Воложинский районный
исполнительный комитет

У суботу, 11 красавіка, адбылося паседжанне народнага літаратурна-мастацкага аб’яднання «Рунь».  Упершыню, амаль за два дзесяцігоддзі, ўдзельнікі аб’яднання сабраліся ў раённым Цэнтры культуры без свайго кіраўніка, Валянціны Францаўны Гіруць-Русакевіч. Сустрэча пачалася з хвіліны маўчання,  падчас якой  ніхто не стрымліваў слез, бо душы прысутных разрываліся ад вялікага гора.

У гэты дзень гаварылі толькі пра Валянціну Францаўну – успаміналі першыя сустрэчы, прыгадвалі выпадкі з жыцця, засяроджвалі ўвагу на яе парадах і наказах. І кожнае слова прысутных было пранізана болем незаменнай страты… 

На паседжанні абмяркоўваліся пытанні ўшанавання светлай памяці Валянціны Францаўны:  выхаду ў раённай газеце “Працоўная слава” “Літаратурнай старонкі” з яе творамі і  прысвечэннямі ад сяброў па пяру; арганізацыя і правядзенне конкурсу мастацкага чытання вершаў  і вечарыны памяці члена Саюза пісьменнікаў Беларусі  В.Ф. Гіруць-Русакевіч.

«БЕЛАЯ РУСЬ» В ЛИЦАХ

Учитель географии государственного учреждения образования «Гимназия №1 г.Воложина»,

руководитель районного методического объединения учителей учебных предметов «География» и «Человек и мир»,

победитель областного этапа конкурса профессионального мастерства педагогов «Учитель года Республики Беларусь» (2009),

участник республиканского этапа конкурса профессионального мастерства педагогов «Учитель года Республики Беларусь» (2009),

член Совета областного клуба педагогических работников Минской области «Флагман»,

член республиканского клуба добровольной независимой общественной организации педагогов «Хрустальный журавль»,

учитель-методист,

автор учебно-методического комплекса факультативного курса «Воложиноведение»,

автор публикаций: в журнале «Геаграфія. Праблемы выкладання», в газете «Настаўніцкая газета», в журнале «Веснік адукацыі”, журнале «Народная асвета».

Светлана Витольдовна Федорако в 1986 году закончила географический факультет Белорусского государственного университета имени В.И. Ленина. С 1989 года преподает географию в гимназии №1 г. Воложина.

Что повлияло или кто повлиял на выбор Вашей профессии? И почему именно география?

С самого детства я мечтала стать учителем, как моя мама Нина Федоровна Федорако. Она работала учителем начальных классов. Я «помогала» маме писать планы и проверять тетрадки. С детства я прониклась учительской профессией. Так что учителем я стала благодаря моей маме.

А почему география?.. Я училась в средней школе № 1 г. Воложина. И географию у нас преподавала Светлана Соломоновна Бушланова. Именно этот талантливый и креативный учитель повлиял на выбор моей профессии. Человек высочайшей внутренней культуры и абсолютно преданный профессии и детям.

Содержанием своего предмета для своих учеников я открываю мир тайн и открытий, мир разнообразия природы, жизни и быта людей в ней. Мир могущественного величия природы и ее одновременной ранимости и беззащитности. Мир научных споров, поражений и, обязательно – побед.

Вы занимаетесь любимым делом всю свою жизнь. И Ваша работа дает благодатные плоды. Чем Вы можете уже гордиться?

Справедливо сказано, что писатель живет в своих произведениях, художник – в картинах, композитор – в созданной им музыке. А учитель живет в мыслях и поступках своих учеников.

Поэтому предметом моей гордости являются мои ученики и их победы. Созданная атмосфера научного поиска, взаимодействия и сотрудничества между мной и учениками приводит к результативному участию учащихся в предметных олимпиадах, научно‑практических конференциях, исследовательских конкурсах областного, республиканского, международного уровней. Мой ученик награжден дипломом 3 степени на заключительном этапе республиканской олимпиады по географии (2013) и являлся стипендиатом Специального фонда Президента Республики Беларусь по социальной поддержке одаренных учащихся и молодежи. 5 учеников удостоены дипломов на республиканских конкурсах исследовательских работ.

Самая большая моя гордость – мой ученик, превзошедший своего учителя - Курлович Дмитрий. Теперь это Дмитрий Мирославович Курлович-кандидат географических наук, доцент, декан географического факультета БГУ.

Я горжусь тем, что являюсь победителем конкурса «Учитель года Минской области - 2009», а на республиканском этапе конкурса стала обладателем диплома Министерства образования Республики Беларусь «За эффективное использование современных средств обучения».

Горжусь тем, что имею квалификационную категорию «учитель – методист» и являюсь автором учебно-методического комплекса «Воложиноведение».

А еще я горжусь, что из рук Президента Республики Беларусь А.Г. Лукашенко получила высокую награду – медаль «За трудовые заслуги».

Труд Светланы Витольдовны Федорако неоднократно отмечался Почётными грамотами республиканского, областного и районного значения.

Очерк об учителе из Воложинской гимназии помещен в книгу «С любовью к детям» в рубрике «Педагоги, внесшие вклад в развитие педагогической науки» (книга издана управлением образования и управлением идеологической работы Минского областного исполнительного комитета).

Светлана Витольдовна, расскажите о своих профессиональных интересах и интересах обычного человека – Светланы Федорако?

Круг моих профессиональных и личных интересов достаточно широк: от методической работы с учителями и научно-исследовательских изысканий с учениками до романтической поэзии Серебряного века и классической оркестровой музыки. Люблю слушать Антонио Вивальди, Фридерика Шопена, Рихарда Вагнера. Из современных композиторов нравятся Родион Щедрин, Филипп Гласс.

В свободное время перечитываю Анну Ахматову, Константина Бальмонта, Федора Сологуба. И каждый раз с новым смыслом, с новыми эмоциями.

Светлана Витольдовна Федорако – прирожденный педагог. Она соединяет в себе любовь к делу и к ученикам и в полной мере олицетворяет образ совершенного учителя.

Она отдает энергию, ум и талант, свою жизнь во имя того, чтобы каждый ученик стал настоящим гражданином, человеком с благородной душой.

У Валожынскім краязнаўчым музеі адкрылася выстава з фондаў Мінскага абласнога музея “Мастацтва любоўю і сэрцам сагрэтае”. Гэта прыгожыя пано  з саломкі Людмілы Валковіч – Борыс,  лялькі ў нацыянальным адзенні і пано – выцінанкі  Вікторыі  і Лізаветы  Чырвонцавых. Усе работы выкананы на высокім прафесійным узроўні. Выстава дапамагае распазнаць асаблівасці нацыянальнай культуры, яе гістарычнасць і самабытнасць.

Запрашаем жыхароў горада і раёна, вучняў адукацыйных устаноў  наведаць нашу выставу, якая  працуе з 13 па 25 красавіка.

У Валожынскім краязнаўчым музеі адкрылася выстава з фондаў Мінскага абласнога музея “Мастацтва любоўю і сэрцам сагрэтае”. Гэта прыгожыя пано  з саломкі Людмілы Валковіч – Борыс,  лялькі ў нацыянальным адзенні і пано – выцінанкі  Вікторыі  і Лізаветы  Чырвонцавых. Усе работы выкананы на высокім прафесійным узроўні. Выстава дапамагае распазнаць асаблівасці нацыянальнай культуры, яе гістарычнасць і самабытнасць.

Запрашаем жыхароў горада і раёна, вучняў адукацыйных устаноў  наведаць нашу выставу, якая  працуе з 13 па 25 красавіка.

Падведзены вынікі ХVIII раённага конкурсу работ даследчага характару сярод вучняў 5-10 класаў “Юны даследчык”, на які было прадстаўлена 29 работ з 15 устаноў адукацыі. Удзельнікамі сталі 33 школьнікі.

Конкурс паказаў дастатковы даследчы патэнцыял вучняў і педагогаў і прайшоў у атмасферы добразычлівасці, навуковага пошуку, узаемадзеяння і здаровай канкурэнцыі.

У секцыі “Біялогія. Геаграфія. Хімія” Дыпломамі I ступені ўпраўлення па адукацыі, спорце і турызме райвыканкама ўзнагароджаны вучань 10 класа гімназіі № 1 г. Валожына Аляксей Ганько і вучаніца 8 класа Івянецкай сярэдняй школы Софія Хургіна. У секцыі “Гісторыя” такую ж узнагароду атрымала вучаніца 6 класа Сакаўшчынскага ВПК Надзея Шашко, у секцыі “Матэматыка. Фізіка. Інфарматыка” – вучань 7 класа гімназіі № 1 г. Валожына Аляксей Болвах, у секцыі “Беларуская мова і літаратура” – вучань 8 класа Пяршайскага ВПК Аляксей Швяцоў, у секцыі “Руская мова і літаратура” – вучаніцы 9 класа сярэдняй школы № 1 райцэнтра Ксенія Жукоўская і 6 класа гімназіі № 1 Крысціна Сівая, у секцыі “Замежныя мовы” – таксама вучаніца 6 класа гімназіі № 1 Кацярына Віршыч.

Наш кар.

У Год народнага адзінства ўдзельнікам было прапанавана творча асвятліць і развіць тэму: “Каштоўнасці, якія нас аб’ядноўваюць”. Гэта – сямейныя, дзяржаўныя, агульначалавечыя, прафесіянальныя і іншыя каштоўнасці, якія садзейнічаюць адзінству нацыі, грамадства, асобных грамадзян.

У раённым этапе прынялі ўдзел 6 вучняў устаноў адукацыі. На старонках газеты мы надрукуем лепшыя работы канкурсантаў і даведаемся, аб чым разважае наша моладзь.

Настасся ІВАНОЎСКАЯ, вучаніца 7 класа Пяршайскага навучальна-педагагічнага комплексу дзіцячы сад-сярэдняя школа

Край мой – гонар мой

Больш за ўсё я бацькоўскаму краю адданы…

В. І. Дунін-Марцінкевіч

У кожнага з нас глыбока цепліцца ў сэрцы любоў да роднага краю, да сваіх родных мясцін. Як можна не любіць такую цудоўную “зямлю пад белымі крыламі”, нашу родную Беларусь! У кожнага чалавека яна свая, маленькая радзіма. Для мяне – гэта вёска Пяршаі. Простая, звычайная, але такая мілая і дарагая майму сэрцу мясціна. Дарэчы, адзіная ў Беларусі з такой назвай. Упершыню Пяршаі ўзгадваюцца ў 1492 годзе, з 1493-га – уласнасць віленскага біскупа Войцеха.

Кожная вулачка быццам захоўвае шматгадовую гісторыю Пяршаяў. Прыемна прайсціся па родных сцежках. Кожная з іх прывядзе ва ўтульны, дагледжаны дворык. Жывуць у вёсцы людзі розных прафесій. Хлеб, ніва, зямля, праца… Для большасці жыхароў Пяршаяў, працаўнікоў КСУП “Пяршаі-2014” – гэта не проста словы. Гэта іх жыццё, багацце і дабрабыт, шчасце і будучыня.

2021 год аб’яўлены Годам народнага адзінства. Згода, талерантнасць, yзаемаразуменне, павага адзін да аднаго – каштоўнасці, да якіх імкнецца кожны чалавек ва ўсе часы. Народнае адзінства – гэта ключавая ўмова захавання незалежнасці краіны, беражлівых адносін да гістарычнай спадчыны і прымнажэння ўсяго лепшага, што было зроблена беларусамі. Нямала цудоўных людзей знайшлі сабе прытулак у вёсцы Пяршаі. У 1990-х гадах сюды пачалі прыязджаць людзі з розных рэгіёнаў былога СССР: Літвы, Казахстана, Малдавіі. Пяршайцы прынялі і немцаў, і літоўцаў, і малдаван. Яны і цяпер працуюць на палетках гаспадаркі КСУП “Пяршаі-2014”. Пра кожную вясковую сям’ю можна расказваць бясконца. Яднае ўсіх нас: і пяршайцаў, і тых, хто вымушаны быў пераехаць, – жаданне жыць у міры, ладзе і згодзе і быць шчаслівымі.

Нам ёсць чым ганарыцца, нам ёсць што берагчы! Чым паўней, глыбей, ярчэй, змястоўней будуць нашы веды аб родным краі і яго людзях, тым больш дзейсна адаб’юцца яны на фарміраванні высакароднага маральнага пачуцця: цікавасці і любові да роднага краю, глыбокай павагі да патрыятычных традыцый землякоў. Мы ганарымся нашым земляком Валерыем Францавічам Калясінскім – беларускім скульптарам, мастацтвазнаўцам, членам Беларускага саюза мастакоў; былым настаўнікам і краязнаўцам Мікалаем Мікалаевічам Ганчарыкам, які ў свой час з вучнямі аб’ездзіў увесь Савецкі Саюз; настаўнікам-мастаком Марыяй Іосіфаўнай Пратасевіч-Русовіч, аўтарам больш за 150 работ, на якіх адлюстраваны краявіды Пяршайшчыны.

Вуліца В. І. Дуніна-Марцінкевіча. Менавіта ў 1876 годзе бегаў па гэтых сцежках у школу В. І. Дуніна-Марцінкевіча Антон Лявіцкі (псеўданім Ядвігін Ш.) – будучы празаік, публіцыст, драматург. “…О, зямелька мая дарагая!..” – так сказаў пра маю маленькую радзіму В. І. Дунін-Марцінкевіч. Нават не верыцца, што нашы мясціны натхнілі яго на творы, якія праславілі маю любую Пяршайшчыну на ўвесь свет. Першае, што ён зрабіў, набыўшы фальварак у Люцінцы, – заняўся даследаваннем гісторыі гэтай мясцовасці. Пад уплывам гістарычных падзей, якія тут адбываліся ў час Паўночнай вайны са шведамі, з-пад пяра дудара выйшаў у свет знакаміты твор “Люцынка, альбо Шведы на Літве”. Пазнаёміўшыся з творамі Вінцэнта Іванавіча, вельмі ўражвае вобраз Навума Прыгаворкі. Захапляе тое, што і сёння ў лексіцы жыхароў вёскі жывуць прыказкі і прымаўкі, якімі карыстаўся гэты літаратурны герой.

Іду тваімі вуліцамі, вёсачка, і ганаруся. Зямля і гісторыя аб’ядноўваюць народ. Ёсць старая, як свет, ісціна: “Мінулае павінна вучыць нас, як жыць сёння”. І хто гэтага не ўсведамляе, асуджаны на нябыт. Мая вёсачка памятае і аднаўленне жыцця, радасць і боль, шчасце і пакуты. Штогод пратоптваюцца новыя сцежкі, але застаюцца і старыя, беражліва захоўваючы памяць пра мінулае, пра тых людзей, якія ў гады Вялікай Айчыннай вайны абаранялі нашу зямлю ад фашысцкай навалы. Я сёння з гонарам і пачуццём вялікай удзячнасці стаю каля помніка загінуўшым аднавяскоўцам у парку. Хіба могуць забыць мае пяршайцы гады ваеннага ліхалецця: спаленую з жыхарамі вёску Янушкавічы, вёску Мішаны (палілі тройчы), пакутны шлях 186 пяршайцаў 19 ліпеня 1943 года ад вёскі Пяршаі да Баравікоўшчыны, расстраляную юную піянерку Ядзю Трацэўскую.

Пароль неўміручасці, гарантыя і падмурак будучага – памяць пра мінулае, веданне яго. Велічная і трагічная гісторыя беларускага народа прымушае нас прыглядацца да сябе сённяшніх і запытацца ўслед за Янкам Купалам: “Адкуль мы? Хто мы? Чым слаўныя ў свеце?” Як бачым, і сёння надзённа гучаць разважанні Я. Купалы пра павагу да бацькоўскіх звычаяў, роднай мовы. Хто выракаецца роднай мовы, забывае гісторыю народа, страчвае адчуванне жыватворных каранёў, уласнае аблічча, ператвараецца ў безаблічную істоту. Гэта адзін чалавек. А калі ўвесь народ стане такім?

Наша задача як культурнай нацыі – шанаваць памяць і захоўваць традыцыі продкаў. У Пяршайскай школе дзейнічае краязнаўчы музей В. І. Дуніна-Марцінкевіча. У ім пабывала шмат гасцей, нават наведвалі яго нашчадкі. Хіба можна забыць такія сустрэчы?! Хіба можна забыць жахлівыя ўспаміны ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны?!

Жывуць мірна ў Пяршаях людзі розных рэлігій. Дзякуючы намаганням парафіян, сёння гучыць слова Божае ў адбудаваным у 1990-я гады касцёле Святога Юрыя і Маці Божай Шкаплернай і ў царкве Святой Алены, узведзенай у 2013 годзе. У нядзелю ідуць вернікі ў храмы, каб памаліцца і пакланіцца святыням. Нездарма кажуць, што чыстая і шчырая вера ў Бога ачышчае душы, нясе спагаду, любоў да бліжняга. Пры ўездзе ў Пяршаі ўзвышаюцца скульптура Маці Божай і два крыжы: каталіцкі і праваслаўны. Крыж – гэта самы старажытны знак у гісторыі чалавецтва. Наяўнасць крыжа азначае прысутнасць Хрыста, таму яго належным чынам ушаноўваюць. Пастаўлены на бойкім месцы паблізу дарогі, крыж выконвае сімвалічнае прызначэнне – засцерагае жыхароў вёскі ад усялякай бяды.

Куды б не вялі сцежкі-дарожкі, самая дарагая для мяне – сцежка да роднай хаты, дзе праходзіць маё дзяцінства, дзе захоўваюцца самыя светлыя ўспаміны, сямейныя традыцыі, прывіваецца любоў да Бацькаўшчыны. Без устойлівых прыярытэтаў – сям’і, умення працаваць, любові да Айчыны – сэнсу ў жыцці не знайсці. Я люблю сваю маленькую радзіму за шчырых і адкрытых, таленавітых і працавітых людзей, за бязмежна прыгожыя краявіды, за блакітныя воды роднай Пяршайкі, за маленькія сцежкі, якія заўсёды прывядуць мяне туды, з чаго ўсё пачыналася. Жыві і квітней, мая маленькая вёсачка! Няхай не засыхаюць твае гаючыя воды, буйнеюць лясы, каласуюць палі. Няхай працягваецца твая гісторыя яшчэ доўга-доўга! І хочацца верыць, што ў нас хопіць розуму, сіл і натхнення зрабіць чысцейшымі нашы жыццёвыя крыніцы, прадоўжыць лепшыя традыцыі землякоў. Панесці ў вялікі свет праз добрыя справы назву сваёй малой радзімы – роднай вёскі, у якой заўсёды жывуць душа і думкі.

Я табой ганаруся, Пяршаі.

Чырванець за цябе я не дам,

У вечнай вернасці прысягаю,

Для мяне ты, як верніку храм.

Завяршыўся чарговы раённы этап рэспубліканскага конкурсу “Залатое пяро “Белай Русі”-2021”, які праводзіць РГА “Белая Русь” сумесна з Беларускім саюзам журналістаў пры падтрымцы Міністэрстваў адукацыі і інфармацыі краіны, а таксама Саюза пісьменнікаў Беларусі і рэдакцый рэспубліканскіх СМІ. Галоўнай задачай конкурсу з’яўляецца папулярызацыя культурна-гістарычных і духоўных каштоўнасцей рэспублікі.

Падчас творчай прэзентацыі “Да нас у ліцэй прыходзь і сяброў прыводзь”.

У шасці ўстановах агульнай сярэдняй адукацыі адбыліся семінары-трэнінгі па праграме “Роўны навучае роўнага” ў рамках праекта “Вучымся кіраваць сваім будучым”, які рэалізуецца Валожынскай пярвічнай арганізацыяй ГА “Беларуская асацыяцыя дапамогі дзецям-інвалідам і маладым інвалідам”, а таксама прафарыентацыйныя мерапрыемствы, што падрыхтавалі педагогі і навучэнцы Валожынскага сельскагаспадарчага прафесіянальнага ліцэя.

Выступае спікер-валанцёр Яна ЗЯНЬКО.

Партнёрамі праекта, акрамя ліцэя, выступілі ўпраўленне па адукацыі, спорце і турызме райвыканкама і Івянецкі дом-інтэрнат для дзяцей інвалідаў з асаблівасцямі фізічнага развіцця. Яго мэта – стварыць станоўчы вобраз людзей з інваліднасцю, сфарміраваць прыязнае і роўнае стаўленне да іх і тым самым садзейнічаць сацыялізацыі і інклюзіі, а значыць, больш поўнаму і ўсебаковаму ўдзелу тых у жыцці грамадства.

Трэнер-валанцёр Наталля Нямкевіч расказвала прысутным пра праект “Вучымся кіраваць сваім будучым”, які распачаў дзейнасць мінулай вясной у Івянецкім доме-інтэрнаце, дзе рабяты на працягу 14 заняткаў вучыліся рэалізоўваць уласную мару, і прывяла прыклады таго, што ў выніку з гэтага атрымалася. Узгадала валанцёр і Маладзёжную школу спікераў і блогераў, якая працуе ў анлайн-фармаце. Праз Zoom інтэграваная група маладых людзей спасцігае прамудрасці выступлення на публіцы, пераадольвання страхаў і інш. Менавіта падчас мерапрыемстваў яны ўпершыню прадэманстравалі сваё аратарскае майстэрства.

Спікеры-валанцёры сумесна з трэнерам выступалі перад вучнямі ўстаноў адукацыі. Яны расказалі цікавыя гісторыі пра сябе і іншых рабят з інваліднасцю. Увазе прысутных былі прапанаваны фільмы пра рэальных людзей, якім дыягназы не перашкаджаюць паўнацэнна жыць і здзяйсняць свае мары. Дзякуючы такім сюжэтам разбураюцца стэрэатыпы і пашыраецца мысленне.

Касцюмы ў нацыянальным стылі прадэманстравалі маладыя людзі з інваліднасцю і валанцёры сельскагаспадарчага прафесіянальнага ліцэя.

У рамках праекта былі створаны касцюмы ў нацыянальным стылі. Адна іх частка пашыта людзьмі з абмежаванымі магчымасцямі, другая – навучэнкамі ліцэя пад кіраўніцтвам майстра вытворчага навучання Алены Юр’еўны Карповіч. Дызайнерам стала Ларыса Альбертаўна Мытнік. Інтэграваная група з ліку моладзі з інваліднасцю і валанцёраў ліцэя прадэманстравалі дэфіле.

Валанцёры сельскагаспадарчага прафесійнага ліцэя падрыхтавалі і паказалі відэапрэзентацыю, распавялі прысутным пра ўстанову адукацыі, творчую і грамадска-карысную дзейнасць. Асноўная думка, якую яны хацелі данесці мэтавай аўдыторыі: ліцэй – адна з невялікіх прыступак для дасягнення сваёй мэты. Тут можна атрымаць не толькі адразу некалькі спецыяльнасцей, але і знайсці сабе справу па душы. Выступленне рабят закончылася творчай прэзентацыяй “Да нас у ліцэй прыходзь і сяброў прыводзь”.

Вучні сярэдняй школы № 2 г. Валожына, Вішнеўскага і Гародзькаўскага ВПК, Ракаўскай, Івянецкай і Суднікаўскай сярэдніх школ мелі магчымасць пазнаёміцца з мабільнай выставай “Мы побач з вамі” і больш дазнацца, чым жыве моладзь з інваліднасцю, яе асноўных праблемах. Рабяты атрымалі інфармацыйныя матэрыялы: буклеты, памяткі, стыкеры. На заканчэнне мерапрыемстваў дэманстраваўся фільм “Жыццё”, падрыхтаваны ў рамках праекта “Вучымся кіраваць сваім будучым”.

Анжэла РАДЫНА,

фота аўтара

Завяршылася штогадовая акцыя “Наш жывёлавод”, падчас якой лепшыя работнікі жывёлагадоўчай галіны сельскай гаспадаркі раёна традыцыйна адзначаюцца ўзнагародамі.

Старшыня РК прафсаюза работнікаў аграпрамысловага комплексу Вікенцій Адамовіч і галоўны бухгалтар Святлана Мартуновіч уручылі каштоўныя падарункі і лісты з падзякай лепшым жывёлаводам.

КСУП “Валожынскае”:

Аксана Анісовіч – аператар машыннага даення МТК “Паморшчына”;

Ірына Мацкевіч – брыгадзір вытворчай брыгады МТФ “Пугачы”;

Марына Разановіч – аператар машыннага даення МТФ “Залессе”;

Наталля Харук – аператар машыннага даення МТФ “Пугачы”.

КСУП “Пяршаі-2014”:

Валянціна Лукашэвіч – загадчык МТФ “Манькаўшчына”;

Святлана Буряк – аператар па дарошчванні маладняку БРЖ МТФ “Пяршаі”;

Іна Зянько – аператар машыннага даення МТФ “Манькаўшчына”.

КУП “Сівіца”:

Наталля Жук – аператар машыннага даення ДМБ “Новая”;

Юрый Міхайлавіч Арцішэўскі – жывёлавод МТФ “Сівіца”;

Надзея Новік – брыгадзір МТФ “Сівіца”.

ААТ “Суднікаўскі”:

Тамара Рабец – аператар машыннага даення МТФ “Суднікі № 1”;

Андрэй Кавалевіч – жывёлавод МТФ “Суднікі № 2”;

Людміла Адамовіч – аператар машыннага даення МТФ “Галабурды”;

Алег Аляшкевіч – жывёлавод МТФ “Пакуці”.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ

У перыяд вясенніх канікулаў у Валожынскім раёне была арганізавана работа 12 аздараўленчых лагераў з дзённым знаходжаннем дзяцей, у якіх адпачылі 210 школьнікаў, з іх 80 – у горадзе і 130 – у сельскай мясцовасці.

Вялікая ўвага надавалася аздараўленню сацыяльна неабароненых катэгорый вучняў і тым, што стаяць на розных відах прафілактычнага ўліку. Такім чынам, лагеры наведвалі 87 дзяцей са шматдзетных сем’яў, 5 дзяцей-сірот, 1 дзіця-інвалід, 12 школьнікаў, якія пражываюць на тэрыторыі з перыядычным радыяцыйным кантролем, 7 вучняў з сем’яў, якія знаходзяцца ў сацыяльна небяспечным становішчы.

У кожным лагеры на працягу змены быў рэалізаваны міні-праект па адным з напрамкаў выхаваўчай работы (здаровы лад жыцця – 3 лагеры, эколага-краязнаўчы – 2, праф-арыентацыйны – 2, патрыятычны – 2, фізкультурна-аздараўленчы – 1, сацыяльна-творчы – 1, бяспека жыццядзейнасці – 1).

На базе сярэдняй школы № 2 г. Валожына для вучняў пачатковай школы працаваў аздараўленчы лагер “КРАЙ.ВУ”, у рамках якога быў рэалізаваны міні-праект “Дзеці роднай зямлі”. Кожны дзень тут пачынаўся з хвілінкі здароўя. Рабяты прынялі ўдзел у экалагічным лікбезе “Мы пераможам смецце, або смецце пераможа нас”, дзе даведаліся, які шкодны ўплыў аказвае смецце на прыроду, на жыццё чалавека, а таксама задумаліся над праблемай яго ўтылізацыі. У дзень “Набярэжная Аберагай” экалагічная акцыя “Прырода крычыць SOS” была накіравана на прыцягненне ўвагі дзяцей да праблемы забруджвання прыроды, а таксама на выхаванне беражлівых адносін да яе багаццяў.

Акрамя гэтага праводзіліся віртуальныя экскурсіі, фізкультурна-аздараўленчыя і пазнавальныя мерапрыемствы. Пачаткоўцы ўдзельнічалі ў забаўляльных квэст-гульнях, займаліся вучэбна-даследчай дзейнасцю.

Аздараўленчы лагер “Пралеска” дзейнічаў на базе Гародзькаўскага ВПК, дзе дзеці змаглі добра адпачыць, набрацца сіл, загартавацца, пагуляць, цікава і карысна правесці час. Тут рэалізоўваўся праект “Кветачка-вясёлка”, ідэя якога заключалася ў стварэнні гульнявой мадэлі для раскрыцця творчых здольнасцей, выяўлення і развіцця лідарскіх якасцей хлопчыкаў і дзяўчынак.

Вясна – гэта звонкія радасныя спевы шпакоў, жаўрукоў. У аздараўленчым лагеры “Праменьчык” прайшоў майстар-клас “Жавараначкі, прыляціце” па вырабе птушак з паперы. На працягу ўсіх заняткаў гучалі беларускія народныя песні вясновага цыкла. А ад наведвання Івянецкага музея традыцыйнай культуры рабяты прыйшлі ў сапраўднае захапленне. Яны пазнаёміліся з ткацтвам, разьбой па дрэве і ганчарнай справай. Засталося шмат яркіх уражанняў ад убачаных экспанатаў. Школьнікі выказалі словы ўдзячнасці экскурсаводам за падрабязны расказ аб выставачных работах.

Актыўны адпачынак, прагулкі на свежым паветры, сустрэчы з цікавымі людзьмі, экскурсіі дапамаглі ўсім рабятам не толькі добра адпачыць перад пачаткам новай чвэрці, умацаваць здароўе, але і атрымаць шмат карыснай інфармацыі аб сваёй малой радзіме.

Наш кар.