Воложинский районный
исполнительный комитет

В связи с этим на территории Молодечненского, Минского, Вилейского, Логойского, Воложинского районов будет отсутствовать прием от АРТПС Радошковичи эфирного телевидения и радиовещания в дневное время 20.09.2023г. с 09.15 до 16.15.

Воложинщину представляют 35 человек: руководство района, директора сельхозпредприятий, механизаторы, агрономы, инженеры, комбайнеры, водители, животноводы, операторы зерносушильных комплексов – все, кто достиг самых высоких результатов в районе на нынешней жатве.

Телевизоры, холодильники, ноутбуки, стиральные машины, смартфоны, мобильные телефоны, скутеры, электросамокаты, денежные сертификаты на 10 тысяч рублей – именно такими подарками был оценен ударный труд героев хлебных полей, которых поздравляли на малой сцене Солигорска в 14.00.

Слова благодарности за преданность родной земле выразил первый заместитель председателя Миноблисполкома Сергей Левкович. Он отметил, что, несмотря на довольно сложный сельскохозяйственный год хлеборобы Минщины, как и всегда, ударно держат лидерство по намолотам зерна.

— В течении года аграриями Минщины засеяны более 1 миллиона гектаров. Из 95 молодежных комбайновых экипажей, 75 намолотили свыше одной тысячи тонн, и еще семь – более двух тысяч тонн, — подчеркнул Сергей Викторович. – Это свидетельствует о том, что молодежь умеет трудиться и славно продолжает традиции героев-земледельцев. И нам есть чем гордиться.

Важным моментом стало награждение победителей областного соревнования на уборке урожая 2023 года. Приятно отметить, что третье место в области среди молодых водителей на уборке зерна занял водитель сельхозуправления «Бобровичи» Дмитрий Гирловский.

От Минского областного комитета профсоюзов работников АПК награжден ветеран-комбайнер сельхозпредприятия «Судниковский» Владимир Шкель, за плечами которого 32 сезона уборочной компании. Намолот этого года составил 374 тонны зерна.

Почётный знак «Белагросервиса» и ценный подарок вручен директору райагропромтехники Дмитрию Кизееву.

Ценный подарок – смартфон — от Борисовского комбината хлебопродуктов получил водитель сельхозпредприятия «Першаи-2014» Александр Голуб.

Телевизор с областных «Дожинок» повезет домой тракторист сельхозпредприятия «Воложинское» Сергей Анисько.

valozhin.by

После того, как награды нашли своих героев, по традиции, наступил торжественный момент – объявление столицы «Дожинок» 2024 года и передачи эстафеты главного праздника хлеборобов.

Эстафету областного фестиваля-ярмарки тружеников села «Дожинки» в 2024 году принимет наш город Воложин!

Председатель Солигорского районного исполнительного комитета Анатолий Ладыго передал эстафету председателю Воложинского районного исполнительного комитета Евгению Круковичу.

— Внутри переполняют эмоции — большая честь для Воложинщины перенять эту эстафету. Вдвойне приятней принимать эстафету в городе, в котором родился. Мы постараемся сделать все возможное, да и невозможное, чтобы лучших тружеников села Минской области Воложин встретил достойно – в лучших традициях своего гостеприимства, — сказал Евгений Крукович.

valozhin.by

14 сентября состоялся семинар - практикум "Изменения о порядке выдачи молодёжного билета ОО" БРСМ " и порядке учёта членов ОО" БРСМ" для педагогов - организаторов.

В ходе встречи обсудили изменения и дополнения в Положение о порядке учёта и выдачи молодежного билета ОО" БРСМ", актуальные вопросы деятельности молодежной организации, вопросы взаимодействия ОО "БРСМ" и ОО "БРПО", выработали план совместной работы на год.

14 сентября состоялся семинар - практикум "Изменения о порядке выдачи молодёжного билета ОО" БРСМ " и порядке учёта членов ОО" БРСМ" для педагогов - организаторов.

В ходе встречи обсудили изменения и дополнения в Положение о порядке учёта и выдачи молодежного билета ОО" БРСМ", актуальные вопросы деятельности молодежной организации, вопросы взаимодействия ОО "БРСМ" и ОО "БРПО", выработали план совместной работы на год.

В преддверии Дня народного единства в отделении социальной реабилитации, абилитации инвалидов ГУ «Воложинский территориальный центр социального обслуживания населения» состоялось праздничное мероприятие.

Участниками праздника стали люди с инвалидностью, посещающие отделение, их родители, проживающие граждане из ГУ «Раковский психоневрологический дом-интернат для престарелых и инвалидов», ребята из ГУО «Ивенецкий дом-интернат для детей-инвалидов с особенностями физического развития», а также обучающиеся ГУ «Воложинский районный центр коррекционно-развивающего обучения и реабилитации».

Видеопрезентация о Беларуси, экскурс в историю создания праздника, совместное исполнение гимна, песни, танцы – все это и создало в зрительном зале атмосферу добра, уюта и праздника
Финальным аккордом мероприятия стал сладкий стол. За чашкой чая все пожелали друг другу искренне любить свою Родину, жить в мире и согласии.

valozhin.by

15 гадоў Дзмітрый Старыкевіч працуе ў Валожынскай цэнтральнай раённай бальніцы рэаніматолагам.

Прафесія гэта ўвогуле няпростая, яна, як ні адна іншая, павінна падыходзіць па духу, а ў невялікім райцэнтры мае яшчэ і сваю спецыфіку. Урачу даводзіцца ратаваць і немаўлят, і пацыентаў ва ўзросце з самымі рознымі паталогіямі і траўмамі. Праз рукі спецыяліста праходзяць сотні людзей, ён не з чужых слоў ведае, якая прывідная мяжа раздзяляе жыццё і смерць. Да таго ж ужо доўгі час Дзмітрый Аляксеевіч узначальвае аддзяленне анестэзіялогіі і рэанімацыі.

– Дзмітрый Аляксеевіч, як прыйшло рашэнне стаць урачом?

– Нарадзіўся я ў сям’і настаўнікаў у вёсцы Сугвазды Валожынскага раёна. З маленства цвёрда ведаў, што стану ўрачом. Яшчэ добра не размаўляў, а ўжо на пытанне: “Кім будзеш, калі вырасцеш?” упэўнена адказваў, што доктарам.

Пасля заканчэння 9 класаў Сугваздаўскай школы паступіў у Мінскае медыцынскае вучылішча, а затым і ў медыцынскі інстытут, дзе атрымаў спецыяльнасць урача-педыятра.

– Раскажыце пра сваё прафесійнае станаўленне.

– У 2007 годзе прыехаў на працу ў Валожынскую цэнтральную раённую бальніцу. У першы год давялося паспрабаваць сябе ў якасці ўрача-неанатолага, які займаецца лячэннем і прафілактыкай паталогій нованароджаных, і ўрача-педыятра падлеткавага кабінета.

Праз нейкі час мне прапанавалі прайсці пярвічную спецыялізацыю па рэанімацыі, бо ў бальніцы вельмі патрэбны былі такія спецыялісты. Я адразу згадзіўся. Гэта было цалкам усвядомленае рашэнне. Падчас вучобы ў медінстытуце давялося папрацаваць у 9-й гарадской бальніцы медбратам у рэанімацыі, таму са спецыфікай працы быў добра знаёмы.

Калі былы загадчык аддзялення Ігар Анатольевіч Скурановіч, вельмі высокага класа спецыяліст, пайшоў на заслужаны адпачынак, мне прапанавалі гэту пасаду.

– Вы прайшлі праз некалькі спецыялізацый. У чым адрозненне?

– Цана рашэння ўрача-рэаніматолага вельмі высокая, значна вышэйшая, чым у любога іншага. Часам даводзіцца прымаць рашэнне за секунды ці, нават, за долі секунды. Інфармацыя вышукваецца на падсвядомым узроўні. Не паспяваеш падумаць, а рукі ўжо нешта робяць, настолькі ўсё даведзена да аўтаматызму. Я лічу, што гэта і з’яўляецца выражэннем ступені твайго прафесіяналізму.

– Што можаце расказаць пра сваё аддзяленне?

– Яно разлічана на 6 ложкаў, ёсць ізалятар і рэанімацыйная зала. Калі вялікае паступленне пацыентаў, мы можам буквальна за некалькі хвілін разгарнуць яшчэ два, а то і тры ложкі дадаткова. У часы кавіду ў нас пастаянна функцыянавалі 9 ложкаў.

Паспяховую работу ў аддзяленні забяспечвае ўвесь калектыў медработнікаў – урачы, медыцынскія сёстры, малодшы медыцынскі персанал. Я заўсёды магу разлічваць на іх дапамогу і кваліфікаваную работу. На сённяшні дзень у аддзяленні разам са мной працуюць 4 урачы. Спецыялістаў не хапае. Нагрузка вельмі вялікая. Моладзь асабліва не затрымліваецца. Тыя ж, хто застаецца, сапраўды адданыя сваёй справе людзі.

Нашы хворыя патрабуюць кругласутачнага догляду і лячэння, таму вялікая адказнасць ляжыць на сярэднім персанале. Медыцынскія сёстры праводзяць з пацыентамі яшчэ больш часу, чым урачы. Я вельмі цаню іх працу, гэта сапраўды каштоўныя спецыялісты.

Малодшы медыцынскі персанал пастаянна мяняецца. З усіх аддзяленяў у нас, напэўна, сама цяжка працаваць. Пацыенты ўсе ляжачыя, ім неабходна тры разы на дзень перасцяліць ложак, перавярнуць, падняць, прыбраць за кожным. Калі нехта з чытачоў захоча паспрабаваць сябе ў гэтай справе, будзем рады прыняць у свой дружны калектыў.

– Ці можа быць так, што ў аддзяленні знаходзяцца 1-2 чалавекі?

– У медыцыне ёсць такі паказчык, як занятасць ложка. У нас яна складае больш за 90%. Гэта значыць, што ўсе 6 ложкаў практычна пастаянна занятыя. За год праз аддзяленне рэанімацыі праходзяць у сярэднім 600-700 чалавек.

– Складанае аддзяленне, складаныя хворыя, як гэта адбіваецца на псіхалагічным стане?

– Цяжка. Наша работа – гэта пастаянны стрэс, барацьба са смерцю. Чарсцвеем, напэўна, у гэтым плане, але пачуццяў не пазбаўлены, спачуваем пацыентам і іх родным. Да людзей заўсёды стараемся адносіцца з павагай, аказаць падтрымку, падняць настрой. Сваім хворым абавязкова гавору, што ў першую чаргу ў іх павінна быць вера, што ўсё будзе добра. І ведаеце, здараюцца цуды: тыя, хто не павінен быў выжыць па ўсіх паказчыках, ачуньвае. І, наадварот, нягледзячы на ўсе намаганні, навыкі і апаратуру, не атрымліваецца ўратаваць чалавека, у якога ад пачатку, здавалася б, не было сур’ёзных праблем, але і не было веры ў выздараўленне.

Часта даводзіцца прыводзіць пацыентам у прыклад выпадак часоў Вялікай Айчыннай вайны. У фашысцкай Германіі праводзілі такі вопыт над людзьмі: бралі 50 чалавек, ставілі ў шарэнгу, награвалі на агні зорку і выпальвалі яе па чарзе на грудзях кожнага. Апошняму яе прыкладалі да цела халодную, а чалавек крычаў ад болю, і ў яго ўзнікаў апёк, як і ў папярэдніх таварышаў. Многіх гэта ўражвае, і яны мяняюць свае адносіны да хваробы, жыцця і пачынаюць ісці на папраўку.

– Дзмітрый Аляксеевіч, за гады працы праз Вашы рукі прайшло шмат пацыентаў. Які выпадак найбольш урэзаўся ў памяць?

– Ведаеце, неяк больш помняцца стрэсавыя моманты. Бывала, што за пару гадзін пацыент паміраў на маіх вачах. Я сябе дакараў, можа нешта не так зрабіў, але пасля ўскрыцця аказвалася, што ў яго не было шанцаў выжыць.

Добрае неяк больш сціраецца з памяці. Вылечыў безнадзейнага пацыента – значыць проста зрабіў сваю работу.

Але падчас кавіду здарыўся пацыент, які ніяк не дазваляе пра сябе забыцца. Ён паступіў да нас з Маладзечанскага раёна ў вельмі цяжкім стане. Цэлы месяц мужчына правёў на апараце штучнай вентыляцыі лёгкіх. Людзей, што выжылі пасля такога і вярнуліся да паўнацэннага жыцця, нават па рэспубліцы няшмат. Кожнае свята ён звоніць, каб павіншаваць нас і расказаць пра свае справы. Калі паздаравеў, двойчы прыязджаў асабіста. Вельмі дзякаваў і расказваў, што пасля доўгатэрміновай рэабілітацыі ўладкаваўся на працу. Гэта сапраўды яскравы выпадак. Усё аддзяленне помніць яго прозвішча і радуецца кожнаму званку. Такія моманты ўдзячнасці вельмі падсілкоўваюць станоўчай энергіяй, і выгаранне адыходзіць на задні план.

– Методыка лячэння мяняецца. Цяпер практыкуецца ранняя актывацыя пацыента. Дзмітрый Аляксеевіч, што Вы думаеце пра гэта?

– Гэта правільна і добра. Чым скарэй пасля аперацыі пацыент пачынае рухацца, тым для яго лепш. Ранняя актывацыя спрыяе прафілактыцы трамбозаў і застойных пнеўманій, тромбаэмбаліі. Спінальная анестэзія, якой даўным-даўно карыстаемся, дапамагае вышэйназванай методыцы.

– Што Вы параіце нашым чытачам для прафілактыкі ўтварэння тромбаў?

– Тут патрабуецца комплексны падыход. Правільнае харчаванне, захаванне воднага балансу, абмежаванае ўжыванне солі. Важна больш рухацца, каб не было застою крыві: па магчымасці выконваць ранішнюю зарадку, выкарыстоўваць любую магчымасць прайсціся пешшу, пракаціцца на ровары і інш. Гэта самыя простыя, але вельмі эфектыўныя метады. Канешне ж, патрэбна сачыць за сваім здароўем, перыядычна праходзіць абследаванне ў паліклініцы.

– Цяпер у нас папулярным становіцца джампінг. Ці прыносяць карысць арганізму скачкі на батутах для фітнеса?

– Напэўна прыносяць. Скачкі – дастаткова сур’ёзнае напружанне для арганізма. У першую чаргу, гэта добрая кардыятрэніроўка. Наогул, батуты – выдатная рэч. Цяпер яны стаяць у многіх дварах, хатах. Раней у адной з еўрапейскіх краін правялі даследаванне, чаму дзеці так любяць скакаць. Аказалася, што ў гэты час суадносна рухаюцца ўсе органы, у тым ліку і мозг, што стымулюе яго аддзелы, якія адказваюць за задавальненне. А значыць, у чалавека адразу падымаецца настрой і жыццё здаецца цудоўным. Таму, калі няма супрацьпаказанняў, скачыце на здароўе.

– Пра сваю сям’ю раскажыце.

– Сям’я і работа для мяне – аснова жыцця. З жонкай усе гады мы працуем побач, яна таксама медык. Святлана Аляксандраўна – загадчык педыятрычнага аддзялення. Пазнаёміліся з ёй падчас вучобы ў інстытуце.

У нас шматдзетная сям’я, выхоўваем двух хлопчыкаў 15 і 7 гадоў і 5-гадовую дачушку. З выбарам прафесіі ніхто з іх яшчэ не вызначыўся. Старэйшы гаворыць, што ў медыцыну адназначна не пойдзе. Бачыць, што тата па першым званку і днём, і ноччу гатовы ехаць у бальніцу. А як я магу адмовіць, калі ведаю, што патрэбна мая дапамога.

– Якімі прынцыпамі кіруецеся ў выхаванні дзяцей?

– Сваім прыкладам стараюся далучаць да нейкіх добрых, карысных спраў, здаровага ладу жыцця. Галоўныя мае метады – дабрыня і разуменне. Вучу, каб умелі паставіць сябе на месца іншага чалавека.

– Чым адрозніваецца выхаванне хлопчыкаў і дзяўчынкі?

– Да дачкі адношуся больш паблажліва, з ласкай. Дзяўчынкі ж – прыгажуні, а хлопчыкі – будучыя мужчыны, а значыць, павінны ўмець пастаяць за сябе. Хаця, лічу, важная рыса характару жанчыны – ведаць, што хочаш ад жыцця, умець дабівацца свайго, а не патураць ва ўсім мужчыне.

– Вашы захапленні?

– Люблю працаваць з дрэвам. Дома ёсць і піла, і станок, і шліфмашынка, і лобзік. Калі пачыналі будаваць дом, я нічога не ўмеў. Але грошай не хапала, і прыйшлося закасаць рукавы і нешта рабіць самому. Спачатку купілі бетонамяшалку. Потым з’явілася піла, яшчэ нешта, і справа паступова пайшла. Хутка я ўжо збіў стол, лаўку, і такая работа мяне захапіла. Лазню будавалі ўжо самастойна.
Цяпер работа з дрэвам даецца лёгка, ад гэтага занятку атрымліваю сапраўдную асалоду. Рукі працуюць, а галава адпачывае. Шмат чаго ў доме зрабіў сваімі рукамі. Нават у кабінеце павесіў гадзіннік, што сам змайстраваў. Для дзяцей у двары стварыў цэлы гульнявы комплекс: арэлі, горку, домік, унутры якога знаходзяцца столік і лавачка. Разам са старэйшым сынам паставілі турнік.

– Асноўны прынцып, якім карыстаецеся ў жыцці?

– Адносся да людзей так, як хочаш, каб яны адносіліся да цябе.

– Дзмітрый Аляксееевіч, ці задаволены выбарам свайго жыццёвага шляху, што некалі зрабілі?

– Я не бачу сябе ў іншай прафесіі, мне падабаецца дапамагаць людзям, быць ім патрэбным. Ведаеце, нават у самыя цяжкія моманты ніколі не думаў пра тое, каб сысці з яе. Калі сустракаю ў горадзе былых пацыентаў, якія прайшлі неабходнае лячэнне і вярнуліся да паўнацэннага жыцця, разумею, што выбраў медыцыну не дарэмна.

– Вашы пажаданні чытачам.

– Любіце адзін аднаго, адносьцеся з цярпімасцю, прымайце чужыя недахопы, нават калі яны не адпавядаюць вашым поглядам на жыццё. Кожны чалавек індывідуальны і павінен быць шчаслівым. Ну і, канешне, быць здаровымі.

valozhin.by

Ганаровая грамата Міністэрства лясной гаспадаркі Беларусі – так сёлета ацэнена работа старшага майстра майстарскага ўчастка “Багданава” Анатолія Каравайскага.

На адным месцы Анатолій Анатольевіч працуе 23 гады. Скончыў Беларускі політэхнічны ўніверсітэт, мелася вакансія майстра на “Кліме” – там адрабіў чатыры гады. А калі прапанавалі ўзначаліць участак у Багданаве – перайшоў сюды.

Жыве ён у Вішневе, графік работы зменны – даводзіцца працаваць і ў выхадныя, па патрэбе адгрузкі вагонаў з драўнінай на чыгунку.

На пытанне: “Што прыносіць штодзённая праца” Анатолій Каравайскі адказаў так:
– Па-першае, пастаянная работа – вялікая справа. Па-другое, дакладна ведаю: вось сёння прыйшоў – у мяне ёсць канкрэтны ўчастак работы. Па-трэцяе, я ўпэўнены ў заўтрашнім дні, і на сёння гэта многа азначае. Плюс да ўсяго – атрымліваю добрую зарплату. І я цаню тое, што маю: сваіх дзяцей вучу гэтаму, падначаленых – таксама.

Па словах Анатолія Анатольевіча, ацэнка працы вельмі патрэбна чалавеку.
– Разумееш: ёсць да чаго імкнуцца, ды і не дарэмна стараўся, – кажа ён. – Ну і, безумоўна ж, гэта стымул працаваць яшчэ лепш і прыклад астатнім.

valozhin.by

Уладзімір Цаюн працуе трактарыстам на падрыхтоўцы лесасек, тралёўцы і вывазцы лесу Румскага лясніцтва. Такога высокага прызнання сваёй працы не чакаў і нават крышачку засаромеўся, калі запыталіся пра адчуванні.

– Безумоўна ж, прыемна, 26 гадоў, як займаюся лясной справай у родных мясцінах, – расказвае ён. – Нарадзіўся ў Мазурцы – за два кіламетры ад Рума. Бацька, Іван Сцяпанавіч Цаюн, калісьці працаваў лесніком у гэтым жа лясніцтве, але рана пайшоў з жыцця – мне было ўсяго восем гадоў. Таму, можна сказаць, пайшоў па яго сцежках. Пачынаў пры Пятры Пятровічы Юшы, праз паўгода прыйшоў наш цяперашні дырэктар Уладзімір Уладзіміравіч Бацян. Многаму ў іх навучыўся – як у старэйшых вопытных калег. Раней сумяшчаліся пасады лесніка і трактарыста, і я так працаваў 15 гадоў. А апошні час адбылося раздзяленне і цяпер раблю толькі трактарыстам. Работы вельмі многа: тая ж самая тралёўка драўніны, дастаўка дроў насельніцтву, догляд за мінпалосамі і пажарнымі палосамі – усё гэта ўваходзіць у мае абавязкі.

Уладзімір Цаюн расказвае, што навакольны лес ведае як свае пяць пальцаў. Тым больш, што жыве ён у сваёй роднай Мазурцы: хоць і ёсць кватэра ў Валожыне, але трэба дапамагаць матулі, якой ужо пад 80 гадоў, ды і работа, можна сказаць, побач.

– Вёсачка наша невялікая – усяго сем хат, але ўсе дамы жылыя – пакуплялі дачнікі, – працягвае Уладзімір Іванавіч. – Можна сказаць, што ўклад жыцця мала чым змяніўся: цывілізацыя (газавае ацяпленне і водаправод) не прыйшлі – як і раней печку палім дровамі, а ваду бяром у калодзежы, аднак гэта зусім не засмучае – мы звыклыя да такіх умоў. Толькі пяць чалавек мясцовых жыхароў засталося і ў тым жа калісьці вялікім па вясковых мерках Руме: ажывае яна летам, а зімой праедзеш – нават слядоў няма па снезе.

Штодзённая праца прыносіць У. Цаюну не толькі задавальненне, але і душэўны спакой.

– Ведаеце, калі на выхадныя выязджаю ў Валожын ці да дачкі ў Мінск, стараюся доўга не затрымлівацца: гарадская мітусня не для мяне. Тут жыццё ідзе сваім парадкам: спакойным, павольным, ціхім. Нават калі працуеш, можна сказаць, што ў нейкім сэнсе адпачываеш. Ды і паветра якое – проста асалода!

valozhin.by

У суботу, 16 верасня, у Салігорску пройдзе галоўнае свята працаўнікоў вёскі – абласныя «Дажынкі-2023»

Примите сердечные поздравления с праздником всех хлеборобов центрального региона – областным фестивалем-ярмаркой «Дожинки-2023».

Для каждого агрария посевная и уборочная кампании – это как сдача экзамена. Хорошо подготовишься и сделаешь все четко и быстро – получишь весомый результат и уважение коллег.
В этом году работники агропромышленного комплекса Минщины заслужили высоких оценок. В непростых и даже экстремальных погодных условиях вы спасали от засухи побеги, сражались за каждый выращенный колос, за каждое зернышко. И мы получили достойный урожай, уже традиционно обеспечив пятую часть республиканского каравая. В этом есть заслуга каждого комбайнера и водителя, агронома и селекционера, работника зерносушильных комплексов и руководителя сельхозпредприятий, а также всех жителей Минщины, кто оказывал помощь аграриям в уборочную страду. Благодаря вашему кропотливому и слаженному труду, ответственности и добросовестности мы внесли существенный вклад в продовольственную безопасность страны.

Дорогие друзья!

Труд агрария никогда не был простым. Ни в древние времена, когда наши предки обрабатывали землю вручную. Ни сейчас, в эпоху автоматизации. В основе все равно остается человек, который управляет машинами и осваивает технологии, ищет новые пути развития и сохраняет славные традиции предыдущих поколений. А самое главное – любит свою землю. Именно в этом секрет белорусских крестьян.

Сейчас хлеборобы празднуют завершение уборочной кампании, но работа на полях Минщины по-прежнему кипит: закладывается база под новый урожай. И так будет всегда, потому что сельское хозяйство – это непрерывный процесс, который не знает выходных и праздничных дней. И эту отрасль выбирают только самые сильные и достойные люди!

Спасибо вам, дорогие хлеборобы, за ваш нелегкий труд! За то, что верны тяжелой профессии. Желаю вам, вашим семьям, крепкого здоровья, счастья, благополучия и мирного неба над головой!

С праздником!

Председатель Минского областного
исполнительного комитета А.Г.Турчин

valozhin.by