Воложинский районный
исполнительный комитет

“Я тым ганаруся, што ў родным краі ёсць дрэва, пасаджанае мною…” – пад такім дэвізам прайшоў у дашкольным цэнтры развіцця дзіцяці г. п. Івянец экалагічны марафон “Энергія дабра. Пасадзі дрэва”, прымеркаваны да Дня маці. У ім прынялі ўдзел бацькі нашых выхаванцаў і, вядома, самі дзеці.

Ініцыятарамі гэтага мерапрыемства выступілі сем’і Цітовых і Івашка: прывезлі саджанцы дрэў і разам з дашкольнікамі і іх бацькамі на тэрыторыі ўстановы пасадзілі хвоі, клёны, туі, ліпы, дубы і вішні. Таты капалі ямкі, мамы з дзеткамі засыпалі і палівалі саджанцы.

Спадзяёмся, што дрэўцы, пасаджаныя з любоўю, прыжывуцца і ў хуткім часе зашапацяць густой лістотай, нагадваючы пра дашкалят і іх бацькоў, пра добрую і мудрую традыцыю. Хочацца, каб сумесная справа працягвалася. Бо дрэва – гэта сімвал жыцця і пазнання. Зрабіць уклад у зялёную будучыню нашай планеты мы можам ужо сёння, прывучаючы малодшае пакаленне любіць і паважаць прыроду.

Таццяна СКІБА,

намеснік загадчыка па асноўнай дзейнасці

На мінулым тыдні Беларускі фонд міру адзначыў сваё 60-годдзе. Урачыстае мерапрыемства з гэтай нагоды прайшло ў Нацыянальным акадэмічным Вялікім тэатры оперы і балета Рэспублікі Беларусь. У ім прынялі ўдзел каля 1000 чалавек з ліку міратворчага актыву з усіх рэгіёнаў краіны. Дэлегацыю Валожыншчыны прадставілі члены раённай арганізацыі Пётр БІБІК, Ганна КАНАНОВІЧ, Віктар ГІДЛЕЎСКІ на чале са старшынёй аб’яднання Віктарам ПАДГАЙСКІМ.

На юбілей таксама запрасілі дзяржаўных і грамадскіх дзеячаў рэспублікі, кіраўнікоў усіх чатырох асноўных рэлігійных канфесій Беларусі, прадстаўнікоў замежных дыпламатычных місій і арганізацый, у тым ліку пасла Расіі Яўгенія Лук’янава – усіх, хто добра ведае кошт мірнага жыцця. Гэта адзіная арганізацыя ад грамадскасці, якая разглядаецца Арганізацыяй Аб’яднаных Нацый на ўключэнне назіральнікам у сацыяльна-эканамічны саюз. У юбілейных планах не толькі дыпламатыя, але і дапамога справай.

Беларускі фонд міру з круглай датай павіншаваў Прэзідэнт краіны Аляксандр Лукашэнка – прывітальны ліст зачытаў намеснік кіраўніка адміністрацыі Максім Рыжанкоў.

Як адзначыў старшыня праўлення міратворчай арганізацыі Беларусі Максім Місько, Фонд міру аб’яднаў усіх у адну вялікую сям’ю. “Сваё месца ў гэтай сям’і, незалежна ад узросту, чыноў і званняў, прафесійных талентаў, незалежна ад нацыянальнасцей і веравызнанняў, знайшлі літаральна ўсе прадстаўнікі нашага грамадства, – сказаў ён. – А аб’яднала нас любоў, любоў да таго месца на зямлі, клопат пра які, без нашага выбару, даручыў нам Гасподзь Бог, калі мы нарадзіліся”.

Павіншаваць міратворцаў прыйшоў Мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Веніямін, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі. Па яго словах, у цяперашніх умовах агульнай задачай для ўсіх павінен стаць клопат пра ўнутраны стан чалавека, фарміраванне яго сістэмы каштоўнасцей на аснове традыцыйных для беларусаў пачуццяў дабрыні, міласэрнасці, любові да Айчыны, павагі да традыцый іншых народаў, свядомага імкнення да міру і згоды. “Мір у першую чаргу ствараецца ў душы чалавека, праз унутранае змяненне кожнага з нас. Хрыстос, звяртаючыся да вучняў, сказаў: “Мір пакідаю вам, мір Мой даю вам; не так, як мір дае, Я даю вам” (Ін. 14, 27). Любы іншы мір будзе заставацца недасканалым”, – звярнуў увагу Мітрапаліт Веніямін. Ён пажадаў усім, хто працуе ў Беларускім фондзе міру, несці ў свет святло розуму і праўды, святло веры і надзеі.

Словы віншавання прысутным выказаў Епіскап Казімір Велікаселец, Апостальскі Адміністратар Мінска-Магілёўскай архіепархіі. У сваім выступленні ён адзначыў высокую ролю Беларускага фонду міру на сучасным этапе.

З вітальным словам звярнуліся таксама прадстаўнік Мусульманскага рэлігійнага аб’яднання ў Рэспубліцы Беларусь Максат Авезаў, старшыня Іўдзейскага рэлігійнага аб’яднання ў Рэспубліцы Беларусь Рыгор Львовіч Хайтовіч.

Граматы і віншаванні былі ўручаны кіраўніком Беларускага фонду міру дзеячам культуры, мастацтва, дэпутатам, мецэнатам. Кожны з прысутных таксама атрымаў юбілейны медаль.

Пасля заканчэння мерапрыемства на сцэне Вялікага тэатра быў дадзены канцэрт.

Як адзначылі ўдзельнікі нашай дэлегацыі, юбілейная ўрачыстасць прайшла на вельмі высокай ноце: захапляючыя, прыемныя ўражанні пакінула і сама атмасфера Вялікага тэатра, і выступленні заслужаных майстроў мастацтва.

Алена ЗАЛЕСКАЯ

На сёлетнім раённым Свяце працы падзякай старшыні раённага выканаўчага камітэта за добрасумленную працу, прафесіяналізм, значны асабісты ўклад у сацыяльна-эканамічнае развіццё раёна быў узнагароджаны трэнер-выкладчык па лёгкай атлетыцы ДЮСШ Аляксандр ЧАРНЯЎСКІ. Гэта ўнікальны чалавек, энтузіяст, таленавіты трэнер, цалкам аддадзены сваёй справе, які рыхтуе юных лёгкаатлетаў і працуе ў Івянцы. На рахунку выхаванцаў Аляксандра Станіслававіча – дзясяткі перамог і ўзнагарод на розных спаборніцтвах, у тым ліку нават міжнароднага ўзроўню. Пра захапленне, якое стала любімай работай і сэнсам жыцця, наш аповед.

Безумоўна, калі заўважаюць тваю працу і адзначаюць – гэта вельмі прыемна. Як кажа Аляксандр Станіслававіч, адкрываецца “другое” дыханне, з’яўляецца натхненне, і хочацца працаваць яшчэ з большай аддачай.

– Дзеці радуюць пастаянна – выступаюць вынікова і на раённых, і на абласных, і на рэспубліканскіх спаборніцтвах, – гаворыць таленавіты трэнер. – Яны – удзельнікі чэмпіянату Еўропы, свету. Мая выхаванка Марына Даманцэвіч прымала ўдзел у спаборніцтвах на Алімпійскіх гульнях у Лондане, а ў 2012 годзе ў камандным заліку зборнай Беларусі выйграла чэмпіянат Еўропы па марафонскім безе. Цяпер жыве ў Наваполацку – там трэніруецца і рыхтуецца, пасля чэмпіянату Еўропы паспяхова выступала на многіх спаборніцтвах.

– Як зараз шукаеце юных “зорачак”?

– Цяпер набралі вучняў у групы пачатковай падрыхтоўкі: яны яшчэ маленькія – 2-і, 3-і, 4-ы класы.

– Як Вам удаецца іх захапіць спортам?

– Тут свая методыка, распрацаваная дзесяцігоддзі таму. Калісьці працавалі разам з трэнерамі з Расіі – у іх былі напрацоўкі па падрыхтоўцы. У аснове – былая методыка Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі. Па ёй трэніруем і даволі паспяхова.

– Што трэба дзецям, каб яны адчулі, як кажуць, “смак” да заняткаў?

– Трэба, каб яны гэтым “захварэлі” – у добрым сэнсе слова. Захварэлі самімі трэніроўкамі, дзе нельга перабраць адразу з вялікімі нагрузкамі, больш займаць гульнявымі часткамі, каб цікавасць у дзяцей з’явілася. А пасля яны самі ўліваюцца ў парадак.

– А магчыма гэта ў наш час?

– Цяжкавата. Але трэба такія ключыкі знаходзіць, каб яны выходзілі на патрэбны ўзровень і пасля радаваліся сваім поспехам.

– Вы патрабавальны трэнер?

– Як калі. Бывае, што перад стартам і дзецям не хочацца нічога рабіць, і цяжка, аднак неабходна пераканаць, што гэта ім патрэбна, каб дасягнуць высокіх вынікаў. Тры мае вучні выступалі ў Гродне на дыстанцыі 1500 метраў з перашкодамі. Ганна Юрыс 1-е месца заняла, Дар’я Маліноўская – 2-е, ну і Валянцін Дубатоўка паказаў нядрэнныя вынікі асабістыя, але ён на два гады маладзейшы за асноўную групу. Дарэчы, летась з нашай школы ён пайшоў у вучылішча Алімпійскага рэзерву. На сёння там займаюцца 7 маіх вучняў.

– А ці лічылі калі, хто ўвогуле па Вашых сцежках пайшоў і дасягнуў вынікаў?

– Лічыць то не лічыў, але вынікаў дасягнулі многія. Заканчвалі ўніверсітэт фізічнай культуры, трэнерамі працуюць: у прыватнасці, з чатырох трэнераў ДЮСШ Анастасія Валяр’янаўна Цітова (да замужжа – Паталей) – мая былая выхаванка. Таксама Сяргей Віктаравіч Халапук. У вялікі спорт пайшлі Іван Шулер – удзельнік чэмпіянату свету па спартыўнай хадзьбе ў Анэсе (Францыя), Вадзім Ціванчук – прызёр каманднага Кубка свету, Андрэй Бурдукевіч – удзельнік чэмпіянату свету па доўгіх дыстанцыях, ды і многія іншыя. Пастаянна падтрымліваю з імі стасункі.

– Як толькі ўбачыце, што Ваш колішні вучань паказвае вынік, якія адчуванні з’яўляюцца ў настаўніка?

– Радуюся і ганаруся, што знайшлі сябе. Гэта вельмі важна для чалавека ў жыцці.

– Што прыносіць Вам штодзённая работа?

– Я ёй жыву – любімая работа стала сэнсам жыцця.

Алена ЗАЛЕСКАЯ

Педагагічная дынастыя… Строга і высакародна гучаць гэтыя словы. Яны падкрэсліваюць талент і адукаванасць людзей, якія абралі сваёй прафесіяй навучанне і выхаванне падрастаючага пакалення.

Адно мудрае выслоўе гаворыць: “Дзеці павінны атрымаць ад нас, па-першае, карані, па-другое, крылы”. Бацькі не могуць вызначыць дарослае жыццё, але могуць даць кірунак, сілу і ўпэўненасць у правільнасці абранага шляху. Мая гісторыя таму пацвярджэнне. Педагагічная дынастыя Станкевічаў-Турскіх складаецца з чатырох пакаленняў, як эстафету, мы перадаём ганаровае званне – настаўнік. І няхай мае продкі выкладалі розныя прадметы, але ўсіх іх аб’ядноўваюць прафесіяналізм, імкненне да творчасці, строгая патрабавальнасць да сябе і жаданне аддаваць сэрца дзецям.

У цяперашні час дынастыя Станкевічаў-Турскіх налічвае 18 чалавек “кроўных”, а з нявесткамі і зяцямі – 28 чалавек. Агульны педагагічны стаж сям’і ўнушальны – больш за 700 гадоў. Многія прадстаўнікі нашай педагагічнай дынастыі пачыналі, а іншыя працягвалі працоўную дзейнасць на Валожыншчыне.

Аляксандр Аляксандравіч ТУРСКІ.

ЗАСНАВАЛЬНІК ДЫНАСТЫІ

Дынастыя Станкевічаў сваімі каранямі сыходзіць у XIX стагоддзе. Менавіта тады яе заснавальнік, адзін з братоў майго прадзеда Ігнат Вікенцьевіч (1893 г. н.) скончыў Санкт-Пецярбургскую настаўніцкую семінарыю. Але, на жаль, папрацаваць яму давялося вельмі мала, у дваццацігадовым узросце ён памёр.

Прадзед Мікалай Вікенцьевіч і прабабуля Еўдакія Аляксееўна Станкевічы выгадавалі двух сыноў і дачку. Старэйшы сын Іван скончыў настаўніцкія курсы, некалькі гадоў працаваў настаўнікам геаграфіі ў Адампольскай пачатковай школе. Але прафесія яго не зацікавіла і ён пайшоў на шарыкападшыпнікавы завод.

Леакадзія Аляксееўна ТУРСКАЯ (Станкевіч).

УНУЧАКІ

Дачка Лідзія Мікалаеўна два гады вучылася ў інстытуце ў Маладзечне, а затым у Мінскім педагагічным інстытуце імя М. Горкага, атрымала спецыяльнасць настаўніка беларускай мовы і літаратуры. Такую ж адукацыю меў і яе муж Уладзімір Рыгоравіч Унучак. Ён працаваў настаўнікам гісторыі ў Гародзькаўскай сярэдняй школе. У іх сям’і выраслі два сыны. Малодшы Мікалай жаніўся на Ларысе Анатольеўне, якая 20 гадоў жыцця прысвяціла Магілёўскаму педагагічнаму інстытуту, дзе на кафедры пачатковых класаў выкладала матэматыку. Старэйшы сын Уладзімір скончыў Мінскі педагагічны інстытут і стаў настаўнікам матэматыкі ў Яршэвіцкай сярэдняй школе, а праз некаторы час быў прызначаны дырэктарам гэтай установы адукацыі. У цяперашні час, ужо на пенсіі, ён працягвае выкладаць фізіку і матэматыку. Яго жонка Лізавета Іванаўна пасля заканчэння Мінскага педагагічнага інстытута 34 гады вучыла дзяцей рускай мове і літаратуры ў Яршэвіцкай сярэдняй школе. Сын Уладзіміра і Лізаветы Андрэй скончыў гістарычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, з’яўляецца кандыдатам навук, працуе ў Інстытуце гісторыі НАН Беларусі.

Лідзія Мікалаеўна УНУЧАК (Станкевіч).

СТАНКЕВІЧЫ

Узорам высокай маральнасці, шырокай эрудыцыі быў мой дзядуля Аляксей Мікалаевіч Станкевіч, які служыў прыкладам для ўсіх і кожнага. Да яго за парадай і дапамогай звярталіся многія аднавяскоўцы, і той нікому не адмаўляў. Ён закончыў Гродзенскае педагагічнае вучылішча ў 1950 годзе па спецыяльнасці “Настаўнік пачатковых класаў”. Сваю прафесійную дзейнасць пачаў у вёсцы Чартавічы, затым доўгі час працаваў у Капусцінскай васьмігадовай школе, а пасля, да самай пенсіі, – у Даўбенеўскай васьмігодцы. Аляксей Мікалаевіч самаадданай настаўніцкай працай заслужыў падзяку ні ад аднаго пакалення вучняў. Ён рабіў усё, што ад яго залежала, для выхаванцаў. Ці думаў хто пра тое, колькі вытрымкі, самаахвярнасці, душэўнай цеплыні неабходна, каб вывучыць, выхаваць і вывесці на шырокія жыццёвыя дарогі сотні хлопчыкаў і дзяўчынак. Колькі іх было за 42 гады працы! Разам з жонкай Марыяй Іванаўнай, маёй бабуляй, якая, між іншым, таксама была настаўніцай пачатковых класаў і пяць гадоў выкладала ў Бурнейкаўскай пачатковай школе, яны годна прайшлі праз усе жыццёвыя выпрабаванні, выгадавалі і выхавалі траіх дзяцей, далі ім вышэйшую адукацыю.

Не змянілі справе бацькі і маці і іх дочкі. Малодшая Галіна адвучылася на настаўніка нямецкай мовы, старэйшая Леакадзія, мая мама, закончыла Магілёўскі педагагічны інстытут па спецыяльнасці “Руская мова і літаратура” ў 1971 годзе і па размеркаванні была накіравана ў Дорскую васьмігадовую школу, дзе прапрацавала 5 гадоў.

ТУРСКІЯ

Тут яна выйшла замуж за настаўніка замежных моў Аляксандра Аляксандравіча Турскага. І далейшае жыццё ўнесла свае карэктывы: Суднікаўская васьмігодка, СПТВ № 58, Валожынская школа-інтэрнат. Маладая сям’я заўсёды была разам. У 1983 годзе бацьку прызначылі дырэктарам Валожынскай школы-інтэрната. Яго ўспамінаюць як умелага, чулага і патрабавальнага кіраўніка. У гэты час калектыў дамагаўся вялікіх поспехаў у вырашэнні шматлікіх задач, што стаялі перад школай. Гэту пасаду ён займаў пяць гадоў, затым сямнаццаць гадоў працаваў намеснікам дырэктара па вучэбна-вытворчай працы ў Валожынскім вучэбна-вытворчым камбінаце. Цяпер ён ужо на заслужаным адпачынку. Мама ж дваццаць гадоў з’яўлялася выхавальнікам у Валожынскай школе-інтэрнаце. Выдатны педагог Васілій Сухамлінскі казаў: “Каб стаць сапраўдным выхавальнікам дзяцей, трэба аддаць ім сваё сэрца”. Вось і мае бацькі аддавалі сваім выхаванцам і сэрца, і душу, і веды. Здавалася б, праца настаўніка такая непрыкметная, але толькі не членам іх сем’яў. У доме нярэдка праходзілі “хатнія педагагічныя саветы”, нарады, гучалі спрэчкі і дыскусіі па выхаванні дзяцей. Нягледзячы на цяжкасці, нам з сястрой заўсёды хацелася быць падобнымі да іх. Добра памятаю, як мяне, яшчэ зусім маленькую, мама брала з сабой у інтэрнат, пачуццё гонару за роднага чалавека тады перапаўняла дзіцячае сэрца. Яна – выдатны педагог, строгая, але ў той жа час чулая і спагадлівая. Яе любілі і паважалі выхаванцы і калегі па працы.

Наталля ТАЎГЕНЬ

ПРАДАЎЖАЛЬНІКІ СПРАВЫ

Бацькі-настаўнікі могуць быць спакойныя: іх справу працягваюць дзеці – я і мая сястра Таццяна Аляксандраўна Дабравольская. З самага ранняга ўзросту мы марылі стаць настаўнікамі. Абедзве скончылі Нясвіжскае педагагічнае вучылішча, затым Беларускі педагагічны інстытут імя Максіма Танка і па волі лёсу разам працуем у гімназіі № 1 г. Валожына.

Дынастыя настаўнікаў Станкевічаў-Турскіх усё прафесійнае майстэрства, любоў да ведаў, павагу да навукі і культуры, прыклад добрасумленнай, творчай, бескарыслівай працы аддалі і зараз аддаюць падрастаючаму пакаленню. Ён быў і ёсць заўсёды перад вачамі. Здаецца, што інакш жыць і немагчыма. Толькі так, да канца, без астатку прысвячаць сябе любімай справе – выхаванню і навучанню дзяцей.

Мая сям’я дала мне “карані”, якімі я прарасла ў гэту прафесію. Я раблю ўсё, каб даць маім выхаванцам “крылы”, і з іх выраслі свабодныя, моцныя, упэўненыя ў сабе і сваіх сілах людзі.

Хочацца спадзявацца, што біяграфія адданых справе педагогаў папоўніцца новымі яе прадаўжальнікамі.

Наталля Аляксандраўна ТАЎГЕНЬ пасля заканчэння Нясвіжскага педвучылішча стала выкладаць у пачатковых класах Дорскай сярэдняй школы. У гэты ж час мэтанакіраваная дзяўчына завочна паступіла ў Мінскі педагагічны інстытут, дзе атрымала спецыяльнасць настаўніка геаграфіі. Шмат гадоў яна прысвяціла працы ў Валожынскай школе-інтэрнаце, а пасля яе закрыцця ў 2009 годзе перайшла ў гімназію № 1 райцэнтра. Педагог самааддана аддавала ўсю сваю любоў, веды маленькім гарэзам, і сама атрымлівала ад гэтага задавальненне. Калі зрабіла першы свой выпуск, кіраўніцтва ўстановы прапанавала ёй перайсці на пасаду намесніка дырэктара па вучэбнай рабоце, і вось ужо 8 гадоў яна займаецца адміністрацыйнай работай. З асаблівай радасцю Наталля Аляксандраўна вядзе ўрокі, якіх цяпер у яе няшмат. Ёй падабаецца ў прафесіі настаўніка тое, што кожны дзень дае магчымасць пазнаваць, адкрываць для сябе і выхаванцаў нешта новае, вучыць дзяцей і вучыцца ад іх. За гады сваёй педагагічнай дзейнасці жанчына не аднойчы атрымлівала падзякі і граматы рознага ўзроўню. Сёлета напярэдадні Дня настаўніка педагог за добрасумленную плённую працу, высокі прафесіяналізм, значны асабісты ўклад у навучанне і выхаванне падрастаючага пакалення была ўзнагароджана Падзякай старшыні Мінаблвыканкама.

Наталля ТАЎГЕНЬ, намеснік дырэктара па вучэбнай рабоце гімназіі № 1 г. Валожына

Тэлефон “гарачай лініі” па вакцынацыі – 8-01772 58603. Тэлефануйце з 8 да 17 гадзін.

Да ўвагі насельніцтва!

Перасовачныя пункты вакцынацыі будуць працаваць на фельчарска-акушэрскіх пунктах у наступныя дні:

ФАП Манькаўшчына – 26.10.2021 г. з 11.00 да 13.00;

ФАП Суднікі – 26.10.2021 г. з 15.00 да 17.00.

Таксама перасовачны пункт па вакцынацыі супраць COVID-19 у Валожыне працуе на базе фізкультурна-аздараўленчага комплексу: у аўторак, сераду, чацвер – з 15.00 да 19.00, у суботу і нядзелю – з 9.00 да 14.00.

Запісацца на вакцынацыю супраць інфекцыі COVID-19 Вы можаце: па тэлефоне 55733 у рэгістратуры раённай паліклінікі; у свайго ўрача агульнай практыкі ці ў амбулаторыях урача агульнай практыкі, ФАПах, Івянецкай і Ракаўскай бальніцах, запоўніўшы форму на сайце УАЗ «Валожынская ЦРБ» ва ўкладцы АБ COVID-19/заяўка на прышчэпку.

Валожынская раённая паліклініка: 8-01772 58602.

Гэты ліст атрыманы газетай Працоуная слава ў сацыяльных сетках

У канцы мая 2020 года ўначы ў мяне паднялася тэмпература да 38,9 градуса, было дрэнна. Вельмі дрэнна. Балела ўсё цела і нават кожны орган па-асобку. І гэта рэальна адчувалася, як боль у квадраце. Па жаночай лініі ў маіх родных высокая тэмпература цела паднімаецца ў выключных выпадках. Я памятаю два такія выпадкі: ветраная воспа і адзёр.

Раніцай даведалася, што з’яўляюся кантактам. Каб хутчэй пачаць лячэнне, сама пазваніла ў санстанцыю і прыёмны пакой. Пяць дзён хварэла дома. Кожны дзень тэлефанавала ўчастковы ўрач – цікавілася самаадчуваннем, карэкціравала лячэнне. А мне было так дрэнна, што да туалета і назад ледзьве даходзіла. Да таго ж дабаўляліся новыя сімптомы, лягчэй не станавілася, тэмпературу даводзілася пастаянна збіваць, ноччу не давала спаць. Пах знік на чацвёрты дзень. Камп’ютарная тамаграфія паказала двухбаковую пнеўманію.

З першага дня, як адчула недамаганне, сабрала рэчы для гаспіталізацыі ў бальніцу. Страшна не было. У нас харошыя, кваліфікаваныя ўрачы, чулы і ўважлівы медыцынскі персанал. У палаце былі тры чалавекі: заўсёды весела, з жартамі, са смехам, нягледзячы на самаадчуванне, падтрымлівалі і дапамагалі адзін аднаму. Дарэчы, сяброўскія адносіны ў нас захаваліся і зараз. Усе дні, праведзеныя ў бальніцы, вельмі дрэнна спалі: жартавалі, што, як вартавыя, ахоўваем сон адзін аднаго. Выспаліся толькі адну ноч, калі выпілі святой вадзічкі і асвяцілі ёй палату.

Мне было страшна выпісвацца з бальніцы і выходзіць на работу. Альфрэд Зянонавіч Нехвядовіч сказаў, што неабходны курс лячэння я прайшла, цяпер трэба расхаджвацца.

Пасля кавіда хварэла цэлы год. Лячыла хваробу за хваробай, крок за крокам. Лягчэй стала пасля аздараўлення ў санаторыі. Вельмі ўдзячна суседзям, калегам па рабоце, родным, якія аказвалі дапамогу ў набыцці лекаў, прадуктаў, даглядалі маю кошку – усім, хто падтрымліваў, гутарыў і жартаваў са мной па тэлефоне.

За мяне маліліся сяброўкі і родныя. А я? Не – не было сіл, але непакоіла пытанне: “Чаму?” На тумбачцы стаяла іконка Маці Божай Будслаўскай. Я ведала, што пад абаронай, надзейнай абаронай. Пішу гэтыя радкі і цякуць слёзы – ільюцца ручаём, наўзрыд. Мая Марыечка, дзякуй!!!

У ліпені 2020 года ў мяне другі Дзень нараджэння. Я гэта ведаю. Я не была на кіслародзе, не была ў рэанімацыі, але ў мяне другі Дзень нараджэння. Новая Я? Не. Я ранейшая. Тыя ж думкі, адчуванні, жаданні, успрыняцце жыцця. Я старэйшая, мудрэйшая… і цікавейшая!!!

Маруся

Антаніна ТРАЦЭЎСКАЯ,

старшыня раённай арганізацыі Беларускага таварыства Чырвонага Крыжа:

– Пачну з таго, што гэты год асаблівы ў сувязі з каранавіруснай інфекцыяй. Чырвоны Крыж распрацаваў мерапрыемствы ў асноўным па аператыўным рэагаванні на сітуацыю, звязаную з COVID-19. Як работнік структуры была праінфармавана і абучана рабоце з валанцёрамі па распаўсюджванні ведаў пра кавід. Мінская абласная арганізацыя для забеспячэння супрацоўнікаў і валанцёраў сродкамі індывідуальнай абароны перадала ўсё неабходнае. Для інфармавання насельніцтва раздаваліся лістоўкі.

Да нас у раённую арганізацыю прыходзіць вельмі многа людзей. Заўсёды захоўваю патрэбныя меры перасцярогі: надзяваю пальчаткі, маску, апрацоўваю рукі дэзынфікуючымі сродкамі – лічу, што ўсё гэта абараняе нас. Каб засцерагчы сябе і блізкіх, варта абавязкова прытрымлівацца правіл.

Сёння хачу падзяліцца з чытачамі, як захварэла, нягледзячы на меры перасцярогі. Думаю, што гэта адбылося ў мяне дома падчас размовы з чалавекам, які таксама не ведаў, што захварэў: я знаходзілася без маскі. Праз пэўны час захварэла і сама.

Усё пачалося з нясцерпнага галаўнога болю – у асноўным, ён адчуваўся ноччу. Не ведала, як лепш пакласці галаву, каб крыху палягчэла. Пасля пачала балець спіна, узнімацца тэмпература: напачатку крыху больш за 37 градусаў. Стан на прастуду не падобны – без насмарку і кашлю. Захварэла 9 красавіка. Да ўрача звярнулася толькі 12-га, бо назіралася вялікая слабасць. Узялі аналіз і накіравалі на рэнтген, пасля чаго паставілі дыягназ – двухбаковае запаленне лёгкіх.

Напачатку лячылася дома. Адначасова захварэў і муж: ён, дарэчы, перанёс хваробу ў лёгкай ступені. Да нас дадому прыязджала “хуткая дапамога”, медыкі сачылі за станам здароўя. Пасля пачала паднімацца тэмпература да 39,6 градуса, якую нічым немагчыма было збіць. Мне сказалі збірацца ў бальніцу. Адчувалася такая незразумелая слабасць, што нават проста апрануцца было цэлым выпрабаваннем – не хапала сіл і паветра. З-за таго, што ў Валожыне бальніца была закрыта, нас на “хуткай дапамозе” павезлі ў Вілейку. Са мной разам ехаў Мікалай Рыгоравіч Пачыкоўскі, былы начальнік землеўпарадкавальнай службы раёна. У дарозе настолькі дрэнна сябе адчувалі, што гаварыць не маглі. Толькі ў прыёмным пакоі ён сказаў, што не ўсе лекі пераносіць арганізм. КТ пацвердзіла паражэнне лёгкіх.

Зараз страшна ўсё ўспомніць. Чатыры ўколы ў жывот у суткі для разрэджвання крыві. Ляжаць толькі на жываце, дыхаць кіслародам увесь час. Кожны дзень па 5 кропельніц. Была такая слабасць, што двойчы губляла прытомнасць. Каб дайсці па калідоры да туалета, бралася за сцены, часам здавалася, што не дайду. Нават даглядаць за сабой не было сіл – сама сябе не пазнавала. Адначасова са мной ляжалі яшчэ некалькі чалавек з Валожына. У палаце знаходзіліся шасцёра – кожны са сваёй гісторыяй: некаторыя заразіліся на пахаванні блізкіх, некаторыя збіраліся каля аўталаўкі без захавання мер перасцярогі… Ва ўсім аддзяленні хворых было 53 чалавекі.

Увогуле, маё лячэнне доўжылася паўтара месяца. Хочацца асабліва адзначыць, што медыцынскі і абслуговы персанал працаваў, як пчолкі. Кожны на рабочым месцы добрасумленна і старанна выконваў свае абавязкі – адпрацаваць цэлую змену ў сродках абароны ой як няпроста. Хочаццца нізка пакланіцца ім у ногі і падзякаваць за выратаванне! Асаблівыя словы ўдзячнасці нашаму галоўнаму ўрачу Паўлу Алегавічу Ганчару, майму ўчастковаму тэрапеўту Віктару Пятровічу Хаткевічу. Дзякую Богу кожны дзень, што выйшла адтуль жывой. Пры выпісцы даведалася, што майго спадарожніка, харошага чалавека, М. Р. Пачыкоўскага не стала…

Ужо дома пасля бальніцы ўзніклі праблемы з кішэчнікам. Яшчэ два тыдні лячылася. Моцна пачалі выпадаць валасы, сталі распадацца зубы. Я так падрабязна апісала гісторыю хваробы, каб усе ведалі і зразумелі, наколькі гэта сур’ёзна і страшна.

Шаноўныя валожынцы, засцеражыце сябе, пашкадуйце сваіх блізкіх і родных, захоўвайце ўсе меры перасцярогі і абавязкова прышчапіцеся. Будзьце здаровыя і не хварэйце!

Неделя музеев стартовала в государственном учреждении образования «Першайский учебно-педагогический комплекс детский сад - средняя школа». Первыми школьный историко-краеведческий музей В.И.Дунина-Мартинкевича посетили учащиеся 9,10 классов. Учитель белорусского языка и литературы Колесинская Я.З. провела экскурсию по одной из экспозиций музея, посвященной жизни и литературному творчеству первого белорусского писателя, драматурга и театрального деятеля, основателя Белорусского национального театра Винцента Ивановича Дунина-Марцинкевича. В экспозицию вошли личные вещи писателя: подсвечник, статуэтка, фарфоровая чашка, шкатулка, рамка термометра, карманные часы, подаренные писателем сотруднику
за хорошую работу.

Продолжением экскурсии стало посещение д.Малая Лютинка, где поселился в 1840 году писатель. Дочери открыли школу. Сам поэт занимался театром, создал хор и, конечно, много писал. Лютинка сразу стала известна всему культурному миру.

Завершилась экскурсия в д.Тупальщина, где захоронен В.И.Дунин-Мартинкевич. Сегодня это кладбище больше напоминает парк. И в центре этого «парка» расположена часовня-усыпальница Жабровских, построенная в 1852 году. А в 1884 году в ней отпевали «дударя белорусского» - Винцента Дунина-Марцинкевича.На самой могиле писателя установлен бронзовый бюст, который привлекает внимание уже издалека. Рядом с могилой находятся захоронения его младшей дочери Цезарины и второй жены Марии Павловны, урождённой Грушевской.  

Президент Беларуси Александр Лукашенко с осторожным оптимизмом высказался насчет текущего уровня заболеваемости коронавирусом. Об этом он заявил сегодня во время общения с представителями трудового коллектива Минской областной клинической больницы, передает корреспондент БЕЛТА.

Глава государства поблагодарил медперсонал за то, что они терпят очередной подъем заболеваемости коронавирусом."Вижу, вы с большими сложностями, трудностями, как везде, наверное, но справляетесь с этим. Поэтому огромное вам спасибо ", - отметил Президент.

По его словам, в некоторых регионах наблюдается снижение темпов заболеваемости. Число больных, конечно, увеличивается, но уже не так стремительно, как это было две недели назад. "В целом по стране мы это ощущаем. Поэтому есть некий осторожный оптимизм, что мы прорвемся. То, что мы прорвемся, - это точно, но хотелось бы быстрее", - сказал Александр Лукашенко.

Обращаясь к медицинским работникам, глава государства подчеркнул необходимость при любых обстоятельствах, сложностях не останавливать оказание плановой помощи. "Представьте, что война и мы живем в военное время. Нельзя людей сейчас отсекать от врачей, - обратил внимание белорусский лидер. - Если человека не принимают в поликлинике или в больнице, он начинает переживать. Поэтому ваша встреча с больным человеком, пациентом или просто пришла старушка - это уже выздоровление. Поэтому ни в коем случае нельзя сокращаться".

Источник: belta.by

Пошаговый алгоритм действий субъектов хозяйствования при осуществлении маркировки остатков товаров, подлежащих маркировке средствами идентификации http://www.nalog.gov.by/ru/razjasnenija_minsk_obl_ru/view/r-mnsr-razrabotan-poshagovyj-algoritm-dejs...

Источник: minsk-region.gov.by