Воложинский районный
исполнительный комитет

    На базе цэнтра творчасці дзяцей і моладзі прайшоў раённы этап рэспубліканскага творчага конкурсу юных чытальнікаў “Жывая класіка”.

    У раённым конкурсе прынялі ўдзел каля сарака вучняў 1-10 класаў у чатырох узроставых катэгорыях. Першы састаў журы, якое ацэньвала выступленні малодшых канкурсантаў, узначаліла паэтэса, член Саюза пісьменнікаў Беларусі М. А. Шакун; другі, дзе змагаліся дзве старэйшыя ўзроставыя катэгорыі, – кіраўнік народна-літаратурнага аб’яднання “Рунь”, член Саюза пісьменнікаў Беларусі В. Ф. Гіруць-Русакевіч.

    Усе выступленні вызначаліся артыстызмам і глыбінёй пранікнення ў вобраз і сэнс твора. На фота – пераможцы, якія атрымалі Дыпломы 1-й ступені, Наталля ЛЁН і Раман КАРОТКІ з Яршэвіцкай ДССШ, Уладзіслаў БАЙСАЎ з Вішнева, Лізавета ЯРМОЛЕНКА з Багданава і Вераніка ВІРШЫЧ з СШ № 1 райцэнтра. Яны прадставяць наш раён на абласным этапе конкурсу юных чытальнікаў “Жывая класіка, які пройдзе 26 мая ў Мінску.

Тэкст і фота Анжэлы РАДЫНА

    На сцэне Валожынскага Цэнтра культуры выступіў вядучы харэаграфічны калектыў краіны – сусветна вядомы Дзяржаўны ансамбль танца Рэспублікі Беларусь пад кіраўніцтвам мастацкага кіраўніка і галоўнага балетмайстра Валянціна Дудкевіча.

    Канцэрт прайшоў на адным дыханні і не пакінуў нікога раўнадушным. Гледачы ўбачылі абрадавыя і сучасныя харэаграфічныя пастаноўкі, жанравыя і традыцыйныя беларускія танцы «Крывічы», «Цергніца», “Дайнова”, “Бульба”, “Лявоніха”, “Віцебская полька”, “Дзве жартоўныя кадрылі на табурэтках” і многія іншыя. Усе з захапленнем назіралі за выступленнем салістаў Аляксандра Глазко, Сяргея Піхты і Алега Сыракваша, калі тыя выконвалі танец “Вечарына”. Мужчынскі танец “Дудалка” з Юліяй Галавіной выклікаў шквал апладысментаў.

    Не сціхалі авацыі салісту аркестра, лаўрэату шматлікіх міжнародных фестываляў і конкурсаў Аляксандру Зубко, які сыграў на касе, бярозавых цурках, талерках і чыгунках у сваім нумары “Каленцы на паленцах”. Прысутныя з захапленнем паслухалі мілагучныя песні ў выкананні салісткі дзяржаўнага ансамбля Валянціны Альшанскай.

Анжэла РАДЫНА,

фота аўтара

    Васіль Сцяпанавіч НІКІЦІЧ з вёскі Дудка Івянецкага сельсавета – адзіны ў раёне вязень нямецкага канцэнтрацыйнага лагера, які трапіў туды ў сямнаццацігадовым узросце і таму ў поўнай меры ўсведамляў увесь трагізм сітуацыі.

    Калі б хто тады сказаў, што ён не толькі вытрымае ўсе выпрабаванні, але і дажыве да глыбокай старасці, то ні за што не паверыў бы…

    Васіль Нікіціч спрабаваў уцячы ад вайны на ўсход, але так здарылася, што ў яго на руках застаўся маленькі пляменнік, і юнак вярнуўся дадому, у вёску Навасады, што пад Мінскам. Калі немцы пачалі вывозіць моладзь у Германію, то спадзяваўся, што мясцовы стараста пашкадуе калі не яго самога, то хаця б хлопчыка-сірату. Але нямецкі прыслужнік аказаўся чалавекам без літасці. Ён ратаваў толькі сваю шкуру, а суседзяў, калег, блізкіх сваякоў здаваў фашыстам. Васіля гэты здраднік унёс у спіскі для адпраўкі ў Германію адным з першых.

    Для многіх тая дарога стала апошняй: стаялі моцныя маразы, а “цялячыя” вагоны не ацяпляліся. Раз у дзень вартавыя кідалі ў вокны мерзлую бульбу ці бохан хлеба. Азвярэлыя ад нечалавечых умоў людзі душылі адзін аднаго, імкнучыся схапіць хоць трохі ежы. У Празе чакаў першы сартавальны пункт, дзе адбіралі самых дужых і моцных мужчын для работы на заводзе. Сярод вязняў гэта лічылася ўдачай. Васілю з іншымі худымі і кволымі не пашанцавала: іх забракавалі і адправілі ў канцэнтрацыйны лагер. Там патрэбна было працаваць яшчэ больш, чым на заводзе. З адной толькі розніцай, што пра жыццё чалавека ў канцэнтрацыйным лагеры ніхто не клапаціўся. Норму выканаў – атрымаеш міску баланды і жыццё да раніцы, раніцай не змог падняцца – у расход…

    Васіль быў такі змучаны, што і смерці не баяўся. Але двое хлопцаў-палякаў не далі яму ўпасці канчаткова духам, падбадзёрвалі і гаварылі, што трэба старацца выжыць. Галодныя, хворыя людзі па шаснаццаць гадзін без перадыху цягалі каменні, разбіралі завалы ад бамбёжак. Нават у сне бачыліся тыя груды… А так хацелася сасніць нешта роднае, дарагое.

    Першай радасцю для палонных стала вясна. Зрэдку можна было паласавацца зялёнымі парасткамі. Яны нават калі і гарчылі, то ўсё адно прыбаўлялі сілы…

    Чалавечы арганізм медыкі будуць вывучаць бясконца. Чым можна растлумачыць, што ў цяпле, доглядзе нейкая інфекцыя можа давесці чалавека да магілы? А ў канцэнтрацыйным лагеры Васіль правёў тры жудасныя гады, і не толькі выжыў, але і не прастыў ні разу. Толькі вошы вельмі даймалі…

    Зімой 1945 года з’явілася надзея на вызваленне. Стала ясна, што фашыстам доўга не пратрымацца. Разумелі гэта і самі гітлераўцы. Таму, як маглі, стараліся схаваць сляды сваіх злачынстваў: вывозілі дакументы, нейкія паперы палілі. Збіраліся пусціць у расход і палонных, але пакідалі расправу на самы апошні момант. У тым лагеры, дзе знаходзіўся Васіль, планы немцаў парушылі чырвонаармейцы.

    Войскі Савецкай арміі ўварваліся так імкліва, што         праціўнік нават не паспеў аказаць супраціўленне. Землякі падаліся Васілю казачнымі асілкамі. Яны нават пахлі асабліва – махоркай, машынным маслам, нечым знаёмым, хоць і далёкім. Гэты дух кружыў галаву, бо так пахла воля.

    У родныя Навасады ён дабраўся за тыдзень. Вельмі хацелася абняць маленькага пляменніка, якога пакінуў аднаго ў хаце. Але не было ні хаты, ні хлопчыка. На месцы дома чарнела папялішча, праз якое ўжо прабівалася маладая трава, а пляменніка пахавалі суседзі на мясцовых могілках.

    За гады і гэты боль суняўся ў змучанай душы Васіля Сцяпанавіча. Суняўся, ды не забыўся. Як і маладосць, праведзеная ў няволі…

Алена ЗБІРЭНКА,

фота аўтара

    Вялікая Айчынная вайна з кожным годам аддаляецца, радзеюць рады ветэранаў. Але падзеі, якія давялося перажыць людзям таго пакалення, і сёння рэхам адгукаюцца ў нашых сэрцах.

    Антон Іванавіч БАШУРА нарадзіўся ў 1941 годзе, з ваеннага маленства ў памяці захаваліся толькі некалькі самых яркіх момантаў. А перажыць гэтаму чалавеку давялося многа. Пра падзеі мінулых гадоў, часта са слязамі на вачах, расказвала яму маці Юзэфа Міхайлаўна.

    Жыццё нашага героя пачалося на Стаўбцоўшчыне, у вёсцы Налібокі. Тэрыторыя знаходзілася пад нямецкай акупацыяй. Аднойчы партызаны расстралялі нямецкі картэж, азвярэлыя ворагі вярнуліся ў вёску: мужчын, якія не паспелі ўцячы ў лес, забілі, а жанчын з дзецьмі ўзялі ў палон і адправілі на Нямеччыну. Пасля гэтага нацысты спалілі Налібокі.

    Бацьку Антона Іванавіча немцы расстралялі па падазрэнні ў сувязі з партызанамі. Юзэфа Міхайлаўна разам з дзіцем былі адпраўлены ў аўстрыйскі канцлагер. Хлопчыку не было тады і двух гадоў. Маці расказвала, як цяжка і голадна жылося ў лагеры, якія эксперыменты праводзілі там над зняволенымі. Дзецям давалі па маленькай прэснай булачцы і шклянцы астаткаў ад вытворчасці малака на цэлы дзень, дарослым не даставалася і гэтага. Нягледзячы на зусім малы ўзрост, у памяць урэзалася пачуццё голаду і тое, як разам з іншымі дзецьмі хадзілі да будынка сталовай збіраць лупіны, рэшткі ежы. Калі ж сюды набліжаўся дарослы, яго адразу расстрэльвалі чаргой з аўтамата.

    У канцлагеры сям’я Башураў правяла больш за год. Здарылася так, што маці забрала пыніць гаспадарку адна нямецкая сям’я. Жыццё адразу змянілася. Гаспадары добра ставіліся і да жанчыны, і да хлопчыка, тым больш, што сваіх дзяцей у іх не было. Ежы давалі ўволю, любілі і з малым паняньчыцца. Калі закончылася вайна, настолькі прывязаліся да сваіх парабкаў, што прапаноўвалі застацца ў іх назаўсёды, абяцалі пакінуць усю маёмасць у спадчыну. Але маці цягнула на радзіму, хацелася зноў вярнуцца ў родную вёску, пабачыць блізкіх людзей.

    Савецкія войскі арганізоўвалі адпраўку былых палонных. Селі на цягнік і Юзэфа Міхайлаўна з сынам. Для чатырохгадовага малога гэта былі вельмі радасныя, непаўторныя ўражанні, якія назаўсёды захаваліся ў памяці. Прыехалі яны ў Стоўбцы, а пасля 42 кіламетры пешшу дабіраліся да родных Налібокаў. Калі дайшлі, аслупянелі: ад некалі вялікай вёскі засталіся адны скляпенні. Надыходзіла восень. Жылі ў склепе, есці не было чаго. Хадзілі ў поле збіраць мерзлую бульбу, якая расла тут сама па сабе з тае пары, як вёска апусцела. Перабіваліся на нейкіх лясных харчах. Асабліва цяжка прыйшлося зімой. “Усяго перацярпелі і выжылі”, – гаворыць Антон Іванавіч.

    Паступова адбудаваліся, хоць было і вельмі складана без мужчынскіх рук. Жыццё наладжвалася, стала больш спакойным. Пасля заканчэння сямі класаў Антон Іванавіч пайшоў працаваць рознарабочым на мясцовае сельгаспрадпрыемства. Затым атрымаў спецыяльнасць механіка ў сельскагаспадарчым вучылішчы.

    Па размеркаванні настаўнічаць у Налібокі прыехала Леанарда Вітольдаўна, якая адразу спадабалася юнаку. Неўзабаве яны пажаніліся. Праз нейкі час маладая сям’я вырашыла перабрацца на радзіму жонкі ў Валожынскі раён. Яны ўзялі ўчастак у Івянцы і перавезлі сюды загадзя зроблены ў Налібоках зруб. Антон Іванавіч прайшоў курсы на кандытарскай фабрыцы “Камунарка” і стаў наладчыкам загортачнай лініі на Івянецкім кансервавым заводзе, жонка ўладкавалася ў мясцовую школу. У сям’і ўжо гадаваўся сынок Валерый, а хутка на свет з’явілася і дачушка Марына. Абое ўвасобілі ў жыццё галоўную мару бацькі: атрымалі вышэйшую адукацыю, сталі добрымі спецыялістамі ў сваіх сферах, падарылі бабулі з дзядулем трох унукаў.

Анжэла РАДЫНА,

фота аўтара

23 мая  2017 года с  10.00 до 12.00 в Воложинском районном исполнительном комитете по адресу пл. Свободы,2,  личный прием граждан  будет проводить депутат Палаты представителей Национального собрания Республики Беларусь шестого созыва по Молодечненскому сельскому избирательному округу № 73 Иван Станиславович Маркевич.

Предварительная запись на прием 17 мая  2017 года с 12.00 до 14.00 по телефону 80176 - 77 45 59.

16 мая 2017 года с 11.00 до 12.00 часов по телефону: (017) 229-79-00 состоится «Прямая линия» по теме «Практические аспекты исчисления НДС в 2017 году. Методология составления и направления ЭСЧФ».

На ваши вопросы ответит начальник Главного управления методологии налогообложения организаций Министерства по налогам и сборам Республики Беларусь Игорь Викторович СКРИННИКОВ.

Вопросы по теме «Прямой линии» также можно направить на электронный адрес: Этот адрес электронной почты защищён от спам-ботов. У вас должен быть включен JavaScript для просмотра., сделав пометку «Прямая линия».

Наиболее интересные, часто задаваемые вопросы и ответы на них, будут опубликованы на страницах ближайших номеров журнала «Налоги Беларуси».

ПАКЛОН ВАМ НІЗКІ, ВОІНЫ СВЯТЛА…

        Традыцыйна 9 мая ў раёне прайшлі мерапрыемствы, прысвечаныя 72-й гадавіне перамогі Чырвонай арміі і савецкага народа над фашысцкай Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне. Сёння на ўсёй Валожыншчыне засталося 17 прадстаўнікоў легендарнага пакалення воінаў-вызваліцеляў. І толькі тры з іх знайшлі ў сабе сілы далучыцца да агульнага святкавання ўрачыстай даты...

        Са шчырымі словамі прызнання, павагі і падзякі звярнуўся да галоўных герояў сёлетняй урачыстасці Аляксея Іванавіча Санталава, Мікалая Рыгоравіча Гарнастая, Маланні Ігнацьеўны Мянцюк і шматлікіх удзельнікаў мітынгу старшыня раённага выканаўчага камітэта Мікалай Анатольевіч Астрэйка. Кіраўнік раённай вертыкалі ўлады назваў імёны жыхароў нашай малой радзімы, што ўнеслі значны ўклад у набліжэнне Вялікай Перамогі. Разам з тым ён нагадаў і пра 67 помнікаў ахвярам вайны на тэрыторыі раёна, якія сведчаць пра сапраўдную цану здабытага міру і спакою...

        У час урачыстасці з віншавальнымі словамі да прысутных звярнуўся камандзір 153-й асобнай Кёнігсбергскай ордэна Чырвонай Зоркі радыётэхнічнай брыгады асобага прызначэння Сяргей Вячаслававіч Галіеў. Ад ветэранаў слова трымаў Аляксей Іванавіч Санталаў, моладзь прадставіла педагог-арганізатар сярэдняй школы № 1 г. Валожына Яна Ярота.

    Самым кранальным момантам Дня Перамогі год ад году становіцца ўскладанне кветак да брацкай магілы ў скверы на плошчы Свабоды райцэнтра. Сёлета адчувалася нейкая асаблівая пранізлівасць дзеі. Можа таму, што кожны, кладучы барвовыя гваздзікі ў агульны стос, разумеў: гэта не толькі сімвал удзячнасці, але і памяці пра тых, хто назаўсёды пакінуў нас, і што ў наступным годзе кветак стане яшчэ больш...

    Апафеозам афіцыйнай часткі мерапрыемства стаў парадны марш вайскоўцаў, да якога далучыліся мажарэткі ў суправаджэнні духавога аркестра Валожынскай дзіцячай школы мастацтваў, члены грамадскіх арганізацый.

    Пасля ўсе жадаючыя завіталі на вялікі святочны канцэрт, што падарылі ўдзельнікам мерапрыемства артысты раённага Цэнтра культуры і творчыя калектывы раёна. У гэты ж час на плошчы таксама не сумавалі: хтосьці стаяў у чэргах за харчовай, прамысловай і сувенірнай прадукцыяй у адкрытым продажы, многіх зацікавіла выстава-дэманстрацыя ўзбраення сучаснага беларускага салдата. Самыя маленькія бавілі час у атракцыёнах і чакалі сапраўднай салдацкай кашы, якая, дарэчы, не замарудзіла з'явіцца. Ладзіліся і многія іншыя мерапрыемствы.

Сяргей САДОЎСКІ,

фота аўтара

         В связи со строительством 40 - квартирного жилого дома по государственному  заказу для граждан состоящих на учете нуждающихся в улучшении жилищных условий и имеющих право на получение льготных кредитов на строительство (реконструкцию) или приобретение жилых помещений. Вам предлагается:

         покупка квартиры в 40 квартирном жилом доме по генплану в границах ул. Советская, г. Воложин, путем заключения договора купли-продажи с ГП «УКС Воложинского района».

         Ориентировочная стоимость строительства 1 квадратного метра общей площади жилого помещения - 1 202,64 (одна тысяча двести два рубля шестьдесят четыре копейки);

         Данная стоимость строительства не включает следующие статьи затрат:

         - средства на проектные и изыскательские работы;

         - средства проведение экспертизы;

         - затраты на оказание услуг, производимые застройщиком для обеспечения строительства объекта;

         - прибыль застройщика;

         - затраты, связанные с оплатой процентов за пользование льготными кредитами по государственному заказу;

         Указанные затраты включаются отдельно в договор купли-продажи.

         Льготный кредит предоставляется в размере 660 рублей за 1 м.кв. из расчета 20 кв.м. на каждого члена семьи. Разница между стоимостью квадратного метра и льготного кредита гражданин обязан внести собственными средствами.

         Предполагаемая дата ввода жилого дома в эксплуатацию  - декабрь 2017г.;

         этажность жилого дома: 3-5 этажное с техподпольем и «холодным» чердаком;

         вид материала стен жилого дома: наружные стены - силикатный кирпич с утеплением миниральными плитами по системе «Термошуба»;

         внутренние несущие стены - силикатный кирпич;

         перегородки - газосиликатные блоки;

         проектом в полном объеме предусматривается  внутренняя отделка в квартирах и внутренняя отделка мест общего пользования, также предусматриваются мероприятия для создания безбарьерной среды;

         для покупки предлагаем следующий набор квартир:

однокомнатных - 23 шт.

         5 квартир общей площадью - 39,14 м.кв.  (1,2,3,4,5 этаж);

         10 квартир общей площадью - 37,21 м.кв. (1,2,3,4,5 этаж);

         4 квартиры общей площадью - 44,10 м.кв. (4,5 этаж);

         4 квартиры общей площадью - 37,74 м.кв. (4,5 этаж);

двухкомнатных - 11 шт.

         5 квартир общей площадью - 51,62 м.кв. (1,2,3,4,5 этаж);

         6 квартир общей площадью - 58,72 м.кв. (1,2,3 этаж);

трехкомнатных - 6 шт.

         6 квартир общей площадью - 76,03 м.кв. (1,2,3 этаж).

         В случае, если Вас заинтересовало данное предложение предлагаем Вам обратится в отдел жилищно-коммунального хозяйства Воложинского райисполкома (кабинет  № 103, № 104   с 8⁰⁰  до 13⁰⁰ понедельник-пятница) для получения подробной информац.

Инвесторам и тем, кто решил открыть свой бизнес, на Воложинщине всегда рады. Рады достижениям аграриев, работников промышленности. Ведь их результативный труд открывает перед краем большие перспективы. О них — наш разговор с председателем Воложинского райисполкома Николаем АСТРЕЙКО.

— Минская область — регион по большей части аграрный. И Воложинский район — не исключение. Что, на ваш взгляд, сейчас является первоочередной задачей аграриев?

— Дальнейшее развитие отрасли. Воложинщина специализируется на производстве молока и мяса, выращивании зерновых культур, сахарной свеклы, рапса и льна. За январь — март этого  года в районе произведено валовой  продукции сельского хозяйства на сумму 15,2 млн рублей — 101,0% к соответствующему периоду 2016-го. Темп роста валовой продукции сельского хозяйства (без учета СООО «Данпрод») за январь — март текущего  года составил 110,2% (при задании 108,0%). Он обеспечен за счет увеличения объемов производства молока — на 18%. В первом  квартале производство продукции выращивания КРС сохранилось на уровне первого  квартала прошлого года (100,3%). Производство продукции выращивания свиней снизилось — на 8,9%, яиц — на 30,4%.

— Какие задачи стоят перед промышленным сектором в этом году?

— Прежде всего — создание условий для повышения средней зарплаты работникам. Здесь нужно выполнить ключевые показатели эффективности, в том числе снизить затраты и повысить производительность труда, поэтапно наращивать объемы производства. В результате улучшится финансовое положение предприятий, наполняемость местного бюджета. И в этом плане райисполком готов поддержать любые инициативы руководителей предприятий.

— Вы называете одним из основных богатств Воложинщины ее природу, необычный ландшафт и агроусадьбы. Как развивается в районе агроэкотуризм, средний бизнес в целом?

— В Воложинском районе частному бизнесу отводят особое место. В районе идет целенаправленная работа по развитию предпринимательской инициативы. Например, для стимулирования занятости безработных жителей Воложинщины, создания новых рабочих мест выделяем беспроцентные субсидии под организацию бизнеса. Растет число занятых в малом и среднем предпринимательстве, и положительная динамика сохраняется. На территории района становится все больше субъектов малого и среднего бизнеса, индивидуальных предпринимателей. Сейчас предпринимательский сектор Воложинщины представлен более чем 920 субъектами малого и среднего бизнеса. Удельный вес их платежей за январь — декабрь 2016 года в общих поступлениях в бюджет составил 38,8%.

— Считаете ли вы Воложинский район привлекательным для инвесторов?

— Безусловно. В нашем районе постоянно ведется реализация инвестиционных проектов по внедрению передовых технологических решений. Например, в 2016 году ООО «Тевис-Бел» в качестве инвестпроекта модернизировало производственное здание, где будут выпускать оборудование для переработки молока. Общий объем инвестиций составил 2,1 млн рублей, планируется создание 35 новых рабочих мест.

Сейчас в стадии реализации находятся еще два проекта: ООО «Битарел» на территории агрогородка Богданов реконструирует и расширяет производственную базу по переработке нефтепродуктов (общий объем инвестиций — 1 048,5 тыс. долларов, срок реализации — 2019 год), а РУП «Производственное объединение «Белоруснефть» возле деревни Бурмаки строит ветроэнергетическую станцию (общий объем инвестиций — 90 млн евро, срок реализации — 2019 год). Для потенциальных инвесторов у нас есть два участка под размещение производственных объектов: в деревне  Августово — площадью 6 га, в Воложине — площадью 0,35 га.

— Какое предстоящее событие нынешнего года лично вы считаете самым значимым для Воложинского района?

— Все события по-своему важны и актуальны: фестивали, семинары, конкурсы. Но лично я особо хочу отметить мероприятие, которое будут принимать деревня Лоск и агрогородок Вишнево в рамках празднования 500-летия белорусского книгопечатания. Оно посвящено 455-летию издания Сымоном Будным книги «Катехизис», напечатанной на старобелорусском языке в 1562 году в типографии местечка Лоск.

А для жителей нашего района наиболее значимым событием всегда был и остается День города Воложина, который мы празднуем 3 июля, в День Независимости Республики Беларусь.

День Победы  является одним из главных праздников в жизни каждого из нас.   Подвиги наших дедов и прадедов навсегда останутся в наших сердцах, в нашей памяти,   в сознании новых и новых поколений. И пока мы помним этот великий день, слава наших героев живет.

            Воложинская районная организация совместно с отделом образования, спорта и туризма Воложинского райисполкома  в канун Дня Победы  провели акцию «Мы помним».

 В нашем районе осталось в живых  только 25 ветеранов Великой Отечественной войны. С каждым из них  встретились ученики и учителя школ района и вручили от районной организации РОО «Белая Русь»   цветы и подарки.