Воложинский районный
исполнительный комитет

Чтобы действовать уверенно и быстро, необходимо оттачивать свое мастерство на практике. С целью совершенствования боеготовности подразделений проведены тактико-специальные учения на территории Воложинского участка ОАО «Молодечненский молочный комбинат».

Данный объект – единственный объект в Воложинском районе, в производстве которого используется химически опасное вещество – аммиак. И хотя количество опасного вещества, обращающегося в производстве и небольшое, в возможную зону химического заражения попадают работники объекта.

По легенде, в результате ремонтных работ произошла разгерметизация трубопровода и утечка аммиака в помещении аммиачной компрессорной. События развивались довольно стремительно. В данном случае были очень важны действия работников предприятия, в частности аварийной бригады самого цеха. Персонал должен был найти место разгерметизации и перекрыть трубопровод для исключения дальнейшего выброса ядовитого вещества, привести в действие стационарную оросительную систему. Работники МЧС, прибывшие к месту аварии, в специальных защитных костюмах эвакуировали пострадавшего из цеха и для ограничения распространения ядовитого облака создали водяную завесу, а в месте утечки наложили специальный бандаж.

– Несмотря на сложные погодные условия, личный состав с поставленной задачей справился. Смысл проведения подобных мероприятий в тренировке навыков, отработке тактики и взаимодействия различных структур, в том числе первичных действий администрации объекта. Привлекаются медики, работники газовой службы, милиции. Кроме того, мы на деле узнаем об особенностях того или иного объекта, – рассказал начальник караула Евгений Матлашук.

Шмат магчымасцей ёсць у выхаванцаў Івянецкага дома-інтэрната для дзяцей з асаблівасцямі фізічнага развіцця, каб стаць дастойнымі патрыётамі сваёй краіны. Вялікую ролю ў гэтым адыгрывае наш гісторыка-краязнаўчы музей.

8 лютага вучнямі 8 і 9 класаў было падрыхтавана пазакласнае мерапрыемства, што праходзіла ў зале музея, экспазіцыя якога прысвечана Вялікай Айчыннай вайне. Каб паглядзець яго змаглі ўсе жадаючыя, выступаць прыйшлося двойчы. Успомнілі гераічныя подзвігі дзяцей ваеннай пары, слухалі песні і спявалі іх самі, ну і, канешне, пагаварылі пра тое, як важна захоўваць мір у свеце, бо клапаціцца пра гэта павінны не толькі дарослыя, але па меры магчымасці і мы.

Андрэй КЛОК,

выхаванец Івянецкага дома-інтэрната

Молодые должны жить отдельно от родителей! Загляните в интернет — и вы найдете сотни материалов на эту тему. Мол, хоть на съемную квартиру, хоть в свою — купленную в кредит, с непомерными выплатами, только не с родственниками, от которых одни проблемы.

— Глупости все это! — такое мнение выразили в семье Малявских из агрогородка Сивица Воложинского района, где под одной крышей живут четыре поколения. При этом никто не жалуется на отсутствие личного пространства, или на невозможность принимать самостоятельные решения, или на непонимание.

Когда люди любят и уважают друг друга иначе, наверное, и не бывает…

Воспитание собственным примером

— Я выросла в многодетной семье, — рассказывает Марина Малявская, — поэтому в доме у нас практически всегда было весело, шумно и как-то по-особому уютно, хорошо. Может, потому, что и мама, и папа были очень добрыми, открытыми людьми. Даже не помню, чтобы они когда-нибудь о ком-то сказали плохо. Глядя на них, еще в старших классах решила: окончу школу — обязательно выберу профессию, с которой буду полезной людям. Так я стала медицинской сестрой.

Марина Малявская — социальный работник. А еще она местный депутат и сельский староста с пятнадцатилетним стажем

После окончания училища Марина работала в госпитале Министерства внутренних дел. А потом вышла замуж. Поддавшись на уговоры мужа, который никак не мог привыкнуть к городу, вернулась вместе с ним в родную Сивицу, что недалеко от поселка Ивенец.

— Дело в том, что мы с Колей из одной деревни, теперь уже агрогородка, — говорит собеседница. — Здесь родились, учились. Даже на одной улице выросли! Кстати, на ней и теперь живем. Случайно это вышло или просто звезды так сошлись, но в момент, когда решились обзавестись собственным домом, оказалось, что продается именно тот, что стоит между подворьями родителей. Не знаю, что там говорят на этот счет психологи и как поступают в большинстве европейских стран, но мы соседством были довольны. Вместе, большой компанией, садили и обрабатывали огороды, копали картошку, отмечали все праздники. Не могу сказать, что родители, как теперь модно говорить, давили на нас или диктовали какие-то свои правила, по которым нужно жить. Они просто были рядом, помогали растить Илону, а потом и Анечку.

Соцработник с дипломом медсестры

Первое время Марина работала в детском саду, потом попала под сокращение. По совету знакомой решила попробовать себя в профессии социального работника. Группу людей, заинтересованных в обслуживании, собирала сама. Желающих оказалось даже больше, чем было необходимо, поэтому некоторым односельчанам пришлось отказать. Говорит, переживала и даже чувствовала некоторую неловкость: мол, человек надеялся, а ты не смогла помочь.

— 1 апреля будет ровно 21 год как я в социальной службе района, — подчеркивает Марина. — За это время видела многое. Но принять тот факт, что, имея детей и внуков, старики коротают старость в одиночестве, так и не смогла. Есть в твоей квартире уголок — поставь кровать для мамы, найди пять минут времени поговорить с ней, спроси о здоровье. Ведь завтра может быть поздно. А послезавтра уже твои дети приставят к тебе социального работника.

На обслуживании у социального работника Воложинского ТЦСОН Марины Малявской 13 человек. Часть подопечных живет в ее родной деревне, часть в Углах, что в четырех километрах от Сивицы. Говорит, работы хватает, особенно теперь, зимой, когда нужно и дров наносить, и воды натаскать, и дорожки во дворе почистить. И это далеко не полный список ее профессиональных обязанностей.

— Все люди разные. Одному нужно купить продукты и сварить обед, другому помочь прибраться в доме и доставить из аптеки лекарства. Или, например, свозить в Ивенец на прием к врачу.

— На автобусе? — спрашиваю у Марины.

— На машине, — отвечает та. — Я уже лет 13 как за рулем. Устала бегать с велосипедом от деревни к деревне. Домашние настояли — сдала на права. И очень рада своей такой мобильности. Не знаю, как там у вас, в городе, а у нас в деревне время бежит быстро. Теперь даже представить не могу, как бы обходилась без своей помощницы.

Когда дети и родители рядом

Домой она приезжает поздно. Но едва переступает порог прихожей, как всю усталость будто рукой снимает. Делятся новостями дочки, обнимают внуки. Старается поскорей усадить за стол мама.

— Было время, она очень сильно болела, — вспоминает Марина. — Переживали, бегали к ней чуть не каждый час. И мы с мужем, и дети… А потом на семейном совете решили забрать маму к себе. И сразу стало как-то спокойно, хорошо. Если я на работе, то знаю, что ей помогут внуки. Нет времени у девочек — позаботится муж.

— Старики — те же дети. Только в паспорте указан другой возраст, — рассуждает Марина. — Любят, когда их жалеют, радуются, когда приходишь. Только глаза у них часто грустные. Ну вот как принять тот факт, что дети совсем близко, за 20 — 30 километров, а приезжают только по большим праздникам? Или вообще два раза в год… Никого не осуждаю, но даже представить не могу, как это — жить и не заботиться о своих близких. 

Старшая дочь Малявских, Илона, окончила Ильянский государственный аграрный колледж, затем Витебскую академию ветеринарной медицины. Работать вернулась в родное хозяйство — «Сивица», где практически каждого человека знает если не по фамилии, то в лицо. Любознательная, активная, в декрете долго не усидела. Год был ее Глебушке, когда, уговорив бабушек — Чеславу Иосифовну и Галину Бернардовну — присмотреть за малышом, вышла на работу.

— Мариночка, как тебе тяжело… Это же надо, четыре поколения под одной крышей! — порой сочувствуют знакомые. А она, как правило, отмалчивается. Ну как им объяснить, что в кругу близких, дорогих сердцу людей тяжело быть не может. Наоборот, на сердце спокойно, ведь вся семья рядом.

Марина с дочками Илоной и Анной

В этом году их «детский сад» стал больше. Младшая внучка Аня, у которой подрастает маленькая Николь, тоже не усидела в декретном. В агрогородке, на местной почте, появилась вакансия, и она вышла на стажировку.

— С правнуками теперь у нас управляются прабабушки, которые вдруг резко помолодели и забыли о болезнях — смеется Марина. — Конечно же, им приходится нелегко. Но что не сделаешь для своей семьи!

— В вопросах воспитания расхождений много? — интересуюсь у собеседницы.

— Их нет! — весело отвечает она. — Вырастили же мамы нас, помогли поднять внуков. Верю, что только хорошему научат и правнуков. Знаете, есть у меня на обслуживании одна бабушка. Добрая такая, заботливая, спокойная. Ее дети все время наставляют: не делай того, туда не ходи, этого не говори. «Господи, — жалуется она порой, — да я уже больше забыла, чем они знают! Сколько же можно воспитывать и унижать…» Учитывая этот опыт, стараемся жить по-другому: никому ничего не навязывая, ни к чему не принуждая. Просят дети совета — даем. Справляются сами — не лезем. В конце концов, у каждого своя дорога и судьба.

Автор статьи: Марина Слиж

Автор фото: предоставлены Мариной Малявской

У музейным пакоі нашай школы захоўваецца цікавая фатаграфія з сямейнага альбома Тарэсы Віктараўны Макей (Ванслаў). На фатаграфіі юнакі і дзяўчаты, дзяцінства якіх прыпала на ваеннае ліхалецце, а юнацтва на аднаўленне народнай гаспадаркі Беларусі.

Будынка школы ў Раманаўшчыне, у сучасным разуменні, не было. Школа размяшчалася ў чатырох хатах, дзе гаспадары выдзялялі пакой для навучання дзяцей. Адзіны гадзіннік на ўсю вёску і спрэчкі, чыя чарга даваць званок па вёсцы…

Вучні прыходзілі з навакольных вёсак і хутароў, якія ўцалелі пасля блакады ў ліпені-жніўні 1943 года. Былі спалены Нелюбы, Доры, Макрычаўшчына… У школу хадзілі пешшу, не зважаючы на пару года і надвор’е. Адзенне простае, абутак таксама (басаножкі – падэшва са старой шыны з прывязанымі матузамі).

Дзеці вайны вельмі хутка сталелі. Вучыцца было цікава і неабходна. Магчыма, таму сярод выпускнікоў – працавітыя і знакамітыя людзі. Сярод іх (верхні рад) – добра знаёмыя старэйшаму пакаленню рэжысёр Пяршайскага народнага тэатра Мікалай Мікалаевіч Ганчарык, хірург Анатоль Пятровіч Інфаровіч.

У першым радзе настаўнікі. Чацвёрты злева – дырэктар школы, франтавік Віктар Іосіфавіч Ганак, побач (трэці злева) мой дзед – Уладзімір Іванавіч Нелюб. Дзед вучыўся ў Кракаве на настаўніка… і застаўся без работы. Каб працаваць, трэба было прыняць каталіцкую веру і польскае падданства. Яго бацька (Іван Ігнатавіч Нелюб, праваслаўны, з Бандарцоў, быў граматны) сказаў: “Не!” У той час дзеці слухаліся бацькоў. Дзед прадоўжыў настаўнічаць толькі пасля 17 верасня 1939 года.

У другім радзе трэцяя злева Тарэса Віктараўна Макей (Ванслаў). Чацвёртая – Прафена Мартынаўна Шэўчык (Гарбач) (зімуе ў дачкі ў Фаніпалі), працавала ў Дорскай васьмігадовай школе, вучыла мяне матэматыцы. Пятая – Таіса Уладзіміраўна Усава (Нелюб), выпускніца Ашмянскага педвучылішча, чацвёрты выпуск, 1951 года, мая першая настаўніца ў Раманаўскай пачатковай школе.

У 1972 годзе школу закрылі. Дзеці прадоўжылі навучанне ў Дорах. Мама працавала ў школе да выхаду на заслужаны адпачынак. Яна памятае практычна ўсіх сваіх вучняў, можа назваць дату нараджэння кожнага.

Тарэса Віктараўна і Таіса Уладзіміраўна жывуць па суседстве, пры дочках. Год-два назад збіраліся ці ў нас пад вішняй, ці ў Тарэсы Віктараўны пад вінаградам. Зараз кожны дзень падтрымліваюць сувязь па тэлефоне. Тэмы пастаянныя: абмеркаваць надвор’е, падзеі ў свеце і Беларусі, навіны з “Працоўнай славы”, успомніць даўніну… Сёлета 75 гадоў, як закончылі школу. Пра што мараць аднакласніцы? Каб дзеці былі здаровыя і не было вайны!

Ганна УСАВА,

настаўнік гісторыі

ДУА “Дорскі навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад-сярэдняя школа”

Са школы кожны хлопчык ведае, хто такія танкісты або лётчыкі, чым займаюцца сувязісты і артылерысты. А вось што ўваходзіць у пералік задач ваенных інжынераў, адкажа далёка не кожны. Яшчэ нядаўна практычна не меў прадстаўлення пра гэта і наш зямляк Сяргей ПАШКОЎСКІ.

Валожын для маладога чалавека – малая радзіма. Тут Сяргей нарадзіўся і вырас, тут прайшлі яго дзяцінства і юнацтва. Як і многія падлеткі, ён марыў хутчэй стаць самастойным, незалежным і сысці ад бацькоўскіх клопату і апекі. І, вядома, хацелася знайсці свой шлях у жыцці. Скончыўшы Мар’інагорскі дзяржаўны аграрна-тэхнічны каледж, новаспечаны тэхнік-механік нейкі час працаваў на ніве сельскай гаспадаркі. Канчаткова пераканаўшыся, што гэта не яго прызванне, юнак вырашыў паспрабаваць сябе спачатку ў будаўніцтве, а пасля ўладкаваўся на Мінскі аўтамабільны завод фармоўшчыкам.

– Праца, вядома, фізічна складаная, вытворчасць шкодная. Таму надоўга тут заставацца мне не хочацца. Ды і вышэйшую адукацыю трэба атрымаць. Дыплом – адна з прыступак для кар’ернага росту, – распавядае аб сваіх планах на будучыню Сяргей. – Служба ў арміі – таксама важны этап у жыцці мужчыны.

Па словах малодшага сяржанта рэзерву 2-й інжынернай брыгады Сяргея Пашкоўскага, найбольш складанымі былі самыя першыя зборы:

– Тады ўсе мы, навабранцы, праходзілі курс пачатковай вайсковай падрыхтоўкі. Трэба было не толькі вывучыць асновы ваеннай справы, зразумець, што і як у арміі ўстроена, але і адаптавацца, уліцца ў калектыў. У той перыяд адбылася адна з самых важных падзей – урачыстае прыняцце ваеннай прысягі. Я і цяпер памятаю хваляванне, якое адчуваў, калі прыйшла мая чарга выйсці са строю і вымавіць словы клятвы на вернасць Радзіме. У гэты час на мяне глядзелі камандзіры, таварышы, родныя і блізкія…

Падчас збораў малодшы сяржант рэзерву зразумеў, што ён зусім нічога не ведаў пра інжынерныя войскі. Спачатку спатрэбілася вывучыць тэорыю, а потым былі палявыя выхады, засваенне падрыўной справы на практыцы…

– Раней пра службу ў войску я меў уяўленне па чужых водгуках і ўражаннях. Цяпер жа ў мяне склалася сваё ўласнае меркаванне, заснаванае на асабістым вопыце. Да арміі я нават аб працы сапёра ведаў толькі тое, што паказваюць у фільмах. На дадзены ж момант маё разуменне пра службу ў інжынерных войсках значна шырэйшае. Мы, ваенныя інжынеры, здольныя выконваць шырокі спектр задач: размініраванне, маскіроўку, навядзенне пантонных перапраў і драўляных мастоў. Фартыфікацыйныя ўмацаванні, інжынерныя загароды – таксама наша работа, – з гонарам распавядае зямляк.

Дарэчы, менавіта ў арміі Сяргей захапіўся чытаннем твораў Рэмарка. Гэта любоў да творчасці нямецкага пісьменніка захавалася і ў паўсядзённым жыцці. Ледзь закончыўшы адзін раман, ён не шкадаваў грошай на тое, каб купіць чарговую кнігу. Паступова цікавасць да літаратуры пашыралася, як і спіс упадабаных аўтараў. З апошняга, што давялося прачытаць, яго асабліва ўразіў раман Булгакава “Майстар і Маргарыта”.

– Калі я праходзіў усе працэдуры прызыву ў ваенным камісарыяце, мне казалі, што служыць буду ў сілах спецыяльных аперацый. Так склалася, што дэсантнікам я не стаў, ды і служу ў рэзерве. Але ніколькі не шкадую аб гэтым, – расказвае Сяргей Пашкоўскі. – Стаць ваенным інжынерам таксама выдатна, бо гэтыя спецыялісты выконваюць не менш важныя задачы. Да таго ж у інжынерных войскаў багатая гісторыя, 21 студзеня ім споўнілася 320 гадоў!

Алена МЯЦЕЛЬСКАЯ,

фота аўтара

У Валожынскім краязнаўчым музеі працуе выстава работ “Краявіды роднай зямлі” скульптара Валерыя Калясінскага і яго дачкі Паліны, якая зараз вучыцца ў Рэспубліканскім каледжы мастацтваў імя І. В. Ахрэмчыка ў Мінску.

Шырыню творчых захапленняў Валерыя Францавіча раскрываюць прадстаўленыя на экспазіцыі малюнкі краявідаў Пяршайшчыны, выкананыя тушшу, барэльефы В. І. Дуніна-Марцінкевіча і Старога Уласа, бюст мастака Фердынанда Рушчыца. Вялікую цікавасць выклікаюць яго работы з граніту: “Змяя”, “Ваза”, “Полымя”, “Чалавек”, “Елка”.

Валерый Калясінскі нарадзіўся ў Мінску 30 лістапада 1960 года. Скончыў Беларускую дзяржаўную акадэмію мастацтваў па спецыяльнасці “Скульптура”, пазней – аспірантуру. У 1998-2001 гадах стажыраваўся ў Творчых акадэмічных майстэрнях Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь. З 2000 года з’яўляецца членам грамадскага аб’яднання “Беларускі саюз мастакоў”.

Займаецца ён такімі відамі скульптуры, як манументальная, станковая, мемарыяльная, а таксама медальерным мастацтвам і керамікай. Для сваіх работ выкарыстоўвае бронзу, латунь, граніт, гіпс, гліну, сілумін.Сярод найбольш вядомых яго твораў – мемарыяльныя знакі Стэфану Баторыю ў Гродне і загінуўшаму экіпажу самалёта “Ілля Мурамец” у вёсцы Баруны Ашмянскага раёна, бронзавыя партрэты Адама Міцкевіча, Станіслава Манюшкі, Аляксандра Пушкіна. Творчыя работы аўтара знаходзяцца ў гісторыка-культурным музеі-запаведніку “Заслаўе”, Івянецкім музеі традыцыйнай культуры, у Гродзенскіх гісторыка-археалагічным музеі і музеі гісторыі рэлігіі, у прыватных калекцыях.

Выстава Валерыя Францавіча “Медалі, малюнак, манеты” прайшла ў Дзяржаўным літаратурным музеі Янкі Купалы. Яна стала падзеяй для ўсіх, хто цікавіцца медальерным мастацтвам і культурай Беларусі. Там былі прадстаўлены медалі і манеты, звязаныя з гістарычным мінулым і сучаснасцю нашай краіны. Асобныя серыі манет прысвечаны вядомым дзеячам культуры, навукі, мастацтва, спорту, абаронцам Айчыны, архітэктурным помнікам, гістарычным юбілеям.

Ужо шмат гадоў Валерый Францавіч жыве са сваёй сям’ёй у аграгарадку Пяршаі, які з’яўляецца для яго крыніцай творчага натхнення. У планах мастака аздобіць населены пункт каменнымі скульптурамі рознай тэматыкі. Жонка Ядвіга Зігмунтаўна выкладае ў мясцовай школе родную мову і літаратуру. Сын Мікалай, неаднаразовы пераможца абласных конкурсаў і алімпіяд, вучыцца ў сталічным ВНУ. Дачка Паліна марыць стаць скульптарам, як і бацька.

Некалькі гадоў назад Валерый Калясінскі арганізаваў дзіцячы гурток “Гліняны карагод” пры народным аб’яднанні народных майстроў “Скарбніца” Валожынскага РЦК. У 2019 годзе калектыў быў узнагароджаны дыпломам II ступені за ўдзел у абласным свяце-конкурсе майстроў ганчарства “Гліняны звон”, што праходзіў у г. п. Івянец. У мінулым пяць прадстаўнікоў гуртка сталі ўдзельнікамі пленэру да 150-годдзя Ф. Рушчыца ў Багданаве. Работы рабят выстаўляліся ў Валожынскім краязнаўчым музеі і Івянцкім музеі традыцыйнай культуры, а таксама ў Пяршайскім доме культуры, Пяршайскім ВПК, на розных раённых мерапрыемствах.

Паліна Калясінская прадставіла на выставе “Краявіды роднай зямлі” свае малюнкі вугалем, прысвечаныя Пяршайшчыне, і разьбу па дрэве. Дзяўчына з’яўляецца пераможцай абласнога конкурсу “Калыска талентаў”, што праходзіў у Клецку, заняла 3-е месца ў раённым конкурсе “Бяспека на пажары”, мае тры дыпломы за ўдзел у розныя гады ў рэспубліканскай выставе Беларускага саюза майстроў народнай творчасці, дыпломы за ўдзел у IX Міжнародным пленэры, прысвечаным Ф. Рушчыцу, у Вільнюсе, дзіцячым пленэры-конкурсе ў Багданаве.

Наш кар.

Фота Анжэлы РАДЫНА

Сёння некаторыя нашы суайчыннікі стараюцца развітацца з алкаголем ва ўзросце, калі іншыя толькі пачынаюць яго спрабаваць. Згодна з данымі статыстыкі, упершыню большасць беларусаў знаёмяцца са спіртнымі напіткамі ў раннім дзяцінстве. Часцей за ўсё гэта адбываецца з-за таго, што дзеці, пазбаўленыя нагляду падпіўшых бацькоў, блытаюць гарэлку з вадой ці віно з морсам. Падобны вопыт звычайна не вядзе да паўторнага жадання выпіць. Але пасля на працягу гадоў малыш бачыць: алкаголь – абавязковая частка свят дарослых людзей і пачынае ўспрымаць яго станоўча.

Апошнім часам дзіцячы алкагалізм – больш вострая праблема, чым алкагалізм дарослых. З аднаго боку ў дзяцей сімптомы атручвання алкаголем праяўляюцца значна ярчэй, з іншага – іх арганізм даволі хутка прыстасоўваецца да любых змяненняў ва ўмовах існавання, што тычыцца і алкагалізму, які ў дзяцей мае злаякаснае цячэнне. Калі даросламу чалавеку патрабуюцца некалькі гадоў, каб прызвычаіцца да вялікіх доз алкаголю і атрымаць ад яго залежнасць, то дзецям, каб трапіць у залежнасць, дастаткова некалькі месяцаў.

Адна з галоўных прычын злоўжывання спіртным падлеткамі – дрэнны прыклад бацькоў. Прыкладна ў 50 выпадках са 100 будучыя алкаголікі нарадзіліся і выхоўваліся ў сем’ях, дзе хаця б адзін з бацькоў быў залежным.

Другой прычынай з’яўляецца няправільнае выхаванне. Напрыклад, такія палярныя прычыны, як гіперапека і безнагляднасць. Пры гіперапецы хлопцык і дзяўчынка не маюць магчымасці навучыцца самастойна змагацца з нягодамі і стрэсамі, таму лёгка прывыкаюць да алкаголю як да сродку, што стварае ілюзію камфорту. А пры адсутнасці ўвагі з боку маці і бацькі дзяцей выхоўвае вуліца, і яны засвойваюць усе нарматывы хуліганскага асяроддзя, дзе алкаголь займае адно з галоўных месцаў.

Згодна са статыстыкай, у 22% выпадкаў дзеці пачынаюць ужываць піва, віно ці гарэлку за кампанію, каб не выглядаць “белай варонай”. Немалую ролю адыгравае і імкненне эксперыментаваць. Да выпіўкі паступова далучаюцца траўка, таблеткі, клей, гераін. Для залежнага важна толькі адно: прыняць любы сродак, што зменіць прытомнасць. Аднак пачынаецца ўсё менавіта з алкаголю.

Аднойчы вы адчулі пах спіртнога ад свайго дзіцяці. Зразумела, запанікавалі. Вы столькі разоў сустракалі падлеткаў, што дзесьці ў пад’ездзе распівалі віно, піва, але ж і думкі не дапускалі, што і ваш нашчадак калісьці далучыцца да іх кампаніі. Ад таго, як бацькі будуць паводзіць сябе ў падобнай сітуацыі, залежыць будучыня юнага чалавека. Толькі спакойныя, добразычлівыя дзеянні могуць выклікаць у падлетка жаданне кантактаваць з дарослымі, абмяркоўваць непрыемную тэму. Раскажыце падлетку, што калі ён вырасце, то будзе мець сям’ю, а ў бацькоў, якія п’юць, дзеці пакутуюць асабліва – у іх безліч праблем не толькі са здароўем. Ім даводзіцца “круціцца”, каб пазбягаць пабояў, не застацца галодным, не насіць лахманы… Падтрымку ў гэтай сітуацыі можна знайсці толькі па-за межамі свайго дома. У выпадку, калі такога падлетка ніхто не падтрымае, ён хутчэй за ўсё сап’ецца  гэтак жа, як і яго бацькі.

Медыкі шмат пішуць пра спадчынны характар алкагалізму. Таму некаторыя бацькі, якія не злоўжываюць спіртным, думаюць, быццам іх дзецям такая праблема не пагражае. Безумоўна, гэта няпраўда. Калі хтосьці будзе пастаянна прымаць хоць і невялікія дозы алкагалю (напрыклад, за кампанію перад дыскатэкай), схільнасць да яго паступова сфарміруецца. Алкагалізм не спадчыннае захворванне, а захворванне са спадчыннай схільнасцю.

Дзеці павінны ведаць: у алкаголікаў жыццё круціцца вакол выпіўкі, і, калі яе няма, усё траціць сэнс. Залежнасць нясе на сабе адбітак разбэшчанасці, таму сям’я, дзе ёсць такія людзі, трапляе ў ізаляцыю ад соцыуму. Калі дзіця засвоіць, што алкагалізм – страшэннае, практычна невылечнае захворванне, а разыка на яго захварэць абвастраецца менавіта ў падлеткавым узросце, то будзе пазбягаць рэгулярнага ўжывання спіртнога.

Паважаныя бацькі, расказвайце дзецям усё, што ведаеце, пра шкоду алкаголю. Калі бачыце, што вашы словы не даходзяць да падлетка, звяртайцеся да спецыялістаў, святароў, аўтарытэтных людзей. Беражыце сябе і сваіх дзяцей ад небяспечных звычак.

Вікторыя ШАНЕЦ,

педагог сацыяльны СПЦ

Решения ВНС не будут спонтанными и неожиданными, так как до начала форума была проведена большая подготовительная работа, в том числе в формате диалоговых площадок. Об этом Президент Беларуси Александр Лукашенко заявил сегодня, выступая на открытии VI Всебелорусского народного собрания, передает корреспондент БЕЛТА.

Глава государства отметил, что уже в шестой раз в суверенной истории страны обращаются напрямую к народу, чтобы вместе обсудить и принять консолидированное решение по дальнейшему развитию нашей страны и общества.

"Сегодня здесь собрались делегаты со всех уголков Беларуси, представители самых разных профессий и социальных групп. За каждым стоят ваши избиратели - трудовые коллективы, общественные организации. Это миллионы людей, которые доверили вам быть их голосом в обсуждении и принятии глобальных решений в жизни нашей Беларуси. Решений, которые, как вы знаете, не будут для нас и для общества спонтанными и неожиданными", - сказал Президент. Он напомнил, что подготовка к проведению ВНС шла несколько месяцев, собирались мнения людей, самые острые и насущные вопросы, в регионах активно работали диалоговые площадки. "Мы ничего не скрывали, нам с вами есть что обсудить сегодня", - констатировал Александр Лукашенко.

В качестве первой темы для обсуждения Президент назвал ситуацию в экономике, достижения и возможные недостатки. "И главное - где есть резервы и конкретные предложения по дальнейшему развитию", - отметил глава государства.

"Как нам в условиях пандемии и внешнего давления жить дальше? Какие предпринять меры для того, чтобы обеспечить экономический рост и достойный уровень жизни людей с социальной поддержкой населения? - продолжил он. - Это основа нашей экономической модели, суть белорусского социального государства. А предложения, идеи могут быть разными. Необязательно только те, на которых акцентируем внимание мы, в руководстве страны и правительстве. У меня одно требование, и вы его хорошо знаете. Повторюсь: все должно быть открыто и реально, нам бояться некого".

Вторая важная тема для обсуждения на форуме - вопросы общественно-политического развития, роли граждан в политической жизни страны и возможность корректировки основного закона. "Еще одна тема - распределение властных полномочий, усиление роли местного управления и самоуправления. Мы должны максимально приблизить центры принятия решений к людям, обеспечить постоянную, эффективную обратную связь между властью и населением. Это должно исходить из жизни и от наших людей. Никакой надуманности быть не должно, ибо будем иметь обратный эффект от такой перестройки", - убежден белорусский лидер.

Необходимость проанализировать реалии геополитической ситуации, в которой оказалась страна, Президент назвал в качестве третьей темы форума.

Четвертый блок вопросов , требующих пристального внимания, касается сбережения ценностей, традиций, которые позволяют белорусам оставаться нацией. "Надо уделить время вопросам образования и культуры, защиты исторической памяти. Их решение так или иначе определяет одно из главных направлений государственной политики - сохранение преемственности поколений. Нам нельзя потерять молодежь. Мы должны передать страну в надежные руки. Поэтому вопросы вовлечения молодых людей в созидательную деятельность, их творческое, интеллектуальное развитие - важнейшие для нас", - подчеркнул глава государства. Также в числе важных тем для обсуждения на ВНС он назвал обеспечение информационного суверенитета.

"Мы должны рассмотреть все насущные вопросы и выработать решения, которые удовлетворят запросы общества. В итоге все белорусы должны увидеть, что их мнения учтены. В этом и есть суть белорусского народовластия", - заявил Александр Лукашенко.

Источник: belta.by

Конкурс состоится 13 февраля на базе государственного учреждения образования «Боровлянская средняя школа № 3» Минского района. На мероприятие заявились 348 участников в составе 223 команд.

В рамках конкурса пройдут соревнования по 12 направлениям:

• «Робототехника (на основе конструкторов LEGOWeDo 9580)» (учащиеся 1‑4 классов);
• «Робототехника (на основе конструкторов LEGOWeDo 45300)» (учащиеся 1–4 классов);
• «РобосумоLEGO» (учащиеся 1–11 классов; учащиеся 1–2 курсов, получающие профессиональное образование на основе базового образования);
• «Траектория» (учащиеся 4–11 классов; учащиеся 1–2 курсов, получающие профессиональное образование на основе базового образования);
• «Следование по линии. PRO» (возраст участников не ограничен);
• «Следование по линии. Juniors» (возраст участников на 31 мая 2021 года должен быть младше 14 лет);
• «Следование по линии. Образовательные конструкторы» (возраст участников – до 18 лет);
• «Roborace. PRO» (возраст участников не ограничен);
• «Roborace. PROmini» (возраст участников не ограничен);
• «Roborace. Образовательные конструкторы» (возраст участников не ограничен);
• «Большое путешествие. Младшая категория» (самому старшему участнику команды в год проведения соревнований исполняется 12 или менее лет);
• «Большое путешествие. Старшая категория» (возраст участников не ограничен).

Восемь последних направлений входят в общий зачет Кубка по образовательной робототехнике. В них будут принимать участие более 130 юных робототехников со всей Беларуси. Свыше 200 учащихся учреждений образования столичного региона подали свои заявки в первые четыре, областные, направления конкурса.

Соорганизаторами конкурса являются Ассоциация по содействию развитию образовательных инициатив в области точных наук и высоких технологий «Образование для будущего» и информационно-практическое учреждение «Центр технологической поддержки образования «Интегратор».

Генеральный партнер Кубка по образовательной робототехнике — ООО «Надежные программы». Конкурс проводится при поддержке СООО «Белорусские облачные технологии», ООО «ЭдуТехСолюшн».

Источник: minsk-region.gov.by

Хороший журнал - мой спутник, мой друг,

С тобой интересней бывает досуг.

Ребята!

Как Вы думаете, сколько газет и журналов выписывает Воложинская детская библиотека?

Около 50 наименований.

На страницах предлагаемых Вам журналов печатаются интересные статьи, красочные иллюстрации, веселые истории, самоделки, кроссворды, конкурсы с призами, викторины.

Кроме этого, в них есть материалы, дополняющие школьную программу, экологические игры, тесты, советы, фокусы.

Рассматривая яркие картинки, читая интересные, смешные рассказы и сказки, Вы расширите свое знакомство с окружающим миром, разовьете внимание, воображение, научитесь многое делать своими руками.

Читайте журналы!

«Вясёлка»

За 63 гады свайго жыцця “Вясёлка” даказала, што яна надзейны сябар беларускіх дзяцей. Яна нястомна вучыць сваіх чытачоў любіць і ведаць родную мову, паважаць дарослых, якія цярпліва вядуць у жыццё. Рэдакцыя, аўтары робяць усё магчымае, каб чытачы любілі сваю Айчыну, раслі сумленнымі яе спадчыннікамі. Вас чакаюць займальныя апавяданні, казкі, вершы, загадкі, смяшынкі, гульні.

«Юный спасатель»

Девиз журнала «Юный спасатель» — «учимся, играя». Сохраняя свое главное предназначение — обучение школьников и дошкольников основам безопасности жизнедеятельности, «Юный спасатель» расширяет кругозор и творческую активность своих читателей. В каждом номере журнала можно найти тематический вкладыш-листовку или игру-бродилку, которые отлично подойдут для игр ребёнка. Журнал «Юный спасатель» — это верный друг, отличный собеседник, чуткий помощник каждому родителю.

«Веселые картинки»

Детский юмористический журнал. В Веселой школе можно научиться читать и писать, познакомиться с геометрическими фигурами, правилами поведения, изучить различные цвета и многое другое. На страницах журнала вас ждут юмористические рассказы и сказки, веселые стихи и считалки, забавные комиксы, игры, раскраски, головоломки - всё-всё, что интересно ребятам.

«Мурзилка»

Детский литературно-художественный журнал. В нем печатаются сказки, сказочные повести, рассказы, пьесы, стихи. Главные его авторы - современные талантливые писатели, художники и классики детской литературы. Часто авторами журнала выступают сами читатели.

«Шишкин лес»

Интересное, доброе и поучительное издание для детей дошкольного и младшего школьного возраста.

Журнал создан на основе одноименной телепрограммы. Цикл познавательных и духовно-образовательных программ «Шишкин лес» ежедневно выходит на канале «Радость моя».

Первый номер журнала «Шишкин Лес» вышел в феврале 2006 года. Он сразу же завоевал симпатии маленьких и больших читателей. Они полюбили милую мышку Шуню, добродушного волчонка Зубка и непоседливого котёнка Коксика. Дети обращаются за советом к Еноту Енотычу и узнают много нового от умной совы Матильды Леонардовны.

Вместе с героями журнала юные читатели учатся и играют, путешествуют и мастерят, познают окружающий мир и знакомятся с христианскими добродетелями.

«Костер»

У детского журнала "Костёр" есть своя библиотека. В ней собраны повести и рассказы для детей, опубликованные в журнале "Костёр". Сказки, рассказы, повести русских и зарубежных писателей, произведения классической литературы и современных авторов.