Воложинский районный
исполнительный комитет

В рамках Единого дня безопасности начальник Воложинского районного отдела по чрезвычайным ситуациям Александр Сивый встретился с трудовым коллективом КСУП «Воложинское».

Свое выступление Александр Игоревич начал со статистики и оперативной обстановки, которая сложилась на территории области и района. В ходе встречи были рассмотрены вопросы гибели на пожарах, где человеческая беспечность является главным фактором несчастных случаев. Главный спасатель напомнил о мерах пожарной безопасности при эксплуатации печного оборудования и электропроводки в домах и квартирах, обратил внимание граждан на недопущение оставления детей дома одних без присмотра. О важности установки и поддержания в работоспособном состоянии автономного пожарного извещателя в жилище. Также не остались без внимания правила пользования первичными средствами пожаротушения. В преддверии наступления весенне-летнего пожароопасного периода Александр Игоревич напомнил присутствующим о запрете выжигания прошлогодней сухой растительности и рассказал, как с соблюдением правил пожарной безопасности развести костер на своем приусадебном участке.

В рамках Единого дня безопасности и месячника пожарной безопасности, начальник Воложинского районного отдела по чрезвычайным ситуациям Александр Сивый выступил в трудовом коллективе КСУП «Подберезье».

Какова обстановка с пожарами в Воложинском районе? Какие основные причины возгораний? Кто гибнет на пожарах? Как действовать, если случился пожар? Как применить огнетушитель и зачем нужно устанавливать извещатели? Чем опасно курение в постели, да еще в состоянии алкогольного опьянения? – ответы на эти вопросы получили присутствующие на выступлении.

Особое внимание присутствующих было акцентировано на меры пожарной безопасности, которые необходимо соблюдать, чтобы не случилась беда. На примерах спасения на пожаре с помощью автономного пожарного извещателя, присутствующим рассказали значимость данного прибора и необходимость поддерживать уже установленные извещатели в исправном состоянии. Не остался без внимания и вопрос применения первичных средств пожаротушения в случае возникновения чрезвычайных ситуаций.

- Как показывает практика, применение первичных средств пожаротушения на ранней стадии возгорания увеличивает шанс на спасение имущества и человеческой жизни. Абсолютно все знают, как выглядит огнетушитель, но не каждый имеет представления как его использовать, - отметил Александр Игоревич.

В завершении встречи Александр Игоревич призвал всех присутствующих не забывать о своей безопасности и безопасности своих близких.

Падведзены вынікі раённага этапу конкурсу «Вучань года Мінскай вобласці-2019», які праводзіцца з мэтай выяўлення і падтрымкі адораных і таленавітых рабят, стымулявання іх пазнавальнай актыўнасці, творчай ініцыятывы і самастойнасці. Удзел у ім сёлета прынялі 20 вучняў 4-11 класаў устаноў адукацыі раёна ў намінацыях «Вучэбная дзейнасць”, «Творчая дзейнасць", «Працоўная дзейнасць”, «Спартыўная дзейнасць” і «Грамадская дзейнасць”. У лік пераможцаў увайшлі Антон Віршыч, Мілана Рэут, Аліна Княжэвіч, Таццяна Дубінец, Аляксей Яблонскі, а Анастасія Іваноўская, Арцём Раманчык, Яна Санюковіч, Яўгеній Анісовіч, Ягор Шчогалаў і Аэліта Жалток прызнаны лаўрэатамі. Пра некаторых з гэтых адораных вучняў, якія не ўпершыню трапілі ў спіс лепшых, раённая газета ўжо пісала. Таму пазнаёмім чытачоў з новымі імёнамі.

Калі запытаць васьмікласніка Ракаўскай СШ Яўгена АНІСОВІЧА, што ён думае сам пра сябе, то ў адказ можна пачуць: «Адной справай не займаюся, звычайна стаўлю сабе некалькі мэт і ажыццяўляю іх. Веру, што пастараўшыся і неабдымнае абнімеш. Жыццёвае крэда прыдумаў сам. Гучыць яно так: «Паспець усюды!”.

Хлопчыку і сапраўды ўдаецца і вучыцца добра, і мастацкай самадзейнасцю займацца, і дарослым дапамагаць. А яшчэ ён ужо ў першым класе вызначыўся з асабістым стылем у знешнасці: школьную форму заўсёды дапаўняе гальштукам-бабачкай. І гэты аксесуар ён умее насіць, як сапраўдны лонданскі дэндзі…

Нарадзіўся і жыве юны джэнтльмен у Юржышках у шматдзетнай сям’і, мае дзвюх сястрычак, брата. Мама Аксана Фёдараўна і тата Дзмітрый Часлававіч – сельскія працаўнікі, але імкнуцца дзяцей выхоўваць усебакова, у павазе да навукі, культуры. Бабуля Таіса Канстанцінаўна, якая жыве разам з імі, хваліць унука за паслухмянасць, за аптымістычны погляд на жыццёвыя праблемы, за вясёлы характар.

Як і патрабуецца вясковаму хлапчуку, ён і жывёлу хатнюю дагледзець, і з тэхнікай на «ты”, і без папярэджання бацькоў ведае, калі агарод паліць трэба. Настаўнікі на Яўгена таксама нарадавацца не могуць. Ён валанцёр атрада «Рука дапамогі”, члены якога садзяць і капаюць пажылым людзям бульбу, выконваюць іншыя сельскагаспадарчыя работы. У час летніх канікул Яўген Анісовіч вось ужо тры гады, як самастойна зарабляе грошы працай у КСУП «Валожынскае”.

А вось што гаворыць пра хлопчыка намеснік дырэктара школы Ганна Уладзіміраўна Конаўка: «Званне «Вучань года” ён атрымаў у намінацыі за працоўную дзейнасць. Але і ў іншых іпастасях ён выдатна сябе рэкамендуе. Ні адно школьнае ці класнае мерапрыемства не абыходзіцца без Жэні. Гэта вельмі артыстычнае, таленавітае дзіця. Вы б бачылі, як хораша ён выступае на сцэне ў вобразе КВЗэншчыка ці як адзін з каманды «Людзі Х”. Дарэчы, наша каманда летась перамагла ў Вілейцы на абласным этапе «Восеньскага марафону”.

У Ракаве для такіх артыстычных натур, як Яўген Анісовіч, ёсць дзе развіваць таленты. Трэці год ён наведвае гурток на базе цэнтра народнай творчасці «Жаронцы”, які спецыялізуецца на спектаклях. Здагадайцеся, каму давяраюць усе галоўныя ролі? Правільна! Жэню Анісовічу.

Не так даўно хлопчык разам са сваімі аднадумцамі і сябрамі прымаў удзел у 5-м міжнародным фэсце батлеечнага і лялечнага мастацтва «Нябёсы”, у фэсце «Радасць” ва ўніверсітэце імя Максіма Танка.

З кожным годам асабісты рахунак Яўгена папаўняецца новымі граматамі, падзякамі. Але галоўнае, хлопец расце актыўным, імкнецца да новых ведаў, уменняў, ён выдзяляецца сярод равеснікаў выхаванасцю, эстэтычным густам. Безумоўна, Жэня яшчэ знаходзіцца ў пошуках самога сябе, але відавочна, што стаўку ён робіць у правільным кірунку – раўняецца на лепшае.

Нядаўна ветфельчар КСУП «Сакаўшчына-агра» Вольга АЛЕКСЮТОВІЧ прыняла ўдзел у рабоце злёту маладых спецыялістаў аграпрамысловага комплексу, што праходзіў у горадзе Горкі на базе знакамітай акадэміі.

Дзяўчына пабывала на кожным з мерапрыемстваў, што значыліся ў даволі насычанай праграме. Асабліва запомнілася сустрэча з міністрам сельскай гаспадаркі і харчавання Анатолем Хацько, падчас якой кожны прысутны мог задаць пытанне і атрамаць на яго грунтоўны адказ. Юнакі і дзяўчаты разам з арганізатарамі сустрэчы абмеркавалі самыя надзённыя праблемы, што паўстаюць на шляху тых, хто вырашыў рабіць кар’еру менавіта ў сельскай гаспадарцы.

Давайце ж пазнаёмімся з прыгажуняй Вольгай. Прыбыла яна на Валожыншчыну па размеркаванні. А нарадзілася і вырасла, дзе б вы думалі? У сталіцы! Вось ужо год, як ураджэнка Мінска ў якасці ветэрынара разам з непасрэдным начальнікам – галоўным ветэрынарным урачом Антонам Таўгянём, іншымі спецыялістамі і жывёлаводамі нясе адказнасць за пагалоўе на фермах гаспадаркі. Пагадзіцеся, сітуацыя не самая распаўсюджаная. Часцей за ўсё прафесіі падобнага профілю выбіраюць юнакі і дзяўчаты, што нарадзіліся і выраслі ў вёсцы.

Бліжэйшыя родныя Вольгі Уладзіміраўны, а гэта выключна жанчыны, працуюць ці працавалі… вадзіцелямі. Бабуля амаль 40 гадоў вазіла медыкаў і іх пацыентаў на аўтамабілі хуткай дапамогі, а матуля і сёння за рулём тралейбуса. Цікава, але іх прамы нашчадак – адзіная дачка і ўнучка – пакуль умее ездзіць толькі конна. У школьныя гады захаплялася адным з самых прыгожых відаў спорту – канкурам. У спецыялізаваную школу дзяўчынка накіравалася таму, што, колькі сябе помніць, заўсёды душой і сэрцам цягнулася да жывёл. Коцікі, сабачкі, хамячкі, мышкі былі для яе сябрамі, аб’ектамі дабрачыннасці і… пацыентамі. Малой хацелася атуліць клопатам кожную безабаронную істоту, якая сустракалася на шляху. Таму дзесьці класе ў трэцім выспела ідэя: буду для іх доктарам! Хто з нас у пяшчотным узросце не прымаў падобныя рашэнні, а вось спраўджвалі іх адзінкі.

Вольга ж, нягледзячы на вельмі жаноцкую знешнасць, мае неверагодна моцны і рашучы характар. Адзін раз паставіўшы перад сабой мэту, прыкладвае намаганні дзеля яе дасягнення. Выпускніца Ільянскага каледжа ў хуткім часе плануе паступіць у Віцебскую акадэмію ветэрынарнай медыцыны. Апантаная складанай прафесіяй дзяўчына шчыра прызнаецца, што першыя месяцы працы ў сельгаспрадпрыемстве можна назваць няпростым выпрабаваннем. Але ні ў якім разе яны не сталі падставай для таго, каб збочыць з абранага шляху. Цікава, але матуля і бабуля, самі прадстаўніцы не вельмі распаўсюджаных сярод жанчын спецыяльнасцей, стараліся прывіць Вользе інтарэс да больш элегантных рэчаў. Яна паспяхова скончыла музычную школу па класе скрыпкі. Але пры ўсёй любові да класічнай музыкі па гэтай сцяжыне не пайшла, хоць і лічылася перспектыўнай. Сказаць, быццам скрыпку даўно і трывала закінула, нельга. Калі бывае дома, не-не ды і возьме ў рукі інструмент. На публіцы ж апошні раз выступала падчас выпускнога вечара ў каледжы.

Мяне ўразіў узровень юнай асобы ў кірунку культурнага развіцця. Яна – аматар добрай літаратуры, музыкі, кіно. Сама сябе лічыць не вельмі кантактным чалавекам, аднак мае сяброў, даволі хутка адчула еднасць з калектывам, цэніць стаўленне дырэктара Івана Уладзіміравіча Янюка, адзначае: задаволена бытавымі ўмовамі, якія створаны для маладых спецыялістаў у гаспадарцы.

Гэта дзяўчына, нягледзячы ні на якія цяжкасці і далёка не самую высокую зарплату, трывала стаіць на нагах. Любіць прафесію, апантана павышае адукацыйны ўзровень, увогуле збіраецца стаць лепшай з лепшых. Дзе ў рэшце марыць працаваць? Хацелася б – у шыкоўнай клініцы ці нават у цырку. Я ж, напрыклад, убачыла ў дзевятнаццацігадовай дзяўчыне і рысы будучага кіраўніка. Што ж, усё наперадзе. Сёння клопат маладога доктара Айбаліта – буйная рагатая жывёла і маладняк. А далей – вучыцца, вучыцца і вучыцца…

Падведзены вынікі раённага творчага агляду-конкурсу «Выратавальнікі вачамі дзяцей».

Гэты конкурс праводзіцца штогод і прызваны сфарміраваць у дзяцей навыкі ўмелых дзеянняў у выпадку ўзнікнення надзвычайных сітуацый, для папулярызацыі прафесіі выратавальніка і прапаганды здаровага ладу жыцця. Бягучы год не стаў выключэннем.

Выдатнымі мастакамі, майстрамі лепкі і работ з дрэвам, а таксама будучымі паэтамі і пісьменнікамі паказалі сябе дзеці з усіх куткоў Валожыншчыны. Творчай імправізацыяй, нестандартным бачаннем тэмы працы адзначаны ў розных намінацыях. Асаблівым каларытам вызначыліся калектыўныя работы, у якіх спалучылася старанне двух і нават трох вучняў. Тэма надзвычайных сітуацый, пажарнай бяспекі і прафесіі выратавальніка заўсёды цікавая для юных талентаў. З няпростай задачай данесці тэму бяспекі праз прызму свайго ўспрымання хлопчыкі і дзяўчынкі справіліся і больш таго – здзівілі наватарскімі падыходамі.

Колькасць і разнастайнасць работ не магла не парадаваць членаў журы, якім трэба было вызначыцца з лепшымі. Падчас абмеркавання ўзнікала нямала спрэчак. Кожны адстойваў сваё меркаванне. Але ўсё-такі ўдалося прыйсці да адзінага меркавання, і пераможцы былі вызначаны.

Калі ў большасці сем’яў з нагоды Дня абаронцаў Айчыны звычайна падарункі ўручаюць мужчынам, то муж і жонка ГОБРЫСЫ з Валожына віншаванні прымаюць разам. І гэта не дзіўна, для абаіх 23 лютага – прафесійнае свята.

Міхаіл Васільевіч – старшы лейтэнант, Таццяна Сяргееўна – прапаршчык. Людзі ў ваеннай форме аддана выконваюць няпростыя абавязкі па службе, а дома разам ствараюць утульнасць і дабрабыт для нашчадкаў – сына Максіма і дачушкі Ганны.

Цікава, што і Міхаіл, і Таццяна ў дзяцінстве пра армію не марылі. Юнак бачыў сябе вадзіцелем, пажадана ў камандзе выратавальнікаў. Дзяўчына ж спадзявалася вывучыцца на кулінара. Але склалася інакш. Пасля тэрміновай службы, якую праходзіў менавіта ў Валожыне, Міхаіл атрымаў прапанову застацца ў воінскай часці. Ён разгледзеў пытанне з усіх бакоў і даў згоду. Ужо будучы кантрактнікам, скончыў тэхнікум, вывучыўся на прапаршчыка, пазней атрымаў афіцэрскія пагоны.

Дзяўчыну памяняць планы таксама прымусілі жыццёвыя акалічнасці. Юная Таня, нягледзячы на тое, што скончыла вучылішча, пэўны час працавала санітаркай у бальніцы. Праз некалькі гадоў змагла ўладкавацца ў часць. Пачынала ў званні радавога, затым насіла яфрэйтарскія, сяржанцкія пагоны, а калі здала неабходны экзамен, стала прапаршчыкам.

Маладыя людзі хоць служылі ў адным батальёне, ніякіх стасункаў між сабой не мелі, пакуль не пазнаёміліся ў агульных сяброў на святкаванні Новага года. Сур’ёзныя, удумлівыя, яны з дарослай адказнасцю ставіліся да шлюбу, таму пачуцці правяралі нязвыкла доўга. Вяселле сыгралі праз чатыры гады. З той пары – сям’я. Кожны з іх добра разумее сваю палавіну, тым больш, што характары маюць падобныя. На працы гэта шчырыя прафесіяналы, якія разам з іншымі прадстаўнікамі Узброеных Сіл рэспублікі нясуць адказнасць за мірнае існаванне народа, дома – любячыя бацькі і старанныя гаспадары. Мужчына і жанчына ўпэўнены: узаемная павага і дабрабыт блізкіх – важнейшыя паняцці ў свеце. Для Міхаіла прывабны прапаршчык – каханая жанчына, цудоўная матуля іх дзяцей і самая жаноцкая прадстаўніца прыгожай паловы чалавецтва. Таццяна ж сцвярджае: яе любімы афіцэр – чалавек з залатымі рукамі, надзейны абаронца і выключны дарадца адносна шырокага кола жыццёвых пытанняў. Яны – класічная пара, у якой муж адказвае за брутальныя рэчы, яна – за ўтульнасць і камфорт. Карацей, кожны выконвае тое, што ўмее рабіць лепш. А ўсё ж большасць пытанняў вырашаюць разам.

Цікавы факт: у Гобрысаў з двух бакоў дзяды мелі гераічнае мінулае – абаранялі родную зямлю ў час Вялікай Айчыннай вайны. Таму 23 лютага ў гэтай сям’і абавязкова з гонарам будуць гучаць імёны Міхаіла Васільевіча Пасекі з Ганчароў і Івана Фаміча Радыны з Брылькоў.

Напярэдадні любімага свята Таццяна і Міхаіл жадаюць сваім калегам і ўсім, хто лічыць сябе абаронцамі, здароўя, цікавай службы, поспеху і яркага сонца над мірнай Беларуссю.

Нават самы недасведчаны чалавек зразумее: такую ўзнагароду за проста так не атрымаеш. Не марыў пра яе і юнак з вёскі Баркі, калі прызываўся ў войска. Аднак яшчэ ў вучэбцы, калі яго сталі рыхтаваць у сапёры, западозрыў, што “могуць кінуць у Афган”. Толькі прыступіў да асваення спецыяльнасці, як яго адшукаў яшчэ адзін жыхар Валожыншчыны. Павел Падрэз з вёскі Зарэчная вучэбку прайшоў і ў якасці вадзіцеля адбываў у Афганістан. Маладыя людзі пазнаёміліся, трошкі пагутарылі і сталі развітвацца. Павел ужо паспеў адысці на некалі метраў, як раптам вярнуўся і моцна абняў земляка. Гэта была адзіная іх сустрэча. Менавіта там, на афганскай зямлі, Сяргей даведаўся пра подзвіг Падрэза. Мужны юнак змог адвесці свой палаючы БТР ад калоны, загружанай боепрыпасамі…

Пра ўласны вопыт вайны Сягей Аляксандравіч узгадаць адмовіўся, толькі расказаў, што пры магчымасці стараўся не выпускаць з рук фотаапарат. Яму здавалася вельмі важным занатаваць кожнае імгненне. Толькі вось пераглядае здымкі рэдка. Балюча…

На грудзях Сяргея ЖУКА – мадаль “За баявыя заслугі”. Нават самы недасведчаны чалавек зразумее: такую ўзнагароду за проста так не атрымаеш. Не марыў пра яе і юнак з вёскі Баркі, калі прызываўся ў войска. Аднак яшчэ ў вучэбцы, калі яго сталі рыхтаваць у сапёры, западозрыў, што “могуць кінуць у Афган”. Толькі прыступіў да асваення спецыяльнасці, як яго адшукаў  яшчэ адзін жыхар Валожыншчыны. Павел Падрэз з вёскі Зарэчная вучэбку прайшоў і ў якасці вадзіцеля адбываў у Афганістан. Маладыя людзі пазнаёміліся, трошкі пагутарылі і сталі развітвацца. Павел ужо паспеў адысці на некалі метраў, як раптам вярнуўся і моцна абняў земляка. Гэта была адзіная іх сустрэча. Менавіта там, на афганскай зямлі, Сяргей даведаўся пра подзвіг Падрэза. Мужны юнак змог адвесці свой палаючы БТР ад калоны, загружанай боепрыпасамі…

Пра ўласны вопыт вайны Сягей Аляксандравіч узгадаць адмовіўся, толькі расказаў, што пры магчымасці стараўся не выпускаць з рук фотаапарат. Яму здавалася вельмі важным занатаваць кожнае імгненне. Толькі вось пераглядае здымкі рэдка. Балюча…

Ураджэнец вёскі Буні паспеў за гэты час асвоіць некалькі ваенных спецыяльнасцей, у тым ліку артылерыста і механіка-вадзіцеля. Мужчына прызнаецца, што толькі ў апошнія гады яго паціху сталі пакідаць трывожныя сны, напоўненыя сцэнамі з таго перыяду жыцця. Колькі разоў давялося прасынацца ад страху і амаль насамрэч адчуваць гукі бою, жар распаленага пяску, што засыпае вочы і перакрывае дыханне.

Раман удзячны лёсу за падораную магчымасць вярнуцца жывым і тым самым зрабіць шчаслівымі сваіх родных. Сёння мужчына мае жонку, сыноў. Працуе вадзіцелем пагрузчыка ў ДЭУ-61. Яго калегі і родныя стараюцца не турбаваць пытаннямі наконт ваеннага мінулага. Ведаюць толькі: напярэдадні Дня памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў Раман Мікалаевіч абавязкова на некалькі гадзін знікне з іх поля зроку і зноў адчуе сябе маладым савецкім салдатам, які жыве ад абстрэлу да абстрэлу і апантана, да болю, чакае сустрэчы з радзімай.

Боль афганскага канфлікту не пакідае сэрцы беларусаў вось ужо 31 год. Самі ж удзельнікі тых падзей успамінаць “не нашу вайну” лішні раз не імкнуцца – вялікім болем адгукаецца ў сэрцы кожны яе эпізод. Толькі раз у год, 15 лютага, у дзень вываду савецкіх войск з далёкай усходняй краіны, збіраюцца яны на традыцыйную сустрэчу. І тады зноў і зноў паглыбляюцца ў сваё юнацтва, апаленае гарачым сонцам, і ўшаноўваюць памяць аб сябрах, што навечна засталіся ў іх сэрцах, аддана выканаўшы інтэрнацыянальны абавязак.

На Валожыншчыне сёння пражываюць каля 60-і былых афганцаў. Але толькі палова з іх змаглі прыбыць у райцэнтр для ўдзелу ў мерапрыемствах да Дня памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў. Як паведамілі ва ўпраўленні па працы, занятасці і сацыяльнай абароне райвыканкама, большасць маюць раненні, кантузіі, пакутуюць ад розных захворванняў. Таму не дзіўна, што побач з таварышамі ў гэты дзень быць не могуць. Ды і тым, каму пашчасціла пазбегнуць вялікіх праблем са здароўем, зусім няпроста зноў і зноў дакранацца да ранаў душы, што загойваюцца з такой цяжкасцю.

Чарговая сустрэча інтэрнацыяналістаў з кіраўніцтвам раёна прайшла ў зале райвыканкама. Віталі шаноўных людзей старшыня райвыканкама Яўгеній Круковіч і яго намеснік Ігар Шакун. Яўгеній Міхайлавіч пацікавіўся надзённымі клопатамі мужчын, якія па праве называюцца ветэранамі. Толькі не ў іх характарах “загружаць” кагосьці сваімі праблемамі. Таму гутарка была непрацяглай, пасля чаго ўдзельнікі сустрэчы накіраваліся ў сквер для ўдзелу ў памятным мітынгу.

Ля помніка воінам-інтэрнацыяналістам сабраліся прадстаўнікі працоўных калектываў, грамадскіх аб’яднанняў, родныя афганцаў. Яны шчырымі апладысментамі падтрымалі выступленні кіраўніка раённай улады Я. М. Круковіча і старшыні райарганізацыі ГА “Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане” Р. М. Русакевіча. Рыгор Мікалаевіч у сваёй кароткай, але шчымлівай прамове ўзгадаў землякоў, якія вось ужо тры дзесяцігоддзі глядзяць на свет з помнікаў на могілках у Багданаве, Ракаве, Гародзьках. Павел Падрэз, Іван Мазура, Валянцін Сліж – імёны, вядомыя кожнаму валожынцу. Гэтыя юнакі даўно сталі сапраўднымі сімваламі мужнасці. Памятныя дошкі ва ўстановах адукацыі, чыімі выпускнікамі яны з’яўляюцца, нагадваюць сённяшняму пакаленню маладых, што любыя канфілікты, а тым больш такія, калі ў ход пускаецца зброя, – вельмі страшна.

Прысутныя ўсклалі вянкі і кветкі да помніка, а затым у скверы стала ціха-ціха. Толькі аддалены гоман з ажыўленых вуліц горада і шчэбет птушак парушалі пранізлівы момант хвіліны маўчання. Кожны думаў аб хлопцах, якія развіталіся з жыццём тады, калі б маглі жыць і жыць, пра лёс матуль, што так і не дачакаліся любых сыночкаў. А пасля (о, цуд!) сонца зусім па-вясенняму ўсміхнулася ўдзельнікам мерапрыемства – нібыта яшчэ раз нагадала: вайна не для мірнага неба Беларусі.

Да Дня памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў аддзяленнем пярвічнага прыёму інфармацыі, аналізу і прагназавання ТЦСАН сумесна з раённым прадстаўніцтвам Беларускага саюза жанчын праведзена акцыя “Рэха вайны”. У першую чаргу спецыялісты і валанцёры завіталі ў вёску Зарэчную, дзе жыве Яніна Юльянаўна Падрэз. Яе сын Павел – адзін з маладых салдат, якія загінулі ў далёкія 80-я гады мінулага стагоддзя падчас баявых дзеянняў на тэрыторыі Рэспублікі Афганістан.

Маці, што страціла адзінага сына, не забываюць ні прадстаўнікі ўлады, ні актывісты грамадскіх аб’яднанняў, а сама жанчына, нягледзячы на страшнае выпрабаванне лёсу, захавала дабрыню і веру ў людзей. Многія стараюцца падтрымаць на жыццёвым шляху матулю героя. З радасцю атрымлівае яна дапамогу ад сацыяльнага работніка, часта наведваюцца вучні і настаўнікі Багданаўскай школы. А яшчэ яна заўсёды рада вітаць у сваім доме дружную каманду былых афганцаў. Кожны з гэтых мужчын даўно стаў для яе сынам. З адкрытым сэрцам сустрэла жанчына гасцей і на гэты раз, шчыра падзякавала за ўвагу і падарункі.

У бліжэйшы час акцыя будзе мець працяг. Дабрачыннікі плануюць наведаць і перадаць падарункі воінам-інтэрнацыяналістам з інваліднасцю.