Воложинский районный
исполнительный комитет

З удзельнікамі мастацка-літаратурнага аб’яднання “Рунь” сустрэліся вядомыя беларускія паэты Алесь Бадак і Віктар Шніп.

Паэт, празаік, перакладчык В. Шніп – наш зямляк, ён нарадзіўся ў вёсцы Пугачы. Скончыў Мінскі архітэктурна-будаўнічы тэхнікум. Пасля творчыя здольнасці, якія пачаў развіваць яшчэ ў школьныя гады, прывялі маладога чалавека на вышэйшыя літаратурныя курсы Літаратурнага інстытута імя М. Горкага ў Маскве. Працаваў у часопісе “Беларусь”, газетах “Наша слова” і “Літаратура і мастацтва”. Зараз ён – галоўны рэдактар выдавецтва “Мастацкая літаратура”, член Саюза пісьменнікаў Беларусі, лаўрэат спецыяльнай прэміі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, аўтар мноства зборнікаў паэзіі, кніг для дзяцей.

А. Бадака большасць беларусаў ведаюць як паэта-песенніка. Ён жа – празаік, публіцыст, крытык. Родам з Ляхавіцкага раёна Брэсцкай вобласці. У свой час скончыў філалагічны факультэт БДУ. Раней працаваў у часопісах “Бярозка”, “Маладосць”, “Нёман”, узначальваў рэдакцыю часопіса “Полымя”. З’яўляецца дырэктарам выдавецтва “Мастацкая літаратура”, членам Саюза пісьменнікаў Беларусі, лаўрэатам рэспубліканскіх конкурсаў песні, літаратурнай прэміі “Залаты апостраф”.

Сустрэчу са знакамітымі гасцямі ўдзельнікі аб’яднання арганізавалі ў выглядзе круглага стала. За кубкам гарбаты ў РЦК былі абмеркаваны дасягненні рунеўцаў за 2017 год. Мясцовыя паэты змаглі задаць пытанні вопытным творцам, падзяліцца планамі. У мерапрыемстве прыняў удзел начальнік аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі райвыканкама Вікенцій Мікалаевіч Адамовіч. Ён падкрэсліў важнасць работы, якую праводзіць кіраўнік “Руні” Валянціна Францаўна Гіруць-Русакевіч і яе аднадумцы. Прадстаўнік улады запэўніў: “Валожынскія літаратары заўсёды будуць карыстацца падтрымкай адміністрацыі раёна. Сёння выданне кнігі – справа затратная, і ў большасці выпадкаў паэты і пісьменнікі расходуюць на гэтыя мэты ўласныя і спонсарскія сродкі. Тым не менш, той, хто валодае паэтычным ці празаічным дарам, друкуецца на старонках раённай газеты, мае магчымасць стаць адным з аўтараў калектыўных зборнікаў”.

Упрыгожыла сяброўскую сустрэчу ўшанаванне паэткі Ірыны Жытарук. Нядаўна творчая асоба, якая на працягу многіх гадоў прысвячае вольны час паэзіі, адзначыла юбілейную дату. Калегі па пяру ўручылі Ірыне Сцяпанаўне памятныя падарункі, прагучала пажаданне далейшых поспехаў на літаратурнай ніве.

Майстры слова з задавальненнем адказвалі на пытанні мясцовых паэтаў, выслухалі іх прапановы і пажаданні. У выкананні аўтараў прагучала некалькі вершаў. Вынікам сустрэчы стала калегіяльнае рашэнне наладзіць у хуткім часе шэраг майстар-класаў па розных літаратурных кірунках і жанрах. 

У гэты ж дзень прайшла акцыя “Кнігі школе”. У актавай зале раённай бібліятэкі Віктара Шніпа і Алеся Бадака сустрэлі школьнікі, якія прадставілі навучальныя ўстановы Валожыншчыны. Хлопчыкі, дзяўчынкі і іх педагогі, што завіталі на мерапрыемства, цікавяцца мастацкім словам, некаторыя маюць уласны літаратурны вопыт. Таму можна сказаць: усе ўдзельнікі сустэчы, якая адбылася ў форме дыялога, адчувалі сябе на адной хвалі з вядомымі людзьмі. Літаратары грунтоўна ставіліся да кожнага пытання, расказвалі пра свае дзіцячыя гады, вучобу, першыя спробы пяра. Прагучала некалькі слушных парад, асноўная з якіх – даражыць сваім талентам, развіваць яго і заўсёды адэкватна рэагаваць як на пахвалу, так і на крытыку.

Напрыканцы мерапрыемства Віктар Анатольевіч і Алесь Мікалаевіч перадалі школьным бібліятэкам пятнаццаць камплектаў кніг ад галоўнага дзяржаўнага выдавецтва рэспублікі. Метадыст аддзела адукацыі, спорту і турызму Ірына Уладзіміраўна Бобрык выказала падзяку шаноўным гасцям і ўручыла ім на памяць аб сустрэчы з валожынскімі школьнікамі сувенір, выкананы рукамі выхаванцаў цэнтра творчасці дзяцей і моладзі – незвычайную калядную ёлку.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

фота аўтара

Толькі двойчы ў год, калі ў нашай воінскай часці адбываецца ўрачыстасць прыняцця Прысягі маладым папаўненнем, Валожын сустракае такі вялікі наплыў прыезджых з усіх рэгіёнаў рэспублікі. У суботу 16 снежня каля тысячы чалавек паспяшаліся раздзяліць са сваімі сынамі хвалюючы і адказны момант…

Роўна ў 10.00 раздаліся бравурныя акорды мар-шу, якія абвясцілі аб пачатку важнай падзеі. Дзве калоны – рознакаляровая грамадзянская і строгая, выраўненая ў шарэнгу салдацкая – размясціліся насупраць адна адной. Па камандзе “смірна” яны застылі ў пашане, вітаючы Сцяг брыгады. Пасля хвілін, адведзеных на паложаныя па пратаколе традыцыі, больш за 100 курсантаў раздзяліліся на дзесяць груп, і ў паветры залуналі словы клятвы: “Я, грамадзянін Беларусі…” Сярод мужчынскіх галасоў гучалі і жаночыя: пяць дзяўчат, у тым ліку віцэ-міс Валожына Вольга Вярбіцкая, прыступілі да прысягі. Усё адбылося па-ваеннаму дакладна, дысцыплінавана. І прыгожа. Гэта таксама важна, бо там, дзе няма эстэтыкі, адсутнічае і адпаведны эмацыянальны фон.

Потым увага прысутных пераключылася на ганаровых гасцей. Першым да мікрафона падышоў начальнік Галоўнага разведвальнага ўпраўлення генерал-маёр П. В. Ціханаў. Ён зазначыў, што прыняцце Прысягі – важны дзень для ўсёй Беларусі, калі больш за тысячу маладых людзей пацвярджаюць сваю гатоўнасць быць абаронцамі. А тым, хто прыступіў да службы ў Кёнігсбергскай брыгадзе, неабходна памятаць: у падраздзялення асобая місія па здабыванні інфармацыі, з’яўляецца адзіным у краіне і выконвае задачы на высокім узроўні. Падчас вучэнняў “Захад-2017” афіцэры і асабовы састаў атрымалі добрыя і выдатныя адзнакі.

Намеснік старшыні райвыканкама П. І. Бібік у сваім выступленні не толькі павіншаваў навабранцаў, але і выказаў словы падзякі ад імя мясцовай улады камандаванню часці за высокі ўзровень патрыятычнага выхавання моладзі.

Кожны, хто звяртаўся з трыбуны да ўдзельнікаў свята, знайшоў шчырыя, зусім не дзяжурныя словы. Так, намеснік камандзіра 255-га палка падпалкоўнік М. П. Скіба звярнуў увагу на тое, што Прысяга – важнейшы жыццёвы рубеж для кожнага мужчыны. Сам ён у сямнаццацігадовым узросце прайшоў гэты этап, зведаў і цяжкасці, і выпрабаванні. Але няма нічога больш пачэснага для чалавека ў ваеннай форме, чым апраўданне высокага даверу – абараняць Бацькаўшчыну.

Больш за 30 гадоў аддаў арміі палкоўнік у адстаўцы, член ветэранскай арганізацыі “Беларускі саюз афіцэраў” У. У. Сёмін. З вышыні свайго вопыту, ён з поўным правам мог заявіць: “Ва ўсе часы не было лепшых салдат, чым беларусы! Паглядзіце на сённяшніх ваенных: гэта ж прыгажуны стаяць на пляцы!.. Праз паўгода Кёнігсбергская брыгада адзначыць 80-гадовы юбілей. І маладыя воіны павінны сустрэць яго дастойнай службай і добрымі вынікамі”.

З мацярынскім наказам звярнулася да маладога папаўнення А. Т. Сяўрук. Яна пажадала, каб служба праляцела непрыкметна, падзякавала камандаванню за ўвагу да сыноў і выказала надзею, што ўсе афіцэры часці аднясуцца да іх, як да ўласных дзяцей.

Перад тым, як прыступіць да Благаславення вайскоўцаў, Благачынны Валожынскай акругі, протаіерэй Дзмітрый Агіевіч напомніў аб неабходнасці супрацьстаяць ворагу як знешняму, так і ўнутранаму. Службу варта несці так, каб не было сорамна ні перад Богам, ні перад людзьмі. А братэрства, выручка, узаемаразуменне няхай дапамогуць у штодзённым жыцці кожнаму салдату.

…Калі навабранцы чаканілі крок, пакідаючы пляц, хацелася маліцца аб адным: “Не дапусці Божа, вайны! Няхай аўтаматы, якія ў руках юнакоў, ніколі не выкарыстоўваюцца ў баі…”

Пасля заканчэння мерапрыемства камандзір часці палкоўнік С. В. Галіеў і іншыя афіцэры сустрэліся з бацькамі ў кінатэатры “Юнацтва”, адказалі на іх пытанні, далі патрэбную інфармацыю, кантактныя тэлефоны. А каб цалкам пераканаць прыехаўшых гасцей, што з іх блізкімі і роднымі хлопцамі ўсё будзе ў парадку, па тэрыторыі часці правялі экскурсію.

Тэкст і фота Алены ЗБІРЭНКА  

Гісторыя Валожыншчыны цесна звязана са знакамітым родам Тышкевічаў. Супрацоўнікі музея працяглы час працавалі над складаннем Валожынскай лініі гэтага вядомага роду. Зараз наведвальнікі музея могуць пазнаёміцца з радаводным дрэвам Тышкевічаў, якое заняло пачэснае месца ў адной з залаў музея.

21 декабря 2017 г.

в ГУО «Гимназия №1 г. Воложина

(г. Воложин, ул. Гагарина,14) 

с 10.00 до 12.00

и Воложинском районном объединении профсоюзов,

пл. Свободы, 4 каб. 20

(здание военкомата)

с 12.00 до 14.00 состоится профсоюзный прием граждан главным правовым инспектором труда Минского областного объединения профсоюзов

Мищерук Алесей Аркадьевной

по вопросам, касающихся разъяснений норм законодательства, регулирующих сферу трудовых и связанных с ними правоотношений. Предварительная запись на прием 20.12.2017 с 9.00 до 11.00

по телефону 58935 

Вольга Паўлаўна РАТОМСКАЯ ніколі не мела дачынення да вытворчасці фільмаў, аднак уклад гэтай сціплай жанчыны ў папулярызацыю кіно, у тым ліку беларускага, цяжка пераацаніць.

У 1979 годзе яна стала дырэктарам кінатэатра "Юнацтва". Пасада была адказнай, але менавіта яна дазволіла Вользе Паўлаўне рэалізаваць свой творчы патэнцыял і арганізатарскія здольнасці. Разам з калектывам і жыхарамі горада – прыхільнікамі кінамастацтва – перажыла многае... Памяць захоўвае і перапоўненыя залы, калі кіно займала лідзіруючую пазіцыю сярод любімых народам форм баўлення вольнага часу. Давялося перажыць і гады заняпаду – здаралася, работнікі кінатэатра працавалі і для адзінага гледача…

Яе радуюць поспехі тых, хто сёння нясе народу лепшыя дасягненні сусветнай кінаіндустрыі. Час ад часу наведвае родныя сцены, каб пазнаёміцца з прэм'ернымі карцінамі. Ганарыцца, што мела асабістае знаёмства з вядомымі беларускімі дзеячамі кіно – Ігарам Дабралюбавым, Аляксандрам Яфрэмавым, Святланай Зелянковай, Анатолем Катом і многімі іншымі. В. П. Ратомская ўпэўнена: дамашні прагляд з дапамогай Інтэрнэту ніколі не заменіць паход у кінатэатр, дзе якасць праекцыі на экране, адмысловы гук і сама аўра глядзельнай залы (асабліва калі яна запоўнена) ствараюць узнёслы настрой і дораць адчуванне сапраўднай прыгоды, якую перажываеш разам з любімымі героямі.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

фота аўтара

У чароўны пераднавагодні і калядны час нават дарослыя людзі пачынаюць трошкі верыць у цуды. А каб падтрымаць у сабе гэты настрой, мы стараемся як мага прыгажэй прыбраць свае падворкі, дамы, працоўныя месцы.

Стала ўжо добрай традыцыяй праводзіць конкурсы паміж арганізацыямі і прадпрыемствамі на лепшае афармленне тэрыторый да зімовых свят.

А каб пераканацца, што перамогу і сапраўды заваявалі самыя крэатыўныя, раённая газета пастараецца рабіць фотарэпартажы пра ўбранства грамадскіх аб’ектаў. Сёння галоўныя ёлкі будуць устаноўлены на плошчы Свабоды, каля фізкультурна-аздараўленчага комплексу, у жылым мікрараёне па вуліцы Савецкай. Ва ўсю лунае перадсвяточны дух у магазінах, дзе на паліцах красуюцца падарачныя наборы цукерак, тавары навагодняй атрыбутыкі. І з кожным днём наш горад усё больш акунаецца ў казачную атмасферу.      

Валожынскі філіял ААТ “Маладзечанскі малочны камбінат” у рэйтынгу на лепшае афармленне тэрыторыі ўжо ў лідарах, бо яны першымі паклапаціліся пра навагоднюю ілюмінацыю. Асабліва прывабнай выглядае тэрыторыя прадпрыемства ў начны час, калі на цёмным фоне загараюцца рознакаляровыя гірлянды. Каля прахадной “выраслі” ледзяныя дрэўцы, якія зіхацяць блакітнымі, ружовымі, серабрыстымі агеньчыкамі.

Алена ЗБІРЭНКА

Фота Сяргея БОБРЫКА

Нядаўна давялося паўдзельнічаць у рабоце спецыялістаў цэнтра гігіены і эпідэміялогіі, якія праводзілі абавязковы маніторынг стану малочнатаварных фермаў, мехдвароў і тэрыторый вакол іх. Задача супрацоўнікам была пастаўлена наступная: вывучыць і зафіксаваць з дапамогай фотакамеры дынаміку навядзення парадку.

Прадпрыемствы, у якіх пабывалі, – ТАА “Адамова-агра”, ААТ “Агра-Вішнеўскі”, ААТ “Багданаўскае” і КСУП “Падбярэззе” – яшчэ раней атрымалі вынікі папярэдняга маніторынгу. Кожны факт парушэнняў быў сфатаграфаваны, таму супрацоўнікі РЦГіЭ павінны былі наведаць тыя ж аб’екты і параўнаць іх сённяшні стан з фотаздымкамі.

Інжынер ТАА “Адамова-агра” Дзмітрый Анатольевіч Сасноўскі сустрэў нас на тэрыторыі мехдвара. Разам разглядаем фота. Аказваецца, пэўная работа праведзена, большасць заўваг прынята да ведама. Але стары аўтобус, які ляжыць на баку не першы дзень, па-ранейшаму “ўпрыгожвае” тэрыторыю. “Займішча” даўно спісана, але, каб здаць яго на металалом, неабходна пазбавіцца ад драўлянай падлогі. Чамусьці менавіта дадзеная работа здаецца мужчынам непад’ёмнай. Звяртаем увагу і на станоўчыя моманты. У майстэрні парадак. Механізатары спакойна займаюцца справай – рамантуюць тэхніку. У бытоўцы чыста. А вось душ так і не запрацаваў. Выконваючы абавязкі кіраўніка Павел Іванавіч Родзь, які ў гэты час далучаецца да нас, тлумачыць: зараз адрамантаваць душавую не атрымаецца – няма сродкаў, а вось бліжэй да пасяўной – пастараемся…

Разам з кіраўніком мы на МТФ “Няровы”. Стан тэрыторыі не радуе, але ёсць апраўданне: распачаты будаўнічыя работы. Плануецца ўзвядзенне двух кароўнікаў. Зразумела, што пакуль правесці асфальтаванне немагчыма, але ж адводная труба патрабуе рамонту ўжо зараз, бо навокал – сапраўднае бруднае “мора”. Праўда, у параўнанні з папярэднімі здымкамі, пад'язная дарога мае лепшы выгляд – паспелі правесці падсыпку. Зазірнулі мы і ў малочную залу. Усё выглядае досыць прыстойна. Спецыялісты прыдзірліва аглядаюць абсталяванне. Іх вердыкт: памыўка праведзена якасна. Але ж дзе могуць прыняць гігіенічныя працэдуры самі работнікі?

Далей на маршруце МТФ “Запур’е”, дзе нас сустракае загадчык Дзмітрый Вікенцьевіч Конаўка. У памяшканні малочнай чыста, аднак, калі прадстаўнікі РЦГіЭ паспрабавалі “залезці” ў малочныя шлангі, фільтры, што пабывалі ўнутры, аказаліся бруднымі. Утрыманне халадзільнага абсталявання нараканняў не выклікала. Ёсць яшчэ адна заўвага: да мыючых сродкаў, якіх дастаткова, няма адпаведнай інструкцыі. Выходзіць, што адмяраюцца яны “на вока”. Не спрыяюць стварэнню добрага настрою згніўшыя паліцы, пачарнелыя сцены і пер’е на падлозе. Па-ранейшаму дрэнна выглядае пляцоўка для выгулу жывёлы – уся ў лужынах гною. Пры аналізе фота заўважаем станоўчы момант. На адным з ранейшых здымкаў фігуруе прыбіральня, у якой “знесла” дах. Зараз здалёк відаць: дах “вярнуўся” на месца.

Аб’ект, які належыць ААТ “Агра-Вішнеўскі”, – МТФ “Букатова” амаль тоне ў вадзе, што выцякае з-пад самага падмурка (не наладжаны водаадвод). А вось перад запасным выхадам прасціраецца вялікае возера, запоўненае далёка не вадой. У памяшканні, акрамя душавой (не працуе!), трапіць не змаглі – усё пад замкамі. На МТФ “Калеснікоўшчына” не засталі ніводнага работніка, затое плесні больш чым дастаткова. У даільнай зале вільгаці столькі, што буйныя кроплі падаюць са столі. Не дзіўна, чаму паверхні чорныя. Як пісаў класік, “…цёпла і вільготна”. А ў пакоі, прызначаным для адпачынку, холадна і няўтульна.

Накіроўваемся ў бок Багданава. За вокнамі аўтамабіля мільгаюць дагледжаныя падворкі, і вось – на табе! На пад’ездзе да вакзала (прыкладна ў 300 метрах) – куча смецця. Па другі бок ад таго ж будынка – новая “карціна”, дакладней – “карціны”, бо такіх “упрыгажэнняў” тэрыторыі тут аж два. Гэта значыць, што хутка хтосьці атрымае ад санітарнай службы “пісьмо шчасця”.

На ферме “Селішча” нас сустракае загадчыца Хрысціна Эдуардаўна Вайшнаровіч, яна паказвае ўсе аб'екты, знаёміць з работнікамі. Тое, што бачым, радуе. Вакол чыста, памяшканні выглядаюць утульна. Відавочна, кожны работнік займаецца сваёй справай. Нам адказалі на ўсе пытанні, паказалі кожны вугал. Заўвагі толькі па тэрыторыі. Нядобраўпарадкаваны пад’езд да сянажнай траншэі.

Пераехалі ў КСУП “Падбярэззе”. Перш-наперш наведваем мехдвор. У майстэрню нас суправаджае інжынер Аляксандр Мікалаевіч Барада. Параўноўваем фота і рэальнасць. Амаль усе непрывабныя кропкі змянілі выгляд. Вось толькі дах у майстэрні патрабуе рамонту, амаль у цэнтры – лужыны…

На МТФ “Подберазь” застаём намесніка дырэктара Жанну Баляславаўну Пякарскую. Разам з ёй аналізуем стан памяшканняў і абсталявання. Усё вымыта, выпраўлена нават заўвага “з гісторыяй” – нарэшце з’явіліся гумовыя боты для мыцця халадзільніка. У цэлым уражанне прыемнае, вось толькі адстаўшая плітка стварае на падлозе сумны ўзор. І гэта пры тым, што адзін з кароўнікаў пабудаваны ў 2012 годзе, другі – у 2013-м. Пры аглядзе бытоўкі нас здзівіла рашэнне сумясціць яе з… прыбіральняй.

Загадчыца МТФ “Кабыльчыцы” Алена Валянцінаўна Садоўская сама называе тыя моманты, якія павінны выклікаць нараканні з боку санітарнай службы: не працуе аўтамыйка халадзільнага абсталявання, няма ракавіны для мыцця рук. Кідаюцца ў вочы і вокны, зацягнутыя звычайнай плёнкай.

Па дарозе ў райцэнтр абмяркоўваем убачанае. Не выклікае сумнення: там, дзе людзі на сваім месцы, і праца пастаўлена добра. Не ўсё залежыць ад саміх работнікаў, ёсць моманты, якія патрабуюць значных фінансавых укладанняў. Сыходзімся на тым, што зашкліць вокны сёння, магчыма, няпроста, але ж вымыць шлангі – рэальна. А справіць звычайны рукамыйнік у малочнай было б і не затратна, і, напэўна, правільна…

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

фота аўтара

Новость о том, что в детской библиотеке в Воложине открылся имиджевый объект МЧС, по району разлетелась очень быстро. И сразу же появилось много желающих посетить эту необычную комнату. На этот раз гостями стали воспитанники дошкольного центра развития ребёнка «Росинка» г.Воложина.

С ребятами повторили основные правила безопасности в игровой форме. Продемонстрировали несколько серий интересных мультфильмов «Волшебная книга», которые вызвали у детей бурю эмоций и впечатлений. А затем пригласили в «волшебную» комнату, куда ребята зашли со словами: «Ого! Круто!», что не могло не порадовать организаторов мероприятия. Здесь и продолжилось изучение правил безопасности. А завершилось всё памятной фотосессией с героями мультфильма и вручением подарков.