Воложинский районный
исполнительный комитет

21.09.2023года в рамках проведения Единого дня безопасности в нашем детском саду проведена эвакуация  по отработке навыков действий в чрезвычайных ситуациях (на случай возникновения пожара) среди сотрудников и воспитанников.

В течении дня с педагогическими работниками были проведены беседы и организован просмотр обучающих видеороликов на различные темы: "Правила пользования огнетушителем", “Первая помощи. Энциклопедия безопасности” и др.

Педагоги с воспитанниками провели тематическое занятие по безопасности жизнедеятельности: "Тайна волшебного пламени", формировали представления о безопасности жизнедеятельности через игровую деятельность: "Поле безопасности", "Безопасные правила". 

raduga.volozhin-edu.gov.by

Калонка паэта, празаіка, намесніка дырэктара выдавецтва «Мастацкая літаратура» – галоўнага рэдактара часопіса «Полымя», лаўрэата спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у галіне «Мастацкая літаратура», лаўрэата Нацыянальнай літаратурнай прэміі, нашага земляка Віктара Шніпа.

15 верасня ў нашай краіне шырока адзначалася свята – Дзень бібліятэк Беларусі, якое было ўстаноўлена ў 2001 годзе Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь. Дата тады была выбрана невыпадкова. Менавіта ў гэты дзень 96 гадоў таму адкрылася Нацыянальная бібліятэка Беларусі. Гэта самае буйное кнігасховішча краіны, бібліятэчны фонд якога налічвае каля 10 мільёнаў адзінак. Ініцыятарам свята ў той час выступіла Беларуская бібліятэчная асацыяцыя. Сёння бібліятэкі – гэта шматфункцыянальныя ўстановы, якія паспяхова выконваюць інфармацыйную, сацыякультурную, адукацыйную, камунікатыўную функцыі.

Пачатак 70-х гадоў мінулага стагоддзя. У маёй хатняй бібліятэцы ў Пугачах, акрамя школьных падручнікаў, усяго толькі дзве мастацкія кніжкі – «Палескія рабінзоны» Янкі Маўра і «Мы з Санькам у тыле ворага» Івана Сяркова. «Рабінзонаў» выменяў у суседа за бацькаў сцізорык, а кніжку пра Саньку купіла ў Гарадку мама. І я марыў пра бібліятэку, як у калгасным клубе. І тут на табе – прыходзіць мама і кажа: «Наш прадсядацель з’язджае і нам аддае газавую пліту, этажэрку і кучу кніжак…» І цэлых паўдня я насіў дахаты тыя кніжкі, не ўчытваючыся ў іх назвы. На этажэрку ўсе не ўлезлі. Астатнія занёс на гарышча. І вось стаў чытаць. Ніводнай мастацкай – адны матэрыялы партыйных з’ездаў, пленумаў і г. д. Ды ўсё ж бярог я тыя таміны і гартаў іх, спадзеючыся натрапіць на тое, пра што марылася.

Мне хацелася мець сваю бібліятэку. І я пачаў паціху выкупляць у сяброў кніжкі. Аднак мая бібліятэка збіралася вельмі марудна. І тут мой аднакласнік Сашка параіў украсці з калгаснай бібліятэкі пару кніжак, якія мне найбольш хочацца мець. А ў мяне на той час не было ніводнай кніжкі вершаў. І пайшоў я з Сашкам на злачынства. Пакуль мой сябар размаўляў з бібліятэкаркай, я ўзяў з паліцы зборнік вершаў Міхася Чарота і схаваў за пазуху. На большае не адважыўся…

У канцы 70-х калгасную бібліятэку з клуба перавезлі да Вярбіцкай, якая жыла адна ў вялікай хаце. Прыязджаючы з Мінска, я забягаў у гэту бібліятэку. Бібліятэкарка, жанчына адукаваная, ведала ўсё, што ёсць у яе гаспадарцы, і спецыяльна да майго прыходу падбірала выданні, якія могуць мяне зацікавіць. Усё ў бібліятэцы было добра летам, а восенню пацякла страха, і кніжкі намоклі. І сумна было глядзець на гэта багацце, якое не ўсім патрэбна…

Заходзячы ў вёсцы ў хаты сяброў, я шукаў месцы, дзе могуць быць кніжкі. Але часцей за ўсё, акрамя газет, у хаце не было чаго чытаць. Людзям было не да кніжак. І ўсё ж былі дзівакі (чамусьці іх называлі дурнямі) і ў нашай вёсцы, якія, нават пасучы кароў, бралі з сабой кніжку…

Мой дзядзька Славік, набадзяўшыся па свеце, вярнуўся на нейкі час у Пугачы да бацькоў. Сышліся суседзі, каб паглядзець, якога гэта ён багацця навёз цэлую машыну. І калі ўбачылі, што выгружаюцца кніжкі, пасмяяліся і разышліся. Адзін я быў задаволены – дзядзька дазволіў мне тое-сёе выбраць сабе. Сярод некалькіх была кніжка пра Гулівера. Я і сёння памятаю тыя ілюстрацыі, што ў ёй былі надрукаваны.

Прыехаўшы ў Мінск і не маючы на кніжкі грошай, я хадзіў па кнігарнях і там іх чытаў. Асабліва добра атрымлівалася з паэзіяй. У гарадскую бібліятэку запісацца мне ў галаву не прыходзіла. Аднак у мяне былі сябры, якія мелі цудоўныя хатнія бібліятэкі і якія не шкадавалі даць пачытаць кніжку.

Адзін з маіх сяброў, закончыўшы філфак, нейкі час напачатку 90-х працаваў вясковым бібліятэкарам. Можа б, і сёння працаваў, калі б не было сям’і, якую трэба карміць. А чытачоў у яго было мала – амаль адны школьнікі, і то ў час вучобы. Аднак не шкадуе, што быў бібліятэкарам, бо начытаўся, як прафесар.

У 1999 годзе на сваёй юбілейнай вечарыне лаўрэат літаратурнай прэміі імя Якуба Коласа Максім Лужанін з вышыні сваіх 90 гадоў сказаў: “На пачатку стагоддзя ў нашых бібліятэках беларускіх кніжак можна было пералічыць на пальцах. Цяпер у нас ёсць свае слоўнікі, энцыклапедыі – усё, што трэба, каб беларусы адчувалі сябе нацыяй, таму Беларусь была, ёсць і будзе!”

І сапраўды на сённяшні дзень у нас у бібліятэках ёсць усё, што душа пажадае, бо бібліятэка – гэта скарбніца, дзе захоўваюцца залатыя Словы нашай нацыі.

Бібліятэка – гэта наш Рым, у які ў кожнага з нас павінна быць свая дарога.
Бібліятэка – гэта адзін з вялікіх кітоў, на якім трымаецца наша адукацыя.
Бібліятэка – гэта мара кожнага дзіцяці, якое навучылася чытаць.
Бібліятэка – гэта цэнтр сусвету беларускага Слова.
Бібліятэка – гэта сонца ў нашых кватэрах, якое ніколі не заходзіць.
Бібліятэка – гэта жывытворная крыніца святла, якая напаўняе нашы душы Верай, Надзеяй і Любоўю.
Бібліятэка – гэта наша мінулае, наш сённяшні дзень і наша будучыня.
Бібліятэка – гэта школа, дзе ты сам вучань і сам настаўнік.
Бібліятэка – гэта наша вечнасць.

І прыходзім мы ў бібліятэку з любоўю і павагай, і бібліятэка прыходзіць у нашы сэрцы з любоўю і павагай.

valozhin.by

Болезни органов дыхания представляют в настоящее время важную медико-социальную проблему. В структуре смертности занимают шестое место, часто ведут к потере трудоспособности и к инвалидности. На их долю приходится более 40% болезней. А с приходом коронавирусной инфекции еще больше. Поэтому профилактика заболеваний органов дыхания так важна для каждого человека.

Не игнорируйте тревожные симптомы. Если после незначительных нагрузок возникают проблемы с дыханием, если кашель не проходит больше месяца, одышка, которая беспокоит на вдохе или на выдохе, наблюдаются мокрота или длительная боль в груди, то необходимо немедленно обратиться за медицинской помощью.

Отказ от курения в первую очередь

80% больных раком легких, гортани, языка, ротоглотки – курильщики со стажем. Очень вредно и пассивное курение, ведь вдыхание никотина и смол от сигарет приводит к повреждению клеток дыхательных путей, сосудов во всем организме некурящих ,но находящихся рядом людей, а тем более детей, Мамы! Папы! Прежде чем взять в рот сигарету подумайте о здоровьи своих деток.
Опасны и электронные сигареты. Входящий в их состав глицирин приводит к сухости слизистых оболочек, а затем ик повреждению вирусами и бактериями; пропиленгликоль разрушает сурфактант альвеол (мельчайших элементов легких) и снижает дыхательную способность легких; диэтиленгликоль (яд-канцероген) приводит к перерождению клеток в раковые.

Флюорографическое обследование

С ее помощью можно выявить туберкулез и другие болезни на ранней стадии, что способствует их быстрому излечению.

Вакцинация пневмококковой вакциной лиц с тяжелыми болезнями сердца, легких, сахарным диабетом.

Мероприятия для повышения иммунитета

• Убрать очаги инфекции в организме – вылечить больные зубы.
• Питание низкокалорийное, богатое белком (рыба, мясо, яйца, фасоль, горох, соя), витаминами и микроэлементами (до 400 грамм овощей и фруктов в день), растительными маслами (рапсовое, подсолнечное, кукурузное). Уменьшать количество углеводной пищи (выпечка, сахар).
• Физическая активность до 30-60 минут в день. Это ходьба, бег, гимнастика, плавание, танцы, подвижные игры на воздухе. Очень полезна дыхательная гимнастика примерно по 5-10 минут в день (вдох – задержка дыхания – медленный выдох – задержка дыхания), улучшает питание сосудов легких и бронхов, быстрее очищает организм от воздействия вредных веществ.
• Самомассаж мочек ушей, стоп, ладоней, подушечек пальцев по 2-3 минуты в день.
• Закаливание.
• Проветривание комнат. Хождение босиком дома и на улице. Сон с открытой форточкой или окном.
• Полоскание носа и горла утром и вечером водой комнатной температуры, а в период подъема ОРИ с добавлением трав (ромашка, календула), морской водой. Контрастный душ. Купание.
• Соблюдение режима дня. Ложиться спать не позднее 23 часов (выработка мелатонина улучшает сон и повышает иммунитет).
• Травяные чаи с шиповником, малиной, калиной, пыреем.
• Жизнь без стрессов и тревоги укрепляет иммунитет – нужно относиться к проблемам как временным неприятностям. Все пройдет. Белая полоса всегда следует за черной.

Живите в мире с природой и собой. Берегите себя. Будьте здоровы и счатливы!

valozhin.by

В Казахстане в городе Алматы прошел 44-й чемпионат мира по армрестлингу, в котором приняли участие более 1000 спортсменов из 52 стран. Республику Беларусь представили 11 армрестлеров, среди них был и уроженец города Воложина Василий Жуковский.

С соревнований международного уровня белорусы привезли 4 золотые медали. Самый титулованный армрестлер в нашей стране, еще в 2013 году ему было присвоено звание «Заслуженный мастер спорта Республики Беларусь», паралимпиец Виктор Братченя завоевал две золотые медали в схватках на правую и левую руки среди спортсменов с ограниченными физическими возможностями.

Мастер спорта Александр Василькевич после серии блестящих поединков на левую руку в весовой категории до 90 кг выиграл золото, на правую – серебро.

Наш земляк, мастер спорта Василий Жуковский выступал в весовой категории выше 100 кг. В финале ему пришлось соревноваться с многократным призером чемпионатов мира, Европы и Кубка мира среди профессионалов, девятнадцатикратным чемпионом Республики Беларусь, шестнадцатикратным чемпионом Кубка Республики Беларусь, абсолютным чемпионом Республики Беларусь, мастером спорта международного класса по армрестлингу Дмитрием Шмыко. В результате упорной борьбы в схватках на левую руку наш земляк получил золотую медаль и первое место на пьедестале.

Василий Васильевич родился и вырос в Воложине, учился в гимназии № 1 райцентра. С детства увлекался спортом, где-то с 9 лет начал заниматься баскетболом в детско-юношеской спортивной школе. Мужчина вспоминает, что у них была замечательная команда. Тренировал их Валерий Иванович Павлов. Это именно он привил нашему герою такие качества характера, как упорство, целеустремленность, самодисциплина и трудолюбие, которые и сегодня помогают добиваться высоких результатов.

После 11-го класса Василий поступил в институт и уже там продолжил заниматься баскетболом. В армрестлинг мужчина пришел после того, как получил травму ноги. Постепенно Василий Жуковский понял, что это его вид спорта. Он, чтобы достичь поставленной цели, упорно тренируется в спортивных залах Минска, где остался жить после окончания высшего учебного заведения. В приоритете у него работа на тренажерах и с гантелями, а также подъем штанги, работа с резиной и др.

Армрестлинг – это вид борьбы на руках, поединок происходит между двумя атлетами на специальном столе.

Первые современные соревнования по этому виду спорта прошли в США в середине шестидесятых годов прошлого века, а уже в 1977 году была создана Всемирная федерация армрестлинга.
Первый официальный чемпионат мира по армрестлингу состоялся в 1979 году в Канаде. Каждый год он проходит в новой стране.

В армрестлинге очень много весовых категорий: отсюда и специфика турнира. Большую часть времени на главной сцене проходят по несколько боев одновременно. Только к моменту полуфиналов/финалов стол остается один.

В армрестлинге схватка может закончиться очень быстро с одного нажима, а может длиться подолгу, в несколько заходов.

Раз 8 армрестлер уже становился чемпионом Республики Беларусь, но как-то все не складывалось поехать на международные соревнования. И вот первое участие в чемпионате мира принесло такую славную победу. С непередаваемым чувством патриотизма к своей стране Василий Васильевич поднимался на высшую ступень пьедестала. К сожалению, сборная команда Республики Беларусь в этом году выступала в нейтральном статусе, поэтому не было флага и не звучал гимн нашей страны.

Вот такой путь от мальчишки, играющего во дворе в баскетбол, до чемпиона мира по армрестлингу прошел наш земляк Василий Жуковский. Поздравляем его с замечательной победой и желаем дальнейших успехов.

valozhin.by

О явных признаках злоупотребления дурманом детьми рассказывает заведующий 18-м наркологическим отделением Республиканского научно-практического центра психического здоровья Сергей Марчук.

Заметить изменения в поведении можно с первых дней:

• тревожным звоночком становится излишняя скрытность чада: он прячет телефон, перестает рассказывать о себе, просит деньги, но не может обосновать траты, или даже ворует наличные. Еще вчера общительный, тинейджер обрывает связи со старыми друзьями и забрасывает хобби. Падает успеваемость.
• дети, испытывающие тягу к дурману, перестают интересоваться собой, переодеваются в закрытую и мешковатую одежду. Даже модники по несколько дней ходят в грязных вещах, не замечая пятен. У таких ребят резко портится настроение: они грубят или, наоборот, впадают в истерику из-за самого невинного замечания.

Есть и явные признаки, проявляющиеся после приема дозы:

• Курильщиков каннабиса выдает запах жженой травы от волос и одежды. Небольшое количество наркотика вызывает излишнюю эмоциональность, переизбыток энергии и многословность.
• Потребителей параметилэфедрона отличает гиперактивность, при этом они не могут сконцентрироваться и довести до конца даже привычное действие. Становятся рассеянными, отвечают невпопад, часто не слышат вопросов.
• Еще более разрушительное воздействие на организм оказывает альфа-PVP, в том числе приводит к серьезным психическим отклонениям. Потребители легко теряют самоконтроль: склонны к агрессии и даже насилию, нередко калечат себя.

За истекший период текущего года в организации здравоохранения Воложинского района за медицинской помощью по поводу укуса клеща, обратилось 120 человек, из них 48 детей в возрасте до 18 лет. Среди жителей района зарегистрировано 12 случаев болезни Лайма и 7 случаев заболевания клещевым энцефалитом. В сравнении с аналогичным периодом 2022 года заболеваемость Лайм боррелиозом в текущем году в районе увеличилась на 57%, клещевым энцефалитом  в 3 раза. Заражение клещевым энцефалитом в двух случаях связано с употреблением в пищу некипяченого козьего молока, в пяти случаях присасывание зараженных  клещей отмечено при посещении лесных массивов около д. Боровиковщина, г.п. Ивенец  (со стороны ул. Дзержинского), на территории Вишневского, Воложинского лесничеств. Клещи зараженные боррелиозом присасывались на территориях (луг, поле) прилегающих к  г. Воложин (со стороны ул. Советская), д. Дубина, д. Улазовичи, д.Бобровичи, при отдыхе около реки в д. Заречье Раковского сельсовета и реки Березина около а.г. Саковщина, при посещении Вишневского и Румского лесничеств.

Все заболевшие болезнью Лайма после присасывания клеща в первые 72 часа не прошли курс экстренной антибиотикопрофилактики.

Лайм боррелиоз это природно-очаговое заболевание, передаваемое через укус клеща с поражением кожи, суставов, нервной системы, нередко принимающее хроническое рецедивирующее течение.

Клещевой энцефалит это острое природно-очаговое вирусное заболевание с преимущественным поражением центральной нервной системы, передаваемое через укус клеща или при употреблении в пищу сырого молока коз (чаще всего), овец, коров у которых в период массового нападения клещей вирус может находиться в молоке.

Чтобы избежать укусов клещей необходимо соблюдать все меры предосторожности, уделяя особое внимание индивидуальной защите:

• отправляясь за пределы селитебных зон следует одеваться так, чтобы максимально закрывать открытые участки тела, в одежду светлых тонов (чтобы легче заметить клеща), в качестве обуви лучше использовать резиновые сапоги или ботинки, а голову прикрывать косынкой, кепкой или капюшоном;
• для отпугивания клещей необходимо использовать репелленты, которые можно купить в аптеках или магазинах (использовать в соответствии с инструкцией);
• находясь в природных условиях, где высока вероятность присасывания клеща, необходимо каждые 2 часа проводить само- и взаимоосмотры на наличие ползающих или присосавшихся клещей;
• после посещения лесопарковых зон отдыха, дачных участков, обязательно осматривать одежду, шерсть домашних животных, проводить ревизию принесенных в дом из леса и дачных участков вещей (рюкзаки, рыболовные снасти, охотничье обмундирование, растения);
• во время прогулок с детьми в парках и скверах не оставлять коляски с детьми возле деревьев, кустов, в зарослях высокой травы, передвигаться по тротуарам и дорожкам;
• пикники и привалы на природе устраивать вдали от деревьев и кустарников, на солнечном и расчищенном от сухой травы и валежника месте;
• обработать территорию отдыха – протянуть полотно (желательно из фланели) по траве, это поможет собрать затаившихся клещей;
• во время прогулок идти по середине тропинки, не забираясь в заросли высокой травы и на территории с густым кустарником, чаще всего клещи прикрепляются к одежде человека, когда он касается кустарников, травостоя или садится на траву;
• чтобы обезопасить себя и своих близких от заражения клещевым энцефалитом с алиментарным путем заражения, козье молоко пить в кипяченом виде и для выпаса коз использовать только окультуренные пастбища;
• для снижения численности клещей требуется обеспечить благоустройство своих дачных участков, дворовых территорий, проводить уборку прошлогодней листвы, расчистку от бытового и растительного мусора, окультуривание кустарников, выкашивание травы, не допускать захламленности и свалок бытового мусора, уничтожать мышевидных грызунов.

Алгоритм действий при укусе клеща:

• при обнаружении присосавшегося клеща необходимо незамедлительно обратиться в ближайшую организацию здравоохранения для его удаления (в центрах гигиены и эпидемиологии клещей не снимают!). Чем дольше он находится на теле, тем выше опасность заражения клещевыми инфекциями;
• можно самостоятельно удалить присосавшегося клеща ниткой, завязанной у хоботка, покачивая головку клеща со стороны в сторону, или пинцетом,  повернув его вокруг своей оси, выдернуть.   После удаления клеща необходимо вымыть руки с мылом, место укуса обработать спиртосодержащим средством;
• после удаления клеща обязательно обратиться к врачу-инфекционисту или участковому терапевту (педиатру), для назначения профилактического лечения и установления медицинского наблюдения.

Риск заболеваемости снижается в результате правильно оказанной первой помощи и вовремя начатого профилактического лечения, максимальный эффект от антибиотикотерапии достигается в первые 72 часа с момента укуса.

Удаленного клеща можно исследовать на наличие возбудителя болезни Лайма, самостоятельно доставив его на исследование в микробиологическую лабораторию Воложинского районного центра гигиены и эпидемиологии. Для этого клеща необходимо поместить в герметично укупоренную емкость (пенфлакон) и в тот же день доставить в лабораторию на исследование. Если доставка клеща возможна только на следующий день, то в емкость с клещом следует поместить ватку, слегка смоченную водой и до отправки на исследование хранить в холодильнике. Исследования платные и   проводятся в течение одного рабочего дня. Если у пострадавшего имеются медицинские противопоказания к приему лекарственных средств, предназначенных для профилактики клещевых инфекций, то снятый клещ исследуется за счет средств бюджета.

Стоимость исследования клеща светопольным методом 4,44 рубля. Прием клещей и выдача результатов осуществляется ГУ «Воложинский районный центр гигиены и эпидемиологии» по адресу: г. Воложин, ул. М.Горького,23. 1-й этаж), тел. 8(01772) 55390.

Режим работы: понедельник – пятница с 8.30 до 12.30 и с 14.00 до 16.00, выдача результатов с 16:00 до 17:00. Выходной – суббота, воскресенье и праздничные дни.

Дополнительно информируем, что исследовать снятого клеща на Лайм боррелиоз в Минской области можно в центрах гигиены и эпидемиологии Борисовского, Вилейского, Любанского, Минского, Молодечненского, Несвижского, Пуховичского, Слуцкого, Солигорского, Узденского районов и г. Жодино.

Кроме того, на базе ГУ «Солигорский зональный центр гигиены и эпидемиологии» и ГУ «Борисовский зональный центр гигиены и эпидемиологии» возможно исследование методом ПЦР на зараженность вирусом клещевого энцефалита.

Исследовать клеща на наличие возбудителей 4-х инфекций (клещевой энцефалит, болезнь Лайма, анаплазмоз, эрлихиоз) методом ПЦР можно в ГУ «Республиканский научно-практический центр эпидемиологии и микрорбиологии», расположенный по адресу г. Минск, ул.Филимонова, 23.

Помощник энтомолога Воложинского РЦГиЭ   Антипова М.С.       

230 гадоў таму – 16 верасня 1793 года – у мястэчку Ракаў была асвечана Спаса-Праабражэнская царква. Яна ўнесена ў Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.

Праваслаўная царкава ў мястэчку Ракаў існавала, магчыма, яшчэ ў XV стагоддзі. У XVII стагоддзі храм стаў уніяцкім. Хутчэй за ўсё, гэта адбылося ў другой палове стагоддзя, пасля вайны рэчы Паспалітай з Маскоўскай дзяржавай. Першы дакумент з падрабязным апісаннем – рэвізійная справаздача па Мінскім благачынні датуецца 1682 годам. У ім гаворыцца, што храм састарэў, а святар з’ехаў. Праз некаторы час царква была разабрана.

Вартым увагі ў храме з’яўляецца і цэнтральнае панікадзіла, набытае ў 1899 годзе за 360 рублёў. 100 рублёў на пакупку ахвяраваў Святы праведны Іаан Кранштацкі падчас свайго паломніцтва па Віленскім краі.

У XVIII стагоддзі Ракаў становіцца ўласнасцю княжацкага роду Сангушкаў. Сенатар Казімір Сангушка, першы ў сваім родзе ўладальнік Ракава, у 1701 годзе заснаваў тут базіліянскі манастыр, у якім пасяліліся манахі. Для яго быў адведзены кавалак зямлі плошчай каля палавіны гектара – пад царкву, жылы корпус і могілкі.

Багаццем манастыр ніколі не вызначаўся. У другой палове XVIII стагоддзя існаваў афіцыйны “рэйтынг” базіліянскіх манастыроў Вялікага Княства Літоўскага. Ракаўскі займаў там 29-е месца з 37-і. У 1730 годзе пачалося будаўніцтва мураванага уніяцкага храма, якое зацягнулася на дзесяцігоддзі. І толькі ў 1793 годзе святыню, нарэшце, пабудавалі: 16 верасня яна была асвечана ў гонар Праабражэння Гасподняга. З 1730-х гадоў і да пачатку XX стагоддзя пры храме існавала брацтва і сястрынства ў гонар праведнай Ганны.

Тут у 1740-х гадах гасцяваў мітрапаліт Кіеўскі Афанасій (Шапціцкі) – першая асоба тагачаснай грэка-каталіцкай царквы. Магчыма, прадстаўнікі уніяцкага свяшчэнства бывалі ў мястэчку не адзін раз: Ракаў стаяў на вялікай дарозе з Мінска ў Вільню.

XIX стагоддзе манастыр сустрэў у даволі сціплым стане. У 1819 годзе тут жылі трое манахаў, уключаючы настаяцеля.

Мітрапаліт Юзаф Сямашка ў 1835 годзе ліквідаваў манастыр базіліянаў у Ракаве, і Праабражэнскі храм стаў зноў выконваць прыходскія функцыі.

Паводле падання, у XV стагоддзі ў Ракаве жыў адзінокі, няшчасны сляпы чалавек. У начным бачанні яму з’явілася Найсвяцейшая Дзева і загадала пайсці на ўскраіну горада. Аднак невідушчы заблукаў у лесе і выпадкова патрапіў на крыніцу. Здаволіўшы смагу і памыўшыся, ён цудоўным чынам пачаў бачыць і вылечыўся ад сваіх хвароб. Там жа, каля крыніцы, ён убачыў зіхатлівую ікону, якую і прынёс з глыбокай павагай у мястэчка. Назвалі яе адпаведна месцу з’яўлення – Ракаўскай іконай Божай Маці.

У 1839 годзе на Полацкім саборы была ліквідавана сама унія. Больш чым 1600 беларускіх грэка-каталіцкіх прыходаў сталі праваслаўнымі. Настаяцель ракаўскага храма разам з прыхаджанамі таксама прыняў саборныя пастановы. У 1866 годзе храм пераасвечаны ў праваслаўную Спаса-Праабражэнскую царкву.

Да гэтага моманту вежы і скляпенне храма былі паўразбураны, тынкоўка адсутнічала. Але на працягу некалькіх гадоў храм быў адбудаваны, столь распісана, узведзены жалезны дах.

Царква мела на той час шэсць прыпісных храмаў: Крыжаўзвіжанскі ў Ракаве, у вёсцы Выганічы і чатыры могілкавыя ў навакольных вёсках. Рамантавалася ў 1877 і 1884 гадах. Двухпрастольная, з прыдзелам у імя Святога Мікалая. У 1887 годзе ў гонар 25-годдзя вызвалення сялян ад прыгоннага права перад храмам была пабудавана званіца.

Ракаўская царква з’яўляецца прыкладам архiтэктуры пераходнага перыяду ад барока да класiцызму.

У 1906 годзе ў Спаса-Праабражэнскай царкве быў зроблены капітальны ўнутраны рамонт. Мастак П. Курбатаў распісаў сцены храма, абнавіў іканастас. Пасля гэтага Ракаўская царква па сваім аздабленні ўвайшла ў лік лепшых праваслаўных храмаў Мінскай епархіі. На тэрыторыі Праабражэнскага прыхода было сем прыпісных храмаў і капліц.

Дзень 14 верасня 1910 года стаў для прыхаджан Спаса-Праабражэнскага храма днём светлай урачыстасці і духоўнай радасці. Па просьбе айца Канстанціна Акаловіча ў дар Ракаўскаму царкоўнаму брацтву была прыслана з Афона копія іконы Божай Маці “Акафіснай”, ці “Прадапавяшчальніцы”. Ікона напісана на афонскім Кіпарысе, а манахі з вонкавага боку іконы ўклалі часцінку жыватворнага Крыжа Гасподняга, каменьчык ад труны Прасвятой Багародзіцы, часцінкі мошчаў свяшчэннапакутніка Харалампія, свяціцеля Рыгора Паламы, архіепіскапа Фесаланіцкага, балгарскага пакутніка Георгія Новага. У прыходзе гэта ікона называецца вернікамі “Афонская”. Яна стала адной з галоўных святынь храма.

У час Вялікай Айчыннай вайны дзейнасць Ракаўскай царквы не прыпынялася, у ёй рэгулярна адбываліся ўсе службы. У 1958 годзе галоўная святыня храма была страчана.
У 60-я гады XX стагоддзя ўлады мелі намер закрыць Спаса-Праабражэнскі храм. Толькі дзякуючы аб’яднаным намаганням вернікаў гэтага не адбылося, і царква дзейнічала пастаянна.

Галоўнай падзеяй, якая радыкальна паўплывала на рэлігійнае жыццё Ракава, стала з’яўленне Ракаўскай іконы Божай Маці.

Пазней на месцы яе з’яўлення былі пабудаваны храм, каплічка і брама-званіца, якія разбурылі падчас хрушчоўскіх ганенняў. Арыгінал Ракаўскага цудатворнага вобраза не захаваўся: падчас Першай сусветнай вайны ён быў эвакуіраваны ў глыб Расіі, дзе і згубіўся ў гады савецкага ліхалецця. Захаваўся шануемы спіс іконы.

У 1993 годзе была адноўлена па захаваных фотаздымках Крыжаўзвіжанская капліца на святой крыніцы, дзе ў XV стагоддзі было з’яўленне Ракаўскай іконы Божай Маці.

Зараз у храме з’явіліся новыя традыцыі. Тут перыядычна праводзяцца місіянерскія богаслужэнні на рускай мове. Дзейнічае аматарскі лялечны тэатр. Вядзецца работа па апісанні архіва і стварэнні музея гісторыі прыхода. Прыходская моладзь разам з настаяцелем здзяйсняюць паломніцтвы да праваслаўных святыняў.

valozhin.by

Она направлена на привлечение внимания общественности к проблемам роста выбросов в окружающую среду от автомобильного транспорта и уменьшение его негативного влияния на здоровье населения.

valozhin.by

Однако для включения отопления в жилых домах и нежилом фонде надо соблюсти несколько условий.

О них напомнил заместитель начальника управления коммунального хозяйства и энергетики МинЖКХ Алексей Филанович:

— В Беларуси нормативно закреплено: отопление в жилых домах горожан включают, когда среднесуточная температура в течение пяти дней не превышает 8 градусов по Цельсию.

Конкретные решения по включению отопления принимают местные исполкомы. Но этот процесс не одномоментен. Так, из-за погодных аномалий в последние годы складываются ситуации, когда дольше теплая погода пребывает в северных районах Беларуси, а не в южных. Потому местные власти ориентируются на текущую погоду.

Второй момент — всех потребителей тепла не подключают одномоментно, чтобы загрузка энергоисточников шла плавно.

valozhin.by

На сёлетняй жнівеньскай педагагічнай канферэнцыі выкладчык спецыяльных дысцыплін Валожынскага сельскагаспадарчага каледжа Ала Яфімчык была ўзнагароджана Граматай Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.

Ала Аляксандраўна выкладае тры прадметы: спецыяльныя тэхналогіі, канструяванне адзення і матэрыялазнаўства швейнай вытворчасці.Творчая актыўнасць і педагагічная інтуіцыя дапамагаюць развіваць інтэлектуальныя і прафесійныя здольнасці навучэнцаў. Пацвярджэннем чаму з’яўляюцца шматлікія дыпломы яе выхаванцаў у творчых конкурсах: дыплом у намінацыі “Школа моды” і спецыяльны прыз ад Беллегпрама ў фінале рэспубліканскага конкурсу “Млын моды-2020”, паказы-прэзентацыі на міжнародных і абласных выставах у 2020 і 2021 гадах, падрыхтоўка і ўдзел навучэнцаў у прафесійных конкурсах мінулага года. Сёлетні таксама азнаменаваўся поспехам.

– Першае пытанне традыцыйнае: якія ўражанні ад такой высокай адзнакі Вашай працы?

– Мой педагагічны стаж складае 27 гадоў. 19 з іх працавала настаўніцай працоўнага навучання ў роднай СШ № 1 г. Валожына, якую і скончыла. Восьмы год выкладаю прадмет у нашым каледжы. Лічу, што ўзнагарода ў нейкім сэнсе падвяла вынік зробленаму за гэты час. Але гэта не асабіста маё дасягненне, а работа каманды. Увогуле, вельмі прыемна. Люблю творчы працэс – як кажуць, я за любы творчы “кіпіш”: мяне можна запрашаць, я лёгкая на пад’ём.

– Як прыйсці да такога поспеху? Які гэта шлях?

– У 1996 годзе скончыла Мінскі тэхналагічны тэхнікум. У нас была прэстыжная спецыяльнасць: канструктар-мадэльер – цяпер яна называецца дызайнер адзення. Паступіць было вельмі складана – трэба было ўмець прафесійна маляваць. І я год вучылася прафесійна ставіць малюнак на паперу. Гэта быў самы важны экзамен: калі яго не праходзіў, астатнія можна было і не здаваць. Мне пашанцавала.

Атрымаўшы прафесію, хацела пайсці працаваць на прадпрыемства. Але напачатку 90-х прадпрыемствы стаялі, і адзінае месца, дзе хоць неяк плацілі заработную плату, – школы. Вось так і ўладкавалася ў першую гарадскую школу настаўнікам працоўнага навучання, хаця ніколі не планавала. Тады былі запатрабаваны адукаваныя спецыялісты. Ужо пасля атрымала педагагічную адукацыю.

Паспяхова адрабіла там, разам з вучнямі мы мелі шмат дасягненняў і ўзнагарод на розных узроўнях – і нават на рэспубліканскім. У прыватнасці, дыплом 3-й ступені на абласной алімпіядзе атрымала Сняжана Ланько. Юля Калініна таксама была ў лідарах прадметных спаборніцтваў. У нас было 1-е месца ў рэспубліканскім праекце “Бяспечны пераход”: зрабілі эскізы калекцый маладзёжнага адзення і абутку з флікерамі – тады пра іх ніхто не чуў і не ведаў. У наш час флікер стаў аксесуарам, а ў спецадзенні ўвогуле абавязковым элементам. Памятаецца, што нас запрасілі ў Мінск на ўзнагароджанне – віншаваў беларускі камедзі-клаб (быў тады такі)!

Мне пашчасціла патрапіць у патрэбнае месца і

ў патрэбны струмень – каб гэтага тады не было, я, напэўна, і не адбылася б.

Лічу, што творчасць – мая місія.

Некалькі разоў спрабавала адысці ад яе, але ізноў вярталася.

– Што адчувалі, калі Вашы вучаніцы ўзнімаліся на п’едэстал гонару?

– Вельмі радавалася і дзякавала за прадастаўленую магчымасць.

– Цікава даведацца, як выбіралі будучую прафесію? Пагадзіцеся, у савецкія часы яна была не вельмі распаўсюджанай.

– Напэўна, гэта прызванне. З дзяцінства мела творчы мастацкі густ. Маладосць прыйшлася на такі цікавы час, калі адкрылася жалезная заслона – з’явіліся эксклюзіўныя часопісы з высокай модай “Vodie”, “Burda”. Жанчыны перадавалі іх адна адной як нейкую каштоўнасць. Асабіста мяне заўсёды цікавіла мастацтва – люблю класічных мастакоў, цягнула да нечага незвычайнага, авангарднага. Мне падабаецца Сальвадор Далі: нават у школе мы зрабілі калекцыю з упаковачных матэрыялаў “Аванцюра ад куцюр” па творах менавіта гэтага жывапісца. Заўсёды натхнялася архітэктурай Антоніа Гаўдзі: яго візітная картка – Барселона. Усё гэта мяне прыцягвала і захапляла.

Да таго ж па вучобе – як у школе, так і ў тэхнікуме – шанцавала на вельмі адукаваных, разумных педагогаў. З цеплынёй і ўдзячнасцю ўзгадваю сваіх любімых настаўнікаў Лідзію Пятроўну Уланчык, Вольгу Маісееўну Косік, Ніну Мікалаеўну Хількевіч, класнага кіраўніка Галіну Вячаславаўну Сматрову.
– Што любіце ствараць?
– Валодаю некалькімі тэхнікамі рукадзелля: умею вязаць, вышываць, рабіць розныя дробныя вырабы. Але зараз, калі вучу ўжо прафесіі, а не проста вяду ўрок працоўнага навучання, мяне прыцягнуў выраб калекцый. І нават больш цікава ствараць мадэлі на паперы, чым на тканіне. Усё ж трэба скласці ў адзінае цэлае, дзеля чаго неабходна мець абстрактнае мысленне. Напрыклад, глядзіш на карціну Сальвадора Далі, а ў цябе вобразна павінны нарадзіцца два-тры касцюмы. Гэта вельмі цікавы творчы працэс.

– Вашы вобразы ўжо даўно рэалізаваліся ў сапраўдныя, не пабаюся гэтага слова, шэдэўры і выйшлі на досыць высокі ўзровень.

– Так. Тры гады запар мы прымалі ўдзел у “Млыне моды” і выходзілі ў фінал. А калекцыя “ASTATAK” Аляксея Русакова ў 2020 годзе атрымала спецыяльны прыз ад Беллегпрама – галоўнага вытворцы айчыннай прамысловасці. Дыплом яму ўручала сама кіраўнік прадпрыемства. У Аляксея канцэпцыя вельмі цікавая: кожны касцюм увасабляе сабой вобраз і творчасць культавай асобы XX стагоддзя. І Фрэдзі Мэрк’юры прасочваецца, і Курт Кабейн – ён хоць і сучасны юнак, але музычны густ застаўся ў мінулым стагоддзі. Дарэчы, гэта было заўважна адразу, бо прыйшоў ён вучыцца на спецыяльнасць швачкі-цырульніка. І калі прапанавала паўдзельнічаць у конкурсе, не задумваўся ні на хвіліну – сказаў, што ў яго ўжо ёсць ідэі і куміры. У нас адразу нарадзілася сем вобразаў. А чаму так назвалі калекцыю? Бо гэта як астатак успамінаў пра знакамітых асоб, дзе кожная літара нясе сэнс.

Яшчэ адна калекцыя, якую прадставіла Каміла Радкевіч, называецца “2612”. У ёй увасоблена сучаснае прачытванне віктарыянскага стылю, закладзенага досыць маладой каралевай Вікторыяй. Можна сказаць, яна нават рэвалюцыю зрабіла ў свеце моды: тыя ж чаравікі на шнуроўцы, якія мы зараз носім, – яе вынаходніцтва. Ці блузкі белыя з карункамі і фальбонамі. Спачатку мода была рознакаляровая, а калі памёр яе муж, каралева і, безумоўна ж, увесь двор апрануліся ў жалобу – ва ўсё чорнае. У нашай калекцыі прысутнічае чорна-жоўта-белы колер, дзе жоўты адлюстроўвае дату – 26-е 12-га месяца, калі пачалі адбывацца і радасныя падзеі ў жыцці. Аўтар паспрабавала выказаць, што не ўсё так самотна нават і ў цяжкія перыяды.

– Ваша асабістая калекцыя “Агнэся” таксама мела поспех?

– У адзенні гэтай калекцыі 2019 года ідзе спалучэнне беларускіх народных традыцый з сучаснымі тэндэнцыямі ў модзе. Яна белага колеру, а ўсе элементы і аздобы імітуюць наш беларускі строй, але асучаснены. Калекцыю “Агнэся” да гэтага часу запрашаюць на розныя модныя паказы: у Палацы Рэспублікі на Дзень настаўніка дэманстравалі, пабывалі з ёй на 44-й міжнароднай выставе-кірмашы “BelTexindustry”, дзе шырока былі прадстаўлены ўсе навінкі ў свеце моды і ў швейнай прамысловасці. Таксама з “Агнэсяй” і “2612” мы пабывалі на Тыдні беларускай моды – удзельнічалі ў культурна-відовішчным шоу, якое праходзіла на пляцоўцы тэатра імя Янкі Купалы.

Сёлета стваралі калекцыю “Моманты прыгажосці” для ўдзелу ў рэспубліканскім праекце “Каляровыя сны” – яна прызначалася для дзяцей-інвалідаў Івянецкага дома-інтэрната. Рабілі сумесны праект з вядомым дызайнерам Анастасіяй Фальковіч. Прэзентавалі яе ў Беларускім універсітэце культуры. Вельмі ўдзячна, што паўдзельнічала ў гэтым праекце – столькі станоўчых, душэўных эмоцый засталося і ў дзяцей, і ў мяне.

Я за тое, каб чалавек адчуваў сябе шчаслівым у тым,

у што ён апрануты, і дарыў гэту радасць душы навакольным.

– І як, на Ваш погляд, увогуле выглядаюць калекцыі?

– Дастойна. Не магу сказаць, што ў кагосьці лепш, у кагосьці горш: кожны дызайнер – ён жа самавыяўляецца. Калі высокае журы палічыла, што ён са сваёй ідэяй варты фіналу – значыць, штосьці зачапіла. У вобразе павінны быць сэнс і канцэпцыя – менавіта гэта ацэньваецца, яе трэба растлумачыць і абараніць. Застаецца толькі паспрабаваць зразумець яго задуму – што ён хацеў данесці. Абывацель паглядзіць і скажа, маўляў, незразумелае штосьці, а вось для сапраўднага дызайнера гэта эксклюзіў.

– Бо ў паўсядзённым жыцці такое адзенне наўрад ці можна апрануць?

– Ёсць подыумныя калекцыі – менавіта аўтарскія, прызначаныя толькі для паказу, а ёсць “насібільныя” – брэнды для продажу, якія можна запусціць у масавую вытворчасць. Напрыклад, тую ж калекцыю “Агнэся”, калі пачаць выпускаць, можна камбінаваць з нейкім паўсядзённым адзеннем. Але разам яна выключна аўтарская калекцыя.

– Што ў адзенні блізка асабіста Вам?

– Я люблю скромны элегантны стыль. Але пры гэтым з маленькімі акцэнтамі і разыначкамі. Увогуле мая слабасць – абутак: хацелася б насіць эксклюзіўныя туфелькі, але каштуюць яны вельмі дорага. А любімы колер – шэры: ён мой фаварыт. Таксама падабаецца чорны, цёмна-сіні – будзем казаць, прыстойныя колеры.

– На Ваш погляд, адзенне характарызуе чалавека?

– Безумоўна. Нездарма ж кажуць, што сустракаюць па адзенні. Таму да падбору таго, что апранаеш, трэба падыходзіць з роздумам.

– Пры сустрэчы ў Вас адразу ж узнікае нейкі вобраз?

– Пастаянна ўсіх ацэньваю – мяне так вучылі ў тэхнікуме. Мы ж канструктары – робячы чарцяжы, асабліва звярталі ўвагу на лініі ў адзенні, якія пасля дапамогуць скарэкціраваць фігуру ў лепшы бок – напрыклад, з прамой фігуры зрабіць пясочны гадзіннік. Бо адзенне павінна падкрэсліваць годнасць чалавека.

valozhin.by