Пакой наступны – спальны.У інтэр’еры гэтага пакоя месцяцца: шафа, ложак, побач з якім – дзіцячая калыска. На сцяне, над ложкам – тканы дыван (посцілка). Ложак засланы накрываннем з вышыўкай гладдзю, з падузорам, звязаным кручком. Ля вакна швейная машінка.

У сталовай звяртаем увагу на дыхтоўны стол з самаварам і над ім – Карціны, вышытыя крыжыкам С. Іваньковай “Алёнушка”, “Алені”, “Закаханыя”.

Зала – самы вялікі і светлы пакой. У зале пачэснае месца займае Покуць – гэта куточак храма ў хаце. Пад столлю на сцяне вісіць абраз “Божая Маці Ружанцовая”, 1883 г., убраны ўзорнымі ручнікамі (набожнікамі). Тут залацяцца галінкі асвечанай вярбы. За абразамі трымаюць бутэлечку са свянцонай вадою – лекамі ад розных хвароб. Святыя маўкліваю малітвай асвячаюць хату і жыцце людзей у гэтай хаце, на ўсей сядзібе.

На палічцы знаходзіцца крыжык пач. ХХ ст. і малітоўнікі.

Тут жа размешчана канапка з дэкаратыўным аздабленнем, над якой вісіць рамка з фотаздымкамі мястачкоўцаў розных пакаленняў. На стале ляжыць альбом са здымкамі.

Прыгожы буфет з посудам дамінуе ў  інтэр’еры  шляхецкага дома. Гэты буфет належыў гаспадару маёнтка П.Дарагунцаву.

Майстэрні “Кузня” і “Майстэрня па апрацоўцы драўніны”

размешчаны ў былой гаспадарчай пабудове стайні. У майстэрнях створаны пастаянныя экспазіцыі.

          У Кузні змешчаны прылады для кавальства, дзейнічае горан і накавальня 1546 г., прадстаўлены кавальскія вырабы і ліццё. Падчас экскурсіі каваль робіць падкову, з групы выбірае  падручнага-малатабойца, які і атрымлівае ў падарунак падкоўку.

У мастэрні па апрацоўцы драўніны прадстаўлены работы вядомых разьбяроў Беларусі, дзіцячыя работы, праводзяцца заняткі з дзецьмі, метыдыст паказвае спосабы разьбы па дрэве.

На тэррыторыі сядзібы праводзяцца абрады “Масленіца”, “Гуканне вясны”, свята – конкурс “Гліняны звон”, гульнёвыя праграмы “Таямніцы старасвецкага мястэчка Івянец”, “Івянецкія забавы” і інш. Створаны ўмовы для адпачынку – навес з кастрышчам, памяшканне ў МА “Карчма”.