Воложинский районный
исполнительный комитет

14 сентября в Воложинском РОВД состоялся День открытых дверей. Мероприятие посетили учащиеся выпускных классов гимназии, городских школ и третьего курса Воложинского сельскохозяйственного колледжа.

— Мы сегодня открыли для вас двери, чтобы показать, как и в каких условиях работают сотрудники милиции. Надеюсь, что вы все выберите правильный жизненный путь, а кто-то из вас решит стать сотрудником органов внутренних дел, — обратился к ребятам заместитель начальника РОВД по ИРиКО подполковник милиции Андрей Загорский.

Для гостей была проведена обзорная экскурсия по РОВД с посещением музея, оперативно-дежурной службы и изолятора для временного содержания лиц, задержанных или заключенных под стражу, ребята смогли поближе увидеть служебные автомобили, в том числе Госавтоинспекции, а также познакомиться со специальными средствами и вооружением, сфотографироваться на память.

О правилах приема и поступления в учреждения высшего образования системы МВД рассказала старший инспектор группы кадров РОВД майор милиции Вероника Тишевич.

Встреча в РОВД получилась насыщенной и интересной. По ее окончании ребята задавали сотрудникам милиции волнующие их вопросы. Проведенное мероприятие поможет им определиться с профессиональным выбором. Все желающие могут обратиться в кадровое подразделение Воложинского РОВД для поступления в милицейские вузы и через четыре года обучения пополнить ряды сотрудников РОВД.

valozhin.by

15 верасня адзначаецца Дзень бібліятэк.

Алена Іванаўна Трасцянка бібліятэчнай сістэме раёна аддала 44 гады работы, большую частку з якіх – раённай дзіцячай бібліятэцы. Пяць гадоў кіравала храмам дзіцячай кнігі. Вельмі творчая, пазітыўная, лёгкая на чуласць, дабрыню, спагаду, цёплыя ўзаемаадносіны – менавіта такой ведалі яе не толькі калегі, але і юныя наведвальнікі: з імі яна заўсёды была на адной хвалі. А якія цікавыя мерапрыемствы ў чароўны свет кнігі яна праводзіла! Так працаваць мог толькі чалавек, улюбёны ў сваю прафесію і аддадзены ёй усім сэрцам.

А. І. Трасцянка нарадзілася на Пяршайшчыне ў вёсцы Семернікі. Бацькі Ганна Сцяпанаўна і Іван Уладзіміравіч – простыя сяляне, працавалі ў калгасе. Шмат рабілі на зямлi, трымалі гаспадарку. Алена была ў сям’і познім дзіцем – з братам у іх розніца амаль дзесяць гадоў. Можна сказаць, што яна была бацькавай дачушкай. Ён ведаў шмат казак і цікавых павучальных гісторый – расказваў на кожную жыццёвую сітуацыю. Самае галоўнае, па яе словах, што бацька вучыў быць аптымістам, бо расла яна ціхай і няўпэўненай дзяўчынкай і вельмі перажывала па розных акалічнасцях. Яго падтрымка была для яе вельмі важнай.

“Хочацца сказаць некалькі слоў пра сваю маленькую радзіму, – кажа мая суразмоўца. – Да 1979 года Семернікі былі цэнтрам калгаса імя Мічурына, потым яго аб’ядналі з калгасам імя Карла Маркса. Вёска мая ў нейкім сэнсе ўнікальная ў тым, што дзеці-семернікоўцы стараліся атрымаць добрую адукацыю. Гэта лічылася прэстыжным, а стымулаў і добрых прыкладаў было шмат. Выхадцы з роднай вёскі працавалі ў Міністэрстве замежных спраў, Міністэрстве сельскай гаспадаркі, служылі афіцэрамі, былі кіраўнікамі аддзелаў на заводах, галоўнымі бухгалтарамі і эканамістамі, загадчыкамі дзіцячых садкоў. Пра адукаваных аднавяскоўцаў заўсёды гаварылі з павагай і ставілі ў прыклад. Несумненна, ганарыліся настаўнікамі. Дарэчы, наш вядомы беларускі палітычны дзеяч Вячаслаў Францавіч Кебіч родам з суседняй вёскі, і гэта таксама быў добры прыклад. Матуля пастаянна паўтарала: “Абавязкова вучыся, старайся. Паглядзі, у нас жа ўсе вучацца”. Аўтарытэт настаўніка быў вельмі высокі – яго заўвагі не абмяркоўваліся.

Так атрымалася, што апошнія чатыры гады школы мы с сяброўкай вучыліся ў Сёмкаўскай школе-інтэрнаце. Вельмі шкада, што школа закрылася. Гэта быў цудоўны час. Настаўнікі – сапраўдныя прафесіяналы, вельмі дружны клас і педагог сапраўды з вялікай літары Зінаіда Арцёмаўна Сулейманава. На жаль, некалькі гадоў назад яе не стала. Мы сустракаліся даволі часта. Да гэтай пары падтрымліваю добрыя сяброўскія адносіны з многімі аднакласнікамі.

Тое, што школа знаходзілася побач з Мінскам, давала нам шмат магчымасцей. У 1977-1978 гадах я займалася ў школе юнага праграміста пры факультэце прыкладной матэматыкі Белдзяржуніверсітэта. Таксама ў завочнай школе пры біяфаку, закончыла школу юнага педагога на факультэце прыродазнаўства педагагічнага ўніверсітэта і атрымала асабістае запрашэнне ад дэкана на паступленне. А мяне цікавіла даволі новая спецыяльнасць – генетыка і бібліятэчная справа. Таму паступаць вырашыла ў БДУ на біяфак. Конкурс быў вялікі нават сярод медалістаў. Не паступіла.
А праз некалькі дзён да нас дадому завітала бібліятэкар нашай сельскай бібліятэкі і прапанавала прыняць бібліятэку. Я была актыўным чытачом і вельмі цікавілася бібліятэкай. Таму яна і наведалася да мяне.

Так у 17 гадоў я стала загадчыкам Семернікоўскай сельскай бібліятэкі. Працавала сем гадоў. У зоне абслугоўвання было 12 вёсак, некаторыя з іх – зусім маленькія. Насельніцтва складала каля 600 чалавек, у асноўным людзі сталага ўзросту. Паступова колькасць жыхароў значна зменшылася. Заўсёды адчувала падтрымку старшыні Пяршайскага сельвыканкама Іосіфа Пятровіча Чэрніка і спецыялістаў сельскай гаспадаркі. Бібліятэка атрымлівала ў той час добрую перыёдыку, было што прапанаваць з новай літаратуры наведвальнікам, меўся нядрэнны фонд і мастацкай літаратуры. Сваіх чытачоў добра ведала дзякуючы дэпутацкай дзейнасці і пастаянным падворным абходам, таму старалася прапанаваць кнігі і перыёдыку па гусце. У выхадныя дні ў бібліятэцы збіралася шмат моладзі з навакольных вёсак. Арганізоўвалі тэматычныя вечары і дыскатэкі”.

Працуючы бібліятэкарам, А. І. Трасцянка завочна скончыла Мінскі інстытут культуры. Выбрала спецыялізацыю менавіта “дзіцячая літаратура”. Бо, як сама адзначае, заўсёды лічыла і цяпер лічыць вельмі важным зацікавіць кнігай маленькіх дзяцей, каб раслі дапытлівымі.

“Восенню, калі я была ў другім класе, у вёску на сельскагаспадарчыя работы прыехалі студэнты геаграфічнага факультэта Белдзяржуніверсітэта, – успамінае ветэран бібліятэчнай справы. – Дзяўчаты, што ў нас кватаравалі, вечарам выходзілі са мной на вуліцу і расказвалі пра зоркі. Я потым прачытала шмат кніг пра космас. Вельмі цікава было даведацца пра Марс. Цяпер мае дочкі мяне “тэсціруюць”: пытаюцца, якая гэта на небе зорка ці сузор’е, і правяраюць праз дадатак на тэлефоне. Разумеюць: студэнткі геафака былі добрымі настаўніцамі! Дарэчы, у мяне на тэлефоне стаяць дадаткi па вызначэнні голасоў птушак, а таксама дадатак пра расліны”.

Пасля заканчэння інстытута Алена Канстанцінаўна Родзевіч, на той час дырэктар Валожынскай цэнтралізаванай бібліятэчнай сістэмы, прапанавала дыпламаванаму спецыялісту працу ў раённай дзіцячай бібліятэцы. З цеплынёй А. І. Трасцянка ўзгадвае загадчыцу Алену Ігнацьеўну Барахоўскую і калег, сапраўдных прафесіяналаў бібліятэчнай справы, Наталлю Паўлаўну Лоўчую і Святлану Аляксандраўну Шабаль, у якіх шмат чаму навучылася.

Кніга для мяне – найвялікшая каштоўнасць. З дзяцінства і да гэтай пары адносіны да кнігі не змяніліся. Маленькай мне куплялі казкі і бралі кніжкі ў бібліятэцы. Заўсёды хацелася ведаць,
як называецца гэта ці іншая расліна, якая гэта птушка спявае, што гэта за каменьчык, які гэта мінерал. Адказ у тыя безінтэрнэтныя часы можна было атрымаць толькі з кніжак.
Алена Трасцянка

Алена Іванаўна працягвае: “Пры бібліятэцы актыўна працавалі літаратурны клуб “Кругагляд”, лялечны гурток “Сонейка”, радыёклуб “Сэрцам і розумам”. Бібліятэка шмат увагі надавала прафарыентацыі. Быў створаны клуб “Ветразь”. Старшакласнікі сустракаліся з прадстаўнікамі розных прафесій, а таксама са студэнтамі ВНУ, рыхтавалася шмат цікавых мерапрыемстваў. Выступалі ў школах, дзіцячых садках, сацыяльным прытулку, дзіцячым аддзяленні райбальніцы, карэкцыйным цэнтры. З актыўнымі ўдзельнікамі клуба наведвалі Святы кнігі ў абласной бібліятэцы, былі ўдзельнікамі розных конкурсаў.

Неаднаразова ў бібліятэцы праводзіліся абласныя семінары загадчыкаў дзіцячых бібліятэк вобласці. Заўсёды адчувалі падтрымку педагагічных калектываў школ горада і вельмі ўдзячна ім за гэта. Частымі гасцямі нашай бібліятэкі бываюць паэты і пісьменнікі: Тамара Бунта, Іна Фралова, Валерый Квілорыя.

Хоць бібліятэка месцілася ў даволі старым доме на Партызанскай, наш калектыў, якім у свой час кіравалі Алена Інгацьеўна Барахоўская, Ірына Міхайлаўна Зянько, Алена Францаўна Сугака, рабілі ўсё магчымае, каб было прыгожа і ўтульна. Мноства кветак аздабляла пакоі ўнутры памяшкання і падворак. Гэта была сапраўдная фотазона. Многія жыхары прыводзілі сваіх дзетак сюды, каб сфатаграфаваць.

Як імкліва ляціць час. Больш за дзесяць гадоў мінула, як раённая дзіцячая бібліятэка пераехала ў цэнтр горада. Калектыў пад кіраўніцтвам Святланы Аляксееўны Янкоўскай, бібліятэкараў Жанны Міхайлаўны Ажэўскай, Галіны Сямёнаўны Патапчанка працуюць творча і самааддана на бібліятэчнай ніве – яны заўсёды рады чытачам. Я ганаруся сваёй бібліятэкай. Лічу сябе шчаслівым чалавекам. Заўсёды з задавальненнем ішла на працу, а вечарам спяшалася да сям’і. Удзячна ўсім, хто са мной побач, і чыю падтрымку адчуваю: сям’і, родным і блізкім людзям, сяброўкам Алене і Наталлі, калегам”.

valozhin.by

14 сентября 2023 года в ГУК «Ивенецкий Дом культуры» прошла диалоговая площадка «Мы – вместе», посвященная Дню народного единства. Председатель Ивенецкого поселкового исполнительного комитета Т.Е.Липницкая поздравила всех присутствующих с праздником. Экскурс в историю праздника и родного поселка Ивенец провели директор Ивенецкого музея В.Т.Адамович и библиотекарь Ивенецкой библиотеки Игорь Солтан. Для учащихся Ивенецкой средней школы и преподавателей были подготовлены интересные слайды и тематическая выставка книг. Ребята активно отвечали на подготовленные вопросы по истории родного края.

14 сентября 2023 года в ГУК «Ивенецкий Дом культуры» прошла диалоговая площадка «Мы – вместе», посвященная Дню народного единства. Председатель Ивенецкого поселкового исполнительного комитета Т.Е.Липницкая поздравила всех присутствующих с праздником. Экскурс в историю праздника и родного поселка Ивенец провели директор Ивенецкого музея В.Т.Адамович и библиотекарь Ивенецкой библиотеки Игорь Солтан. Для учащихся Ивенецкой средней школы и преподавателей были подготовлены интересные слайды и тематическая выставка книг. Ребята активно отвечали на подготовленные вопросы по истории родного края.

Вадзіцель сельгасупраўлення “Бабровічы” ўнітарнага прадпрыемства “МІНСКАБЛГАЗ” Дзмітрый ГІРЛОЎСКІ заняў ганаровае 3-е месца ў вобласці сярод маладых вадзіцеляў на перавозцы збожжа.

Дзмітрый вырас у вёсцы Студзянец Гародзькаўскага сельсавета. Гадаваўся без бацькі – той рана пайшоў з жыцця. Матуля працавала даяркай на ферме, сям’я трымала вялікую гаспадарку, таму з дзяцінства яны разам з братам былі для яе надзейнымі памочнікамі. Такімі застаюцца і на сёння – у бацькоўскую хату прыязджаюць не гасцямі: ведаюць, што тут заўсёды патрэбны мужчынскія рукі.
Спрадвечна мужчынскую прафесію выбраў хлопец і пасля заканчэння школы – пайшоў вучыцца на слесара ў Маладзечанскі прафесійна-тэхнічны ліцэй. Работа падабалася, але ўсё часцей вяртаўся да думкі, што хоча быць вадзіцелем.

– Бацькавы гены зрабілі сваю справу, – з усмешкай зазначае Д. Гірлоўскі. – Ён усё, хоць і нядоўгае, жыццё працаваў вадзіцелем, любіў дарогу, тэхніку, быў харошым работнікам – безадказным і сумленным. Па яго сцежках пайшоў і мой брат Сяргей – ён сёння адзін з лепшых трактарыстаў Валожынскага льнокамбіната. Таму мне, як кажуць, і на вяку было напісана працягваць сямейную дынастыю.

У сельгасупраўленне “Бабровічы” малады вадзіцель прыйшоў два гады таму. Кіраўніцтва адразу запрыкмеціла перспектыўнага спецыяліста: прадаставіла кватэру, дало новенькі МАЗ-чатырохтоннік.
– Дзмітрый у нас увогуле адзін малады вадзіцель, – кажа дырэктар Юрый Бяляўскі. – Сёлета на перавозцы зерня паказаў па гаспадарцы другі вынік сярод шасці сваіх калег: на яго рахунку 1120 тон збожжа. Пры гэтым падчас жніва мы яго адлучалі на іншыя работы – ездзіў па камандзіроўках, бо за ім замацаваны яшчэ і легкавы аўтамабіль. Хлопец ён старанны – проста рвецца да работы. Мае амаль усе катэгорыі вадзіцеля – яшчэ хоча здаць на высокі клас трактарыста, каб працаваць на энерганасычаным трактары. Маладая сям’я – жонка працуе ў нас бухгалтарам.

Летась Дзмітрый Гірлоўскі таксама хадзіў у перадавіках уборачнай кампаніі і быў ушанаваны на абласных “Дажынках” у Стоўбцах.

– Вы нават уявіць сабе не можаце, колькі гонару адчуваў, калі ўзнімаўся на сцэну – я ж прадстаўляў не толькі свой філіял, але ўвесь УП “МІНСКАБЛГАЗ” і Валожынскі раён. Душа ажно спявала ад радасці, – зазначае малады вадзіцель. – Таму стараўся трымаць марку і ў гэтым годзе.

valozhin.by

Ежегодно 10 сентября Всемирная организация здравоохранения (ВОЗ), при поддержке Международной ассоциации по предотвращению самоубийств проводит Всемирный день предотвращения самоубийств.

Глобальной целью проведения Всемирного Дня предотвращения самоубийств является уменьшение уровня суицидов и суицидальных попыток среди населения во всех странах посредством осуществления мероприятий, направленных на профилактику суицидального поведения населения, объединяющие усилия многих министерств, ведомств, местных исполнительных и распорядительных органов, общественных объединений, религиозных конфессий.

Суицид (самоубийство) – это действие с фатальным результатом, которое было намеренно начато и выполнено умершим в осознании
и ожидании фатального результата.

Самоубийство — это серьезная проблема общественного здравоохранения, которая имеет далеко идущие социальные, эмоциональные и экономические последствия. Согласно оценкам ВОЗ,
в настоящее время в мире ежегодно совершается более 700 000 самоубийств, и каждое самоубийство оказывает глубокое воздействие
на многих других людей.; это обстоятельство побудило ВОЗ разработать новые рекомендации для помощи странам в повышении эффективности профилактики самоубийств и оказания помощи лицам, совершившим попытку самоубийства.

Для оказания поддержки странам в их усилиях по предупреждению самоубийств, ВОЗ публикует всеобъемлющие рекомендации
по реализации своего подхода LIVE LIFE (Сохрани жизнь). Данный подход включает в себя четыре стратегии:

• ограничение доступа к орудиям совершения самоубийства;
• разъяснительная работа со СМИ о необходимости ответственного подхода к освещению самоубийств;
• содействие развитию социально-эмоциональных навыков
  у подростков;
• раннее выявление, оценка, оказание поддержки и последующее наблюдение за всеми, кто страдает от суицидальных мыслей и поведения.

Ведущей стратегией ВОЗ по снижению риска суицидов является идентификация специфических групп риска в населении с определением конкретных проблем и потребностей в каждой из этих групп.
Как правило, проблематика всегда бывает комплексной и требует таких же комплексных, межведомственных вмешательств: социальная защита и экономическая безопасность, доступность психологической
и медицинской помощи, информированность людей о возможности получения конкретной помощи по проблеме, специфичной для данной группы риска.

Наиболее характерный возраст для совершения попытки суицида – это возраст около 45 лет, распространен он также среди молодых людей в 15-29 лет. В группу повышенного риска также попадают люди пожилого возраста, в особенности те, которые имеют серьёзные соматические заболевания или страдают от одиночества.

Такие факторы, как депрессия и злоупотребление алкоголем, значительно увеличивают риск совершения суицида.

Профилактика самоубийств относится к приоритетным вопросам демографической безопасности Республики Беларусь. Важность подчеркивает включение мероприятий профилактики суицидального поведения в подпрограмму 3 «Предупреждение и преодоление пьянства и алкоголизма, охрана психического здоровья» Государственной программы «Здоровье народа и демографическая безопасность Республики Беларусь» на 2021-2025 годы», утвержденной постановлением Совета Министров Республики Беларусь от 19 января 2021 года № 28.

Профилактика суицидального поведения представляет собой одну из важнейших задач общества, осуществление которой возможно только при интеграции усилий множества ведомств в единую превентивную стратегию.

Проблема суицидального поведения сложна и многогранна.
На конечный выбор человека в кризисной ситуации влияет много разнообразных факторов. Многие люди, задумывающиеся о том, чтобы лишить себя жизни или совершившие попытку самоубийства,
не обращаются за помощью и поэтому не получают ту помощь, в которой они нуждаются.

Люди в кризисных и сложных жизненных ситуациях могут получить психологическую помощь позвонив на «Телефон доверия» службы экстренной психологической помощи.

В Минской области указанная служба работает на базе
учреждения здравоохранения «Минский областной клинический центр «Психиатрия-наркология». Психологическая помощь оказывается бесплатно, анонимно, круглосуточно и без выходных по телефонам:
8 (017) 311-00-99 (городской), 8 (029) 101-73-73 (А1), 8 (029) 899-04-01 (МТС; с возможностью обращения через мессенджеры Viber, Telegram, WhatsApp).

Воложинский районный исполнительный комитет сообщает, что с 18 сентября 2023 г. изменяется городской маршрут № 1б «Микрорайон – Сельхозтехника» через школу № 2 со временем отправления в 15:00 от остановочного пункта «Сельхозтехника» по будним дням.

valozhin.by

Сегодня в организациях района проходит единый день информирования «Единство белорусского народа — основополагающий фактор сохранения и укрепления суверенитета и независимости страны».

valozhin.by

Воложинский районный исполнительный комитет сообщает, что с 18 сентября 2023 г. изменяется городской маршрут № 1б «Микрорайон – Сельхозтехника» через школу № 2 со временем отправления в 15:00 от остановочного пункта «Сельхозтехника» по будним дням.

valozhin.by

valozhin.by