Менавіта гэтыя складальнікі лічыць сапраўдным шчасцем для чалавека шматдзетная матуля, жыхарка вёскі Камень Івянецкага сельсавета Антаніна Адамовіч.
Зусім нядаўна Антаніна Алёйзаўна ўдастоілася самай высокай для жанчыны ўзнагароды – ордэна Маці. Разам з мужам Анатолем Антонавічам яны выхоўваюць пяцёра дзяцей – тры сыны і дзве дачушкі: 12-гадовага Андрэя, 10-гадовую Віялету, Аляксею хутка споўніцца 9 гадоў, Арсенію – пяць, а маленькай Маргарыце ўсяго год і пяць месяцаў.
Шматдзетная сям’я – з мясцовых. Антаніна нарадзілася на хутары ў Козліках, іх у бацькоў было трое, яна – самая старэйшая. Анатоль родам з Каменя, рос разам з братам. З будучым мужам хадзілі ў школу ў Камені – ён вучыўся ў адным класе з яе родным братам. Таму ведалі адзін аднаго, можна сказаць, з дзяцінства.
А вось сям’ю стварылі, калі Антаніна Алёйзаўна ўжо працавала настаўніцай у сваёй роднай школе. Маладыя месяц пажылі з бацькамі мужа, а пасля адасобіліся. “Пачатак сям’і павінен быць самастойным – паміж мужам і жонкай, разлічваць толькі на сябе”, – лічыць гаспадыня. Да таго ж у спадчыну Анатолю дасталася дзедава хата ў Камені, куды яны і перабраліся.
Колькі будзе дзетак – ніхто не планаваў. “Ну, двое-трое, – кажа шматдзетная матуля, – а каб пяцёра – не чакалі. Хаця ў маіх бацькоў – што па матулінай, што па бацькавай лініі, іх мелі па дзевяць. Таму на генетычным узроўні ўсё гэта ўжо закладзена даўным-даўно. Але былі складанасці: жылі мы ў шлюбе шэсць гадоў, аднак прадоўжыць свой род ніяк не атрымлівалася. А пачынаючы з 2010 года, нашчадкі пачалі сыпацца, як гарох, – розніца паміж імі зусім малая”.
– Правілы ў нашай сям’і такія. Першае – верыць у Бога. Другое – дабрыня. Трэцяе – дапамагаць адзін аднаму. Выхоўваем сваіх дзяцей на прынцыпах спагады і справядлівасці. Залатое правіла – любоў, цярпенне і давер, – гаворыць Антаніна. – Ёсць і традыцыі: у нядзелю абавязкова рыхтуем бліны з мачанкай – іх чакаюць усе з нецярпеннем і нават напярэдадні пытаюцца, ці будзе любімая страва. Абавязкова ходзім у касцёл: старэйшыя хлопцы ўжо самастойна наведваюць, ну а меншыя – па магчымасці. Вера вельмі дапамагае ў жыцці – гэта аснова: так было ў нашых дзядоў, бацькоў, перадалося і нам.
Традыцыйныя сямейныя каштоўнасці бацькі паказваюць дзецям сваім прыкладам, дзе бацька – галава, а матуля – шыя. Бацька – здабытчык, мужны муж, настойлівы, дзелавы мужчына і пры гэтым добры сем’янін. Дзеці слухаюцца яго ва ўсім: што бацька сказаў – зразумела з першага разу. У адрозненне ад матуліных просьбаў, якія можна паўтарыць і тройчы. Большыя сыны Андрэй і Аляксей даўно дапамагаюць бацьку ў мужчынскіх справах, таксама самастойна даглядаюць за трусамі, якіх папрасілі набыць, за трыма сабакамі і двума катамі. 10-гадовая Віялета – матуліна памочніца на кухні. Ёй падабаецца займацца выпечкай, упрыгожваць тарты. Яшчэ яна любіць маляваць, рабіць упрыгажэнні з бісеру і аквамазаікі.
Памятаю, як на нашым вяселлі маёй хроснай матулі вядучыя далі мікрафон і папрасілі патлумачыць, што такое шчасце. Яна адказала: “Шчасце – мір на зямлі і хлеб на стале, а ўсё астатняе прыкладзецца”. Гэтыя словы мне вельмі запомніліся – мы ўзялі іх як лозунг у будучае сямейнае жыццё. Яны бясспрэчныя ва ўсе часы.
Антаніна Адамовіч
Арсеній таксама любіць маляваць, складаць канструктар “Лега”. З маленькай пястухай Маргарытай іх не разліць вадой, хоць брацік даўно ходзіць у дзіцячы сад і без пяці хвілін школьнік.
Юны канструктар Андрэй дэманструе сваё ноу-хау
Асобна хочацца расказаць пра захапленне самага старэйшага – Андрэя: ён майструе драўляныя машыны. Усё пачалося яшчэ з маленства – 2-3-х гадоў, калі бацькі купілі хлопчыку набор дзіцячых цацачных інструментаў, з якім ён спаў і хаваў пад ложак, і прыносілі з магазіна скрынкі з кардону. У першым класе папрасіў, каб купілі шрубавёрт. Цяпер у яго арсенале цэлы набор розных ужо дарослых інструментаў – большы, чым у бацькі, і свая міні-майстэрня. Хлопец зрабіў вялікую драўляную машыну з рулявым кіраваннем, каб можна было кіраваць коламі ўлева і ўправа, падключыў святло ў фарах – дзетвара яе настолькі палюбіла, што проста не вылазіць адтуль. Да свайго хобі прыцягнуў і брата – зараз “мазгуюць” разам.
Ох, і пакатаемся ж на братавай машынцы!..
Ружы-кветкі і настрой уздымаюць, і ўтульнасць ствараюць
Сама ж Антаніна вельмі любіць ружы – хоць часу на іх застаецца зусім мала, але цвітуць яны на падворку пышнай квеценню і напаўняюць наваколле сваім хараством. Яшчэ адзін занятак для душы шматдзетнай матулі – шыццё: многія рэчы ў сямейным гардэробе пашыты менавіта яе рукамі.
Шматдзетная сям’я Адамовічаў атрымала дапамогу ад дзяржавы і дабудавала ў доме другі паверх. На парадку – унутраныя работы і газіфікацыя: на гэтыя мэты плануюць выкарыстаць мацярынскі капітал. А што засталіся жыць на вёсцы – ніколі не пашкадавалі, а зараз тым больш: дзеці могуць вольна і ў любую хвіліну гуляць на ўласным падворку, вучыцца быць гаспадарамі, любіць куточак маленькай радзімы, дзе вітае дух продкаў і адкуль ідуць твае карані. А яны – вельмі глыбокія і трывалыя, як і само дрэва: з моцнымі, разгалістымі галінкамі і лісточкамі.
valozhin.by
Туристический портал Воложинского района
