Воложинский районный
исполнительный комитет

26 ОКТЯБРЯ учащиеся 7 класса в рамках организации образовательного процесса по учебному предмету "Белорусская литература", посетили государственный литературный музей Янки Купалы, филиал "Вязынка".

schoolrakov.volozhin-edu.gov.by

Ігар Махіна нарадзіўся непадалёк сваёй асноўнай работы – у вёсцы Жомайдзь. Узгадвае, як юнаком, праязджаючы каля асфальтабетоннай базы, звяртаў увагу на чорны дым, які ішоў з трубаў, але пра тое, што тут давядзецца працаваць, а з цягам часу і кіраваць вытворчасцю – нават і не марыў.

Да Дня аўтамабіліста і дарожніка самае важнае званне ў сваёй галіне – “Ганаровы дарожнік” II ступені – прысвоена прарабу асфальтабетоннай базы “Крыніца” КУП “Мінскаблдарбуд”-“ДРБУ
№ 167” Ігару Махіну.

– Напачатку ўладкаваўся электрыкам у родны калгас “Перамога”, – прыгадвае Ігар Іванавіч. – А калі ажаніўся, пачаў задумвацца, каб жыллё якое прыдбаць – мець свой куточак. Неяк даведаўся, што на ўчастак ДБ-58 (так тады ён называўся, а ўвогуле тут было два заводы) патрэбен быў электрык, і галоўнае, што плацілі намнога больш: у калгасе атрымліваў 200 рублёў, а тут абяцалі 1000. Вось так 28 сакавіка 1992 года прыйшоў у калектыў дарожнікаў.

Праз непрацяглы час прапанавалі перайсці на механіка, а яшчэ праз год – быць прарабам.
– Скажу шчыра: баяўся – было страшна, ці адолею ўсё, бо адказнасць вялікая. Гэта ж цэлая вытворчасць: трэба сачыць не толькі за паступленнем, бо з кар’ера пясок прывозілі, і адпраўкай гатовай прадукцыі, а і за якасцю, – расказвае Ігар Махіна. – Але неяк справіўся і спраўляюся па сённяшні дзень.

Тут Ігар Іванавіч вельмі скромнічае, бо работнікі сцвярджаюць, што іх прараб – незаменны чалавек: на асфальтабетоннай базе ён ведае ўсё да драбніц і можа падмяніць, пры патрэбнасці, любога. Пры гэтым калектыў яго паважае – за разуменне, падтрымку, надзейнасць, дабрыню.

– Асноўнае, чым мы займаемся, – выпуск асфальтабетону для пакрыцця дарог. Сёлета ўжо выпусцілі 26,5 тысячы тон – для патрэб раёна гэтага дастаткова, – працягвае прафесіянал. – Таксама перапрацоўваем пясчана-гравійную сумесь: адгружаем па заказах. Людзі набываюць: попыт ёсць і на асфальтабетон, і на пясок. Два гады таму ўстанавілі РБУ-10 для выпуску бардзюраў, паколькі наша дарожная служба займаецца іх устаноўкай.

З пачаткам сезона ў нас пачынаецца паверхневая апрацоўка дарог: мыем шчэбень, захоўваем з дабаўленнем спецыяльнай эмульсіі, загружаем у машыны і пасыпаем асфальт, чым умацоўваем дарожнае палатно. Маем два кар’еры – у Бомбалах і ў Крыніцы: там нарыхтоўваем пясок. Гравійны шчэбень б’ём самі драбілкамі, а для паверхневай апрацоўкі – закупляем у Мікашэвічах: дастаўляем праз чыгунку ў Багданаве, дзе маем павышаную базу.

Ад сваёй работы атрымліваю радасць – цэлы дзень на свежым паветры, наўкола цудоўная прырода. Задавальняе і заработная плата. Важна і тое, што кіраўніцтва заўважае і ацэньвае нашу працу – гэта добры стымул. Напярэдадні прафесійнага свята жадаю нашаму вялікаму калектыву атрымліваць толькі станоўчыя водгукі ад сваёй работы, мець моцнае здароўе, разуменне і падтрымку ў сям’і, жыць у радасці, шчасці пад мірным блакітным небам.

На сёння займаемся нарыхтоўкай пясчана-салянай сумесі на апрацоўку дарог у зімовы перыяд. Пасля яе развозім на тры дарожна-рамонтныя ўчасткі, што ў Ракаве, Івянцы і Вішневе, якую адтуль пасля рассыпаюць па мясцовасці. Таксама ў зімовы перыяд праводзім рамонт усяго абсталявання, каб у летні перыяд працаваць без збояў.

На асфальтабетоннай базе ў Крыніцы працуюць дзесяць чалавек: драбільшчыкі, грахатоўшчык, электрык, зваршчык, аператар па выпуску асфальтабетоннай сумесі. Ігар Махіна адзначае, што калектыў зладжаны і дружны – як уладкуюцца, так і працуюць стабільна.

valozhin.by

29 кастрычніка адзначаецца Дзень аўтамабіліста і дарожніка

На сёлетніх раённых “Дажынках”, якія нядаўна прайшлі ў Ракаве, начальнік філіяла КУП “Мінскаблдарбуд”-“ДРБУ № 167” Дзмітрый Князеў быў узнагароджаны Ганаровай граматай райвыканкама. І нездарма: рыхтуючы аграгарадок да галоўнага свята хлебаробаў, прадпрыемства праклала 4,4 кіламетра асфальтавага пакрыцця. Станоўчыя пераўтварэнні ацанілі не толькі вадзіцелі – нават простым вокам бачна, што работа зроблена на “пяцёрачку”. Такую ж высокую адзнаку атрымалі нашы дарожнікі і летась за падрыхтоўку Стоўбцаў да абласных “Дажынак”.

У верасні споўнілася 24 гады, як Дзмітрый Віктаравіч прыйшоў у калектыў валожынскіх дарожнікаў. Пачынаў майстрам, з цягам часу даслужыўся да пасады галоўнага інжынера. Ужо два гады годна спраўляецца з пасадай кіраўніка.

– Пачну з галоўнага: што адчувалі, калі стаялі на сцэне побач з пераможцамі жніва?

– Ну, канешне ж, гонар, але не за сябе, а за калектыў, што не падвялі, і ўсё тое, што мясцовая ўлада прасіла і прафінансавала, зрабілі. А калі адзначылі – значыць, мы не проста справіліся з пастаўленай задачай, а выканалі яе на “выдатна”.

Ёсць у нашай прафесіі асаблівасці, якія звычайнаму чалавеку нябачны. Адна справа – класці новы асфальт там, дзе ён ужо ляжаў, зусім іншая – пачынаць з нуля. Гэта ж цэлая тэхналогія: устройства інжынерных сетак, земпалатна, заснавання, асфальтабетоннага пакрыцця. Добра, як усё ідзе гладка. А надараюцца ж і непрадбачаныя сітуацыі. Для нас гэта як замыленае вока – звычайная работа. Тым жа, хто ўліваецца ў калектыў, першыя паўгода трэба ўнікаць у спецыфіку.

– Можна сказаць, экзамен вытрымалі. Аднак наперадзе – яшчэ большыя аб’ёмы работ: на наступны год Валожын прымае хлебаробскую эліту Міншчыны.

– Рыхтавацца пачалі ўжо сёлета. Госці ж будуць ехаць з розных кірункаў. У Івянцы ўжо прывялі ў парадак вуліцы Стаўбцоўскую, Дзяржынскую, Заслонава – гэта каля трох кіламетраў дарог. Цяпер перайшлі на райцэнтр, каб асвоіць сродкі, якія, дарэчы, вобласць выдаткоўвала ўжо тройчы. Мы павінны заасфальтаваць чатыры вуліцы: Чапаева, Беларускую, Садовую і частку Савецкай. На наступны год таксама давядзецца папацець: у планах – па максімуме заасфальваць горад – не толькі там, дзе аварыйныя ўчасткі асфальтабетону, але, па магчымасці, і дзе гравійнае пакрыццё.

– Дзмітрый Віктаравіч, Вы ж даўно ўжо працуеце, ці прыпомніце, каб былі такія маштабныя ўкладанні ў добраўпарадкаванне дарог у Валожыне?

– Каб такіх аб’ёмаў – напэўна, не было ўвогуле. Можа, калі аграгарадкі будаваліся, і тое фінансаванне можна супаставіць толькі з гэтым годам. Налета плануецца ў разы больш.

– Пагодзіцеся, што толькі ўжо дзякуючы дарогам наш горад істотна пераўтворыцца ў лепшы бок?

– Дык ён ужо змяніўся. Узяць тую ж вуліцу Беларускую – я жыву там, і бацькі напрыканцы вуліцы: праехаць жа было складана. Ці ўзяць тую вуліцу імя М. Горкага, дзе райбальніца: не самы лепшы ўчастак быў. Ці каля гімназіі: частку работ мы зрабілі, далей па вуліцы 50 гадоў Кастрычніка будзе мяняцца водаправод, у наступным годзе пакладзём асфальт.

У наш складаны час неабходна знаходзіць фінансаванне. Калектыў немалы – на сёння 119 чалавек, акрамя асноўнай вытворчасці ёсць тры дарожна-рамонтныя пункты, асфальтабетонная база. Кожнага трэба забяспечыць работай – каб чалавек мог працаваць і годна зарабляць. Таму дзень плануеш не з ранку, а з учарашняга вечара: штосьці не атрымліваецца, дзесьці збой. І вось гэта ўсё пастаянна круціцца.

– Калі так многа работы, гэта радасць для дарожнікаў, ці, наадварот, клопатаў шмат?

– Гэта вельмі добрая падмога. Бо вобласць выдаткоўвае толькі палову фінансавання па дарожнай праграме, яшчэ палову, каб выканаць усе паказчыкі бізнес-плана, і каб у людзей была годная зарплата, мы павінны шукаць праз прамыя дагаворы. Вось, напрыклад, летась у раёне было мала работы, і нам даводзілася ездзіць у Фаніпаль, Стоўбцы, Жодзіна. А гэта затраты на транспарт, камандзіровачныя расходы. Тут і прыбытак зусім іншы, і эканоміка.

Да таго ж яшчэ не так даўно мы займаліся толькі асабліва сваёй галіной – дарожнай. А цяпер праводзім каналізацыю, водаправод. Вось і зараз у Аколіцы пад Мінскам, дзе ўзводзіцца арэнднае жыллё па Прэзідэнцкай праграме, водаправод вядзе наша ДРБУ № 167. Каб гадоў 8-10 назад пра такое хто сказаў – не паверылі б.

– Можна сказаць, што дарожныя работнікі сталі спецыялістамі шырокага профілю?

– Ну наш жа аўтавакзал пабудавалі – і нам не сорамна за яго.

– А як Вы ўвогуле выбралі гэту прафесію?

– Успамінаецца 1991 год. Скончыў школу. Збіраюся паступаць у радыётэхнічны інстытут. Бацька прынёс дадому газету – не памятаю якую, але трапіўся на вочы артыкул, дзе было напісана, якія ў будучым самыя перспектыўныя прафесіі. Асаблівая ўвага была звернута на дарожніка. Вось так патрапіў на факультэт дарожнага будаўніцтва Беларускай дзяржаўнай політэхнічнай акадэміі на спецыяльнасць будаўніцтва аўтамабільных дарог і аэрадромаў. Пасля заканчэння была армія. А далей прыйшоў на працу ў наша ДРБУ № 167.

– Калі вучыліся, штосьці новае для сябе адкрывалі?

– Безумоўна. На трэцім курсе пайшла спецыялізацыя. Стала цікава і пазнавальна.

Хаця, здавалася б, дарожная служба павінна займацца дарогамі. Вось калі ўзяць наш бюджэт, скажу, што асфальтабетоннае пакрыццё – большая палова фінансавання. Але і без прамых дагавораў на ўстройванне інжынерных сетак, пешаходных дарожак і іншае не абысціся.

– Як валожынскаму чалавеку, адказнасць вялікая – працаваць на роднай зямлі?

– Бясспрэчна, знаёмых жа шмат. І калі ідзеш, а за спінай чуеш нараканні на дарожнікаў, няёмка сябе адчуваеш. Ёсць жа яшчэ сваякі, якія могуць і “добра” выказацца. Таму адказнасць падвоеная.

– Думалі калі-небудзь, што, прыйшоўшы сюды, вырасціце да кіраўніка?

– Скажу шчыра – ніколі. Так склаліся абставіны.

– Дык кожны ж чалавек ставіць перад сабой планку: як кажуць, дрэнны той радавы, які не марыць стаць генералам?

– У час майго прыходу кіраваў Мікалай Уладзіміравіч Хвядчэня – чалавек-глыба: ён і сам знешне “вялікі”, і здаваўся такім непарушным, што, думалася, ён тут назаўсёды. Сёння вельмі ўдзячны яму за прафесійнае стаўленне: памятаю, як прыехаў на вытворчую практыку, а ён накіраваў мяне з шуфлем на ўкладку асфальту. У душы нават пакрыўдзіўся – я ж не рабочы, вучуся ў ВНУ. Зараз жа разумею: толькі ведаючы работу з самых нізоў, можна стаць прафесіяналам.

– Што асабіста для Вас стала складаным, калі ўзначалілі ДРБУ № 167? Людзей жа ведалі, справу – таксама. Ці праўду кажуць, што ў гэтым крэсле ўсё зусім інакш?

– Адказнасць вялікая. Да таго ж, калі прыходзіць новы кіраўнік, людзі на нешта новае разлічваюць. І калі такога не адбываецца, ім здаецца, што топчамся на месцы.

– Змяніліся Вашы адносіны да падначаленых? Як будуеце работу з калектывам: Вы – строгі, патрабавальны кіраўнік, ці, наадварот, – лаяльны, разумеючы?

– Тут трэба тонка падыходзіць да кожнага пытання, бо праявіш лаяльнасць, чалавек адчуе слабінку. Таму дзесьці даводзіцца і голас павысіць, дзесьці пераправерыць, як выканана заданне. Але ў большасці выпадкаў дастаткова простай размовы на планёрцы – спецыялісты ж у нас усе са стажам, вопытныя, работу сваю ведаюць ад “А” да “Я”.

– Адрабіўшы больш за два дзясяткі гадоў, можаце сказаць, што ў маладосці не памыліліся з выбарам – гэта Ваша прафесія?

– А я нічога іншага не ўмею – таму, напэўна, правільна збочыў і памяняў шлях. А калі даверылі кіраваць – значыць, чамусьці навучыўся і разбіраюся ў гэтым.

– Зусім нядаўна прадпрыемства адзначыла сваё 60-годдзе. Чаго б яшчэ хацелася? На Ваш погляд, што самае важнае?

– Лічу, тут усё ў сукупнасці: самае важнае і ў жыцці, і ў дарожнай галіне – каб спакойна рабілася, усё добра складвалася, як з фінансаваннем, так і з матэрыяламі, з калектывам, бо ёсць прафесіяналы – і яны хочуць расці. Спецыялістаў маладых хочацца пабольш: за апошнія два гады прыйшлі два выпускнікі, але пайшлі ў армію. Заўважу: уліліся ў калектыў – у нас практыку праходзілі, працавалі добра – нават я, закончыўшы інстытут, валодаў меншымі ведамі, чым яны. Таму хочацца новага струменю.

За дзевяць месяцаў 2023 года ДРБУ № 167 перавыканала заданне па ўсіх асноўных паказчыках. Агульны аб’ём работ уласнымі сіламі з рэалізацыяй дасягнуў 8282 тысяч рублёў, ці 139,4 працэнта да адпаведнага ўзроўню мінулага года.

Вытворчасць працы вырасла на 36,9 працэнта і склала 74,6 тысячы рублёў на аднаго работніка. Амаль у шэсць разоў павялічыліся інвестыцыі ў асноўны капітал і склалі 141 тысячу рублёў. Прыбытак ад асноўнай дзейнасці – 730 тысяч, рэнтабельнасць – 11,5 працэнта. Тэмп росту зарплаты – 127 працэнтаў.

Тэмп росту выручкі ад рэалізацыі прадукцыі за восем месяцаў бягучага года склаў 139,2 працэнта. Па гэтым паказчыку нашы дарожнікі займаюць восьмае месца сярод роднасных арганізацый Мінскай вобласці. А вось па рэнтабельнасці і прыбытку – шостае.

Ужо тры гады праходзіць практыку Аляксей Сцяпко – сын нашага прараба Сяргея Вікенцьевіча Сцяпко. Ён вучыцца на чацвёртым курсе політэхнічнага ўніверсітэта на факультэце будаўніцтва аўтамабільных дарог. Вось глядзіш на іх: бацька – спецыяліст са стажам: акрамя прараба асфальтабетоннай базы, з лінейных работнікаў ён у нас толькі адзін прараб. Сын – маладая кроў, няўрымслівы, спрытны, дапытлівы, хоча шмат даведацца: як геадэзічныя работы праводзяцца, як меткі ставяцца, плюс як за якасцю прасачыць. Не цураецца ў рукі лапату ўзяць – ідзе на асфальтаўкладку, выконвае іншыя работы, хоць гэта і не яго абавязкі. Вось за такімі – будучыня.

– Што б пажадалі ўсім, хто працуе ў дарожнай галіне?

– Мірнага неба на зямлі, здароўя асабістага і родным людзям. Каб усё ладзілася ў сям’і і на працы: на работу ішлі з настроем, а з работы дадому прыходзілі задаволеныя. Ну і, безумоўна, усіх даброт: простага чалавечага шчасця, годнага заробку, добрага надвор’я, быць дружнымі і старацца разумець адзін аднаго.

valozhin.by

26 октября центре по обслуживанию бюджетных организаций прошел республиканский профсоюзный правовой прием граждан. Во время его все желающие смогли получить бесплатную консультацию по вопросам, связанным с защитой трудовых и социально-экономических прав и интересов, а также по иным вопросам.

Прием провела правовой инспектор Минской областной организации Белорусского профсоюза работников государственных и других учреждений Виктория Королева. В приеме приняла участие и председатель районного объединения профсоюзов Снежана Нахай.

В рамках этого дня правовой инспектор встретилась с работниками центра и довела до их сведения изменения в трудовом кодексе, которые вступят в силу с 1 января будущего года.

valozhin.by

Поздравить коллектив главной дорожной организации района с Днём автомобилиста и дорожника приехал заместитель председателя райисполкома по строительству Владислав Шупенько.

– Хочу пожелать вам плодотворной работы и сотрудничества, – отметил Владислав Станиславович.

– Перед нами стоят очень большие задачи – впереди областные «Дожинки-2024». Поэтому мы рассчитываем на вас и очень надеемся. С праздником вас и спасибо за работу.

Почетной грамотой райисполкома награждены тракторист Сергей Аксёнов и водитель автомобиля Александр Ботян. Благодарность председателя райисполкома объявлена трактористам Александру Соколовскому и Анатолию Кулаку.

Ко Дню автомобилиста и дорожника самое важное звание в своей отрасли – “Ганаровы  дарожнік” II степени – присвоено прорабу асфальтобетонной базы «Криница» Игорю Махина.

Почетную грамоту «Миноблавтотранса» получила инженер по качеству Тамара Загорская.

Почетной грамотой «Минскоблдорстроя» отмечена работа водителя автомобиля Николая Махина, дорожного рабочего Сергея Барковского, начальника отдела бухгалтерского учета и анализа Татьяны Головачёвой, электрогазосварщика Вячеслава Видуса. Благодарность областного руководителя объявлена помощнику машиниста смесителя асфальтобетона Владимиру Бручковскому, водителям автомобиля Станиславу Банцаревичу и Сергею Неверовичу, дорожным рабочим Сергею Щуку и Сергею Лукашевичу, машинисту катка Сергею Реуту.

От Воложинской районной организации РОО «Белая Русь» подарки получили инженер по качеству Тамара Загорская и инженер производственно-планового отдела Екатерина Найдён.

Лидер профсоюзной первичной организации предприятия Татьяна Редько вручила коллективу асфальтобетонной базы «Крыница» микроволновую печь.

valozhin.by

В районном центре культуры прошел открытый интеллектуальный турнир «Что? Где? Когда?».

Организатор турнира — отдел идеологической работы, культуры и по делам молодёжи.

Участие в турнире приняли восемь команд учреждений и организаций города: Воложинский сельскохозяйственный колледж, центр гигиены и эпидемиологии, районное объединение профсоюзов, средняя школа №1 г. Воложина, управление по образованию, спорту и туризму райисполкома, Воложинский лесхоз, райисполком, центральная районная больница.

Знатоки сразились в трех интеллектуальных турах. Результаты турнира зависели не только от знаний, но и от того, насколько слаженно и четко участники команд запоминали задание и записывали ответ.

По результатам игры 3 — е место у центральной районной больницы, на втором — команда районного объединения профсоюзов. 1-е место разделили между собой, набрав равное колличесвто баллов, команды средней школы №1 г. Воложина и райисполкома. Победители турнира получили дипломы и сертификаты.

valozhin.by

В Беларуси проходит единый консультационный день по вопросам предпринимательства. Об этом сообщили БЕЛТА в пресс-службе Министерства экономики.

Сегодня с 10.00 до 16.00 субъекты инфраструктуры поддержки малого и среднего предпринимательства во всех регионах страны в рамках Белорусской недели предпринимательства проводят единый консультационный день.

"Для бизнеса, особенно начинающего, это отличная возможность получить компетентные советы по всем волнующим вопросам из первых уст от более опытных коллег", - отметили в пресс-службе.

Подробная контактная информация размещена на сайте Минэкономики.

belta.by

Список лиц, ответственных за проведение "Единого консультационного дня" в рамках Белорусской недели предпринимательства

Информация о созданных официальных аккаунтах Министерства жилищно-коммунального хозяйства в социальной сети:

Instagram(https://instagram.com/mjkx_by);

Telegram-канал МЖКХ (https://t.me/mjkx_by).

Информация о созданных официальных аккаунтах Министерства жилищно-коммунального хозяйства в социальной сети:

Instagram(https://instagram.com/mjkx_by);

Telegram-канал МЖКХ (https://t.me/mjkx_by).

- Хоць жыццё склалася так, што няма ў мяне дзяцей, - гаворыць Ганна Аляксееўна, - але дзякуючы маім суседзям Пабялусцікавым і сацыяльнаму работніку Святлане Сіняк я не адчуваю сябе адзінокай, і вельмі ўдзячная ім за штодзённую дабрыню, клопат і ўвагу, удзячна ўсім, хто мяне памятае.

Вот такие  добрые слова из уст  Анны Дюк услышали  председатель совета районной организации ветеранов Анатолий Зябко, председатель районного совета профсоюзов Марина Ковзунович и председатель профсоюзной организации ОАО «Погостский» Кристина Поддубская. Гости приехали поздравить Анну Алексеевну с достойным юбилеем — 85-летием со дня рождения.

Выросшая в крестьянской семье, Анна Алексеевна и сама 42 года проработала в колхозе «Ленинские дни» — сначала дояркой, затем заведующей молочнотоварной фермой, экономистом. За добросовестный труд и высокие показатели по надою молока в 1982 году А.А.Дюк награждена орденом Дружбы народов, медалью «Ветеран труда».

С благодарностью пожелаем и мы заслуженному ветерану труда здоровья и добрых друзей рядом.

Источник: minsk-region.gov.by