Нягледзячы на сучасныя інавацыі і тэндэнцыі, адыход ад утрымання жывёлы (дарэчы, не толькі ў горадзе, але і на вёсцы), апрацоўкі вялікіх надзелаў зямлі, яны, як і калісьці іх бацькі, дзяды і прадзеды, маюць гектар зямлі, трымаюць дзве каровы – Маліну і Зорку, каня Жорыка, свінаматку з парасятамі, курэй, двух прыгожых касматых катоў і сабаку. Меркаванні і адносіны да іх у сённяшні час у людзей розныя. Аднак мужа і жонку можна назваць адным ёмістым словам: ГАСПАДАРЫ. Гэтым сказана ўсё: любоў да сваёй маленькай радзімы, да зямлі-карміліцы, да скаціны, якая корміць-поіць і… дае дадатковы заробак. А яшчэ, і, напэўна, гэта самае галоўнае – радуе душу, прыносіць задавальненне. Бо за любоўю да ўсяго жывога стаіць праца да сёмага поту.
Маючы па сорак гадоў стажу ў калгасе, яны не могуць сядзець без работы. Ніну Міхайлаўну падводзіць здароўе, ходзіць яна з палачкай, але любіць свіней і калі расказвае пра іх, то ажывае і весялее. Валянціну Сяргеевічу больш па душы буйная рагатая жывёла: ён і на пашу яе выводзіць, і поіць, возячы па 60-80 літраў вады ў каністрах (!) на веласіпедзе, і карову доіць тры разы на дзень. А вось парадкуе малачко ўжо жонка. Ды і ў хаце ў іх, і на падворку – чысціня і парадак.
…Пагутарыўшы ў доме, Валянцін Сяргеевіч вывеў мяне за гаспадарчыя пабудовы і з замілаваннем пачаў расказваць: “Вось тут бульбачка пасаджана: бачыце, як у рост узялася – павінен быць добры ўраджай. А без гною хіба ж такая вырасце?! Там далей – грады: усё аполата-дагледжана, бо дачушка пастаралася. Яна са сваёй сям’ёй кожныя выхадныя з Мінска прыязджае: зяць са мной у чатыры гадзіны раніцы ўстае і косіць, пасля разам сушым і возім сена. Дзеці і ўнукі працуюць не менш, чым мы… Пагадзіцеся, прыемна ж нават вокам акінуць, калі ўсё ў парадку”.
Пагаджаюся, шаноўныя гаспадары Жукоўскія, бо на такіх, як вы, трымаецца зямля!
