Воложинский районный
исполнительный комитет

Каждое третье воскресенье мая по решению Всемирной организации здравоохранения в мире отмечается День памяти людей умерших от СПИДа. В 2021 году эта дата приходится на 16 мая.

Впервые этот день был проведен в 1983 году в Сан-Франциско в США. В 80-е годы прошлого века организаторы первого собрания хотели привлечь внимание общественности к неизвестной болезни (в то время еще не существовало лечения), почтить память умерших от нее и оказать поддержку больным.

ВИЧ-инфекция – это болезнь, которую вызывает вирус иммунодефицита человека. ВИЧ поражает иммунную систему человека, со временем лишая ее возможности сопротивляться другим заболеваниям и инфекциям. СПИД – это последняя стадия развития ВИЧ-инфекции, когда иммунная система организма исчерпывает свои ресурсы и перестаёт сопротивляться условно-патогенным чужеродным агентам. Резко повышается риск присоединения оппортунистических инфекций и вторичных злокачественных новообразований.

В 1991 году калифорнийский художник Фрэнк Мур придумал знак памяти, символ солидарности с людьми, которых затронула проблема ВИЧ-инфекции – лента ярко-красного цвета, которая прикреплялась к одежде. Ежегодно участники движения и просто неравнодушные жители планеты прикалывают к одежде яркие ленты с целью вспомнить о тех, кто умер от СПИДа, выразить солидарность с людьми, живущими с ВИЧ, информировать общество и заставить задуматься о том, что проблема ВИЧ-инфекции может коснуться каждого из нас.

В День памяти также существует традиция шитья разноцветных квилтов – изготовленные из тканевых лоскутков полотна, картины на ткани, посвященных памяти близких людей, преждевременно покинувших Землю. Эта традиция зародилась с 1987 года, когда активист Клив Джонс предложил создать лоскутное одеяло в память обо всех людях, умерших от СПИДа.

Сегодня целью Дня памяти умерших от СПИДа является привлечение внимания общества к этой проблеме, к социальной защите людей, живущих с ВИЧ, к профилактике заболевания.

Спустя 40 лет, прошедших после регистрации первых случаев заболевания, ВИЧ продолжает оставаться одной из главных причин преждевременной смертности в мире. По данным Объединенной программы ООН по ВИЧ/СПИДу (ЮНЭЙДС) около 32,7 миллионов человек во всем мире умерли от заболеваний, связанных с ВИЧ/СПИД, что составляет 43,2% от всех зараженных ВИЧ с момента начала распространения заболевания.

В настоящее время в Республике Беларусь проживает более 22,8 тысяч человек с ВИЧ-позитивным статусом. В стране превалирует половой путь передачи ВИЧ-инфекции – 83,9% случаев. Наибольшее число случаев регистрируется среди лиц в возрасте от 30 до 49 лет (67,1% всех случаев). В структуре заболевших из каждых 10 человек – 6 мужчины. В эпидемию вовлекается социально-благополучное население: в социальной структуре впервые выявляемых ВИЧ-позитивных лиц около 45% составляют лица рабочих специальностей и служащие.

Данная ситуация характерна и для Минской области. По данным на 01.05.2021 в области проживает 3717 человек с ВИЧ-позитивным статусом. В области, как и в целом по республике, превалирует половой путь передачи – 63,1 %. Наибольшее число случаев регистрируется среди лиц в возрасте от 30 до 49 лет (55,1 % от всех случаев). В общей структуре ВИЧ-позитивных лиц преобладают мужчины – 60,1%. В социальной структуре ВИЧ-положительных лиц, впервые выявленных за январь-апрель 2021 года, 37,8% составляют лица рабочих специальностей и служащие.

В 2021 году Всемирный День памяти людей, умерших от СПИДа, проходит под девизом «Жить. Учиться. Любить». Тема дня подчеркивает важность понимания всех аспектов ВИЧ-инфекции, касающихся жизни как каждого человека, так и общества в целом, дает возможность подумать о себе и близких, почтить память тех, кто ушел, сделать все, чтобы понять людей, живущих с ВИЧ.

Важно помнить, что сегодня, благодаря достижениям современной медицины, ВИЧ-инфекция больше не является смертельным приговором. Вовремя начав лечение антиретровирусными препаратами и следуя всем указаниям врача, люди, живущие с ВИЧ (ЛЖВ), могут прожить долгую и полноценную жизнь. Качество жизни ВИЧ-позитивных людей благодаря этим лекарственным препаратам ничем не отличается от качества жизни людей без ВИЧ.

Только раннее выявление заболевания может помочь предотвратить разрушение иммунной системы больного благодаря лечению, а значит – увеличить его шансы на более продолжительную и комфортную для него жизнь.

Каждый должен понимать, что только сам человек – главное звено в сохранении своего здоровья и несёт ответственность за защиту от заражения, как самого себя, так и других людей. Поэтому каждый человек может внести свой вклад в дело борьбы с эпидемией, уберечь себя и своих близких, проходя своевременное тестирование, формируя ответственное отношение к собственному здоровью.

Всемирный день памяти людей, умерших от СПИДа, – это еще одна возможность продемонстрировать готовность и желание противостоять дальнейшему распространению ВИЧ-инфекции.

16 МАЯ 2021 года

ВСЕМИРНЫЙ ДЕНЬ ПАМЯТИ ЛЮДЕЙ, УМЕРШИХ ОТ СПИДа

Девиз: «ЖИТЬ. УЧИТЬСЯ. ЛЮБИТЬ»

Суботні дзень 22 мая стаў сапраўдным спартыўным святам для работнікаў аграпрамысловага комплексу Валожыншчыны. У фізкультурна-аздараўленчы комплекс прыбылі 14 каманд з сельгаспрадпрыемстваў і звязаных з аграрнай галіной устаноў раёна. І «паспрачаліся» між сабой у спрыце і хуткасці падчас наладжаных пры падтрымцы раённага выканаўчага камітэта і райкама прафсаюза работнікаў АПК спаборніцтваў па дартсе, скачках праз скакалку, кіданні мяча ў баскетбольнае кальцо, плаванні, стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі і гульні ў валейбол.

Адкрыў мерапрыемства старшыня райвыканкама Яўген КРУКОВІЧ: ён пажадаў аматарам здаровага ладу жыцця ніколі не губляць імкнення перамагаць, а ў прадстаячых выступленнях — поспеху, выдатнага самаадчування і найлепшага настрою. Так і атрымалася.

На спартіакіядзе работнікі гаспадарак Багданава, Гародзькаў, Дубіны, Пяршаяў, Подберазі, Сакаўшчыны, Сівіцы, Суднікаў, КСУП «Валожынскае», а таксама ўпраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання райвыканкама, ААТ «Валожынскі льнокамбінат», «Валожынская райаграпрамтэхніка», філіяла ААТ «Маладзечанскі малочны камбінат» і сельскагаспадарчага прафесіянальнага ліцэя сапраўды задалі азартны тон усяму мерапрыемству, актыўна ўдзельнічаючы ў кожнай з прапанаваных спартыўных дысцыплін. А ў перапынках паміж спаборніцтвамі яшчэ і ў тэніс паспявалі пагуляць — для ўласнага задавальнення і паўнаты эмоцый.

За актыўным адпачынкам час ляціць незаўважна. Вось і спаборніцтвы наблізіліся да завяршэння. Судзейская калегія падвяла вынікі, а кіраўнік раённай вертыкалі ўлады і старшыня райкама прафсаюза работнікаў АПК ўручылі заслужаныя ўзнагароды пераможцам.

У спаборніцтвах па валейболе першае месца заняла каманда з КСУП «Падбярэззе», другое — спартсмены з сельскагаспадарчага прафесіянальнага ліцэя. Тройку лідараў замкнула каманда філіяла ААТ «Маладзечанскі малочны камбінат».

Лепшымі ў дартсе сталі Ганна ІВАШКЕВІЧ, Мікалай ЛУКАШЭВІЧ і Алег ЖАЛНЯРОВІЧ. У скакалкавых спаборніцтвах перамогу святкавалі Настасся ЖАШКЕВІЧ, Наталля БАЦЯН і Андрэй БОБРЫК. На «ты» з баскетбольнымі мячыкам і кальцом Павел ХІЛЬКЕВІЧ, Наталля ГРЫБ і Арцём МАТУС. Самымі трапнымі стралкамі прызнаны Алена ДАСЮКЕВІЧ, Вераніка МАЛЕЙ і Сяргей ТУМЕЛЬ. Сярод жанчын лідзіравалі ў плаванні Ганна ІВАШКЕВІЧ, Юлія КАЛАШНІКАВА і Наталля БАЦЯН, а сярод мужчын — Уладзімір ЧАРАЎКО, Павел ХІЛЬКЕВІЧ і Ігар ЯКЕЛЬ.

Па выніках усёй спартакіяды залатым прызёрам стала КСУП «Падбярэззе», сярэбраным — Валожынскі сельскагаспадарчы прафліцэй, бронзавым — ААТ «Суднікаўскі».

Віншуем пераможцаў!

Тэкст і фота Сяргея САДОЎСКАГА

Государственное учреждение «Воложинский районный центр гигиены и эпидемиологии» информирует, что с 2021 года в учреждение образования «Минский государственный медицинский колледж» (далее –УО « МГМК» открывается набор учащихся для получения среднего специального образования по профилю «Здравоохранение» по специальности 2-79 01 03 « Медико- профилактическое дело».

Для получения образования на условиях целевой подготовки в 2021 году для Минской области выделено 9 мест, договоры о целевой подготовке специалиста ( рабочего, служащего) будут заключаться Минским облЦГЭОЗ.

Сроки подачи документов в УО « МГМК» с 20.07.2021 по 12.08.2021.

Более подробная информация об обучении в УО « МГМК» размещена на официальном сайте учреждения http: //msmc.by/

Совсем скоро наступит самая долгожданная пора года для детей и очень ответственная для их родителей. Кто-то отправится в детский лагерь, кто-то поедет к бабушкам и дедушкам, некоторые дети будут находиться дома. Именно поэтому с началом лета взрослые должны удвоить бдительность и родительский контроль. А самое главное – поговорить с детьми о безопасности.

Уважаемые взрослые! Главная роль в предупреждении пожаров и иных ЧС с участием детей в летний период – ваша!

– напоминайте детям и подросткам, как опасны «забавы» со спичками, разведение костров, «эксперименты» с бытовой химией, игры на стройке, вблизи воды, у песчаных карьеров, самостоятельные «походы» в лес или на водоем;

– позаботьтесь о том, чтобы ваши дети всегда были под присмотром, интересуйтесь, какие забавы и игры у них «в приоритете», уделяйте детям время, чтобы рассказать о правилах безопасности;

– не оставляйте без присмотра дошколят ни на минутку, контролируйте времяпрепровождение ребят постарше;

– перед поездкой ребенка в деревню к родственникам подробно обсудите с ним все возможные «сельские» риски и опасности;

– никогда не отпускайте ребенка на водоем без сопровождения взрослых, будьте вдвойне бдительны, если он плавает с надувным кругом. Не позволяйте детям нырять в незнакомых местах и баловаться в воде;

– не подпускайте детей к мангалам и кострам;

– закройте все емкости с жидкостью на территории дачи или дома, хозяйственный инвентарь (грабли, лопаты) держите в постройках;

– выучите с детьми телефоны экстренных служб, обучите их правильным действиям в случае возникновения пожара или другой опасной ситуации;

– учите ребенка правилам безопасного поведения каждый день, используйте для этого нестандартные методы: играйте с ним, показывайте познавательные мультфильмы и ролики (посмотрите на YouTube-канале «МЧС Беларуси» мультсериал «Волшебная книга», пройдите «Тест безопасности» вместе с детьми на сайте www.112.by, посетите раздел «Мультимедиа по ОБЖ» на сайте www.112.by).

Будьте сами примером для детей: они следуют не советам, а поступкам! Поэтому соблюдайте правила безопасности вместе. И помните: лето для наших детей должно быть солнечным, вкусным, веселым, продуктивным и, самое главное, БЕЗОПАСНЫМ!

«Счастье — это когда утром с радостью идешь на работу, а вечером с радостью возвращаешься домой», — с улыбкой говорит директор ГУО «Воложинский сельскохозяйственный профессиональный лицей» Павел Хилькевич. И сегодня ему хочется верить — среди множества рабочих профессий молодежь найдет ту, которая станет делом всей жизни, позволит наиболее полно проявить свои способности и принести пользу другим.

— Благодаря инициативе высококвалифицированных преподавателей и мастеров производственного обучения в Воложинском сельскохозяйственном профессиональном лицее учащиеся получают не только среднее образование и две-три разноплановые специальности, но и имеют уникальную возможность заявить о себе как о профессионалах еще в процессе обучения, проявить креативность на лучших профильных конкурсах страны, — отметил Павел Леонидович.

Воложинский лицей (основан в 1978 году) — активный участник республиканского конкурса «ТехноЕлка», республиканского фестиваля-конкурса моды и фото «Мельница моды», областного этапа республиканского интерактивного проекта «Рэцытацыя-2021», областного этапа республиканского информационно-профориентационного проекта «ПРОФ-БУМ» и прочих, откуда учащиеся регулярно привозят дипломы и призовые места в различных номинациях. Все потому, что, помимо основных профилей, воспитанникам лицея дают возможность развивать дополнительные, так называемые смежные способности. Благодаря опытным педагогам раскрываются различные грани талантов ребят.

В лицее созданы необходимые условия для всестороннего развития личности. В распоряжении учащихся современные лаборатории и техника, благоустроенное общежитие, актовый зал, библиотека с читальным залом, столовая, спортзал и спортивный городок.

19 мая пионеры по всей Беларуси отмечают День пионерской дружбы!

Ребята с педагогами устраивают массовые мероприятия, активно принимают участие в акциях и викторинах, играют в пионерские игры и развивают свои творческие и интеллектуальные способности.

Сегодня общественная организация "Белорусская республиканская пионерская организация" развивает неформальное образование детей и подростков, направлена на активность и коммуникабельность у детей, возможность участия в проектах, играх, общение со сверстниками в виртуальном пространстве. 

Лёгкі чалавек… Напэўна большасць з тых, хто ведае жыхара Валожына Мікалая Уладзіміравіча ХВЯДЧЭНЮ, не аднойчы дазвалялі сабе такое сцвярджэнне ў яго адрас. І гэта незважаючы на даволі карпулентны вобраз нашага сённяшняга госця. Але добрыя вочы, прыемная ўсмешка, гатоўнасць да шчырай размовы, уменне трапна і дарэчы пажартаваць ствараюць вакол паважанага чалавека аўру такой абаяльнасці, што любыя (сяброўскія, прафесійныя, дзелавыя) зносіны з ім становяцца камфортнымі, а на душы ўзнікае адчуванне неверагоднай лёгкасці.
Напярэдадні прыгожай юбілейнай даты мне давялося ўгаварыць старога знаёмага адказаць на некалькі пытанняў і заручыцца яго згодай на публікацыю вынікаў нашай гутаркі.

– Мікалай Уладзіміравіч, прыміце віншаванні з нагоды Дня нараджэння ад калектыву “Працоўнай славы”. Шчыра жадаем ніколі не страчваць юначы запал і пазітыў.
– Дзякуй ад усёй душы. Буду вельмі старацца, хоць лічба 60 трошкі, як зараз кажуць, напружвае.
– Узрост – для Вас складаная тэма?
– Увогуле не. Я з кожным са сваіх дзесяцігоддзяў ужываўся даволі мірна. Тут галоўнае – часцей кантактаваць прыкладна са сваімі равеснікамі. Ці з дзецьмі. Побач з сябрамі – я такі ж, даруйце за слэнг, хлапчук, што і паўвека таму. Таксама і з любімым унукам Мікалаем, якому зараз восем. Вось дзе дружа! А пасля спрэчак на розныя тэмы з васямнаццацігадовай унучкай часта ўзнікае ўражанне, быццам мы не толькі прадстаўнікі розных пакаленняў, але і жыхары розных планет.
– Гэты факт засмучае?
– Не. Таму, што ён не добры і не дрэнны. Гэта праўда жыцця. Бацькі і дзеці… Супярэчнасць вечная як свет… Таму я стараюся хаця б рабіць выгляд, што з моладдзю на адной хвалі. На іх давіць, навязваць уласнае светаўспрыманне, нельга. Яны, як і кожнае наступнае пакаленне, для чалавецтва – крок наперад. Гэткімі занадта сучаснымі для дзядуляў і бабуль былі і мы. Дарэчы, я ўнучку займеў у 41 год. Першым часам, калі чуў дома фразу “Ідзі да дзеда”, абарочваўся і шукаў таго дзеда. Зараз, калі ўнукаў пяцёра, прывык. Успрымаю гэты свой статус як тытул ці нават ганаровае званне.
– Вы заўсёды здаваліся мне выключным аптымістам…
– Так і ёсць! З аднаго боку жыццё – справа цяжкая. Як ні круці, а ад яе паміраюць. З іншага – памятаеце яшчэ герой Віцына ў Гайдаеўскай камедыі сцвярджаў: “Жыць, як кажуць, добра!”, а другі ўдакладняў: “А добра жыць – яшчэ лепш!” Не цярплю тых, хто ўвесь час ныццём атручвае ўласнае існаванне і замінае атрымліваць асалоду ад кожнага дня блізкім. Ясна, што жыццёвы цыкл ва ўсіх аднолькавы і ніхто не вечны, але навошта напружваць сябе змрочнымі разважаннямі. Таму Вы заўважылі правільна. Я аптыміст, і мая шклянка заўсёды напалавіну поўная.
– Характар Мікалая Хвядчэні – гэта спадчыннасць, вынік выхавання ці праца над сабой?
– Усяго патроху. Маці і бацька былі цудоўнымі людзьмі. Іх продкі (некаторых помню, пра іншых толькі чуў) – таксама. Думаю, з генетыкай у мяне ўсё нядрэнна. Выхаванне… У той час столькі ўвагі дзецям не ўдзялялі. А працаваць вучылі і дома, і ў школе. Я вырас на Брэстчыне, у Бярозаўскім раёне. Сям’я была шматдзетнай. Жылі хоць і не багата, але годна. Вучыцца, дасягаць нейкіх вышынь ніхто не прымушаў. Але матывацыю стварала ўласнае жаданне не быць горшым за іншых.
– Малая радзіма назаўсёды ў сэрцы?
– У снах краявіды месцаў, дзе рос, бачу часта. Гэта прыгожа і шчымліва. Але я ўжо і душой, і целам – валожынец.
– Як сталася, што лёс закінуў на нашы шыроты?
– Кар’ерныя пытанні. Быў малады, хацелася пэўнага руху. Пасля заканчэння Беларускага політэхнічнага інстытута атрымаў размеркаванне ў Клецк. Там пяць гадоў працаваў у дарожнай арганізацыі. У 1988 годзе з пасады галоўнага інжынера мяне накіравалі ў Валожын, дзе даверылі ўзначаліць калектыў ДРБУ № 167. На гэтай пасадзе адпрацаваў 25 з палавінай гадоў. Зараз ужо пяты год – намеснік дырэктара. Упэўнены: мне моцна пашанцавала. Кожны крок мой суправаджалі выключныя асобы, ад якіх вучыўся працаваць, кіраваць, быць чалавекам. Мне многае дало знаёмства з такімі кіраўнікамі, як Валянцін Іванавіч Малішэўскі, Анатолій Мікалаевіч Кулак, Сяргей Сяргеевіч Маляўскі, Уладзімір Іванавіч Глябовіч, Мікалай Васільевіч Ракавец, і іншымі разумнымі людзьмі. А наш выключна дружны калектыў стаў сапраўднай сям’ёй. Кіруе намі, дарэчы, малады, інтэлігентны і вельмі граматны дырэктар. Ганаруся, што менавіта я калісьці Уладзіміра Міхайлавіча Саевіча прыняў на работу. Бычыце – не памыліўся.
– Будаваць і рамантаваць дарогі – праца напружаная, складаная. Чаму абралі такую спецыяльнасць?
– Мой бацька – чыгуначнік. Помню яго як выключна працавітага чалавека, адданага сваёй прафесіі. Ён вельмі хацеў, каб сыны (нас трое братоў) і дачка мелі добры жыццёвы падмурак у выглядзе запатрабаванай прафесіі. Мне раіў паступаць у інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі. Я нават разглядаў такі варыянт. Аднак папярэдне зазірнуў у БПІ, дзе даведаўся пра магчымасць вывучыцца на інжынера-дарожніка. Не ведаю чаму, але ідэя захапіла. Ніколі не шкадаваў пра тое рашэнне. Што называецца, трапіў у “дзясятку”.
– Ваш уклад у развіццё галіны ацэнены добра. За многія гады сабралі мноства ўзнагарод…
– Вялікай увагі не надаю, аднак прыемна. Асабліва ганаруся тым, што маю знакі “Ганаровы транспартнік” і “Ганаровы дарожнік” 1-й і 2-й ступеняў. Асобная веха ў грамадскай дзейнасці і перыяд, калі быў (двойчы) дэпутатам абласнога Савета дэпутатаў.
– Таццяна Ігнацьеўна – Ваша верная спадарожніца жыцця – мае тую ж прафесію, але адышла ад яе. Знайшла сябе ў сацыяльнай сферы. А дзеці, хоць у нейкай ступені, зацікавіліся дарожнай галіной?
– Дачка працуе ў сістэме. Адукацыю мае эканамічную. У сына ж нават дыплом, як у мяне. Адзін і той жа факультэт! Хоць яго прафесійны шлях складваецца інакш, тым не менш ён – у прафесіі.
– Удача, шанц. Гэтыя паняцці для Вас штосьці значаць?
– А як жа! Праз усё жыццё з 19-гадовага ўзросту побач са мной самая лепшая, добрая, разумная, шчырая жанчына – мая жонка. Са сваёй Ігнацьеўнай пазнаёміўся яшчэ на першым курсе ВНУ. Мы – аднагрупнікі. Не паспелі пазнаёміцца, як нас накрыла каханне. Як высветлілася, сапраўднае. Маю напэўна права на такое сцвярджэння, бо ў мінулым годзе адзначылі 40-гадовы юбілей шлюбу. Я не схільны хваліцца, аднак з чыстым сумленнем сцвярджаю: пара мы добрая.
– У чым сакрэт сямейнай гармоніі?
– Я ж кажу, пашанцавала. Жартую, зразумела. На самай справе сям’я – бясконцая праца. У першую чаргу над сабой. Паважаць трэба сябе і таго, хто побач. Немалаважным лічу трапяткія адносіны да асабістай прасторы. Я люблю калі-нікалі пабыць у адзіноце. Жонка – таксама. Напрыклад, я – у пакоі ці на прысядзібным участку, яна – на кухні. Кожны займаецца сваёй справай, ніхто нікому не замінае. Адбываецца нешта накшталт перазагрузкі. І вось мы ўжо (часта адначасова) імкнёмся адзін да аднаго. Пачынаем штосьці рабіць разам, вячэраем, размаўляем, смяёмся. І нам так добра, так спакойна і ўтульна!
– Пачуццё гумару дапамагае і ў радасці, і пры сустрэчах з праблемамі?
– А як жа! Жарты – частка маёй натуры. Люблю добры, абавязкова не крыўдны розыгрыш, трапны анекдот. Нават літаратараў паважаю тых, хто мог паказаць праўду жыцця і праз сур’ёзныя рэчы, і праз прызму сатыры.
– Што можна знайсці ў Вашай асабістай бібліятэцы?
– Літаральна на памяць ведаю большасць апавяданняў Чэхава. У захапленні ад Гогаля. Здымаю капялюш перад Шукшыным. Не ўяўляю жыцця без знаёмства з героямі Ільфа і Пятрова. Іх “12 крэслаў” ці “Залатое цяля” – як своеасаблівы дэсерт для маёй душы. З беларускіх класікаў аддаю перавагу Уладзіміру Караткевічу – вось хто ўмеў спалучыць у адным творы і гістарычныя факты, і суровую праўду, і іскрысты гумар. Калі працягваць тэму літаратуры, не магу не ўзгадаць Васіля Быкава. Канешне, з яго творамі не да смеху. Толькі мне часам здаецца: каб кожны чалавек па-сапраўднаму іх прааналізаваў, войнаў бы ніхто не распачынаў.
– Ведаю, захапляецеся гісторыяй. Мы нават аднойчы высветлілі, што маем схільнасць да аднаго і таго ж перыяду – між дзвюх сусветных войнаў…
– Гэта так. Пераломныя моманты заўсёды цікавыя. Узяць хаця б Пятроўскія новаўвядзенні ці Сталыпінскую рэформу… Колькі наконт іх меркаванняў! Кожнае мне здаецца цікавым і дазваляе сфарміраваць уласнае стаўленне. Хачу адзначыць, што людзей, якія аб чымсьці выказваюцца беспадстаўна, не паважаю. Лічу так: вывучы прадмет і толькі затым дазваляй сабе дэкламаваць думку.
– Бываеце катэгарычным?
– Даводзіцца. Але гэта часцей па рабоце. Ці ў дачыненні да нейкіх момантаў, звязаных з мараллю. Адназначна адмоўнае стаўленне да бяспечных, неадказных, нелюбячых бацькоў, якія не глядзяць сваіх дзяцей. І гультаёў проста не магу цярпець.
– Мы ўжо высветлілі, што любіце чытаць, а чым яшчэ наталяеце душу ў вольны ад клопатаў пра нашы дарогі час?
– Хоць апошнія гады далёкі ад ідэальнай фізічнай формы, сяброўства са спортам пранёс праз усё жыццё. Тут мы з братам Леанідам, што аддана служыць развіццю фізічнай культуры ў нашым раёне, падобныя. Таксама з задавальненнем займаюся хатнімі справамі. Гэты абавязак для мяне асабіста – сапраўдны рэлакс.
– Мне аднойчы давялося з Вамі танцаваць…
– О, гэта я люблю! У маладосці добра атрымлівалася. Хоць я і ніколі не быў моцна худым, спрыту хапала. Танцы – гэта і рух, і музыка, і пэўны настрой. Шкада, што зараз людзі рэдка сустракаюцца, рэдка спяваюць, танцуюць…
– Слова “шчасце” часта выкарыстоўваеце?
– Не. Не люблю гучныя заявы. Але зараз прызнаюся: лічу сябе шчаслівым. Аднойчы прачытаў словы Амара Хаяма “Будзьце шчаслівымі ў дадзены момант, бо менавіта ён і ёсць ваша жыццё” і добра задумаўся. Разумным быў персідскі філосаф. Усё, што было раней, – гісторыя, што магчыма давядзецца перажыць (а можа і не давядзецца?) – будучыня. І ў выніку “Есть только миг…”
– Думкі сам-насама… Яны часцей трывожныя ці прыемныя?
– Валянціна Іванаўна, мы, аптымісты, калі і бываем не ў добрым настроі, звычайна ў гэтым не прызнаёмся нават сабе. Таму, прэч трывога! Калі штосьці такое і мільгне, сілай волі ганю з галавы. Думкі, яны ж – матэрыяльныя. Мной праверана. Ніякага негатыву. Заклікаю ўсіх працаваць над уласным мысленнем. Абяцаю: усё будзе добра!
– Мікалай Уладзіміравіч! З Вамі пагаворыш, быццам прышчэпку ад смутку зробіш. Дзякуй за прыемную сустрэчу, супрацоўніцтва і сяброўскія адносіны. Шыкоўнага юбілею! Заставайцеся здаровым. Няхай шчасце не пакідае Вас і дарагіх Вам людзей.
– Дзякуй! Росквіту нашай любімай раённай газеце!
Гутарыла Валянціна КРАЎНЕВІЧ

Сродкі на элементы сацыяльнай інфраструктуры ў суме каля 40 тысяч рублёў у рамках выканання мерапрыемстваў па добраўпарадкаванні прыдамавых тэрыторый выдаткаваны з мясцовага бюджэту. Набыццём займаўся РУП “Валожынскі жылкамунгас”. Сучасныя гульнявыя комплексы і арэлі з’явіліся ў райцэнтры каля дамоў па вуліцах Савецкая, 124 і 126; Міру, 2, 16, 22; Гагарына, 6; Партызанская, 22. Магчымасць весела і з карысцю праводзіць вольны час займела таксама івянецкая і ракаўская дзетвара: у гарпасёлку дзіцячыя пляцоўкі прапісаліся па вуліцах Леніна і 1 Мая, па завулку 17 верасня, а ў Ракаўскім сельсавеце – ля новабудоўлі ў вёсцы Паморшчына.

Не толькі палюбавацца, але пасядзець і адпачыць на ўлонні прыроды ля вадзяной гладзі цяпер могуць усе жадаючыя – вакол гарадскога возера ўстаноўлены шэсць лавак. Таксама райвыканкам выдаткаваў амаль тры тысячы рублёў на новае дахавае пакрыццё для амфітэатра ў дзіцячым гарадку райцэнтра – работа была зроблена сіламі жылкамунгасаўцаў, засталося толькі пафарбаваць падлогу. Варта адзначыць, што такія прапановы прагучалі на сустрэчы кіраўніцтва раёна з маладзёжным актывам напрыканцы красавіка. Тады старшыня райвыканкама Яўген Міхайлавіч Круковіч даручыў узяць на кантроль узнятыя пытанні. І, як бачна, некаторыя з іх вырашыліся досыць аператыўна.

Радасныя адчуванні агортваюць у гэтыя дні і жыхароў аграгарадка Гародзькі: там пачалі абсталёўваць дзіцячую пляцоўку, якая абыдзецца ў 8 тысяч рублёў. А ўзвядзенне яе стала падарункам кіраўніка раёна за актыўнасць і ініцыятыву, якую праявілі жыхары вуліцы Маладзёжнай падчас навагодніх свят. Яны так ярка і маляўніча ўпрыгожылі свае сядзібы, што ім маглі б пазайздросціць нават гараджане. Ды і павучыцца ў згуртаванасці гаспадароў прыватных сядзіб таксама варта, асабліва ў наш час.

Алена ЗАЛЕСКАЯ

Удзельнікі клуба “Натхненне” Дубінскога СЦК.

Упершыню ў раёне адбыўся фестываль аматарскіх аб’яднанняў ветэранаў працы і жаночых клубаў па інтарэсах сельскіх устаноў культуры клубнага тыпу “Душой заўсёды маладыя”.

Мерапрыемства, у якім прынялі ўдзел шэсць калектываў, стала сапраўдным святам песні, весялосці, поспеху і радасці. У кожнага была магчымасць гучна заявіць пра сябе і падзяліцца ўласным творчым вопытам.

Майстар-клас па гатаванні багданаўскіх бульбешнікаў.

Ужо пры ўваходзе ў рэкрэацыйную залу раённага Цэнтра культуры было бачна, як старанна ўдзельнікі мерапрыемства падрыхтаваліся да творчага марафону. Вочы гасцей разбягаліся ад разнастайнасці вырабаў, прадстаўленых на імправізаваных выставах. А стол жаночага клуба аматараў беларускай кухні “Гаспадыня” Багданаўскага СЦК ламаўся ад мноства смачных традыцыйных народных страў.

Алена РЫСНІК праводзіць майстар-клас па вырабе кветак з офіснай паперы.

Адкрыў творчы марафон жаночы клуб “Гаспадынька” Сакаўшчынскага СЦК, дзе прадстаўніцы прыгожай паловы чалавецтва аб’ядналіся разам на аснове агульных інтарэсаў і духоўных патрэб. Яны цікава і карысна бавяць час, дзеляцца сакрэтамі любімых заняткаў, ладзяць мерапрыемствы на самыя розныя і актуальныя тэмы. Самадзейныя артысты парадавалі прысутных песеннымі нумарамі з новага рэпертуару, а Алена Рыснік правяла майстар-клас па вырабе кветак з офіснай паперы.

Эстафету пераняў жаночы клуб “Натхненне” Дубінскога СЦК. Аграгарадок Дубіна, наогул, славіцца сваім асаблівым народным гумарам. Таму, зразумела, і выступленне калектыву было вясёлым, таленавітым і жыццярадасным. Госці свята з задавальненнем назіралі за гумарыстычнай дзеяй, што паказалі самадзейныя артысты, разам выканалі добра вядомыя і любімыя ўсімі песні.

Наступным пра сябе заявіў клуб пажылых людзей “Залаты ўзрост” Пугачоўскага СДК. Напрамкі іх дзейнасці вельмі разнастайныя. Удзельнікі любяць збірацца разам, успамінаць песні маладосці, праводзіць майстар-класы. У прысутных была магчымасць павучыцца вырабу папяровых трубачак і пляценню з іх.

З песняй ідуць па жыцці ўдзельніцы клуба жанчын – ветэранаў працы “Натхненне” Дорскага СДК. Валянціна Саўген прапанавала ўвазе гледачоў любімы твор свайго калектыву.

Ярка паказаў сябе жаночы клуб аматараў беларускай кухні “Гаспадыня” Багданаўскага СЦК. Яго выступленне было насычана прыпеўкамі, жартамі, гумарам. Гледачы дружна ўключыліся ў гульню “Што ў кашу пакласці?”, з цікавасцю назіралі за прыгатаваннем багданаўскіх бульбешнікаў, а потым з апетытам частаваліся гэтай і іншымі традыцыйнымі стравамі нашых продкаў.

Гасцей сустракае Таццяна ЧАСНОК – кіраўнік жаночага клуба “Восень”.

Удалай аказалася і справаздача жаночага клуба “Восень” Суднікаўскага СК, дэвіз якога “Жыцця мы радасць хочам адчуваць, цяпло яго ўсім людзям перадаць”. Члены клуба прапанавалі ўвазе прысутных валачобны абрад з песняй-услаўленнем “Хрыстос уваскрэс!”, а таксама гульню “Катанне яек па-суднікоўску”.

Незаўважна прайшоў час. Усе былі ў захапленні ад пачутага і ўбачанага.

На заканчэнне фестывалю дырэктар раённага Цэнтра культуры Алена Конаўка падзякавала кіраўнікам і членам калектываў за працу, цікавыя выступленні і ўручыла дыпломы ўдзельнікаў 1-га раённага фестывалю і памятныя падарункі.

Анжэла РАДЫНА,

фота аўтара