12 сакавіка ў Доме літаратара ў Мінску пройдзе творчы вечар пад назвай “Светам правіць каханне” нашага земляка, ураджэнца аграгарадка Ракаў Юрыя Іосіфавіча МІХОНСКАГА. Валожынцам ён больш вядомы як колішні старшыня суда нашага раёна, які адпрацаваў
тут 16 гадоў. І вось адкрываецца новая, зусім далёкая і, можна сказаць, супрацьлеглая старонка ў біяграфіі граматнага спецыяліста ў галіне закона і права – паэтычная.
На рахунку творцы – тры выдадзеныя кнігі: паэма “Ракаўская крынічка”, вершаваныя творы “Паляванне ў Налібоцкай пушчы”, летась выйшаў у друк зборнік казак, якія аўтар прысвяціў сваім унучкам Міраславе і Валерыі. Некаторыя з вершаў пакладзены на музыку і ўвайшлі ў песенны дыск.
Бліжэй пазнаёміўшыся з творамі Ю. І. Міхонскага, зразумела, што ў іх закладзены вельмі глыбокі сэнс: каб так напісаць, усё трэба прапусціць праз сябе, перажыць і пераасэнсаваць. Аўтар, нягледзячы на пасады, памятае пра свае карані, з цеплынёй і павагай ставіцца да маленькай радзімы, бацькоўскай хаты, матулі і ўвогуле землякоў, валодае добрым пачуццём гумару.
Пра дзяцінства і юнацтва, станаўленне асобы і творцы – наш сённяшні аповед.
– Нарадзіўся ў Ракаве, у сям’і рабочых. Дзяцінства памятаю слаба, але было цяжка, бо сям’я жыла вельмі бедна. Калі мне споўнілася тры гады, памёр бацька, і на руках матулі засталіся трое хлопцаў: 3, 5 і 7 гадоў. На той час яна нідзе не працавала – брала нейкія заказы і шыла на даму. Так і жылі.
Улічваючы цяжкае матэрыяльнае становішча, вучыцца сярэдняга брата і мяне накіравалі ў Валожынскую школу-інтэрнат, дзе мы і атрымалі сярэднюю адукацыю. Гэта былі незабыўныя гады, якія застаўлялі нас, выхаванцаў, станавіцца больш дарослымі за сваіх аднагодкаў з іншых школ. Мы ўмелі сябраваць і даражылі сяброўствам, не спазналі, што такое здрада, пры гэтым з пачатковых класаў вучыліся пастаяць за сябе, шукаць сваё месца ў жыцці, не баяцца цяжкасцей і ўмець іх пераадольваць. Мы не на словах ведалі, што такое вернасць, прыстойнасць, калектывізм, калі нават кавалачак хлеба дзяліўся на ўсіх пароўну.
Настаўнікі часта замянялі бацькоў, укладалі ў нас свае сэрцы і душы. Заўсёды з цеплынёй успамінаю і буду ўдзячны да апошніх дзён Лідзіі Іосіфаўне Сівай, Алене Іванаўне Трапашка, Любові Аляксандраўне Сабіла, Уладзіміру Іванавічу Патапенкаву і асабліва Святлане Саламонаўне Бушланавай, якая была і матуляй, і сябрам, і надзейным таварышам. Яе ўсмешка трапляла прама ў сэрца і асвятлала наша жыццё. Да гэтай пары, калі бываю ў Валожыне, стараюся яе наведаць, расказаць пра сябе, падзяліцца ўспамінамі і адчуць цеплыню, якая зыходзіць ад яе. У такія моманты душа напаўняецца дабрынёй і пяшчотай. Разважаючы з пазіцыі пражытых гадоў, усведамляеш, што менавіта такія настаўнікі, як Святлана Саламонаўна, павінны працаваць з дзецьмі і перадаваць ім усё лепшае і светлае, прывіваць любоў да людзей, блізкага, да сваёй Радзімы. Бо менавіта дзякуючы ёй я і хацеў стаць на варце закону, прыстойнасці і сумленнасці.
Паступіць на юрыдычны факультэт Белдзяржуніверсітэта з першага разу не ўдалося – не прайшоў па конкурсе. Прапанавалі пайсці на філалагічны, але вырашыў ад пастаўленай мэты не адступаць. І, адслужыўшы ў арміі, усё-такі здзейсніў жаданае. Студэнтам шмат пісаў, удзельнічаў у мастацкай самадзейнасці, актыўна займаўся спортам, кожны год працаваў у студэнцкіх атрадах у Расіі, Казахстане.
Вытворчую практыку праходзіў у пракуратуры і судзе Валожынскага раёна, дзе пазнаёміўся з харошымі юрыстамі і добрымі людзьмі – Аляксандрам Мікалаевічам Стэльмашэнкам, Пятром Рыгоравічам Мішыным, Вячаславам Вячаслававічам Ваньковічам, з якімі ў далейшым завязаліся сяброўскія адносіны.
У маі 1985 года быў абраны суддзёй Валожынскага раёна – на той час суддзі не назначаліся, а выбіраліся народам, адсюль і пасада – народны суддзя. Шмат было розных крымінальных спраў, грамадзянскіх спрэчак, шлюбаразводных працэсаў, але заўсёды прымаў рашэнні так, як таго патрабаваў закон і падказвала сумленне. Усе прадастаўленыя суду доказы даследаваліся не толькі з пункту гледжання адноснасці, дапушчальнасці, дакладнасці, а з пункту гледжання дастатковасці для прыняцця таго ці іншага рашэння.
Усяго на Валожыншчыне на пасадах суддзі, а пасля старшыні суда адпрацаваў больш за 16 гадоў. Гэта былі самыя яркія і плённыя гады жыцця, якія выхоўвалі і ўмацоўвалі маю веру ў справядлівасць, законнасць, у правільнасць абранай прафесіі. Тым больш, што ствараўся і працаваў калектыў прафесіяналаў, сярод якіх суддзі Анатолій Васільевіч Зянько, Алена Уладзіміраўна Хаткевіч, Таццяна Сяргееўна Несцярэўская, сакратар судовых пасяджэнняў Данута Уладзіміраўна Пашкоўская, супрацоўнікі канцылярыі Леаніда Францаўна Юша, Ірына Фёдараўна Карнаух, судовыя выканаўцы Святлана Фамінічна Рыснік, Жанна Леанідаўна Жыліч, Людміла Генадзьеўна Свечкапалава. Яны добрасумленна ставіліся да выканання сваіх абавязкаў, таму працавалася з імі лёгка і надзейна.
У 2002 годзе прызначылі суддзёй крымінальнай калегіі Мінскага гарадскога суда, які з’яўляўся судом другой інстанцыі і дзе правяраліся законнасць і абгрунтаванасць прысудаў першай інстанцыі. Давялося асвойваць азы суда касацыйнай і нагляднай інстанцыі, па-новаму вучыцца пісаць працэсуальныя дакументы. Таксама разглядаў па першай інстанцыі крымінальныя справы за здзяйсненне асабліва цяжкіх злачынстваў, за якія прадугледжваліся пажыццёвае зняволенне ці смяротнае пакаранне.
Працуючы ў гарадскім судзе, напісаў гімн крымінальнай калегіі Мінскага гарадскога суда, які выконваецца на святы.
Праз пяць гадоў па загадзе Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь узначаліў самы буйны суд у краіне – у Фрунзенскім раёне сталіцы, насельніцтва якога складала больш за 450000 чалавек.
У вольны ад работы час займаюся даследаваннем гісторыі роднага краю, малой радзімы, складаю вершы, многія з якіх пакладзены на песні, пішу паэмы, дзіцячыя казкі. Выпусціў дыск сваіх песень, рыхтуецца да выхаду новы. З’яўляюся аўтарам кніг: “Ракаўская крынічка” – аб гісторыі з’яўлення ў Ракаве іконы Божай Маці і крынічкі з жыватворнай вадой, дзякуючы якой вылечылася сляпая княгіня і была пабудавана мясцовая царква; “Паляванне ў Налібоцкай пушчы” – зборнік вершаў, сярод якіх ёсць гімн паляўнічых: яго выконваюць пры адкрыцці і закрыцці палявання, аб паляванні ў Пяршайскім лясніцтве, дзе героямі з’яўляюцца нашы землякі, тут жа змешчана казка, чаму ліса з зайцам не сябруюць.
Жанаты, маю дваіх дзяцей. Дачка Алеся скончыла юрыдычны факультэт Белдзяржуніверсітэта і пайшла па маіх сцежках – працуе старшым памочнікам пракурора Савецкага раёна г. Мінска. Падарыла дзвюх унучак – Міраславу і Валерыю. Сын атрымаў такую ж вышэйшую адукацыю, але кірунак дзейнасці выбраў іншы: узначальвае аддзел продажу камерцыйных аўтамабіляў Volkswagen у сталіцы.
Я люблю свой Ракаў родны,
Бо радзіўся тут і рос,
Ён найлепшы – кожны згодны,
Да яго душой прырос.
Разам кожную хвіліну –
З ім з’яднаны назаўжды,
Сваю вольную часіну
Тут праводжу я заўжды.
І за рэчкаю, на “валах”
Я знаходжу свой пакой
І ляжу ў сочных травах,
Дзе любуюся ракой.
Тут плыве яна павольна,
Воды ў возера нясе,
Як тут дыхаецца вольна –
Іслач тут ва ўсёй красе.
Ну а возера – бы цуда:
Гладзь вады здалёк блішчыць,
З берагоў смяецца вуда,
Ды й асока там трашчыць.
Востраў – месца для спаткання,
Ён у возеры ляжыць,
Шмат хто там спазнаў каханне
І пачаў іначай жыць.
Ракаў – любая старонка,
Прыгажэйшы на ўвесь свет,
Хай гучаць тут песні звонка,
Ты не ведай толькі бед.
У праменях ты купайся
Кожны дзень і кожны час
І ніколі не здавайся,
Бо радзіма тут для нас.
Что такое семья?
Что такое семья?
Это ты, это я,
Это смех детворы
От зори до зори,
Это разума мир,
Это душ поводырь,
Это крепость моя,
Где живет вся семья.
Это будней поток,
Это счастья глоток,
Это мир для друзей,
С кем всегда веселей.
Это вечно весна,
Это ночи без сна,
Это наша любовь,
Разогревшая кровь.
Это душ теплота,
Это слов простота,
Это мир доброты,
Где есть я, где есть ты.
Это просто мечты,
Это утром цветы,
Это кофе в постель,
Что для нас колыбель.
Это радостей свет,
Это солнца привет,
Это сказочный сон,
Каждый где так влюблен.
Это сердца покой,
Это берег родной,
Это пристань моя,
Это все есть СЕМЬЯ.
