Воложинский районный
исполнительный комитет

За шматгадовую плённую працу на ніве беларускай культуры і друку, выдатныя дасягненні ў галіне беларускага кнігадрукавання кіраўніку народнага літаратурна-мастацкага аб’яднання “Рунь” раённага Цэнтра культуры, члену Саюза пісьменнікаў Беларусі Валянціне Гіруць-Русакевіч уручана Падзяка міністра інфармацыі Рэспублікі Беларусь А. М. Карлюкевіча.

Валянціна Францаўна за сваю актыўную дзейнасць на ніве асветы не абдзелена ўвагай, а ў дні святкавання юбілейнага дня нараджэння – тым больш. Чарговае ўзнагароджванне юбіляркі праходзіла 3 лістапада ў Літаратурным музеі М. Багдановіча падчас II Міжнароднага форуму маладых пісьменнікаў Мінскай, Гродзенскай і Гомельскай абласцей.

Общественное объединение

«Белорусская федерация баскетбола»

16-18 ноября 2018г.

в г.Воложине в спортивном зале ФОКа состоятся 1 тур XX1 Первенства Детско-юношеской баскетбольной лиги среди юношей 2004-2005 г.р.

Расписание:

Команды – участницы: "Торнадо-05" ГУ ДЮСШ №1 г. Лида, Сморгонская СДЮШОР, ФОЦ г. Воложин, ЦОР "Виктория", ОСП "СДЮШОР №7" БК "Принеманье" г.Гродно, "Цмоки - Минск" – 2.

Болеем за НАШИХ!!!

       Прайшло амаль два гады, як участковы інспектар адміністрацыйнага ўчастка, які знаходзіўся на тэрыторыі былога Узбалацкага сельскага савета, Ігар Уладзіміравіч СУХАДОЛЕЦ пайшоў на заслужаны адпачынак. Але да гэтай пары мужчыну сніцца, што ён працуе ў органах, а жыхары вёсак зоны яго абслугоўвання звоняць і просяць дапамогі і парады.

    У Валожынскі РАУС Ігар Уладзіміравіч прыйшоў у пачатку далёкага 1990 года. На выбар прафесіі паўплывала служба ў арміі. У складзе Софрынскай брыгады аператыўнага прызначэння мотастралковай дывізіі асобага прызначэння імя Ф. Э. Дзяржынскага Унутраных войскаў МУС СССР падтрымліваў грамадскі парадак у Маскве, пабываў ва ўсіх гарачых кропках былога Савецкага Саюза. Удзельнічаў у спыненні армянскіх пагромаў у горадзе Сумгаіт, армяна-азербайджанскага канфлікту ў Нагорна-Карабахскай аўтаномнай вобласці, ліквідацыі масавых беспарадкаў у горадзе Баку, спыненні міжэтнічнага канфлікту ў Ферганскай даліне Узбекістана, навядзенні канстытуцыйнага парадку ў Грузіі і інш.

    Працу ў міліцыі пачынаў у патрульна-паставой службе, праз паўгода стаў інструктарам па баявой і фізічнай падрыхтоўцы групы кадраў. Калі гэту пасаду скарацілі, перайшоў у ізалятар часовага ўтрымання асоб, затрыманых або заключаных пад варту. А ў 1996 годзе назначылі ўчастковым інспектарам адміністрацыйнага ўчастка, у склад якога ўваходзілі Узбалацкі і Забрэзскі сельскія саветы. У першым размяшчалася 9 населеных пунктаў і пражывала паўтары тысячы чалавек, у другім было 18 вёсак з агульнай колькасцю насельнікаў 1700 чалавек. Работы хапала, транспарту не было, прыходзілася нават у самыя аддаленыя месцы дабірацца пешшу ці на папутных машынах. Пераймаў вопыт у людзей, якіх і сёння лічыць сваімі настаўнікамі – В. С. Юшы, І. М. Трацэўскага, У. У. Жамоздзіна, А. У. Віршыча, А. А. Жамоздзіна. Паступова Ігар Уладзіміравіч знаёміўся з жыхарамі, шмат працаваў з нядобранадзейнымі асобамі.

    Чатыры гады сям’я Сухадольцаў жыла ў Валожыне, а пасля міліцыянеру прадаставілі добраўпарадкаванае службовае жыллё ў Дубіне. Паціху мужчына абжываўся на новым месцы і станавіўся сваім для вяскоўцаў. Тут ён зразумеў, што гэта сапраўды яго справа. Ігару Уладзіміравічу падабалася мець пастаянныя зносіны з людзьмі, дапамагаць ім. Участковы інспектар хутка разрульваў самыя складаныя жыццёвыя сітуацыі, пры гэтым заўсёды стараўся быць прынцыпіяльным і аб’ектыўным, праяўляў цярпенне і вытрымку. Кіраўніцтва высока цаніла адказнага работніка. І. У. Сухадолец беражліва захоўвае шматлікія граматы і падзякі, якімі быў узнагароджаны на розных узроўнях, мае медалі і адзнакі. Яго партрэт размяшчаўся на раённай Дошцы гонару. У 2012 годзе быў прызнаны лепшым супрацоўнікам РАУС. Адбываліся і павышэнні ў званні. Пачынаў сваю працоўную дзейнасць лейтэнантам, а на заслужаны адпачынак пайшоў маёрам. Але наш герой лічыць, што самая галоўная яго ўзнагарода – людская павага.

    За гады працы ў органах шмат чаго здаралася. Расказваць пра разнастайныя выпадкі Ігар Уладзіміравіч можа бясконца. Але найбольш запомніліся “ліхія” 90-я, калі прыйшлося затрымліваць братоў з вёскі Дайноўка. З дзяцінства яны былі схільныя да крадзяжоў, а калі споўнілася па 15-17 гадоў, то збеглі з дому і пайшлі бадзяцца. У лесе ў Смаргонскім раёне збудавалі сабе зямлянку, куды і зносілі тое, што набылі “непасільнай працай”. Ад іх пакутавалі ўсе бліжэйшыя населеныя пункты як Валожынскага, так і Смаргонскага раёнаў. Хлопцы прыходзілі ў дамы, білі шыбы і забіралі ўсё, што хацелі. Яшчэ горш стала, калі браты выкралі паляўнічае ружжо. Цяпер для іх ўжо наогул ніякіх перашкод не існавала. Калі ў аддзяленне паведамілі, дзе знаходзяцца злачынцы, што пагражаюць ружжом, аператыўнікі выехалі на месца здарэння. Застацца ў жывых дапамог толькі выпадак. Затрымлівалі братоў на кукурузным полі. Тыя стралялі ў супрацоўнікаў амаль ва ўпор, але патроны адсырэлі ў зямлянцы, і ружжо давала асечкі. Ігар Уладзіміравіч стараўся адгаварыць хлопцаў ад непапраўных дзеянняў, і ў выніку гэта атрымалася. Пасля суд прыгаварыў іх да 9-і і 7-і гадоў пазбаўлення волі.

    За час працы было шмат сумнага, але здараліся і кур’ёзныя выпадкі, калі гаспадыні прасілі адшукаць украдзеную свойскую жывёлу і птушку, а пасля дзякавалі ўчастковаму, што знайшоў у саломе парсючка, ці што суседзі аднеслі курэй, бо пабаяліся інспектара.

    Ігар Уладзіміравіч 21 год адслужыў на адным месцы. За гэты час прыкіпеў душой да працы, а мясцовыя жыхары сталі сапраўды блізкімі: кожнага ведае ў твар, калі нарадзіўся, чым жыве. Многія з іх да гэтай пары лічаць яго сваім участковым інспектарам і просяць парады, бо ведаюць, што на гэтага чалавека заўсёды можна разлічваць. На працягу многіх гадоў Ігара Уладзіміравіча выбіраюць дэпутатам мясцовага сельскага савета.

    І. У. Сухадолец мог поўнасцю аддаваць сябе любімай справе дзякуючы падтрымцы жонкі, Наталлі Рыгораўны, якая працуе загадчыцай аддзялення паштовай сувязі ў Дубіне. Мужчына ведаў, што дома чакаюць і перажываюць за яго. Разам яны выгадавалі дачку і сына, цяпер цешацца ўнуку. Дзядуля з бабуляй радуюцца кожнаму яго прыезду.

 20-21 кастрычніка ў Мінску прайшоў VII  Усебеларускі фестываль песні Ганны Герман «Эўрыдыка».

    Інструментальны ансамбль «ArsLonga» стаў уладальнікам спецыяльнай узнагароды фестывалю, які завяршыўся гала-канцэртам у вялікай зале Беларускай дзяржаўнай філармоніі. «ArsLonga» выступіў з вядомымі беларускімі спевакамі і пераможцамі папярэдніх фестываляў, з уладальніцай Гран-пры гэтага года Вікторыяй Хамчуковай.

    У рамках выканання заканадаўства аб пажарнай бяспецы на тэрыторыі раёна рэйдавыя групы ў складзе супрацоўнікаў райаддзела па надзвычайных сітуацыях, ТЦСАН, упраўлення па адукацыі, спорце і турызме, «Энерганагляду» праверылі 602 домаўладанні. Вынік не парадаваў...

    Далёка не ўсе грамадзяне, бачна, разумеюць рэальную ступень небяспекі ад дзіравай печкі альбо старой патрэсканай электраправодкі. Да такіх – асаблівая ўвага рэйдавых груп. Бо менавіта гэтыя людзі могуць не толькі самі загінуць у пажары па ўласнай віне, але і суседзяў за сабой «пацягнуць». Спачатку выратавальнікі выдаюць прадпісанне на самастойнае выпраўленне знойдзеных парушэнняў. Большасць наведаных згаджаецца патраціць лішнюю капейку, але зберагчы тым самым жыццё. Але ёсць і такія, каму неабходна дапамога. Напрыклад, састарэлыя адзінокія людзі, інваліды. Тады ім на дапамогу прыходзіць бюджэт. За кошт дзяржаўнага фінансавання былі адрамантаваны 12 печак, у 8-і хатах – заменена праводка, устаноўлены 4 аўтаномныя пажарныя апавяшчальнікі. А яшчэ супрацоўнікі РАНС накіравалі 37 пісьмаў дзецям, каб тыя дапамаглі састарэлым бацькам прывесці ў парадак іх гаспадарку.

    Аднак ёсць і такія, каму законнае патрабаванне не ўказ. Да гэтых людзей маюць права прымяняць адміністрацыйнае ўздзеянне. Штрафам ужо пакарана жыхарка Бурбаўшчыны. А ў спісе падкантрольных – яшчэ 14 чалавек...

Такую назву носіць новы творчы праект, прысвечаны Году малой радзімы.

У яго рамках Мінскі аблвыканкам прадставіў журналістам рэгіянальных і рэспубліканскіх СМІ на выбар каля 430 інфармацыйных падстаў, якія падразумяваюць экскурсіі па прадпрыемствах, наведванне жывапісных архітэктурных і прыродных аб’ектаў, сустрэчы з майстрамі сваёй справы па ўсіх раёнах вобласці.

Аб’ектамі публікацый і сюжэтаў стануць гістарычныя і культурныя славутасці, а таксама заслужаныя жыхары сталічнага рэгіёну.

         10 лістапада  2018 года азначаны пачаткам творчых справаздач калектываў  клубных устаноў раёна за год.  Камісія ў складзе начальніка ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі  Адамовіча В.М., дырэктара ДУК “Валожынскі РЦК” Конаўка А.І. , метадыстаў і спецыялістаў гэтай установы   наведалі Вішнеўскі сельскі дом культуры, Багданаўскі сельскі цэнтр культуры, Падбярэзскі сельскі цэнтр культуры.

     Кожная ўстанова падрыхтавала сваё  мерапрыемства,  ў якім адлюстравала працу гурткоў па дэкаратыўна-прыкладному мастацтву, аматарскіх аб’яднанняў, клубаў па інтарэсах, калектываў аматарскай мастацкай творчасці. Радавалі выставы работ гурткоўцаў рознага накірунку дзейнасці, выступленні калектываў.

     Сустрэча гасцей калектывам Вішнеўскага сельскага дома культуры была прадстаўлена  як  сустрэча гістарычна пражываючых у гэтай мясцовасці жыхароў.

У канцэртнай праграме выкарыстовываліся вершы мясцовага настаўніка, паэта Пятра Біталя.  Справаздачнае мерапрыемства дадзенай установы было пранікнёным і адлюстроўвала любоў да роднай старонкі. Гучалі вершы і песні ў выкананні юных артыстаў, радаваў новым рэпертуарам і  гурт “Суседзі”.

       Работнікі Багданаўскага СЦК запрасілі жыхароў і гасцей на вячоркі з песнямі, танцамі, гульнямі, у якіх прымалі ўдзел  дарослыя,  дзеці , і, вядома ж, гледачы.

  Праграма Падбярэскага сельскага цэнтра культуры была прысвечана Году малой Радзімы і пабудавана  на творах мясцовай паэткі, члена народнага літаратурна-мастацкага аб’яднання “Рунь”  Зінаіды Геранімаўны Гасціловіч, пачэснага госця мерапрыемства.

   У чарговы раз усе ўстановы падцвердзілі сваю працу, працу сваіх клубных фарміраванняў і атрымалі неабходныя заўвагі  і прапановы па паляпшэнню яе.

Государственное учреждение «Воложинский районный центр гигиены и эпидемиологии» информирует Вас о нестандартной продукции: – жидкости стеклоомывающей низкозамерзающей «FrozOK» - 30C, в пластиковой емкости, масса нетто 4,2 кг, дата изготовления 08.2018 года, срок годности 3 года, штриховой код 4625664872556, ТУ 20.41.32-001-13343115-2018. Изготовитель ООО «Авто-Химическая компания», Россия, 140180, г. Жуковский, ул. Чкалова, дом № 40, помещение 33. Адрес производства: г. Ярославль, Портовая наб., 16, импортер в Республику Беларусь не указан.

В данной продукции обнаружено превышение содержания метанола. В соответствии с протоколом исследования УЗ «Могилевский областной центр гигиены, эпидемиологии и общественного здоровья» от 24.10.2018г. № 08п/16, вышеуказанный образец, не соответствует «Единым санитарно-эпидемиологическим и гигиеническим требованиям к товарам, подлежащим санитарно-эпидемиологическому надзору (контролю)», утвержденные Решением Комиссии таможенного Союза № 299 от 28 мая 2010г., п. 5.2 приложения 5А к Разделу 5 Главы II (по показателю  содержания массовой доли метанола).  Фактическое значение показателя массовой доли содержания  метанола  22,69 % при нормируемом показателе  массовой доли содержания  метанола не более  0,05 %. На данную продукцию имеется свидетельство о государственной регистрации Евразийского экономического Союза № KG.11.01.09.015.Е002522.07.18 от 05.07.2018 года.

– жидкости стеклоомывающей низкозамерзающей «FROZon» - 30С, с маркировкой Arсtic Gleid - 30ºС, дата изготовления 13.09.2018 года, срок годности 3 года, в пластиковой емкости, номинальный объем 5 литров, штриховой код 4608953325544, ТУ 20.41.32-006-04998642-2017, изготовитель ООО «МАСТЕР-АКВА», Российская Федерация, 115230, г. Москва, проезд Электролитный, 3Б, строение 1, офис 5. Адрес производства: Владимирская область, г. Ковров, ул. Набережная, 22А, Российская Федерация, импортер в Республику Беларусь не указан.

В данной продукции обнаружено превышение содержания метанола. В соответствии с протоколом результатов испытаний УЗ «Могилевский областной центр гигиены и эпидемиологии» от 30.10.2018г. № 08п/18, вышеуказанный образец, не соответствует «Единым санитарно-эпидемиологическим и гигиеническим требованиям к товарам, подлежащим санитарно-эпидемиологическому надзору (контролю)», утвержденные Решением Комиссии таможенного Союза № 299 от 28 мая 2010г., п. 5.2 приложения 5А к Разделу 5 Главы II (по показателю  содержания массовой доли метанола).  Фактическое значение показателя массовой доли содержания  метанола  23,45 % при нормируемом показателе  массовой доли содержания  метанола не более  0,05 %. На данную продукцию имеется свидетельство о государственной регистрации от 08.06.2017 № KG.11.01.09.015.Е.002612.06.17.

Врач-гигиенист                                                       Н.М. Булова

12.11.18 года

Реестр рассылки

      У спіс лепшых вучняў мінулага года прадстаўнік Івянецкай школы Рэнат КАГАЛ трапіў не выпадкова. Яго сур’ёзнае стаўленне да вучобы высока ацэнена педагогамі.

    Яшчэ ў восьмым класе пад кіраўніцтвам настаўніцы фізікі А. В. Ламака ўсур’ёз заняўся даследчай работай – вывучаў фізічныя таямніцы курынага яйка, удзельнічаў у навукова-практычнай канферэнцыі. Тандэм выкладчыка і вучня склаўся ідэальна. Алена Вікенцьеўна цэніць уласную думку выхаванцаў, Рэнат імкнецца да самастойнасці. Як кажуць, сышліся характарамі.

    Настаўніца прапанавала некалькі тэм, прадаставіўшы юнаку магчымасць выбару. Яму ж хацелася, каб вынік працы быў хоць у нейкай ступені прыкладным. Таму вопыты з прадуктам харчавання падаліся цікавымі. І сёння ў кабінеце фізікі захоўваецца пакрытае тоўстым слоем солі яйка, якое ў 2016 годзе дазволіла вучнёўска-настаўніцкаму дуэту атрымаць дыплом II ступені – журы высока ацаніла практычныя рэкамендацыі, якія сталі вынікам цікавага эксперыменту.

    У наступным годзе девяцікласнік прыняў удзел у раённай алімпіядзе па фізіцы, дзе паказаў выдатны ўзровень, выступіў на вобласці (дыплом III ступені). А яшчэ праз год юны фізік трапіў у лік тых, хто на абласным этапе ўвайшоў у дзясятку лепшых. Сказаць, што заданні, з якімі давялося “ваяваць”, былі цяжкімі – не сказаць нічога. Але ён справіўся, і зусім не выпадкова – умее і любіць вучыцца. Спадзяецца звязаць лёс са сферай ІТ, таму на першых пазіцыях – дакладныя навукі. Ужо сёння старанна спасцігае азы праграмавання. Хоць кірунак, у якім хоча развівацца, абраў, вялікую ўвагу надае і гуманітарным дысцыплінам – літаратуры, гісторыі. Упэўнены: менавіта яны фарміруюць асобу.  

    Рэнат ганарыцца сваёй сям’ёй. Бацькі – Вольга Вацлаваўна і Сяргей Аляксандравіч – цікавыя людзі. Да адукацыі ставяцца як да найвялікшай каштоўнасці, гэтаму вучаць сына і дачку. Былыя жыхары Мінска некалькі часу таму пераехалі ў вёску Родзеўшчына, дзе займелі дом, гаспадарку. А, між іншым, С. А. Кагал – інжынер-будаўнік, які яшчэ ў юнацтве займеў патэнт на вынаходніцтвы. “Жаданне паглыбіцца ў свет дакладных навук у мяне ад таты”, – сцвярджае Рэнат і прызнаецца, што разам з бацькам вывучае ўстройства розных механізмаў, дапамагае пры рамонце аўтамабіля, добраўпарадкаванні дома.

    Нягледзячы на значную нагрузку, хлопец знаходзіць час і на творчую рэалізацыю, прымае ўдзел у школьных  мерапрыемствах, цікавіцца навінкамі кіно, слухае музыку, з’яўляецца прыхільнікам творчасці Джэка Лондана.

    Падчас размовы склалася ўражанне, што  гэта зусім дарослы чалавек. Удумлівы, нешматслоўны, мае ўласны погляд на рэчаіснасць, свабодна разважае на тэму кар’еры, сямейных адносін, не баіцца пытанняў наконт будучыні.

  У Рэната Кагала мноства мар і спадзяванняў. Алена Вікенцьеўна Ламака, з чыёй дапамогай дасягнуў першых перамог, верыць: жыццё яго будзе напоўнена мноствам цікавых падзей, а жаданне ісці ўперад паспрыяе сапраўднаму поспеху.

    Нядаўна стала вядома, што падчас другога этапу рэспубліканскай алімпіяды па вучэбных прадметах у Рэната зноў лепшы вынік па фізіцы.

     Ёсць людзі, пасля сустрэчы з якімі душа нібы аздараўліваецца. Здаецца, і жыць, і дыхаць становіцца лягчэй. Сустрэць такіх – вялікая ўдача. А тут – адразу цэлая сям’я.

   У дом Віктара і Надзеі ШЫМАК з г. п. Івянец трапіла не выпадкова. Падказалі супрацоўнікі пассельвыканкама. “Напішыце пра іх, людзі ж проста цудоўныя, а дзеці – само зачараванне!” Тое, што матуля і тата выхоўваюць чацвярых нашчадкаў, ведала, але не чакала ўбачыць толькі дзяўчынак. Між іншым, усе яны аказаліся такімі прыгажунямі, што, калі сястрычкі ў поўным складзе адчынілі мне дзверы, аж дух захапіла. Дарэчы, юныя прынцэсы яшчэ і моцна падобныя адна на адну.

    Віктар Дзмітрыевіч і Надзея Генрыхаўна зусім маладыя людзі. Гаспадар нарадзіўся на Валожыншчыне, гаспадыня – з Воранаўскага раёна Гродзенскай вобласці. Абое – педагогі. У кожнага – пасведчанні аб заканчэнні педкаледжа і дыпломы педуніверсітэта імя М. Танка. Пазнаёмілі юнака і дзяўчыну сябры, прычым першая сустрэча не дала старту адносінам. А вось другая падарыла будучай пары сапраўдны шанц на сумесную будучыню. З гэтага моманту яны амаль не развітваліся, і ўжо праз паўгода справілі вяселле.

    Яшчэ халасцякамі дзяўчына і юнак марылі пра вялікую сям’ю, дзе будуць панаваць любоў, дружба, спагада, клопат, добры настрой і… творчасць. Справа ў тым, што Віктар і Надзея – мастакі. Маладая жанчына валодае літаральна ўсімі відамі рукадзелля – малюе, вышывае, шые, робіць эксклюзіўныя ўпрыгожанні. На сценах у кожным пакоі іх утульнага дома – яе работы. Ёсць і некалькі карцін, створаных рукамі Віктара. Ён, хоць выдатна ўмее маляваць, на творчыя праекты час знаходзіць рэдка. Часцей займаецца справамі рацыянальнымі. Большасць будаўнічых і аддзелачных работ у доме выканаў самастойна. З нуля ўзвёў гаспадарчыя пабудовы, абсталяваў дзіцячую пляцоўку. Разам муж і жонка займаюцца гародам, развялі курэй. Цікавую экскурсію асабіста для мяне правялі па падвале свайго дома. Такога багацця з разнастайных “закатак”  бачыць яшчэ не даводзілася. Гэта з улікам таго, што мой візіт адбыўся ў самым пачатку сезона нарыхтовак.

     У гаспадарчых клопатах дапамагаюць і дзяўчынкі. Старэйшая Вікторыя – зусім дарослая. Ад матулі пераняла ўменне ствараць прыгажосць рукамі. Яе малюнкі, у якіх пануюць пазітыў і радасць, выклікаюць захапленне. Многія з іх – удзельнікі розных выстаў. Акрамя таго, адзінаццацігадовая дзяўчынка стварае макеты інтэр’ераў, вырабляе лялек і адзенне да іх, спрабуе кухарыць, вучыцца іграць на цымбалах. У Вікі шыкоўнае пачуццё гумару. З іроніяй расказвае пра тое, як карыстаецца сваёй “уладай” у дачыненні да малодшых. Дарэчы, на будучыню будуе даволі амбіцыйныя планы. Не выключае, што стане кіраўніком. “Ну што рабіць, люблю камандаваць”, – са смехам каментуе такія дапушчэнні.

   Вераніка – прыроджаны філосаф. У яе малюнках адчуваецца сапраўдная індывідуальнасць і вельмі дарослы погляд на жыццё. А, між іншым, юнай мастачцы толькі дзевяць гадоў. Летуценніца, яна з цікаўнасцю паглыбляецца ў літаратурныя творы. Вельмі падрабязна гатова расказваць пра кожнага са сваіх любімых герояў. Мае здольнасць артыстычна перасказваць прачытанае. Ёсць у яе і, на мой погляд, незвычайнае для дзяўчынкі хобі – сабірае розныя канструкцыі з дэталяў канструктара “Лега”.   

    Кацюша адрозніваецца ад старэйшых сястрычак маўклівасцю, кучаравымі валасамі і тым, што яе інтарэс па-за рамкамі малявання. Марыць стаць балерынай. Чароўны свет складанага мастацтва з узросту немаўляці ўзяў у палон яе сэрца. Імкненне выказваць эмоцыі праз танец заўважны ў кожным руху, нават міміцы. Лёгкая, спрытная, шасцігадовая балерына дэманструе асобныя па, якія засвоіла на занятках харэаграфіі, і здаецца, што ў гэты час пераносіцца ў нейкую далеч, настолькі адухоўленым становіцца твар, а вочы свецяцца так, нібы ў іх адлюстроўваецца святло сапраўднай тэатральнай рампы.

     Маргарыце пакуль толькі тры гады. Відаць, што яна агульная пястуння. Нягледзячы на ўзрост, малая разумее гэта і нават карыстаецца сваім статусам любіміцы. З радасцю хінецца да кожнай з сястрычак. Як і Вікторыя з Веранікай, імкнецца да алоўкаў і фарбаў, старанна паўтарае рухі за Кацюшай. Не моцна любіць выконваць чыесьці загады, але самую старэйшую сястру слухаецца, відавочна, тая – вялікі аўтарытэт.

   У кожнай з дзяўчынак ёсць сваё асобнае кола прыяцеляў, але гэта не замінае ім сябраваць між сабой. Шымакі не былі б творчымі людзьмі, калі б усё, пачынаючы ад вядзення гаспадаркі да сямейных свят, не стараліся арганізоўваць неардынарна, весела і крэатыўна. У іх шмат радні, сяброў. З усімі падтрымліваюць шчырыя адносіны, кожнаму ў іх прасторным доме знойдзецца месца і нават роля падчас мерапрыемстваў, што ладзяцца з нагоды шматлікіх дзён нараджэння.

     Я, сама гаспадыня са стажам, не магла не пацікавіцца ў Надзеі, як вырашаюцца ў іх сям’і пытанні харчавання. Яна не бачыць у кухонных клопатах нічога надзвычайнага. Гатаваць любіць, дзяўчынкі імкнуцца ўдзельнічаць у стварэнні кулінарных шэдэўраў, ды і сам гаспадар калі-нікалі спрабуе паказаць свой талент повара. Дачушкі ў адзін голас хваляць татавы лянівыя галубцы. Маміны ж стравы амаль не абмяркоўваюцца. Як адзначыла Вікторыя, усё настолькі смачна, што прыдумаць новы камплімент ужо складана.

     Здаецца, Шымакі жывуць проста, але, разам з тым, ад усяго іх сямейнага ўкладу ідзе адчуванне сапраўднага парадку, планавасці і арганізаванасці. Самі яны аналізаваць сваё жыццё часу не маюць. Што і казаць, падымаць чацвярых дзетак няпроста, на дабрабыт патрэбны грошы. Вось і стараюцца шматдзетныя бацькі іх не толькі зарабіць, але і з розумам спажыць. Віктар працуе ў Пяршайскай школе, Надзея ж завіхаецца ва ўласнай майстэрні, нядаўна выйшла на працу ў дзіцячы сад. Ніхто не скажа, што жывецца ім лёгка, але ёсць адчуванне, што кожны, уключаючы дзяцей, існуе ў ладзе з сабой. Відаць, таму і пануе ў іх доме тое, чаго не хапае большасці з нас, –  сапраўдная гармонія.