Воложинский районный
исполнительный комитет

В рамках акции «За безопасность вместе!» работники Воложинского районного отдела по чрезвычайным ситуациям активно проводят пожарно-профилактическую работу в жилищном фонде. Для работников МЧС очевидно, что пожилые, в большей степени одинокие и одиноко проживающие граждане, находятся в зоне риска. Поэтому внимание к безопасности таких людей – особое.

При посещении домовладений специалисты инструктируют граждан о мерах пожарной безопасности, рассказывают о том, что необходимо делать, чтобы не произошла беда, вручают наглядно-изобразительную продукцию, в которой можно найти множество полезной, а самое главное нужной информации.

«Статистика показывает, что с наступлением холодов резко увеличивается количество пожаров. Причина очевидна – электросеть не выдерживает включения дополнительных обогревательных приборов. Ведь проводка в квартирах и домах, особенно старой застройки, рассчитана на ограниченное потребление электроэнергии. Еще одной немаловажной причиной возникновения пожаров является неправильное устройство и эксплуатация печного отопления. Для того, чтобы оградить дом от «огненной» беды, не нужно прилагать много усилий. Нужно, всего лишь, не оставлять без присмотра включенные в сеть электроприборы, не перегружать электрическую сеть, не допускать курение в постели, тем более, в состоянии алкогольного опьянения и соблюдать осторожность при пользовании огнём», – рассказывали гражданам работники МЧС.

В рамках акции «За безопасность вместе!» работники Воложинского районного отдела по чрезвычайным ситуациям активно проводят пожарно-профилактическую работу в жилищном фонде. Для работников МЧС очевидно, что пожилые, в большей степени одинокие и одиноко проживающие граждане, находятся в зоне риска. Поэтому внимание к безопасности таких людей – особое.

При посещении домовладений специалисты инструктируют граждан о мерах пожарной безопасности, рассказывают о том, что необходимо делать, чтобы не произошла беда, вручают наглядно-изобразительную продукцию, в которой можно найти множество полезной, а самое главное нужной информации.

«Статистика показывает, что с наступлением холодов резко увеличивается количество пожаров. Причина очевидна – электросеть не выдерживает включения дополнительных обогревательных приборов. Ведь проводка в квартирах и домах, особенно старой застройки, рассчитана на ограниченное потребление электроэнергии. Еще одной немаловажной причиной возникновения пожаров является неправильное устройство и эксплуатация печного отопления. Для того, чтобы оградить дом от «огненной» беды, не нужно прилагать много усилий. Нужно, всего лишь, не оставлять без присмотра включенные в сеть электроприборы, не перегружать электрическую сеть, не допускать курение в постели, тем более, в состоянии алкогольного опьянения и соблюдать осторожность при пользовании огнём», – рассказывали гражданам работники МЧС.

У Валожынскім раёне завяршаецца ўборка кукурузы і цукровых буракоў. Паводле звестак упраўлення па сельскай гаспадарцы і харчаванні райвыканкама, па стане на раніцу 25 кастрычніка, 5396 тон кукурузы на зерне прыбрана з 667 гектараў (38,3% ад плана) пры сярэдняй ураджайнасці 80,9 ц/га, накапана 62858 тон цукровых буракоў з плошчы 1483 га (87% ад плана) пры ўраджайнасці 424 ц/га. Прададзена 41229 тон.

У ААТ “Агра-Дубінское” “каралева палёў” са 149 га была прыбрана за 4 дні. Сельгаспрадпрыемства аб’яднала свае намаганні з КСУП “Пяршаі-2014” і КСУП “Валожынскае”. Работы па чарзе былі праведзены на палях кожнага з іх. Таму адразу 5 камбаўнаў шчыравалі на ўборцы кукурузы ў ААТ “Агра-Дубінское”. Ад гаспадаркі добрасумленна папрацавалі механізатар Андрэй Інфаровіч і малады спецыяліст – інжынер-механік па адукацыі Аляксей Багуслаўскі. З сабраных 1225 тон зерня 900 тон адразу ж былі сплюшчаны і закладзены ў яму на захоўванне. Падобнае стала магчымым дзякуючы намаганням галоўнага інжынера сельгаспрадпрыемства Казіміра Багуслаўскага і зваршчыка ад Бога, як гаворыць кіраўніцтва гаспадаркі, Міхаіла Лісімава. Менавіта гэтыя два адданыя сваёй справе і апантаныя любоўю да тэхнікі мужчыны прыдумалі, сканструявалі і ўвасобілі ў жыццё плюшчылку на аснове старога падбршчыка КСК. Спачатку, дзякуючы механізму, была сплюшчана кукуруза ў КСУП “Пяршаі-2014”, затым у ААТ “Агра-Дубінское, цяпер уся тэхніка працуе ў КСУП “Валожынскае”. Пра мясцовае вынаходніцтва пагалоска дайшла і да вышэйстаячых інстанцый. У гаспадарку паглядзець на цуда-тэхніку і мясцовых “кулібіных”, а галоўнае, пераняць вопыт прыязджаў дырэктар Беларускай машынавыпрабавальнай станцыі Мікалай Астрэйка і прадстаўнікі іншых ведамстваў. Між іншым, гэта не першая прыдумка нашых герояў: у мінулым годзе яны перарабілі млын, што асабліва ў зімовы час прыйшлося вельмі дарэчы.

Міхаіл Паўлавіч Лісімаў працуе ў гаспадарцы 5 гадоў. Мужчына за што ні возьмецца, давядзе да ладу. Нягледзячы на час: дзень гэта, раніца, вечар ці глыбокая ноч, ён па першай просьбе гатоў выехаць на поле, ферму ці іншы аб’ект. Вопытны работнік у самы кароткі тэрмін абавязкова выправіць няспраўнасць і зноў гатовы да далейшых даручэнняў. Дырэктар Генадзь Каспяровіч упэўнены, што ён – лепшы зваршчык ва ўсёй Мінскай вобласці і вельмі цэніць прафесіянала, дапамог яму з набыццём уласнага жылля.

На буракаўборачным камбайне ў ААТ “Агра-Дубінское” працуе Іван Саломка – выдатны механізатар, пра якога не аднойчы пісалася на старонках раённай газеты. На трактары “Беларус” адвозіць буракі Мікалай Палянскі. У такім тандэме праца ідзе хутка. Па стане на раніцу 25 кастрычніка, цукровыя буракі ў гаспадарцы прыбраны з плошчы 525 га (80,8% ад плана). Накапана 23500 тон салодкіх караняплодаў пры найлепшай ураджайнасці па раёне – 448 ц/га.

Жыхарка вёскі Паморшчына Ніна Мацвееўна СЕРАФІМОВІЧ некалькі часу таму адсвяткавала 80-ы дзень нараджэння. У гады Вялікай Айчыннай вайны яна, у той час немаўля, разам з матуляй і старэйшым братам была вывезена ў Германію. Таму хоць і не помніць трагічнага перыяду свайго жыцця, уваходзіць у спіс грамадзян-малалетніх вязняў. Па ініцыятыве райвыканкама за кожным з такіх жыхароў Валожыншчыны замацаваны арганізацыі, якія па магчымасці аказваюць сваім пажылым падшэфным дапамогу ў вырашэнні некаторых бытавых праблем, віншуюць са святамі і юбілеямі.

Вось і ў вёску, што бліз Ракава, накіравалася цэлая дэлегацыя ў складзе дырэктара раённага камбіната бытавога абслугоўвання Дзмітрыя Ціганіна, старшыні раённага Савета ветэранаў Таццяны Ціганінай і карэспандэнта раённай газеты. Ужо на месцы да жадаючых павіншаваць паважаную жанчыну з юбілеем далучыўся былы кіраўнік саўгаса “Праца” Уладзімір Вашкевіч, які шмат гадоў быў для Ніны Мацвееўны самым справядлівым у свеце начальнікам.

Не кожнаму чалавеку шанцуе ў такім паважаным узросце выглядаць гадоў на дваццаць маладзей. Рухавая постаць і прыемны, усмешлівы твар Ніны Мацвееўны прыводзяць нечаканых гасцей у шчырае захапленне. Між іншым, слухаючы яе аповед пра складаны лёс, разумееш: ніводны яго эпізод не быў простым. Там, у нацысцкай Германіі, матуля і брат былі задзейнічаны на прымусовых работах. Дзеці ж утрымліваліся ў лагеры, куды старэйшыя прыходзілі начаваць і прыносілі малым хлеб. Я яшчэ ёй расказвалі, што месца, дзе знаходзіліся дзеці, ад гаспадарчага блока лагера аддзяляла рашотка, а за ёй заўсёды была цэлая гара бульбяных лупін. Менавіта яе дзіцячыя пальчыкі маглі дацягнуцца да таго “багацця”, што давала ім, ледзь жывым ад голаду, дадатковы падмацунак.  Дарэчы, менавіта гэта пачуццё  – голад – першае, што яна і яе сябры па няшчасці запомнілі на ўсё жыццё.   

Ніна Мацвееўна не ведае, у якім з гарадоў правяла 4 гады. У той час пра гэта ніхто не расказваў. І нават пазней брат, які ўсё ведаў і помніў, не жадаў кранаць балючую тэму.

Няпроста было і тады, як пасля Перамогі вярнуліся на радзіму. Цётка, сястра бацькі, спадзеючыся, што сям’я назаўсёды знікла ў чужой краіне, заняла іх хату і нізавошта не хацела высяляцца. Праўда, за былых вязняў заступілася савецкая ўлада. Неўзабаве з фронту вярнуўся тата, і жыць стала лягчэй.

За школьную парту яна села позна – у 9 гадоў. Пасля таго, як скончыла сем класаў, уладкавалася на працу ў саўгас. У 18 выйшла замуж. Яе Янак  і яна працавалі на спіртзаводзе. У той час гэта было моцнае прадпрыемства ў структуры гаспадаркі. Зарплаты атрымлівалі нядрэнныя, таму хутка пабудавалі дом, добраўпарадкавалі яго. Жылі, працавалі, гадавалі дзяцей. Сёння Ніна Мацвееўна з горыччу прызнаецца: многіх яе родных даўно няма ў жывых. Застаўся сын і яго сям’я. Пра матулю і бабулю не забываюць, вось толькі прыязджаць так часта, як ёй хацелася б, не могуць. Раней шмат часу праводзіла з такімі ж пажылымі жанчынамі, але некаторыя з іх нядаўна памерлі. Да таго ж каранавірус  канчаткова разагнаў усіх па сваіх хатах. Таму зносіны зараз большай часткай – па тэлефоне. Не дае засумаваць тэлевізар. Цікава, што гэта бабуля, якой не давялося нават сярэднюю адукацыю атрымаць, у захапленні ад перадач юрыдычнага кшталту. З асалодай унікае ў хітраспляценні розных судовых спраў, стараецца паставіць сябе то на месца істца, то на месца адказчыка, спрабуе здагадацца, які вердыкт па заяўленай справе вынесе суддзя. Гэтыя перадачы лічыць цудоўнай трэніроўкай для мозга. Шмат часу аддае і навядзнню парадку ў доме і на прысядзібным участку. Ва ўтульных пакойчыках яе жылля пануе парадак. Кожная рэч – на месцы, а паветра нават пахне чысцінёй. Бабуля Ніна катэгарычна адмаўляецца ад дапамогі сацыяльнага работніка. Нягледзячы на паважаны ўзрост, захавала рухавую постаць, таму пакуль нават думкі не дапускае, каб у яе хаце гаспадарыў хтосьці чужы.

У гэтай простай жанчыны-працаўніцы вельмі прыгожыя рукі. Напрацаваныя, але добрай формы, з тонкімі пальцамі – па-сапраўднаму інтэлігентныя. А вочы – маладыя, з іскрынкамі гумару і добрыя-добрыя.

Ніна Мацвееўна –  цудоўная расказчыца. Падчас нашай сустрэчы яна паспела расказаць і пра сваё горкае дзяцінства, і пра сямейнае жыццё, і пра тое, як хочацца яшчэ пажыць, парадавацца на свет. Яна рассмяшыла сваіх гасцей гісторыяй-жартам пра тое, як, выйшаўшы замуж, доўга баялася застацца з мужам сам-насам і некалькі начэй спала на лаве.

Успаміны… Некаторыя з іх яе засмучаюць, некаторыя, наадварот, падмацоўваюць прагу да жыцця. Таму так хочацца, каб кожны дзень нашай юбіляркі быў напоўнены прыемнымі момамнтамі, якія б магла перабіраць у сваёй памяці яшчэ вельмі доўга.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

фота аўтара

Выстава пад такой назвай пачала працаваць у Валожынскім краязнаўчым музеі.

Жыхарам горада і раёна прадастаўляецца магчымасць здзейсніць цікавую, пазнавальную экскурсію ў свет экзатычнай фаўны. Акрамя шматлікіх відаў насякомых і павукоў з незвычайнымі назвамі можна ўбачыць цёмнага тыгровага пітона, гіганцкага слімака, чарапах, яшчарак. Гэтыя яркія і незвычайныя для нашых шырот насельнікі нікога не пакінуць абыякавымі. Геаграфія іх пражывання даволі шырокая. Тут прадстаўнікі жывёльнага свету Азіі, Афрыкі, Паўднёвай Амерыкі, Аўстраліі. Аб кожным экспанаце ёсць падрабязная пісьмовая інфармацыя: дзе жыве, чым сілкуецца, якія ў яго звычкі.

Выставы з прыватнай калекцыі біёлага, прафесійнага акварыуміста з Віцебска Сяргея Відзюкова арганізуюцца ўжо на працягу некалькіх гадоў у многіх гарадах Беларусі. У бліжэйшы час у валожынцаў ёсць выдатная магчымасць пагрузіцца ў захапляючы свет жывёл і больш даведацца пра прадстаўнікоў трапічнай фаўны.

Анжэла РАДЫНА,

фота аўтара

Аляксандр БУРАК, загадчык Валожынскай раённай паліклінікі:

– Для фарміравання імунітэту ў прышчэпленых ад COVID-19 людзей неабходны пэўны час. Па даследаваннях вучоных, у сярэднім ад 4 да 21-28 дзён пасля другой прышчэпкі. Менавіта тады наш арганізм уваходзіць у паўнацэнную абарону. У маім выпадку атрымалася так: я меў кантакт з пацыентам з каранавіруснай інфекцыяй, якая выявілася ў яго ў далейшым, якраз паміж першай і другой прышчэпкамі. Адпаведна, патрэбны імунітэт яшчэ не ўтварыўся, таму захварэў.

Пачыналася ўсё з невялікай тэмпературы – 37,4 градуса, пакашлівання, а пасля, на 5-6 дзень хваробы рэзка стала горш: тэмпература паднялася да 39 градусаў, апанаваў моцны кашаль – адкашляцца было немагчыма, хаця лячыўся правільна, шмат піў вадкасці, пры хадзьбе з’яўлялася задышка. Нязначна панізілася сатурацыя, мяне шпіталізавалі і пацвердзілі каранавірус. Але сваё ўздзеянне, упэўнены, прышчэпка ўжо зрабіла: кіслароду спатрэбілася не вельмі вялікая колькасць – калі ў сярэднім на той час пацыент з каранавіруснай інфекцыяй ляжаў у бальніцы 7-10 дзён пад кіслароднай маскай, то я – тры дні, пасля чаго яго пачалі зніжаць.

Аднак гэта хвароба не праходзіць бясследна: калі сатурацыя, аналізы хутка прыйшлі ў норму, а вось агульная слабасць заставалася досыць доўга. Так атрымалася, што адразу пасля выпіскі з бальніцы адыходзіў у планавы адпачынак, і ўвесь час назіраліся слабасць, апатыя, нежаданне нічога рабіць. Смакі і пахі не магу сказаць што зніклі, але яны сказіліся: у прыватнасці, тонкія пахі адчуваю вельмі добра, вось моцныя, жорсткія нават праз паўгода не адчуваю. Смакі часам зусім незразумелыя: пакуль ляжаў у бальніцы, усё здавалася, што ў чай дабавілі соду. Прыехаў дадому – адчуванні такія ж самыя, таму чай не піў два месяцы ўвогуле. І нават калі цалкам вылечыўся, цяжка стаў пераносіць фізічныя нагрузкі: здавалася, ногі перасталі трымаць, адвыклі хадзіць, сталі слабымі з-за таго, што трэба было доўга ляжаць. Адно суцяшала: на шчасце, у маёй сям’і ніхто ад мяне не заразіўся.

 Хачу сказаць, што на ўсё трэба час. У першую, другую хвалі каранавіруса гаварылі, што пацыентам, якія лечацца, уводзяць плазму перахварэўшых. Вакцынацыя – гэта фактычна, калі ты робіш сваю плазму лячэбнай, у ёй ужо ёсць антыцелы. Менавіта яны дапамагаюць хутчэй справіцца з кавідам. Ніхто не дае гарантыі, што не захварэеш нават пасля другой прышчэпкі – такія людзі ёсць, але яны значна лягчэй пераносяць хваробу. Нават тыя, хто маглі б памерці, застаюцца жывымі, не трапляюць у рэанімацыю, а адносна непрышчэпленых насамрэч папраўляюцца хутчэй. Таксама пасля вакцынацыі трэба захоўваць дыстанцыю, масачны рэжым – чаму я сам з’яўляюся прыкладам: правакцынаваўся першы раз, меў кантакт з хворым на каранавірус і захварэў. Але яшчэ раз паўтаруся: менавіта дзякуючы прышчэпцы даволі хутка ачуняў. Дарэчы, другую прышчэпку ўжо зрабіў.

Наконт самаадчування пасля прышчэпак скажу: такой заканамернасці, хто і як іх пераносіць, няма. У некага ёсць тэмпература, у іншага – не, у кагосьці суставы ломіць, назіраецца слабасць, але гэта як хутка з’яўляецца – на працягу сутак, гэтак жа хутка і знікае.

Перахварэўшы і адчуўшы на сабе паследкі каранавіруса, адзначу, што гэта вельмі подлая хвароба. У кагосьці яна праходзіць бессімптомна, у кагосьці – у вельмі лёгкай форме, таму можа скласціся ўражанне, што ўсё не так страшна і не так сур’ёзна, як гавораць. Таму людзі і не разумеюць важнасці вакцынацыі. А вось каго яна “накрывала”, як кажуць, з галавой, тыя сапраўды пакутуюць, асабліва пажылыя, людзі з хранічнымі захворваннямі. Вакцынацыяй мы не толькі сябе абараняем: маючы зносіны з блізкімі, роднымі, сябрамі, калегамі па рабоце засцерагаем ад небяспекі і іх. На сёння ў раёне першым кампанентам прышчапіліся каля 8,5 тысячы чалавек, другую прышчэпку атрымалі каля 5,5 тысячы.

Не магу сказаць, што пасля каранавіруса штосьці кардынальна памяняў у сваім жыцці. Нагледзеўшыся ўсялякага і падчас работы ў стацыянары (не ў кавідным аддзяленні), і падчас зваротаў пацыентаў з кавідам у паліклініку (асабліва ўражваюць рэнтгенаўскія здымкі лёгкіх), нічога харошага ва ўсім гэтым няма. Таму жыхарам раёна параіў бы: па-першае – вакцынавацца, па-другое – насіць маскі, па-трэцяе – захоўваць сацыяльнае дыстанцыраванне. Бо, на жаль, на сёння ў нас сітуацыя з захвованнем на COVID-19 расце. Гэта хваля па колькасці сярэдняцяжкіх, цяжкіх пацыентаў значна большая – людзі намнога цяжэй пераносяць хваробу. У райбальніцы працуе інфекцыйны шпіталь: адразу было адкрыта адно, пасля другое, а зараз ужо і трэцяе аддзяленні. У асноўным лячэнне праходзяць валожынцы, ёсць адзінкавыя пацыенты з іншых рэгіёнаў.

Яшчэ адзін немалаважны факт: некаторыя паспелі ўжо перахварэць на каранавірус па два разы, дарэчы, у другім выпадку хвароба працякае больш складана. А вось пасля прышчэпкі, калі і захварэеш, то ў больш лёгкай ступені – усё залежыць ад таго, у каго колькі ўтвараецца антыцелаў. Тым не менш, калі яны ёсць, то арганізму намнога прасцей змагацца з інфекцыяй.

Лічу, што перамагчы COVID-19 можна, толькі стварыўшы калектыўны імунітэт, каб гасіць хвалю: чым менш людзей будзе хварэць, тым менш верагоднасць новых мутацый гэтага віруса, які з кожным разам яшчэ больш сур’ёзны, яшчэ больш жорсткі. У нашых хворых назіраюцца розныя штамы, але клініка стала больш злой – гэта значыць, клінічныя праяўленні, цячэнне хваробы праходзяць намнога горш.

Аляксандр РЫБАК, афіцэр вайсковай часці 30695:

– У цяперашняй абстаноўцы, калі на розумы людзей ідзе пастаяннае інфармацыйнае ўздзеянне, спроба перапісаць гісторыю, выкрасліць з яе гераічныя падзеі нашага народа, пандэмія каранавіруса, якая не змяншае свае абароты, – менавіта ў такіх складаных умовах пачынаюць праяўляцца сапраўдныя якасці чалавека і грамадзяніна. Кожны павінен разумець, у якім кірунку і як яму развівацца – як жыць. І, безумоўна, мы, афіцэры Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь, не можам заставацца ўбаку ад усяго, што адбываецца.

Прывяду адну цытату Міхаіла Ламаносава, які сказаў: “Народ, які не ведае сваю гісторыю, не мае будучыні”. З яго выказваннем, напэўна, пагодзяцца ўсе. Да гэтых слоў дадаў бы: мала толькі ведаць гісторыю – трэба яшчэ захоўваць вернасць нашым традыцыям – традыцыям бацькоў, дзядоў і прадзедаў. Стагоддзямі ў беларусаў сфарміраваліся свае нацыяльныя ўласцівасці і асаблівасці – яны правераны часам, закладзены нават потам і крывёй. Час адфільтраваў і пакінуў толькі тыя, якія садзейнічаюць нашаму развіццю. А ў сучасных умовах ідзе насаджэнне непрыхільных для беларусаў традыцый, што ў цэлым вядуць да заняпаду і дэградацыі грамадства.

Многія вучоныя сцвярджаюць: у любога народ праходзяць тры этапы – развіццё, заняпад і кульмінацыя. Вось зараз у Еўропе назіраюцца ўсе прыкметы заняпаду цывілізацыі. Таму нам варта прытрымлівацца свайго шляху, каб мець будучыню.

У дзяцінстве я марыў стаць ваенным – у духу патрыятызму выхоўвалі бацькі, кнігі, фільмы. Адвучыўшыся ў Ваеннай акадэміі, па волі лёсу быў накіраваны на службу ў Валожын. Дагэтуль нават не ведаў аб існаванні такога горада. Але з часам азнаёміўся з глыбокай і багатай гісторыяй Валожынскага краю, з яго славутымі землякамі, якія дасягнулі вышынь у розных галінах і праславілі гэту зямлю на ўвесь свет. Пражыўшы тут больш за дзесяць гадоў, магу з упэўненасцю назваць Валожын сваёй другой радзімай.

Карыстаючыся магчымасцю, хачу звярнуцца да сучасных маладых хлопцаў і дзяўчат, каб не забываліся пра свае карані, памяталі, адкуль яны родам, і з гонарам захоўвалі тыя спрадвечныя якасці, што ўласцівы беларусам: працавітасць, талерантнасць, цярпімасць, прыязнасць, любоў да прыроды і жывёльнага свету. Мы заўсёды стараліся жыць у згодзе з суседзямі, клапаціліся пра бацькоў, з павагай ставіліся да пажылых людзей. Імкнуліся пазнаваць нештае новае. Дарэчы, мяне вельмі ўразіла, што на Валожыншчыне нарадзіліся нямала дзеячаў культуры і навукі, якія ўнеслі вялікі ўклад у развіццё дасягненняў менавіта беларусаў. Нас вучылі выхоўваць будучае пакаленне ва ўмовах клопату і любві – кожны гатовы аддаць за шчасце сваіх дзяцей усё, што ў нас ёсць. І асноўнае – гэта абарона нашых ідэй і традыцый. Ніколі наш народ не быў зламаны, падаўлены, знішчаны. Цяперашняя моладзь, якая пастянна сядзіць у гаджатах і тэлефонах, чытае розныя крыніцы інфармацыі, павінна ведаць і памятаць пра сваю гісторыю, а ў патрэбны момант станавіцца на абарону сваіх інтарэсаў.

Я таксама карыстаюся інтэрнэтам – шукаю тое, што цікавіць. Скажу, звестак вельмі шмат, і больш за палову з таго, што выдае пошукавая сістэма, не адпавядае сапраўднасці. Так, цяжка ва ўсім разабрацца – неабходна патраціць шмат часу. Моладзь хапляе першае, на што патрапіць: гэтага ім хапае. Са свайго вопыту адзначу: калі ў мяне ёсць няпростае пытанне, што патрабуе прыняць жыццёва важнае рашэнне, безумоўна, заўсёды звяртаюся да сваіх бацькоў, якія прайшлі праз гэта. У асабістых зносінах, у размове знаходзіцца, як кажуць, ісціна. І ніколі не было такога, каб старэйшае пакаленне параіла нешта няправільнае. Мы таксама пражываем тое ж самае, толькі крышачку ў іншых умовах – як развіццё гісторыі ідзе па спіралі, толькі на этап вышэй. Але сутнасць адна і тая ж. Таму варта раіцца і прыслухоўвацца.

У арміі маладому папаўненню, якое выконвае свой грамадзянскі абавязак, мы стараемся растлумачыць і дапамагчы разабрацца ва ўсім гэтым, каб не баяліся людзей у форме – мы такія ж звычайныя людзі, як і ўсе, у нас ёсць сем’і і дзеці. А, дзякуючы адукацыі, больш ведаем і можам падзяліцца тым, чаму навучыліся. Таму хацелася б, каб нас не баяліся, а звярталіся за парадамі і падтрымкай – упэўнены, кожны афіцэр і ваенны здольны і гатовы пачуць і працягнуць руку дапамогі.

22 октября в государственном учреждении образования «Пугачевский учебно-педагогический комплекс детский сад – средняя школа» Воложинского района прошел традиционный праздник «Богач» с целью трудового и профессионального воспитания учащихся.

Школьники познакомились с традициями, национальным наследием и культурой, с большим интересом принимая участие в празднике. Познавательные игры и соревнования способствовали активности и заинтересованности учащихся.

В разгар отопительного сезона количество происшествий из-за нарушений правил безопасности при эксплуатации печного отопления традиционно растет. Неправильное использование печи может привести не только к пожару, а иногда и к гибели. Рекомендации МЧС о том, как избежать беды, – в следующем материале.

Пользуясь газовыми колонками или печами, необходимо помнить, что угарный газ не имеет цвета и запаха. Он образуется при любых видах горения, а также содержится в составе выхлопных газов. Первый признак – человек начинает чувствовать головную боль и удушье. При высокой концентрации наступает потеря сознания и паралич. А если концентрация газа в воздухе более 1,2 % – человек умирает за несколько секунд.

Для того, чтобы не получить отравление угарным газом, помните, что нельзя преждевременно закрывать заслонку печей, т.е. пока угли полностью не прогорят. При этом топить печь нужно не менее чем за два часа перед отходом ко сну.

Спасатели-пожарные предлагают запомнить также ряд других правил:

- в сильные морозы топить печь рекомендуется два-три раза в день не более чем по полтора часа. Это позволит избежать ее перекала;

- в печи не должно быть трещин и щелей, а дымоход должен иметь хорошую тягу и быть побелен известковым раствором. Делается это для того, чтобы на белом фоне можно было заметить появляющиеся со временем трещины;

- в отопительный сезон очищайте дымоход от сажи не менее одного раза в 2 месяца;

- печь и дымовая труба в местах соединения с деревянными перекрытиями должны иметь утолщение кирпичной кладки или разделку;

- чтобы случайно выпавшие горящие угли не привели к пожару, прибейте перед топкой на деревянном полу металлический лист размерами не менее 50х70 см. Его можно выполнить из негорючего кирпича;

- ни в коем случае не используйте при растопке легковоспламеняющиеся и горючие жидкости;

- не оставляйте открытыми топочные дверцы и топящуюся печь без присмотра. Это прямой путь к пожару;

- держите не менее чем в полутора метрах от печи одежду, мебель, дрова и другие горючие материалы;

- золу и перегоревшие угли выбрасывайте не ближе 15 метров от строений;

- не оставляйте без присмотра топящуюся печь и не позволяйте детям самостоятельно их растапливать. 

Першайский УПК Воложинского района активно сотрудничает с Першайским лесничеством.

22 октября старшеклассники приняли участие в посадке леса. Всего за время проведения акции «Чистый лес»,  учащимися высажено 7000 саженцев сосны и ели с закрытой корневой системой.