Воложинский районный
исполнительный комитет

Ураджэнец вёскі Буні паспеў за гэты час асвоіць некалькі ваенных спецыяльнасцей, у тым ліку артылерыста і механіка-вадзіцеля. Мужчына прызнаецца, што толькі ў апошнія гады яго паціху сталі пакідаць трывожныя сны, напоўненыя сцэнамі з таго перыяду жыцця. Колькі разоў давялося прасынацца ад страху і амаль насамрэч адчуваць гукі бою, жар распаленага пяску, што засыпае вочы і перакрывае дыханне.

Раман удзячны лёсу за падораную магчымасць вярнуцца жывым і тым самым зрабіць шчаслівымі сваіх родных. Сёння мужчына мае жонку, сыноў. Працуе вадзіцелем пагрузчыка ў ДЭУ-61. Яго калегі і родныя стараюцца не турбаваць пытаннямі наконт ваеннага мінулага. Ведаюць толькі: напярэдадні Дня памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў Раман Мікалаевіч абавязкова на некалькі гадзін знікне з іх поля зроку і зноў адчуе сябе маладым савецкім салдатам, які жыве ад абстрэлу да абстрэлу і апантана, да болю, чакае сустрэчы з радзімай.

Боль афганскага канфлікту не пакідае сэрцы беларусаў вось ужо 31 год. Самі ж удзельнікі тых падзей успамінаць “не нашу вайну” лішні раз не імкнуцца – вялікім болем адгукаецца ў сэрцы кожны яе эпізод. Толькі раз у год, 15 лютага, у дзень вываду савецкіх войск з далёкай усходняй краіны, збіраюцца яны на традыцыйную сустрэчу. І тады зноў і зноў паглыбляюцца ў сваё юнацтва, апаленае гарачым сонцам, і ўшаноўваюць памяць аб сябрах, што навечна засталіся ў іх сэрцах, аддана выканаўшы інтэрнацыянальны абавязак.

На Валожыншчыне сёння пражываюць каля 60-і былых афганцаў. Але толькі палова з іх змаглі прыбыць у райцэнтр для ўдзелу ў мерапрыемствах да Дня памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў. Як паведамілі ва ўпраўленні па працы, занятасці і сацыяльнай абароне райвыканкама, большасць маюць раненні, кантузіі, пакутуюць ад розных захворванняў. Таму не дзіўна, што побач з таварышамі ў гэты дзень быць не могуць. Ды і тым, каму пашчасціла пазбегнуць вялікіх праблем са здароўем, зусім няпроста зноў і зноў дакранацца да ранаў душы, што загойваюцца з такой цяжкасцю.

Чарговая сустрэча інтэрнацыяналістаў з кіраўніцтвам раёна прайшла ў зале райвыканкама. Віталі шаноўных людзей старшыня райвыканкама Яўгеній Круковіч і яго намеснік Ігар Шакун. Яўгеній Міхайлавіч пацікавіўся надзённымі клопатамі мужчын, якія па праве называюцца ветэранамі. Толькі не ў іх характарах “загружаць” кагосьці сваімі праблемамі. Таму гутарка была непрацяглай, пасля чаго ўдзельнікі сустрэчы накіраваліся ў сквер для ўдзелу ў памятным мітынгу.

Ля помніка воінам-інтэрнацыяналістам сабраліся прадстаўнікі працоўных калектываў, грамадскіх аб’яднанняў, родныя афганцаў. Яны шчырымі апладысментамі падтрымалі выступленні кіраўніка раённай улады Я. М. Круковіча і старшыні райарганізацыі ГА “Беларускі саюз ветэранаў вайны ў Афганістане” Р. М. Русакевіча. Рыгор Мікалаевіч у сваёй кароткай, але шчымлівай прамове ўзгадаў землякоў, якія вось ужо тры дзесяцігоддзі глядзяць на свет з помнікаў на могілках у Багданаве, Ракаве, Гародзьках. Павел Падрэз, Іван Мазура, Валянцін Сліж – імёны, вядомыя кожнаму валожынцу. Гэтыя юнакі даўно сталі сапраўднымі сімваламі мужнасці. Памятныя дошкі ва ўстановах адукацыі, чыімі выпускнікамі яны з’яўляюцца, нагадваюць сённяшняму пакаленню маладых, што любыя канфілікты, а тым больш такія, калі ў ход пускаецца зброя, – вельмі страшна.

Прысутныя ўсклалі вянкі і кветкі да помніка, а затым у скверы стала ціха-ціха. Толькі аддалены гоман з ажыўленых вуліц горада і шчэбет птушак парушалі пранізлівы момант хвіліны маўчання. Кожны думаў аб хлопцах, якія развіталіся з жыццём тады, калі б маглі жыць і жыць, пра лёс матуль, што так і не дачакаліся любых сыночкаў. А пасля (о, цуд!) сонца зусім па-вясенняму ўсміхнулася ўдзельнікам мерапрыемства – нібыта яшчэ раз нагадала: вайна не для мірнага неба Беларусі.

Да Дня памяці воінаў-інтэрнацыяналістаў аддзяленнем пярвічнага прыёму інфармацыі, аналізу і прагназавання ТЦСАН сумесна з раённым прадстаўніцтвам Беларускага саюза жанчын праведзена акцыя “Рэха вайны”. У першую чаргу спецыялісты і валанцёры завіталі ў вёску Зарэчную, дзе жыве Яніна Юльянаўна Падрэз. Яе сын Павел – адзін з маладых салдат, якія загінулі ў далёкія 80-я гады мінулага стагоддзя падчас баявых дзеянняў на тэрыторыі Рэспублікі Афганістан.

Маці, што страціла адзінага сына, не забываюць ні прадстаўнікі ўлады, ні актывісты грамадскіх аб’яднанняў, а сама жанчына, нягледзячы на страшнае выпрабаванне лёсу, захавала дабрыню і веру ў людзей. Многія стараюцца падтрымаць на жыццёвым шляху матулю героя. З радасцю атрымлівае яна дапамогу ад сацыяльнага работніка, часта наведваюцца вучні і настаўнікі Багданаўскай школы. А яшчэ яна заўсёды рада вітаць у сваім доме дружную каманду былых афганцаў. Кожны з гэтых мужчын даўно стаў для яе сынам. З адкрытым сэрцам сустрэла жанчына гасцей і на гэты раз, шчыра падзякавала за ўвагу і падарункі.

У бліжэйшы час акцыя будзе мець працяг. Дабрачыннікі плануюць наведаць і перадаць падарункі воінам-інтэрнацыяналістам з інваліднасцю.

Ганаровай граматай інспекцыі Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь па Мінскай вобласці ўзнагароджана Валожынская падатковая інспекцыя пад кіраўніцтвам Галіны Станіславаўны Шабаль. Арганізацыя прызнана пераможцай агляду-конкурсу ў намінацыі “Лепшая інспекцыя Міністэрства па падатках і зборах сярод раёнаў Мінскай вобласці” па выніках работы за 2019 год.

У інспекцыі Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь па Валожынскім раёне на ўліку знаходзяцца 777 арганізацый, 651 індывідуальны прадпрымальнік, фізічных асоб – плацельшчыкаў маёмасных падаткаў – больш за 35 тысяч чалавек, 59 фізічных асоб, якія аплачваюць збор у галіне агратурызму, 141 рамеснік, больш за 100 грамадзян, якія ажыццяўляюць дзейнасць па заяўным прынцыпе і плацяць адзіны падатак. Работнікі інспекцыі кантралююць паступленне плацяжоў у бюджэт, іх колькасную адпаведнасць згодна з заканадаўствам.

Летась у раённую скарбонку паступіла 32029,40 тысячы рублёў даходаў кансалідаванага бюджэту. Гэта больш, чым у папярэдні перыяд, рост у параўнанні з 2018 годам склаў 113,42 працэнта. Так, падатак на прыбытак у супастаўных цэнах склаў 322,40 працэнта, ці на 2347,79 тысячы рублёў больш, чым у мінулыя гады.

З мэтай павышэння дзелавой актыўнасці ў прадпрымальніцкім асяроддзі і зніжэння нагрузак на суб’екты гаспадарання колькасць праверак значна скарацілася. Зараз прадпрыемствам і арганізацыям дадзена магчымасць у дабравольным парадку аплачваць падатковыя плацяжы без правядзення праверак.

За 2019 год па выніках камеральнага кантролю сума падаткаў, згодна з дэкларацыямі, склала 2038,5 тысячы рублёў, што да ўзроўню 2018-га павялічылася на 200 працэнтаў.

Не так даўно з’явіўся электронны сэрвіс падатковых органаў – гэта зручны спосаб аказання паслуг у электронным выглядзе, які спрашчае і паскарае працэс выплат як грамадзянам, так і арганізацыям. Па стане на 1 студзеня 2020 года, узаемадзеянне з падатковымі органамі праз “электронку” ажыццяўлялі 92,8 працэнта суб’ектаў гаспадарання. А гэта 95,57 працэнта арганізацый і 90,94 працэнта індывідуальных прадпрымальнікаў. Колькасць плацельшчыкаў, якія скарысталіся магчымасцямі асабістых кабінетаў, склала 82,13 працэнта.

Такое меркаванне выказаў старшыня Мінскага абласнога выканаўчага камітэта Аляксандр Турчын на сустрэчы з педагагічным актывам вобласці, што адбылася ў аблвыканкаме.

Да адкрытага дыялога старшыня Мінаблвыканкама запрасіў 25 настаўнікаў, якія дасягнулі высокіх вынікаў у працы. Сярод іх – кіраўнікі ўстаноў адукацыі, педагогі са шматгадовым стажам, маладыя настаўнікі-прадметнікі, лаўрэаты спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы адораных вучняў і студэнтаў, уладальнікі дзяржаўных узнагарод.

Можна сказаць, што ўсіх удзельнікаў сустрэчы аб’ядноўвае любоў да дзяцей, а прадметам іх гонару з’яўляюцца дасягненні вучняў – пераможцаў і лаўрэатаў розных абласных, рэспубліканскіх і міжнародных конкурсаў, алімпіяд, канферэнцый.

– Самая галоўная каштоўнасць – людзі, – адзначыў, вітаючы педагогаў, старшыня Мінаблвыканкама. – Вы закладваеце падмурак чалавека як асобы. Самае важнае і каштоўнае ў настаўніка – неабыякавасць.

Аляксандр Турчын распавёў, што да гэтага часу падтрымлівае адносіны са сваімі педагогамі і памятае, з якой цеплынёй ставілася да дзяцей яго настаўнік рускай мовы і літаратуры, быццам другая мама, укладваючы часцінку сваёй душы ў развіццё вучняў.

Ён запрасіў педагогаў да адкрытага дыялога, прапанаваў абмеркаваць, як менавіта яны бачаць жыццё і развіццё рэгіёнаў, у якіх працуюць. Як адзначыў Аляксандр Генрыхавіч, многія з іх доўгія гады выкладаюць на сваёй малой радзіме, і гэта заслугоўвае павагі.

На сустрэчы разгледзелі, у якія ВНУ паступаюць нашы дзеці, якія спецыяльнасці выбіраюць. Практычна адзіным было меркаванне выкладчыкаў аб рэпетытарстве: “І без яго рабяты паспяхова паступаюць у ВНУ, а школьны настаўнік здольны даць добрыя веды. Часцяком, рэпетытарства – пэўны прэстыж і жаданне бацькоў даць свайму дзіцяці ўсё, што толькі магчыма, уключаючы і дадатковыя заняткі”.

Таксама абмеркавалі пытанне прымянення сучасных тэхналогій у працэсе навучання. На думку Аляксандра Турчына, пачынаючы з 7-8 класа, неабходна ствараць базу даных навучэнцаў, каб дапамагчы сфарміраваць маладым людзям будучы напрамак прафесійнай дзейнасці.

Завяршаючы сустрэчу, Аляксандр Турчын адзначыў, што сфера адукацыі – гэта важная частка эканомікі рэгіёну, зачын на яе будучыню. Важна, каб маладыя людзі змаглі прымяніць свае прафесійныя навыкі і ўменні ў нашай краіне, а не за яе межамі.

Настаўнік геаграфіі з 40-гадовым стажам з горада Капыля выказала меркаванне, што такія зносіны з кіраўніком Мінскай вобласці дазволілі абмеркаваць тыя пытанні, што хвалявалі настаўнікаў, а таксама выказаць словы падзякі за тое, што дзяцей – пераможцаў алімпіяд і конкурсаў пастаянна заахвочваюць стыпендыямі Мінаблвыканкама, запрашаюць на святы. Дзякуючы гэтаму, рабяты адчуваюць сябе запатрабаванымі, што вельмі важна. У цэлым размова атрымалася душэўнай і дастаткова адкрытай.

11 февраля 2020 года в г.Молодечно прошел конкурс молодых исполнителей белорусской эстрадной песни на базе ГУ «Дворец культуры г.Молодечно», в котором приняли участие Мария Войткевич и Татевик Григорян. Юные таланты достойно представили Воложинский район на конкурсе, исполнив песни белорусских авторов.

На протяжении ряда лет в Республике Беларусь продолжает оставаться актуальным вопросом обеспечения безопасности граждан на водоемах при эксплуатации маломерных судов.

В настоящее время водоемы открыты ото льда, поэтому отельные граждане вопреки личной безопасности продолжают осуществлять выход на воду на маломерных судах. Следует обратить особое внимание на тот факт, что в настоящее время температура воды достаточно низкая, ветер имеет тенденцию к резким изменениям и скоростным перепадам. В связи с этим участились аварийные случаи, в том числе с гибелью людей.

Резкие изменения скорости и направления ветра могут послужить причиной опрокидывания судна и люди, окажутся в ледяной воде. Нахождение людей в холодной воде, даже при наличии спасательного жилета, зимней одежды не спасает от сильного переохлаждения организма человека, и как следствие высокой вероятности гибели.

Помимо этого, отдельные граждане при приобретении спасательных жилетов не учитывают показатели его плавучести, что зачастую приводит к тому, что спасательный жилет не может выполнить свою функцию, так как не рассчитан на такие нагрузки и человек в мокрой зимней одежде просто погружается под воду.

Уже в текущем году на территории Республики произошел ряд трагических случаев гибели людей на водах.

Так 15.01.2020 года на центр оперативного управления Верхнедвинского РОЧС Витебской области поступило сообщение о тонущих мужчинах на озере Освейском, в районе деревни Великое Село. По прибытию к месту вызова спасатели на поверхности озера наблюдали лодку с двумя гражданами на борту, а так же притопленное, но державшееся на воде маломерное судно, которое впоследствии было доставлено к берегу. В ходе проведенной проверки установлено, что утонули 2 человека и один был спасен.

20.01.2020 года на ЦОУ Верхнедвинского РОЧС Витебской области поступило сообщение о дрейфующем маломерном судне и рядом двух гражданах в оранжевых спасательных жилетах, на озере Освейском, в районе деревни Церковище. По прибытию к месту вызова, информация подтвердилась, люди были извлечены из воды и вместе с маломерном судном доставлены на берег. К сожалению, на момент прибытия подразделений граждане уже не подавали признаков жизни.

Как видно, есть над чем задуматься. Причины происшествий на воде с маломерными судами известны. Прежде всего – это грубые нарушения правил пользования маломерными судами: отсутствие спасательных жилетов или приобретение спасательных жилетов с несоответствующей степенью плавучести, выход на воду при неблагоприятных погодных условиях, управление маломерным судном ил нахождение в нем в нетрезвом состоянии. Все эти действия влекут за собой привлечение к административной ответственности, а в случае аварийной ситуации могут привести к гибели людей.

Даже при наличии спасательного жилета, при попадании в воду, есть высокая вероятность гибели от переохлаждения. Так стоит ли рисковать своей жизнью и жизнями тех, кого вы берете с собой в лодку? Государственная инспекция по маломерным судам убедительно просит не осуществлять выходы на воду и не нарушать правила пользования маломерными судами. А также хотелось бы напомнить всем судовладельцам, что безопасность на воде прежде всего зависит от них самих, от того как они относятся к эксплуатации своего судна, его техническому состоянию, обеспечению средствами спасения, безопасности перевозимых пассажиров.

Помните, Ваша жизнь в Ваших руках!

Сярод 25 пераможцаў абласнога конкурсу “Вучань года Мінскай вобласці-2019” вучань 11 класа гімназіі № 1 г. Валожына Антон ВІРШЫЧ пабываў на сустрэчы са старшынёй Мінаблвыканкама Аляксандрам Турчыным.

Мерапрыемства прайшло ў Мінскім абласным выканаўчым камітэце ў фармаце прэс-канферэнцыі. Гэта забяспечыла свабодныя зносіны губернатара і таленавітых рабят сталічнага рэгіёну. Дыскусія доўжылася паўтары гадзіны, у вучняў 8-11 класаў была добрая магчымасць задаць хвалюючыя іх пытанні. Рабят цікавілі факты з дзяцінства кіраўніка вобласці, вучоба ў школе, выбар прафесіі, кар’ера, жыццёвыя прыярытэты і многае іншае.

На Антона Віршыча незгладжальнае ўражанне аказалі ўспаміны афіцыйнай асобы пра школьнае жыццё, як займальна і карысна хлопчыкі і дзяўчынкі тады праводзілі час. Вучань года з Валожыншчыны таксама задаў сваё пытанне першай асобе Міншчыны. Ён хацеў пачуць меркаванне Аляксандра Генрыхавіча пра экалагічную абстаноўку ў свеце. Той патлумачыў, як шмат работы праводзіцца па гэтым пытанні, і, напрыклад, у Беларусі, на жаль, яшчэ няма культуры раздзельнага збору смецця.

За час сустрэчы былі зададзены два дзясяткі пытанняў. Аляксандр Турчын таксама пагутарыў з удзельнікамі сустрэчы пра будучыню: пра асабістыя планы кожнага і аб тым, якой яны бачаць краіну ў перспектыве. Ён адзначыў, што падобная дыскусія з маладзёжнай элітай вобласці не апошняя, сустрэчы стануць традыцыйнымі і будуць насіць тэматычны характар.

Антон расказаў, што дыялог атрымаўся насычаным, вельмі душэўным, па-сапраўднаму сяброўскім і пакінуў аб сабе самыя прыемныя ўражанні і ўспаміны. Старшыня аблвыканкама закрануў тэмы, якія на самай справе хвалююць моладзь.

Пасля сустрэчы рабяты адправіліся на экскурсію ў Парк высокіх тэхналогій. Тут увазе маладых людзей прапанавалі прэзентацыю гэтай асаблівай эканамічнай зоны ў Беларусі, дзе распавялі пра яе дзейнасць, для чаго ўтворана і перспектывы развіцця. Антона Віршыча асабліва ўразіла статыстыка, якая паказвае, як зменіцца свет у бліжэйшым будучым.

Юнакі і дзяўчаты змаглі азнаёміцца з рэзідэнтамі ПВТ і іх распрацоўкамі. Напрыклад, стваральнікі медыяплатформы StringersHub, якая аб’ядноўвае СМІ і стрынгераў па ўсім свеце, прадэманстравалі магчымасці свайго сэрвісу. Некаторыя ўжо не па чутках ведаюць дадатак Vochi – своеасаблівы фоташоп для відэа. Рэзідэнт ПВТ Clevetura прэзентаваў першую ў свеце інтуітыўную сістэму, што сумяшчае функцыі клавіятуры, мышы і тачпада.

Падчас экскурсіі гаспадары надалі ўвагу і забавам: школьнікі скарысталіся ўнікальнай магчымасцю пратэсціраваць новую гульню, якая яшчэ не выйшла на рынак. На стэндзе парку віртуальных забаў можна было не толькі пагуляць, але і паспрабаваць сябе ў новых прафесіях. Антон з дапамогай тэхналогій віртуальнай рэальнасці на час стаў аўтамеханікам. Ён гаворыць, што менавіта так у перспектыве будуць рыхтаваць спецыялістаў гэтай сферы дзейнасці.

Юнак атрымаў шмат станоўчых эмоцый ад зносін з самымі таленавітымі рабятамі вобласці, якія дасягнулі значных поспехаў у вучэбнай, творчай, спартыўнай і грамадскай дзейнасці. Сярод іх – стыпендыяты спецыяльнага фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы адораных навучэнцаў і студэнтаў, пераможцы алімпіяд і конкурсаў, спартыўных і творчых спаборніцтваў, лідары вучнёўскага самакіравання, валанцёры. Цікава было з імі пагутарыць, паслухаць іх гісторыі і расказы. Хлопец гаворыць, што пасля такой змястоўнай сустрэчы з’явілася яшчэ большае жаданне вучыцца і развівацца далей.

Халакост (ад грэчаскага holokaustas – спалены цалкам). Гэты тэрмін ў навуковай літаратуры ўжываецца як сінонім генацыду. А ў гісторыяграфіі 20-га стагоддзя гэта слова ўжываецца для абазначэння сістэматычнага праследавання і знішчэння яўрэяў нацыстамі і іх памагатымі ў Германіі і на захопленых ёй тэрыторыях у час Другой сусветнай вайны.

З першых дзён акупацыі на тэрыторыі Валожынскага раёна фашысты праводзілі сістэматычнае, планамернае і бязлітаснае знішчэнне яўрэйскага насельніцтва – ад малых да старых людзей. Як правіла, масавыя пагромы і расстрэлы вязняў выконвалі прыезджыя спецыяльныя карныя атрады з дапамогай салдат мясцовай камендатуры і паліцаяў.

У ліпені 1941 года былі ствараны ў Валожыне, Вішневе, Забрэззі, Івянцы і Ракаве яўрэйскія гета – масавыя лагеры смерці. Фашысты ізалявалі асуджаных на гібель людзей ад астатняга насельніцтва. Гета служыла месцам сканцэнтравання яўрэяў, каб лягчэй было дзяржаць гэту масу людзей пад кантролем, а затым у самы кароткі час іх знішчыць. За гады Вялікай Айчыннай вайны на тэрыторыі раёна было знішчана больш 6 тысяч яўрэеў.

Урач лабараторнай дыягностыкі Наталля ДУБІНКА працуе ў нашай райбальніцы з 2017 года. Прыехала па размеркаванні пасля заканчэння Гомельскага медуніверсітэта. За тры гады “прыкіпела” да Валожыншчыны сэрцам, а яшчэ – назапасіла прафесіянальны вопыт і выйшла замуж за свайго калегу, урача-гастраэнтэролага Антона Дубінку. Першае месца працы – як першае каханне, забыць немагчыма. Спадзяёмся, што маладая сям’я застанецца жыць і працаваць тут, дзе ішло іх станаўленне як спецыялістаў, дзе яны знайшлі адзін аднаго.