Воложинский районный
исполнительный комитет

Специалисты государственного учреждения «Воложинский районный центр гигиены и эпидемиологии» в ходе плановых проверок и мониторинга проводят обследования содержания территорий объектов и организаций всех форм собственности района, а так же  территории населённых пунктов с целью выявления фактов несанкционированного размещения отходов.  

В июне 2017 года специалистами центра обследовано 211 объектов и территорий на 35 субъектах хозяйствования. На 139 объектах выявлены нарушения, в т.ч. нарушения санитарно-эпидемиологического законодательства при содержании контейнерных площадок для сбора твёрдых отходов установлены на 16 объектах, замусоренность территорий объектов и населённых мест – 19, нарушения целостности покрытия автомобильных и пешеходных дорог территорий населённых мест и объектов надзора – 6, другие нарушения – 98 (не проведена своевременная уборка смета, не очищены бордюры от песка, не организован покос сорной растительности). За указанные выше нарушения наложено 12 штрафов на сумму 506 рублей. Выдано 5 предписаний, подготовлено 68 рекомендаций по устранению выявленных нарушений. Проверено территорий, прилегающих к усадебным жилым домам – 1961, из них с нарушениями – 158, подготовлено 158 предупреждений гражданам. Выявлено и по предложениям санитарной службы ликвидировано – 5 свалок мусора.

Направлено 45  информационных писем в ведомства, пять информаций в Воложинский райисполком.

Таблица

Объекты, на которых выявлены нарушения

Врач-гигиенист Воложинского РЦГиЭ

Н.М. Булова

30.06.2017 г.

Примите искренние поздравления с Днем Независимости Республики Беларусь и 73-ей годовщиной освобождения нашей Родины от немецко-фашистских захватчиков!
Величие этой даты в истории суверенной Беларуси, а также беспримерный подвиг народа во имя Свободы, Мира и Справедливости никогда не померкнут в памяти соотечественников. Этот праздник пронизан чувством гордости за свою страну и безграничной благодарностью тем, кто в годы войны мужественно, не жалея собственной жизни и здоровья, отстоял независимость нашей Родины и сегодня своим созидательным трудом укрепляет ее процветание. Эта дата - символ национального единения и общей ответственности за будущее нашего государства.

Уважаемые ветераны и участники Великой Отечественной войны!

Благодаря вашей самоотверженности и патриотизму мы получили право жить под мирным небом, в свободной и независимой стране. Мы в вечном долгу перед вами и преклоняемся перед вашим героизмом, стойкостью, беспримерным мужеством и величием вашего духа.

Дорогие земляки! Примите слова благодарности за ваш ежедневный созидательный труд, за ваш вклад в развитие своего района и нашей республики.

В этот прекрасный день от всей души желаю вам крепкого здоровья, благополучия и успехов в труде на благо нашей Родины, большого личного счастья!

Пусть всегда будут чистое мирное небо над нашей родной Беларусью, спокойствие в ваших сердцах, благополучие и согласие в ваших домах.

И.С.Маркевич - депутат Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь шестого созыва.

Шчыра віншую вас з Днем Незалежнасці Рэспублікі Беларусь! Гэта вялікае свята, калі мы аддаём даніну святой памяці і глыбокай павагі нашаму мужнаму пакаленню пераможцаў, якія падаравалі нам магчымасць мірна жыць і працаваць на вольнай зямлі. Мы дасылаем словы вялікай удзячнасці ветэранам. Навекі ў памяці нашчадкаў застанецца ваш подзвіг. Галоўная задача для нас сёння - годна пранесці і перадаць гістарычную эстафету, атрыманую ад пакалення пераможцаў і стваральнікаў.
Дзень Незалежнасці – гэта сімвал адзінства нашага грамадства, мужнасці і гераізма, сувязі пакаленняў, павагі да традыцый, якія дазваляюць зберагчы і памножыць усё самае добрае і каштоўнае.

Ад усёй душы жадаю вам моцнага здароўя, аптымізму і бадзёрасці духа! Няхай у вашым жыцці, дарагія валожынцы, заўжды пануе мір, дабрабыт, любоў родных і блізкіх людзей! Шчасця вам і цудоўнага святочнага настрою!

Мікалай Анатольевіч Астрэйка, старшыня Валожынскага райвыканкама

У чэрвені навучэнцы гімназіі № 1 г. Валожына дапамаглі супрацоўнікам аддзела ЗАГС падрыхтаваць да здачы ў Нацыянальны архіў прыходскія кнігі цэркваў і касцёлаў, у якіх занатаваны рэгістрацыі актаў дзяржаўнага стану насельніцтва Валожыншчыны.

Гэта запісы аб нараджэнні, шлюбе, смерці жыхароў раёна з 1917 года. На раённым узроўні каштоўныя рукапісы павінны захоўвацца 75 гадоў, таму самыя старэйшыя ўжо здадзены ў галоўную ўстанову для захоўвання дакументаў. Некаторыя кнігі сшыты такім чынам, што ў адным экзэмпляры азначаны звесткі і за 1918, і, напрыклад, за 1938 гады. Таму тэрмін здачы ўстанаўліваецца па апошніх запісах.

Выпускнікі 9 класа Раман Грынкевіч, Аляксей Балтуцкі, будучыя адзінаццацікласніцы Карына Клачко і Вераніка Ляшкевіч з радасцю адгукнуліся на прапанову папрацаваць з “жывой гісторыяй”. Амаль тыдзень па некалькі гадзін у дзень юнакі і дзяўчаты нумаравалі старонкі пажаўцелых ад часу рарытэтаў. Маладыя людзі цікавяцца даўніной, таму такую справу палічылі карыснай для сябе. Вераніка Ляшкевіч, напрыклад, упэўнена: яе будучыня абавязкова будзе звязана з вывучэннем гісторыі.

Як адзначыла галоўны спецыяліст аддзела ЗАГС Вольга Цялеўка, важнасць дакументаў, з якімі давялося папрацаваць гімназістам, цяжка пераацаніць. Парафіяльныя запісы дапамагаюць пры ўнясенні змяненняў у пасведчанні аб нараджэнні, падцвярджэнні сваяцтва, удакладненні напісання прозвішча, пры вырашэнні пытанняў, звязаных са спадчынай.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,
фота аўтара

Пра лёс гэтага чалавека даведалася выпадкова. Загаварыла са знаёмай пра тое, як мала застаецца побач з намі ўдзельнікаў Вялікай Айчыннай вайны, і тая расказала пра дзеда-ветэрана. Гісторыя яго жыцця зацікавіла…

Васіль Васільевіч Рубацкі нарадзіўся і жыў у вёсцы Бабровічы. Ён нават не ўяўляў, што давядзецца прайсці з баямі па землях, аб якіх чуў па радыё і чытаў у падручніках. Сям’я Рубацкіх, па мерках саракавых гадоў мінулага стагоддзя, шматдзетнай не лічылася – чацвёра дзяцей. Працавалі на зямлі з ранку да вечара, даглядалі жывёлу, наведвалі школу. Да навукі хлапчук быў здатны, цікавіўся рознымі механізмамі, марыў навучыцца кіраваць трактарам...

У пачатку акупацыі яму толькі-толькі споўнілася шаснаццаць гадоў. А ў 1944 годзе дзевятнаццацігадовага Васіля Рубацкага прызвалі ў Чырвоную Армію. Франтавая рэальнасць аказалася значна больш жорсткай і страшнай, чым юначыя фантазіі. Нашчадкі былога чырвонаармейца, на жаль, не валодаюць дакладнай інфармацыяй аб усіх перыпетыях баявога шляху роднага чалавека. Вядома, што прымаў удзел у вызваленні Беларусі. У складзе двухсотай стралковай дывізіі змагаўся на тэрыторыі Усходняй Прусіі. Падчас наступлення савецкіх войск быў цяжка паранены ў руку. Перамогу сустрэў на шпітальным ложку. Пасля працяглага лячэння прадоўжыў службу ў семдзясят чацвёртым асобным інжынерна-аэрадромным батальёне, быў трактарыстам. Такім чынам, яго мара – навучыцца кіраваць тэхнікай – збылася. Больш на фронт не вярнуўся. Але нашага героя знайшла ўзнагарода. За праяўленыя мужнасць і гераізм, умелыя дзеянні ў баі, падчас якога асабіста знішчыў некалькі адзінак варожай тэхнікі, стралка Рубацкага ўзнагародзілі ордэнам Чырвонай Зоркі.

Родныя ганарацца рэліквіямі, што засталіся ад ветэрана, старанна зберагаюць ордэны Вялікай Айчыннай вайны I ступені і Чырвонага Сцяга, медалі “За баявыя заслугі”, “За адвагу”, “За перамогу над Германіяй”, мноства юбілейных узнагарод...

Па-сапраўднаму мірнае жыццё для жыхара Валожыншчыны пачалося толькі ў 1950 годзе. Маладому чалавеку са спецыяльнасцю месца механізатара ў родной гаспадарцы было забяспечана. Пазней ён перавучыўся на вадзіцеля, і менавіта гэта работа стала яго прызваннем на ўсё жыццё. У былым калгасе “Імя Суворава” В. В. Рубацкага цанілі – меў безліч грамат, дыпломаў, падзяк. На заслужаны адпачынак пайшоў з медалём і пасведчаннем “Ветэран працы”.

Васіль Васільевіч да самай смерці славіўся сваёй дабрынёй, шчодрасцю, працавітасцю. Разам з жонкай Нінай Лявонцьеўнай яны стварылі цудоўную сям’ю, у якой выраслі трое дзяцей. Дачакаліся ўнукаў. Сёння аповяд пра баявога прадзядулю з гонарам слухаюць трынаццаць праўнукаў. Шкада, але франтавік мала расказваў аб падзеях вайны: тэма гэта была для яго балючай. Калі ж і пачынаў штосьці ўспамінаць – заўсёды плакаў. Магчыма, перад яго вачыма паўставалі таварышы, што назаўсёды засталіся на палях бітваў. Не любіў стары салдат і ваенныя фільмы, але ж, калі раптам затрымліваўся ля экрана тэлевізара, адарвацца ўжо не мог. Часта паўтараў: “Вайну не варта паказваць – яе нельга дапускаць”.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ
Фота з сямейнага архіва Рубацкіх

На тэрыторыі Пяршайскага сельсавета ў жывых засталіся толькі два ветэраны Вялікай Айчыннай вайны. Адзін з іх – жыхар вёскі Янушкавічы Вацлаў Адамавіч МЯНЦЮК. Ён нарадзіўся ў сялянскай сям’і 10 мая 1924 года. Шчаслівыя бацькі і гадаць не маглі, што роўна праз 21 год іх сын будзе стаяць у самым цэнтры Берліна і радавацца, што скончылася вайна, што выйшаў жывым з вогненнага пекла…

Вацлаву Адамавічу за доўгае жыццё давялося шмат чаго пабачыць на ўласныя вочы. Пятнаццацігадовым юнаком ён разам з іншымі янушкаўцамі вітаў воінаў Чырвонай Арміі, якія прыйшлі вызваляць Заходнюю Беларусь. Людзі сустракалі чырвонаармейцаў прыгожа прыбранымі, з дзецьмі на руках. У той дзень сяляне не працавалі – была нядзеля, і яны збіраліся да касцёла. Але звыклы расклад давялося парушыць. Як паказала жыццё, перамены тады толькі пачыналіся…

Да 1943 года вяскоўцы займаліся сваімі звыклымі справамі, дзяліліся чуткамі аб тым, якія зверствы ўчынены акупантамі, і стараліся лішні раз на вочы ім не трапляцца. Хутка ў лясах з’явіліся партызаны. Людзі аказвалі ім пасільную дапамогу і не ўяўлялі, да якой бяды гэта прывядзе. 9 жніўня 1943 года, раніцай, гітлераўскія карнікі акружылі вёску, сагналі ўсіх, каго ўдалося схапіць, у хлеў і падпалілі. У агні загінулі 77 чалавек…

Пасля карнай аперацыі цэлых дамоў у вёсцы не засталося. Набліжалася зіма, і трэба было думаць, як засцерагчыся ад голаду і холаду. На наступны год у людзей з’явілася надзея на вызваленне. Немцы цярпелі паражэнне на ўсіх франтах. Фашысты адступалі імкліва, нават не заўсёды вярталіся, каб падняць у кузаў тое, што звалілася. Кінутыя скрынкі людзі разбіралі, спадзеючыся хоць чым-небудзь разжыцца. Вацлаву часам даводзілася адганяць дзяцей ад тых знаходак. Хлапчукі нярэдка спрабавалі самастойна ўзрываць розныя боепрыпасы і ў выніку заставаліся пакалечанымі, а то і гінулі.

Сам Вацлаў Мянцюк зброяй не цікавіўся. Але хутка яму ўсё ж давялося спасцігаць ваенную навуку. У жніўні 1944-га яго прызвалі ў армію. Служыў у роце пехацінцаў 1-га Беларускага фронта. Апошняй кропкай прыпынку ў ваеннай біяграфіі Вацлава Адамавіча стаў Берлін, атакаваць які пачалі 16 красавіка.

Пажылы ветэран упэўнены, што сталіцу фашыстаў і рэйхстаг бралі беларусы. Так здарылася, што ў апошніх баях побач з В. А. Мянцюком былі менавіта тыя хлопцы, што прызываліся з вызваленых тэрыторый Беларусі. Нават знаёмага івянчаніна сустрэў у Германіі!

Калі над Берлінам узняўся чырвоны сцяг, горад на некалькі хвілін ахінула цішыня. А потым зноў пачалася стральба – гэта салютавалі пераможцы. Ля рэйхстага быў і гвардыі радавы Вацлаў Мянцюк, ураджэнец і жыхар знявечанай фашыстамі вёскі Янушкавічы...

Алена ЗБІРЭНКА
Фота з архіваў рэдакцыі

29 чэрвеня 2017 года паэтэсы Валянціна Гіруць-Русакевіч і Марыя Шакун сустрэліся з вучнямі школ Валожынскага раёна, якія адпачываюць у лагеры “PROF-старт”, што працуе на базе Чэхаўшчынскай школы. Сустрэча праходзіла ў рамках акцыі “Лета з добрай кнігай”. Зацікаўлена слухалі хлопчыкі і дзяўчынкі , некаторыя з якіх упершыню бачылі пісьменнікаў, цікавы расповяд Марыі Антонаўны і Валянціны Францаўны, дапоўнены лірычнымі вершамі, вершамі для дзяцей, дружна разгадвалі загадкі. А ў школьнай бібліятэцы засталіся кнігі паэтэс з іх аўтографамі.

Самым яскравым і відовішчным святам народнага календара з’яўляецца свята найвышэйшага росквіту ў прыродзе Купалле. У Ракаве яно адбылося 24 чэрвеня. Напачатку ўдзельнікі свята мелі магчымасць падсілкавацца стравамі традыцыйнай кухні: юшка, смажаныя на агні яйкі, бліны, гарбата і інш. Працаваў  горад майстроў (было прадстаўлена ганчарства, кавальства, пляценне з саломкі, вышыўка, ткацтва паясоў, а таксама сучасныя віды ДПМ (упрыгожванні, лялькі і інш.). Акрамя сваіх вырабаў, майстры дэманстравалі сваё майстэрства ў форме майстар-класаў.  На свяце прысутнічалі запрошаныя калектывы з Дзяржынскага раёна (моладзевы гурт “Кастарват”), калектыў з БдзУКіМ “Талака”, музычная капэла “На таку”. Уразіла ўдзельнікаў свята і само гулянне: танцы, песні, гульні, скокі праз вогнішча, варажба на вянках, абрад “падтрымання сіл сонца”, абрад сустрэчы сонца.

Начальник управления по труду, занятости и социальной защите Воложинского райисполкома Леонид Садовский рассказал МИНСКОЙ ВОЛНЕ, что в регионе сегодня есть около 300 вакансий, однако большинство из них требуют определённой квалификации: «Прежде всего, нам нужны медицинские работники и специалисты сельского хозяйства. Сегодня на учёте в службе занятости состоят больше 120 человек, но, как правило, это люди без соответствующего образования. Вместе с тем, около 50% из них получают пособие по безработице».

Леонид Садовский также отметил, что у безработных воложинцев есть возможность пройти переобучение и получить востребованную на рынке труда специальность. Однако и здесь возникают определённые трудности. По словам руководителя, связаны они с тем, что ближайшие центры по переобучению находятся в Минске и Молодечно, а это накладывает дополнительные финансовые расходы на безработных. При этом жители региона готовы переобучаться на месте. Яркий тому пример – группа кочегаров, которая была собрана на базе местного лицея: «Работая над выполнением Декрета №3, нам удалось сделать многое. Мы выезжали в сельские советы, проводили заседания комиссии по трудоустройству. В результате из 563 неработающих, фигурировавших в списках плательщиков сбора, 222 человека написали официальный отказ от предложенных вариантов. Аргументировали, в основном, тем, что сами способны найти работу».

Руководитель профильного управления при этом отметил, что для региона всё ещё остаётся актуальной тема трудоустройства инвалидов. Сегодня в Воложине проживает более 2000 людей с особенностями развития, часть из них хочет и может работать, однако с предложениями не торопятся работодатели. Одним из вариантов решения проблемы является программа адаптации инвалидов к трудовой деятельности. Она помогает инвалидам найти рабочие места, а также стать конкурентоспособнее на рынке труда. Вместе с тем, из-за ограниченности финансовых ресурсов охватить всех желающих трудоустроиться эта программа сегодня не может. Так что последнее слово по-прежнему остаётся за работодателями.

В субботу, 1 июля, первый заместитель Министра по чрезвычайным ситуациям Республики Беларусь Василий Алексеевич Степаненко проведёт прямую телефонную линию. Задать свой вопрос можно 1 июля, в субботу, с 9:00 до 12:00 по телефону +375 17 229 35 90.