Воложинский районный
исполнительный комитет

Театральный коллектив "Жаронцы" Раковского центра народного творчества ГУК "Воложинский районный центр культуры" уехал в г. Минск для участия в I Международном национальном творческом проекте "Саламяны цуд" с театральной постановкой "Сама рабка, на галаве чырвоная шапка". Желаем удачи!!!

Каждое третье воскресенье мая по решению Всемирной организации здравоохранения в мире отмечается День памяти людей умерших от СПИДа. В 2021 году эта дата приходится на 16 мая.

Впервые этот день был проведен в 1983 году в Сан-Франциско в США. В 80-е годы прошлого века организаторы первого собрания хотели привлечь внимание общественности к неизвестной болезни (в то время еще не существовало лечения), почтить память умерших от нее и оказать поддержку больным.

ВИЧ-инфекция – это болезнь, которую вызывает вирус иммунодефицита человека. ВИЧ поражает иммунную систему человека, со временем лишая ее возможности сопротивляться другим заболеваниям и инфекциям. СПИД – это последняя стадия развития ВИЧ-инфекции, когда иммунная система организма исчерпывает свои ресурсы и перестаёт сопротивляться условно-патогенным чужеродным агентам. Резко повышается риск присоединения оппортунистических инфекций и вторичных злокачественных новообразований.

В 1991 году калифорнийский художник Фрэнк Мур придумал знак памяти, символ солидарности с людьми, которых затронула проблема ВИЧ-инфекции – лента ярко-красного цвета, которая прикреплялась к одежде. Ежегодно участники движения и просто неравнодушные жители планеты прикалывают к одежде яркие ленты с целью вспомнить о тех, кто умер от СПИДа, выразить солидарность с людьми, живущими с ВИЧ, информировать общество и заставить задуматься о том, что проблема ВИЧ-инфекции может коснуться каждого из нас.

В День памяти также существует традиция шитья разноцветных квилтов – изготовленные из тканевых лоскутков полотна, картины на ткани, посвященных памяти близких людей, преждевременно покинувших Землю. Эта традиция зародилась с 1987 года, когда активист Клив Джонс предложил создать лоскутное одеяло в память обо всех людях, умерших от СПИДа.

Сегодня целью Дня памяти умерших от СПИДа является привлечение внимания общества к этой проблеме, к социальной защите людей, живущих с ВИЧ, к профилактике заболевания.

Спустя 40 лет, прошедших после регистрации первых случаев заболевания, ВИЧ продолжает оставаться одной из главных причин преждевременной смертности в мире. По данным Объединенной программы ООН по ВИЧ/СПИДу (ЮНЭЙДС) около 32,7 миллионов человек во всем мире умерли от заболеваний, связанных с ВИЧ/СПИД, что составляет 43,2% от всех зараженных ВИЧ с момента начала распространения заболевания.

В настоящее время в Республике Беларусь проживает более 22,8 тысяч человек с ВИЧ-позитивным статусом. В стране превалирует половой путь передачи ВИЧ-инфекции – 83,9% случаев. Наибольшее число случаев регистрируется среди лиц в возрасте от 30 до 49 лет (67,1% всех случаев). В структуре заболевших из каждых 10 человек – 6 мужчины. В эпидемию вовлекается социально-благополучное население: в социальной структуре впервые выявляемых ВИЧ-позитивных лиц около 45% составляют лица рабочих специальностей и служащие.

Данная ситуация характерна и для Минской области. По данным на 01.05.2021 в области проживает 3717 человек с ВИЧ-позитивным статусом. В области, как и в целом по республике, превалирует половой путь передачи – 63,1 %. Наибольшее число случаев регистрируется среди лиц в возрасте от 30 до 49 лет (55,1 % от всех случаев). В общей структуре ВИЧ-позитивных лиц преобладают мужчины – 60,1%. В социальной структуре ВИЧ-положительных лиц, впервые выявленных за январь-апрель 2021 года, 37,8% составляют лица рабочих специальностей и служащие.

В 2021 году Всемирный День памяти людей, умерших от СПИДа, проходит под девизом «Жить. Учиться. Любить». Тема дня подчеркивает важность понимания всех аспектов ВИЧ-инфекции, касающихся жизни как каждого человека, так и общества в целом, дает возможность подумать о себе и близких, почтить память тех, кто ушел, сделать все, чтобы понять людей, живущих с ВИЧ.

Важно помнить, что сегодня, благодаря достижениям современной медицины, ВИЧ-инфекция больше не является смертельным приговором. Вовремя начав лечение антиретровирусными препаратами и следуя всем указаниям врача, люди, живущие с ВИЧ (ЛЖВ), могут прожить долгую и полноценную жизнь. Качество жизни ВИЧ-позитивных людей благодаря этим лекарственным препаратам ничем не отличается от качества жизни людей без ВИЧ.

Только раннее выявление заболевания может помочь предотвратить разрушение иммунной системы больного благодаря лечению, а значит – увеличить его шансы на более продолжительную и комфортную для него жизнь.

Каждый должен понимать, что только сам человек – главное звено в сохранении своего здоровья и несёт ответственность за защиту от заражения, как самого себя, так и других людей. Поэтому каждый человек может внести свой вклад в дело борьбы с эпидемией, уберечь себя и своих близких, проходя своевременное тестирование, формируя ответственное отношение к собственному здоровью.

Всемирный день памяти людей, умерших от СПИДа, – это еще одна возможность продемонстрировать готовность и желание противостоять дальнейшему распространению ВИЧ-инфекции.

16 МАЯ 2021 года

ВСЕМИРНЫЙ ДЕНЬ ПАМЯТИ ЛЮДЕЙ, УМЕРШИХ ОТ СПИДа

Девиз: «ЖИТЬ. УЧИТЬСЯ. ЛЮБИТЬ»

Суботні дзень 22 мая стаў сапраўдным спартыўным святам для работнікаў аграпрамысловага комплексу Валожыншчыны. У фізкультурна-аздараўленчы комплекс прыбылі 14 каманд з сельгаспрадпрыемстваў і звязаных з аграрнай галіной устаноў раёна. І «паспрачаліся» між сабой у спрыце і хуткасці падчас наладжаных пры падтрымцы раённага выканаўчага камітэта і райкама прафсаюза работнікаў АПК спаборніцтваў па дартсе, скачках праз скакалку, кіданні мяча ў баскетбольнае кальцо, плаванні, стральбе з пнеўматычнай вінтоўкі і гульні ў валейбол.

Адкрыў мерапрыемства старшыня райвыканкама Яўген КРУКОВІЧ: ён пажадаў аматарам здаровага ладу жыцця ніколі не губляць імкнення перамагаць, а ў прадстаячых выступленнях — поспеху, выдатнага самаадчування і найлепшага настрою. Так і атрымалася.

На спартіакіядзе работнікі гаспадарак Багданава, Гародзькаў, Дубіны, Пяршаяў, Подберазі, Сакаўшчыны, Сівіцы, Суднікаў, КСУП «Валожынскае», а таксама ўпраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання райвыканкама, ААТ «Валожынскі льнокамбінат», «Валожынская райаграпрамтэхніка», філіяла ААТ «Маладзечанскі малочны камбінат» і сельскагаспадарчага прафесіянальнага ліцэя сапраўды задалі азартны тон усяму мерапрыемству, актыўна ўдзельнічаючы ў кожнай з прапанаваных спартыўных дысцыплін. А ў перапынках паміж спаборніцтвамі яшчэ і ў тэніс паспявалі пагуляць — для ўласнага задавальнення і паўнаты эмоцый.

За актыўным адпачынкам час ляціць незаўважна. Вось і спаборніцтвы наблізіліся да завяршэння. Судзейская калегія падвяла вынікі, а кіраўнік раённай вертыкалі ўлады і старшыня райкама прафсаюза работнікаў АПК ўручылі заслужаныя ўзнагароды пераможцам.

У спаборніцтвах па валейболе першае месца заняла каманда з КСУП «Падбярэззе», другое — спартсмены з сельскагаспадарчага прафесіянальнага ліцэя. Тройку лідараў замкнула каманда філіяла ААТ «Маладзечанскі малочны камбінат».

Лепшымі ў дартсе сталі Ганна ІВАШКЕВІЧ, Мікалай ЛУКАШЭВІЧ і Алег ЖАЛНЯРОВІЧ. У скакалкавых спаборніцтвах перамогу святкавалі Настасся ЖАШКЕВІЧ, Наталля БАЦЯН і Андрэй БОБРЫК. На «ты» з баскетбольнымі мячыкам і кальцом Павел ХІЛЬКЕВІЧ, Наталля ГРЫБ і Арцём МАТУС. Самымі трапнымі стралкамі прызнаны Алена ДАСЮКЕВІЧ, Вераніка МАЛЕЙ і Сяргей ТУМЕЛЬ. Сярод жанчын лідзіравалі ў плаванні Ганна ІВАШКЕВІЧ, Юлія КАЛАШНІКАВА і Наталля БАЦЯН, а сярод мужчын — Уладзімір ЧАРАЎКО, Павел ХІЛЬКЕВІЧ і Ігар ЯКЕЛЬ.

Па выніках усёй спартакіяды залатым прызёрам стала КСУП «Падбярэззе», сярэбраным — Валожынскі сельскагаспадарчы прафліцэй, бронзавым — ААТ «Суднікаўскі».

Віншуем пераможцаў!

Тэкст і фота Сяргея САДОЎСКАГА

Государственное учреждение «Воложинский районный центр гигиены и эпидемиологии» информирует, что с 2021 года в учреждение образования «Минский государственный медицинский колледж» (далее –УО « МГМК» открывается набор учащихся для получения среднего специального образования по профилю «Здравоохранение» по специальности 2-79 01 03 « Медико- профилактическое дело».

Для получения образования на условиях целевой подготовки в 2021 году для Минской области выделено 9 мест, договоры о целевой подготовке специалиста ( рабочего, служащего) будут заключаться Минским облЦГЭОЗ.

Сроки подачи документов в УО « МГМК» с 20.07.2021 по 12.08.2021.

Более подробная информация об обучении в УО « МГМК» размещена на официальном сайте учреждения http: //msmc.by/

Совсем скоро наступит самая долгожданная пора года для детей и очень ответственная для их родителей. Кто-то отправится в детский лагерь, кто-то поедет к бабушкам и дедушкам, некоторые дети будут находиться дома. Именно поэтому с началом лета взрослые должны удвоить бдительность и родительский контроль. А самое главное – поговорить с детьми о безопасности.

Уважаемые взрослые! Главная роль в предупреждении пожаров и иных ЧС с участием детей в летний период – ваша!

– напоминайте детям и подросткам, как опасны «забавы» со спичками, разведение костров, «эксперименты» с бытовой химией, игры на стройке, вблизи воды, у песчаных карьеров, самостоятельные «походы» в лес или на водоем;

– позаботьтесь о том, чтобы ваши дети всегда были под присмотром, интересуйтесь, какие забавы и игры у них «в приоритете», уделяйте детям время, чтобы рассказать о правилах безопасности;

– не оставляйте без присмотра дошколят ни на минутку, контролируйте времяпрепровождение ребят постарше;

– перед поездкой ребенка в деревню к родственникам подробно обсудите с ним все возможные «сельские» риски и опасности;

– никогда не отпускайте ребенка на водоем без сопровождения взрослых, будьте вдвойне бдительны, если он плавает с надувным кругом. Не позволяйте детям нырять в незнакомых местах и баловаться в воде;

– не подпускайте детей к мангалам и кострам;

– закройте все емкости с жидкостью на территории дачи или дома, хозяйственный инвентарь (грабли, лопаты) держите в постройках;

– выучите с детьми телефоны экстренных служб, обучите их правильным действиям в случае возникновения пожара или другой опасной ситуации;

– учите ребенка правилам безопасного поведения каждый день, используйте для этого нестандартные методы: играйте с ним, показывайте познавательные мультфильмы и ролики (посмотрите на YouTube-канале «МЧС Беларуси» мультсериал «Волшебная книга», пройдите «Тест безопасности» вместе с детьми на сайте www.112.by, посетите раздел «Мультимедиа по ОБЖ» на сайте www.112.by).

Будьте сами примером для детей: они следуют не советам, а поступкам! Поэтому соблюдайте правила безопасности вместе. И помните: лето для наших детей должно быть солнечным, вкусным, веселым, продуктивным и, самое главное, БЕЗОПАСНЫМ!

«Счастье — это когда утром с радостью идешь на работу, а вечером с радостью возвращаешься домой», — с улыбкой говорит директор ГУО «Воложинский сельскохозяйственный профессиональный лицей» Павел Хилькевич. И сегодня ему хочется верить — среди множества рабочих профессий молодежь найдет ту, которая станет делом всей жизни, позволит наиболее полно проявить свои способности и принести пользу другим.

— Благодаря инициативе высококвалифицированных преподавателей и мастеров производственного обучения в Воложинском сельскохозяйственном профессиональном лицее учащиеся получают не только среднее образование и две-три разноплановые специальности, но и имеют уникальную возможность заявить о себе как о профессионалах еще в процессе обучения, проявить креативность на лучших профильных конкурсах страны, — отметил Павел Леонидович.

Воложинский лицей (основан в 1978 году) — активный участник республиканского конкурса «ТехноЕлка», республиканского фестиваля-конкурса моды и фото «Мельница моды», областного этапа республиканского интерактивного проекта «Рэцытацыя-2021», областного этапа республиканского информационно-профориентационного проекта «ПРОФ-БУМ» и прочих, откуда учащиеся регулярно привозят дипломы и призовые места в различных номинациях. Все потому, что, помимо основных профилей, воспитанникам лицея дают возможность развивать дополнительные, так называемые смежные способности. Благодаря опытным педагогам раскрываются различные грани талантов ребят.

В лицее созданы необходимые условия для всестороннего развития личности. В распоряжении учащихся современные лаборатории и техника, благоустроенное общежитие, актовый зал, библиотека с читальным залом, столовая, спортзал и спортивный городок.

19 мая пионеры по всей Беларуси отмечают День пионерской дружбы!

Ребята с педагогами устраивают массовые мероприятия, активно принимают участие в акциях и викторинах, играют в пионерские игры и развивают свои творческие и интеллектуальные способности.

Сегодня общественная организация "Белорусская республиканская пионерская организация" развивает неформальное образование детей и подростков, направлена на активность и коммуникабельность у детей, возможность участия в проектах, играх, общение со сверстниками в виртуальном пространстве. 

Лёгкі чалавек… Напэўна большасць з тых, хто ведае жыхара Валожына Мікалая Уладзіміравіча ХВЯДЧЭНЮ, не аднойчы дазвалялі сабе такое сцвярджэнне ў яго адрас. І гэта незважаючы на даволі карпулентны вобраз нашага сённяшняга госця. Але добрыя вочы, прыемная ўсмешка, гатоўнасць да шчырай размовы, уменне трапна і дарэчы пажартаваць ствараюць вакол паважанага чалавека аўру такой абаяльнасці, што любыя (сяброўскія, прафесійныя, дзелавыя) зносіны з ім становяцца камфортнымі, а на душы ўзнікае адчуванне неверагоднай лёгкасці.
Напярэдадні прыгожай юбілейнай даты мне давялося ўгаварыць старога знаёмага адказаць на некалькі пытанняў і заручыцца яго згодай на публікацыю вынікаў нашай гутаркі.

– Мікалай Уладзіміравіч, прыміце віншаванні з нагоды Дня нараджэння ад калектыву “Працоўнай славы”. Шчыра жадаем ніколі не страчваць юначы запал і пазітыў.
– Дзякуй ад усёй душы. Буду вельмі старацца, хоць лічба 60 трошкі, як зараз кажуць, напружвае.
– Узрост – для Вас складаная тэма?
– Увогуле не. Я з кожным са сваіх дзесяцігоддзяў ужываўся даволі мірна. Тут галоўнае – часцей кантактаваць прыкладна са сваімі равеснікамі. Ці з дзецьмі. Побач з сябрамі – я такі ж, даруйце за слэнг, хлапчук, што і паўвека таму. Таксама і з любімым унукам Мікалаем, якому зараз восем. Вось дзе дружа! А пасля спрэчак на розныя тэмы з васямнаццацігадовай унучкай часта ўзнікае ўражанне, быццам мы не толькі прадстаўнікі розных пакаленняў, але і жыхары розных планет.
– Гэты факт засмучае?
– Не. Таму, што ён не добры і не дрэнны. Гэта праўда жыцця. Бацькі і дзеці… Супярэчнасць вечная як свет… Таму я стараюся хаця б рабіць выгляд, што з моладдзю на адной хвалі. На іх давіць, навязваць уласнае светаўспрыманне, нельга. Яны, як і кожнае наступнае пакаленне, для чалавецтва – крок наперад. Гэткімі занадта сучаснымі для дзядуляў і бабуль былі і мы. Дарэчы, я ўнучку займеў у 41 год. Першым часам, калі чуў дома фразу “Ідзі да дзеда”, абарочваўся і шукаў таго дзеда. Зараз, калі ўнукаў пяцёра, прывык. Успрымаю гэты свой статус як тытул ці нават ганаровае званне.
– Вы заўсёды здаваліся мне выключным аптымістам…
– Так і ёсць! З аднаго боку жыццё – справа цяжкая. Як ні круці, а ад яе паміраюць. З іншага – памятаеце яшчэ герой Віцына ў Гайдаеўскай камедыі сцвярджаў: “Жыць, як кажуць, добра!”, а другі ўдакладняў: “А добра жыць – яшчэ лепш!” Не цярплю тых, хто ўвесь час ныццём атручвае ўласнае існаванне і замінае атрымліваць асалоду ад кожнага дня блізкім. Ясна, што жыццёвы цыкл ва ўсіх аднолькавы і ніхто не вечны, але навошта напружваць сябе змрочнымі разважаннямі. Таму Вы заўважылі правільна. Я аптыміст, і мая шклянка заўсёды напалавіну поўная.
– Характар Мікалая Хвядчэні – гэта спадчыннасць, вынік выхавання ці праца над сабой?
– Усяго патроху. Маці і бацька былі цудоўнымі людзьмі. Іх продкі (некаторых помню, пра іншых толькі чуў) – таксама. Думаю, з генетыкай у мяне ўсё нядрэнна. Выхаванне… У той час столькі ўвагі дзецям не ўдзялялі. А працаваць вучылі і дома, і ў школе. Я вырас на Брэстчыне, у Бярозаўскім раёне. Сям’я была шматдзетнай. Жылі хоць і не багата, але годна. Вучыцца, дасягаць нейкіх вышынь ніхто не прымушаў. Але матывацыю стварала ўласнае жаданне не быць горшым за іншых.
– Малая радзіма назаўсёды ў сэрцы?
– У снах краявіды месцаў, дзе рос, бачу часта. Гэта прыгожа і шчымліва. Але я ўжо і душой, і целам – валожынец.
– Як сталася, што лёс закінуў на нашы шыроты?
– Кар’ерныя пытанні. Быў малады, хацелася пэўнага руху. Пасля заканчэння Беларускага політэхнічнага інстытута атрымаў размеркаванне ў Клецк. Там пяць гадоў працаваў у дарожнай арганізацыі. У 1988 годзе з пасады галоўнага інжынера мяне накіравалі ў Валожын, дзе даверылі ўзначаліць калектыў ДРБУ № 167. На гэтай пасадзе адпрацаваў 25 з палавінай гадоў. Зараз ужо пяты год – намеснік дырэктара. Упэўнены: мне моцна пашанцавала. Кожны крок мой суправаджалі выключныя асобы, ад якіх вучыўся працаваць, кіраваць, быць чалавекам. Мне многае дало знаёмства з такімі кіраўнікамі, як Валянцін Іванавіч Малішэўскі, Анатолій Мікалаевіч Кулак, Сяргей Сяргеевіч Маляўскі, Уладзімір Іванавіч Глябовіч, Мікалай Васільевіч Ракавец, і іншымі разумнымі людзьмі. А наш выключна дружны калектыў стаў сапраўднай сям’ёй. Кіруе намі, дарэчы, малады, інтэлігентны і вельмі граматны дырэктар. Ганаруся, што менавіта я калісьці Уладзіміра Міхайлавіча Саевіча прыняў на работу. Бычыце – не памыліўся.
– Будаваць і рамантаваць дарогі – праца напружаная, складаная. Чаму абралі такую спецыяльнасць?
– Мой бацька – чыгуначнік. Помню яго як выключна працавітага чалавека, адданага сваёй прафесіі. Ён вельмі хацеў, каб сыны (нас трое братоў) і дачка мелі добры жыццёвы падмурак у выглядзе запатрабаванай прафесіі. Мне раіў паступаць у інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі. Я нават разглядаў такі варыянт. Аднак папярэдне зазірнуў у БПІ, дзе даведаўся пра магчымасць вывучыцца на інжынера-дарожніка. Не ведаю чаму, але ідэя захапіла. Ніколі не шкадаваў пра тое рашэнне. Што называецца, трапіў у “дзясятку”.
– Ваш уклад у развіццё галіны ацэнены добра. За многія гады сабралі мноства ўзнагарод…
– Вялікай увагі не надаю, аднак прыемна. Асабліва ганаруся тым, што маю знакі “Ганаровы транспартнік” і “Ганаровы дарожнік” 1-й і 2-й ступеняў. Асобная веха ў грамадскай дзейнасці і перыяд, калі быў (двойчы) дэпутатам абласнога Савета дэпутатаў.
– Таццяна Ігнацьеўна – Ваша верная спадарожніца жыцця – мае тую ж прафесію, але адышла ад яе. Знайшла сябе ў сацыяльнай сферы. А дзеці, хоць у нейкай ступені, зацікавіліся дарожнай галіной?
– Дачка працуе ў сістэме. Адукацыю мае эканамічную. У сына ж нават дыплом, як у мяне. Адзін і той жа факультэт! Хоць яго прафесійны шлях складваецца інакш, тым не менш ён – у прафесіі.
– Удача, шанц. Гэтыя паняцці для Вас штосьці значаць?
– А як жа! Праз усё жыццё з 19-гадовага ўзросту побач са мной самая лепшая, добрая, разумная, шчырая жанчына – мая жонка. Са сваёй Ігнацьеўнай пазнаёміўся яшчэ на першым курсе ВНУ. Мы – аднагрупнікі. Не паспелі пазнаёміцца, як нас накрыла каханне. Як высветлілася, сапраўднае. Маю напэўна права на такое сцвярджэння, бо ў мінулым годзе адзначылі 40-гадовы юбілей шлюбу. Я не схільны хваліцца, аднак з чыстым сумленнем сцвярджаю: пара мы добрая.
– У чым сакрэт сямейнай гармоніі?
– Я ж кажу, пашанцавала. Жартую, зразумела. На самай справе сям’я – бясконцая праца. У першую чаргу над сабой. Паважаць трэба сябе і таго, хто побач. Немалаважным лічу трапяткія адносіны да асабістай прасторы. Я люблю калі-нікалі пабыць у адзіноце. Жонка – таксама. Напрыклад, я – у пакоі ці на прысядзібным участку, яна – на кухні. Кожны займаецца сваёй справай, ніхто нікому не замінае. Адбываецца нешта накшталт перазагрузкі. І вось мы ўжо (часта адначасова) імкнёмся адзін да аднаго. Пачынаем штосьці рабіць разам, вячэраем, размаўляем, смяёмся. І нам так добра, так спакойна і ўтульна!
– Пачуццё гумару дапамагае і ў радасці, і пры сустрэчах з праблемамі?
– А як жа! Жарты – частка маёй натуры. Люблю добры, абавязкова не крыўдны розыгрыш, трапны анекдот. Нават літаратараў паважаю тых, хто мог паказаць праўду жыцця і праз сур’ёзныя рэчы, і праз прызму сатыры.
– Што можна знайсці ў Вашай асабістай бібліятэцы?
– Літаральна на памяць ведаю большасць апавяданняў Чэхава. У захапленні ад Гогаля. Здымаю капялюш перад Шукшыным. Не ўяўляю жыцця без знаёмства з героямі Ільфа і Пятрова. Іх “12 крэслаў” ці “Залатое цяля” – як своеасаблівы дэсерт для маёй душы. З беларускіх класікаў аддаю перавагу Уладзіміру Караткевічу – вось хто ўмеў спалучыць у адным творы і гістарычныя факты, і суровую праўду, і іскрысты гумар. Калі працягваць тэму літаратуры, не магу не ўзгадаць Васіля Быкава. Канешне, з яго творамі не да смеху. Толькі мне часам здаецца: каб кожны чалавек па-сапраўднаму іх прааналізаваў, войнаў бы ніхто не распачынаў.
– Ведаю, захапляецеся гісторыяй. Мы нават аднойчы высветлілі, што маем схільнасць да аднаго і таго ж перыяду – між дзвюх сусветных войнаў…
– Гэта так. Пераломныя моманты заўсёды цікавыя. Узяць хаця б Пятроўскія новаўвядзенні ці Сталыпінскую рэформу… Колькі наконт іх меркаванняў! Кожнае мне здаецца цікавым і дазваляе сфарміраваць уласнае стаўленне. Хачу адзначыць, што людзей, якія аб чымсьці выказваюцца беспадстаўна, не паважаю. Лічу так: вывучы прадмет і толькі затым дазваляй сабе дэкламаваць думку.
– Бываеце катэгарычным?
– Даводзіцца. Але гэта часцей па рабоце. Ці ў дачыненні да нейкіх момантаў, звязаных з мараллю. Адназначна адмоўнае стаўленне да бяспечных, неадказных, нелюбячых бацькоў, якія не глядзяць сваіх дзяцей. І гультаёў проста не магу цярпець.
– Мы ўжо высветлілі, што любіце чытаць, а чым яшчэ наталяеце душу ў вольны ад клопатаў пра нашы дарогі час?
– Хоць апошнія гады далёкі ад ідэальнай фізічнай формы, сяброўства са спортам пранёс праз усё жыццё. Тут мы з братам Леанідам, што аддана служыць развіццю фізічнай культуры ў нашым раёне, падобныя. Таксама з задавальненнем займаюся хатнімі справамі. Гэты абавязак для мяне асабіста – сапраўдны рэлакс.
– Мне аднойчы давялося з Вамі танцаваць…
– О, гэта я люблю! У маладосці добра атрымлівалася. Хоць я і ніколі не быў моцна худым, спрыту хапала. Танцы – гэта і рух, і музыка, і пэўны настрой. Шкада, што зараз людзі рэдка сустракаюцца, рэдка спяваюць, танцуюць…
– Слова “шчасце” часта выкарыстоўваеце?
– Не. Не люблю гучныя заявы. Але зараз прызнаюся: лічу сябе шчаслівым. Аднойчы прачытаў словы Амара Хаяма “Будзьце шчаслівымі ў дадзены момант, бо менавіта ён і ёсць ваша жыццё” і добра задумаўся. Разумным быў персідскі філосаф. Усё, што было раней, – гісторыя, што магчыма давядзецца перажыць (а можа і не давядзецца?) – будучыня. І ў выніку “Есть только миг…”
– Думкі сам-насама… Яны часцей трывожныя ці прыемныя?
– Валянціна Іванаўна, мы, аптымісты, калі і бываем не ў добрым настроі, звычайна ў гэтым не прызнаёмся нават сабе. Таму, прэч трывога! Калі штосьці такое і мільгне, сілай волі ганю з галавы. Думкі, яны ж – матэрыяльныя. Мной праверана. Ніякага негатыву. Заклікаю ўсіх працаваць над уласным мысленнем. Абяцаю: усё будзе добра!
– Мікалай Уладзіміравіч! З Вамі пагаворыш, быццам прышчэпку ад смутку зробіш. Дзякуй за прыемную сустрэчу, супрацоўніцтва і сяброўскія адносіны. Шыкоўнага юбілею! Заставайцеся здаровым. Няхай шчасце не пакідае Вас і дарагіх Вам людзей.
– Дзякуй! Росквіту нашай любімай раённай газеце!
Гутарыла Валянціна КРАЎНЕВІЧ