222357, г. Воложин, пл. Свободы, 2
Телефон приемной: Режим работы:с 8.30 до 13.00 и с 14.00 до 17.30 по будням
e-mail: Этот адрес электронной почты защищён от спам-ботов. У вас должен быть включен JavaScript для просмотра.
горячая линия: +375 (1772) 5-55-72
18 сентября 2020 года с 12.00 до 13.00 в Воложинском районном исполнительном комитете будет осуществлять выездной прием граждан Шевцова Татьяна Николаевна - начальник главного управления торговли и услуг Минского облисполкома.
Современный Дошкольный центр развития ребенка заработал в городском поселке Ивенец Воложинского района. В торжественной церемонии открытия принял участие председатель Миноблисполкома Александр Турчин. Нового дошкольного учреждения ивенчане ждали без малого десять лет. О непростом прошлом и счастливом будущем местных яслей — в репортаже МЛЫН.BY.
Говоря о новом детском садике нельзя не вспомнить его непростую историю. До сентября единственное дошкольное учреждение Ивенца располагалось в здании 1938 года постройки. Чтобы понять, насколько это было давно, приведем исторический факт: тогда современная территория Воложинского района находилась в составе межвоенной Польской республики.
Таким раньше был этот детский сад
Справедливости ради отметим: «прописку» в этом здании детский сад получил далеко не сразу. В советские времена здесь находился костно-туберкулезный диспансер, а дошкольное учреждение переехало сюда в конце семидесятых. Безусловно, педагоги делают все, чтобы создать для деток максимально комфортные условия пребывания. Однако по планировке детский сад не подходит как минимум по санитарным нормам.
Так или иначе, разговоры о строительстве нового дома для дошколят ходили давно. Относительная конкретика появилась восемь лет назад — тогда возведение здания включили в Программу развития системы дошкольного образования, однако строительство по ряду причин так и не началось. Долгожданные работы стартовали в декабре 2019-го. К чести строителей, справились они оперативно. Как признается мама маленьких Александры и Ксении Людмила Петрашкевич, местные жители садика ждали с нетерпением и даже волнением.
– Я много общаюсь с ивенчанами и могу с уверенностью сказать: весь поселок гордится, что такую красоту построили именно у нас. В нашем поселке очень много многодетных семей. Пока внутри мы еще не были и всего великолепия не видела. Думаю, мы не разочаруемся. По рассказам людей, там сделано все по высшему разряду, — сказала женщина.
Людмила отметила и выгодное местоположение садика. Он находится через дорогу от школы.
– Это очень удобно. Ведь во многих семьях дети ходят и в школу, и в сад. – говорит ивенчанка.
Открытие садика — праздник не только для детей, но и персонала. Всего в образовательном процессе задействуют 24 педагога. Среди них как признанные профессионалы, так и молодые специалисты.
– Если сравнивать старый и новый садик, то разница колоссальная. Здесь есть все условия для развития детей. Это особенно важно в таких небольших населенных пунктах, как Ивенец. Конечно, детишкам здесь будет комфортно. Кстати, все 11 групп уже сформированы. И, надеемся, уже с понедельника все ребята, а их 222, придут в новое здание и приятно удивятся, — поделилась эмоциями заведующая Екатерина Мазаник.
Какие особенности есть у нового дошкольного учреждения? По оснащению детский сад ничем не уступает столичным «собратьям». В саду созданы все условия для всестороннего развития дошкольников. Малыши смогут заниматься в современных залах: физкультурном, музыкальном, хореографическом, а также посещать бассейн. Здесь организована работа пункта коррекционно-педагогической помощи, фун5кционирует сенсорная комната, студия конструирования, центр познавательного развития, арт-студия, подготовлены помещения для адаптационной группы, и даже лаунж-зона для воспитанников. А для педагогов созданы ресурсные центры, информационно-методический центр. Во дворе учреждения оборудованы игровые площадки с верандами и теневыми навесами, а также специальные площадки – общая физкультурная и для изучения Правил дорожного движения. В учреждении будет работать оснащенный современным технологическим оборудованием пищеблок и медицинская комната.
А для руководителя области Александра Турчина организовали небольшую экскурсию. Во время нее он пообщался с педагогами. В частности, поинтересовался условиями труда и спецификой профессии.
— Здесь есть все для плодотворной работы, – отметила во время разговора с руководителем области молодой специалист, педагог-дефектолог Елена Серебренникова. — Я только окончила университет и вернулась на распределение в родной Ивенец. Приятно начинать трудовой путь, когда вокруг все новое — это придает мотивацию.
В целом, как отметил Александр Турчин, новое учреждение образования отвечает всем современным запросам.
– Ведь это не просто детский сад, а дошкольный центр развития ребенка. Здесь есть свои особенности и меня они порадовали. В частности, много профильных кабинетов, предназначенных для развития детей.
По мнению руководителя области, открытие подобного объекта для Ивенца – большое событие.
– Думаю, вы прекрасно знаете историю строительства детского сада. Его должны были возвести давно. Но, к сожалению, этого не случилось. Теперь мы исправляем то, что не сумели доделать в свое время. Думаю, это хороший подарок для Ивенца и всего Воложинского района.
Александр Турчин акцентировал внимание на том, что абсолютным приоритетом для расходования бюджетных средств в области является социальная, транспортная и инженерная инфраструктура.
– Это те вещи, которые государство обязано делать. До конца года мы откроем как минимум семь дошкольных учреждений в различных регионах области. И мы на этом не останавливаемся. Много проектов стартовало в этом году. В частности, строительство школы в Столбцах, детского сада в Дружном и других объектов. Мы хотим буквально за два-три года решить наиболее острые проблемы социальной инфраструктуры.
Всего на строительство детского сада ушло около 10,4 млн рублей. Для сравнения, за прошлый год ивенчане, как физические и юридические лица, так и предприниматели, перечисляют налоговых отчислений на сумму около 650 тысяч рублей.
– Это немалые деньги. Данный садик построен по типовому объекту. В среднем учреждение на 230 мест обходится в 9,5 млн рублей. Но это инвестиции в наше будущее, на которых экономить не стоит, — заключил Александр Турчин.
Алесь Крупский
Фото: Елена Таборко
Три карьерных самосвала БЕЛАЗ-75309 грузоподъемностью 220 т отгружены АО "Лебединский ГОК" (холдинг "Металлоинвест", Белгородская область, Россия), сообщает БЕЛТА со ссылкой на пресс-службу предприятия.
Новые машины пополнят парк автотракторного управления Лебединского ГОКа, состоящий из 76 единиц карьерной техники БЕЛАЗ - самосвалов грузоподъемностью 30-220 т и спецтехники.
"Под капотом 220-тонных самосвалов-новобранцев ЛГОКа мощный двигатель в 2,3 тыс. лошадиных сил. Эти надежные и высокопроизводительные машины отличаются качеством узлов и механизмов, обеспечивающих стабильную работу и безопасность движения даже при самых неблагоприятных погодных условиях", - рассказали в пресс-службе БЕЛАЗа.
Кабина повышенной комфортности оборудована современной системой климат-контроля и обеспечивает высокий уровень шумо- и виброизоляции, а эргономичное расположение органов управления снижает утомляемость и повышает производительность труда водителя.
Карьер ЛГОКа, расположенный в Белгородской области между городами Старый Оскол и Губкин, дважды занесен в Книгу рекордов Гиннесса как крупнейший открытый карьер по добыче негорючих полезных ископаемых. "В этом самом глубоком в мире железорудном карьере (глубина - 447 м от поверхности земли) БЕЛАЗы выполняют задачи по транспортировке больших объемов горной массы, доставляют руду и кварцит на обогатительную фабрику", - подчеркнули в пресс-службе.
АО "Лебединский ГОК" - единственный в России и СНГ производитель горячебрикетированного железа, которое применяется при производстве стали. В этом году комбинат выдал на-гора 750 млн т железорудного концентрата. Между БЕЛАЗом и ЛГОКом с 2003 года действует соглашение о долгосрочном сотрудничестве. За три последних года комбинату поставлено 26 единиц белорусских карьерных самосвалов и спецтехники.
ОАО "БЕЛАЗ" - управляющая компания холдинга "БЕЛАЗ-Холдинг" - крупнейший мировой производитель карьерных самосвалов и транспортного оборудования для горнодобывающей и строительной промышленности. Занимает около 30% мирового рынка карьерных самосвалов особо большой грузоподъемности. Производит самый крупный в мире карьерный самосвал грузоподъемностью 450 т.
11 сентября, Минск /Корр. БЕЛТА/. Сложившаяся в Беларуси ситуация не отражается на отношениях с основными партнерами, заявил во время видеоконференции "Белорусско-китайские отношения в условиях современной геополитической турбулентности" директор Белорусского института стратегических исследований Олег Макаров, сообщает БЕЛТА.
"Та турбулентность, которая сейчас происходит в Беларуси, - это временная ситуация, которая никак не отражается ни на географическом положении, ни на транзитных возможностях, ни на экспорте Беларуси, ни на ее отношениях со своими основными партнерами", - сказал Олег Макаров.
Более того, по его словам, на сегодняшний день мы находимся перед новыми возможностями, которые необходимо использовать. "Они связаны с выходом мира из пандемии. Мы полагаем, что глобально мир не сразу может выйти на те рубежи, которые были у него до COVID-19, но регионально, в рамках евразийства, мы могли бы делать действительно новые, большие шаги", - добавил директор БИСИ.
У мінулыя выхадныя ў вобласці быў аб’яўлены вышук чатырох грыбнікоў. Выратавальнікі нагадваюць: нельга легкадумна ставіцца да паходаў у незнаёмы лес.
Шукаць тых, хто заблудзіў, – справа вельмі няпростая і накладны: задзейнічаны спецыяльная тэхніка, баявыя разлікі, вялікая колькасць людзей. Таму, адпраўляючыся на «ціхае» паляванне, выбірайце добравядомыя мясціны або далучайцеся да вопытных грыбнікоў і ні на крок ад іх не адыходзьце. Апранайцеся ў непрамакаемае адзенне і абутак, вазьміце запас вады, лекаў, ежы. Абавязкова майце пры сабе нешта яркае, напрыклад, шалік: пры неабходнасці ён паслужыць маяком для выратавальнікаў.
Нядаўна давялося мне наведаць Валожынскі краязнаўчы музей.
Амаль тры гадзіны часу, праведзеныя там, праляцелі, як некалькі хвілін. Яно і не дзіўна: кожны экспанат музея (ці гэта нейкі стары фотаздымак, ці дакумент удзельніка Вялікай Айчыннай вайны, ці падшыўка раённай газеты з гадоў майго юнацтва) – цікавая гісторыя роднага краю. Даўно хвалявала мяне і яшчэ адно пытанне, якое я не магла не задаць супрацоўнікам музея.
Сёння на тэрыторыі раёна значацца два камяні – помнікі прыроды, якія знаходзяцца пад аховай дзяржавы. Адзін з іх – ля маёй роднай вёскі Аўгустова – Івашкаў камень. Так называлі яго нашы дзяды і прадзеды. Так ведалі яго і мы – дзеці пасляваеннага пакалення. Сцежкі дзіцячых падарожжаў часта прыводзілі нас да гэтага магутнага, трохі таемнага, замшэлага велікана. Гадоў дзесяць таму, у чарговы прыезд дадому, чамусьці вельмі захацелася яго наведаць.
З’ехаўшы з Пяслівіцкай гары і мінуўшы развілку дарог, з цяжкасцю знайшла ледзь прыкметную сцяжынку. Некалі адкрытая мясцовасць, толькі зрэдку парослая невялічкімі кустамі, сёння сапраўдны густы лес. Адразу нават падумалася, што звярнула я не туды. Але праз метраў пяцьсот дрэвы раптам расхінуліся, адкрываючы невялікі знаёмы ўзгорак. Вялізны шэры асілак сцішана ляжаў на сваім месцы. Шчымліва і горка кальнула сэрца. Па целе велікана, быццам раны, ва ўсе бакі распаўзліся расколіны, а побач валяліся добрыя кавалкі адбітага каменя. Калі і хто так знявечыў гэты цуд прыроды? Ці не запозна ўзяліся яго ахоўваць, як папярэджвала прымацаваная таблічка? Са здзіўленнем прачытала і новую назву – Васькаў камень! Спрадвечны Івашка раптам ператварыўся ў нейкага Ваську! Якія эксперты так папрацавалі над назвай? Ці гэта, можа, простая сугучнасць слоў – “Івашкаў” і “Васькаў” – адыграла сваю ролю? Вось і супрацоўнікі музея замест адказу на маё пытанне толькі развялі рукамі. У іх таксама помнік прыроды ля вёскі Аўгустова значыцца як “Васькаў камень”. Вялізны камень – валун хутчэй за ўсё ледніковага паходжання. Па ўспамінах майго бацькі, які ўсё сваё жыццё пражыў у гэтай мясцовасці, стаяў велікан на ніве аўгустоўца Рыгора Шакуна.
Недзе ў другой палове 30-х гадоў XX стагоддзя (36-37-я гады) польскія ўлады хацелі купіць у яго камень і перавезці да палаца графа Тышкевіча. Праўда, належаў палац ужо войску польскаму. Атрымаўшы добрыя грошы, будынак і некаторыя землі граф прадаў дзяржаве, якой спатрэбілася размясціць у Валожыне вайсковы гарнізон. Давалі Рыгору за камень 70 злотых – вялікія грошы па тым часе. За іх можна было купіць карову. Меўшы ў карыстанні 20 гектараў зямлі, Рыгор лічыўся ў вёсцы заможным гаспадаром. Працавала сям’я многа, а вось у хаце не было нават падлогі. Напэўна, грошы тыя былі б зусім не лішнімі. Ды колькі ні ўгаворвалі Рыгора прадаць камень, ён адказаўся. Пашкадаваў такі цуд прыроды, хоць многія вяскоўцы тады, назіраючы за сітуацыяй, круцілі пальцам ля скроні.
З аповесці валожынца Васіля Гарбачэўскага “Маё мястэчка – Валожын” я даведалася, што вайскоўцы ўсё ж купілі камень, хоць і трохі меншы. Яго знайшлі таксама ля нашай вёскі ва ўрочышчы Пяслівіца. Паставіўшы ля палаца, на ім прымацавалі барэльеф Ю. Пілсудскага. Лёс таго валуна незайдросны. У 1939 годзе яго проста знішчылі, а Івашкаў камень так і застаўся на сваім адвечным месцы.
У 60-я гады мінулага стагоддзя якраз на былой Рыгоравай ніве ля нашай вёскі праходзілі штогадовыя раённыя святы працы і песні. Мы, вясковыя дзеці, ужо напярэдадні доўгачаканага дня беглі напрасткі, праз невялікі лясок, да Івашкава каменя. Там ставілі палаткі для шматлікіх крамаў, упрыгожвалі іх маладымі бярозкамі і рознакаляровымі стужкамі, на ўзгорку, ля валуна, на нашых вачах вырастала сцэна.
Тыя святочныя, яркія дні на ўсё жыццё засталіся ў дзіцячай памяці. Музыка, песні, у крамах цукеркі і марожанае, побач нашы маладыя і шчаслівыя бацькі. Ужо трохі зарубцаваліся балючыя раны вайны, адбудаваны спаленыя хаты, наладжвалася праца ў нядаўна створаных калгасах. Гэтыя яркія, звонкія святы напаўнялі сэрцы людзей гаючай сілай жыцця. І не было мусіць там чалавека, які б не падышоў да магутнага асілка – валуна. Ад цёплых летніх сонечных промняў, ад шматлікіх ласкавых дотыкаў рук камень, здаецца, ажываў і, канешне, быў адным з галоўных герояў таго свята.
Не кожны меў тады фотаапарат. Магчымасць зрабіць свой здымак на фоне гэтага прыгажуна таксама была не ў кожнага. І ўсё ж людзі фатаграфаваліся. Пасля таго, як пабачыла свет мая аповесць “Івашкаў камень”, вельмі цікавая жанчына, былая настаўніца з вёскі Літва Яўгенія Фамінічна Чаплінская паказала адну старую фатаграфію, датаваную, калі не памыляюся, 1968 годам. Здымак зроблены якраз у час свята. На камені ўтульна размясціліся пяць чалавек. Маладыя жанчыны і мужчыны прыгожа, па-святочнаму апранутыя. Некаторыя ў беларускіх вышываных строях. Па словах Яўгеніі Фамінічны, на здымку настаўнікі Валожынскай сярэдняй школы № 2. Адна з іх – яе родная сястра са сваім мужам. Далейшы лёс фатаграфіі мне невядомы. Няма ўжо ў жывых гэтай светлай, разумнай і таленавітай жанчыны. У яе хаце жывуць іншыя людзі.
Пішу свой матэрыял у рубрыку “Гісторыя з фатаграфіяй” без фатаграфіі таго часу. Пішу з вялікай надзеяй, што валожынцы адгукнуцца і хтосьці прынясе ў рэдакцыю газеты ці ў музей стары здымак сваіх родных побач з Івашкавым каменем. Няхай з’явіцца новы (магчыма і не адзін) цікавы экспанат у мясцовым музеі. Хочацца верыць, што не зарасце сцежка да гэтага помніка і яшчэ не адзін чалавек падзівіцца магутнай сіле прыроды, якая змагла нарадзіць такога велікана.
Лідзія ГАРДЫНЕЦ
Закон Рэспублікі Беларусь «Аб індывідуальным (персаніфікаваным) уліку ў сістэме дзяржаўнага сацыяльнага страхавання» дзейнічае з 1 студзеня 2003 года, і з гэтай даты даныя, неабходныя для назначэння пенсіі, пацвярджаюцца звесткамі персаніфікаванага ўліку. Сёння ў гэтай сістэме ў Мінскай вобласці адкрыта каля 2 млн індывідуальных асабовых рахункаў.
У апошнія гады істотна ўзраслі патрэбнасці ў выкарыстанні даных персаніфікаванага ўліку, якія звязаны з абаронай правоў і выкананнем дзяржаўных гарантый па аплаце працы работнікаў у частцы забеспячэння яе ўзроўню не ніжэй за мінімальную заработную плату, ажыццяўленнем кантролю за расходаваннем сродкаў дзяржаўнага сацыяльнага страхавання.
Звесткі, якія прадастаўляюцца з дапамогай падачы дакументаў персаніфікаванага ўліку плацельшчыкамі, пастаянна пашыраюцца. З 1 ліпеня 2019 г. унесены змены ў заканадаўства, з улікам якіх за 3 квартал 2019 года наймальнікі падалі звесткі ў Фонд сацыяльнай абароны насельніцтва ў пашыраным фармаце з указаннем базавай назвы прафесіі, пасады служачага, прысваення разраду, класа, кваліфікацыйнай катэгорыі, віду заключанага з работнікам працоўнага дагавору, звестак аб пераводзе на іншую пастаянную працу, падставы звальнення, а таксама аб рабоце на ўмовах сумяшчальніцтва.
4 чэрвеня 2020 г. на пасяджэнні Савета Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь разгледжаны праект Закона Рэспублікі Беларусь «Аб змяненні Закона Рэспублікі Беларусь «Аб індывідуальным (персаніфікаваным) уліку ў сістэме дзяржаўнага сацыяльнага страхавання».
Гэтыя змены тычацца змястоўнай часткі індывідуальнага асабовага рахунку застрахаванай асобы. Індывідуальны асабовы рахунак застрахаванай асобы дапаўняецца звесткамі аб:
перыядах працоўнай дзейнасці;
месцы працы з указаннем структурнага падраздзялення, у якім працуе застрахаваная асоба;
найменні пасады служачага, прафесіі рабочага ў адпаведнасці з кваліфікацыйнымі даведнікамі, якія зацвярджаюцца ў парадку, вызначаным Урадам Рэспублікі Беларусь, нарматыўнымі прававымі актамі, якія рэгламентуюць дзейнасць работнікаў па асобных пасадах служачых, і працоўным дагаворам;
прысваенні кваліфікацыйнай катэгорыі, разраду, класа, класа дзяржаўнага служачага (кваліфікацыйнага класа, класнага чыну, персанальнага звання, дыпламатычнага рангу);
пераводзе на іншую пастянную работу;
падставе звальнення;
рабоце па грамадзянска-прававым дагаворы (нумар і дата, перыяд выканання работ, аказання паслуг і стварэння інтэлектуальнай уласнасці);
прадпрымальніцкай, творчай і іншай дзейнасці (перыяды ажыццяўлення і неажыццяўлення дзейнасці);
прычынах налічэння выплат (даходу), на якія налічваюцца страхавыя ўзносы, ніжэй за месячную мінімальную заработную плату, устаноўленую ў адпаведнасці з заканадаўствам;
перыядах атрымання штомесячнай даплаты да заработнай платы замест прафесійнага пенсійнага страхавання і іншымі звесткамі, неабходнымі для назначэння і выплаты пенсіі і (або) дапамогі, кантролю за правільнасцю выкарыстання сродкаў дзяржаўнага сацыяльнага страхавання ва ўстаноўленых заканадаўствам выпадках.
Назапашванне на індывідуальным асабовым рахунку падрабязнай інфармацыі аб працоўнай дзейнасці работніка будзе спрыяць пераходу на электронны ўлік працоўнай дзейнасці грамадзян і адмене ў перспектыве папяровых працоўных кніжак.
Само ўвядзенне электроннага ўліку працоўнай дзейнасці ўнясе станоўчыя моманты для грамадзян: электронны ўлік у адрозненне ад папяровага дазволіць захаваць усю інфармацыю аб працоўнай дзейнасці чалавека (электронную працоўную кніжку нельга страціць), а таксама пазбавіць ад неабходнасці прадстаўлення працоўнай кніжкі ў дзяржаўныя органы і ўстановы пры яго звароце за назначэннем пенсіі, дапамог, іншымі паслугамі. Для наймальнікаў таксама плюс – яны змогуць выключыць выдаткі, звязаныя з вядзеннем і захоўваннем працоўных кніжак.
Марына КАЛІТНІК,
начальнік Валожынскага райаддзела
Дзяржаўная адрасная сацыяльная дапамога (ДАСД) у нашай краіне прадугледжана з 2001 года. Сёння яна прадастаўляецца ў выглядзе 4 сацыяльных выплат: штомесячная дапамога, забеспячэнне прадуктамі харчавання дзяцей ва ўзросце да двух гадоў, аднаразовая дапамога, дапамога на набыццё жыццёва важных прадметаў гігіены інвалідам I групы і дзецям-інвалідам з 4-й ступенню страты здароўя.
Штомесячная сацыяльная дапамога прадастаўляецца сем’ям, у якіх даход у разліку на аднаго члена сям’і ніжэй крытэрыя патрэбнасці – бюджэту пражытачнага мінімуму (БПМ) у сярэднім на душу насельніцтва (з 1 жніўня – 256,10 рубля). У гэтым выпадку яно выплачваецца сям’і на працягу 6 месяцаў у годзе ў памеры розніцы паміж фактычным душавым прыбыткам у канкрэтнай сям’і і велічынёй БПМ.
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 28 мая 2020 г. № 178 “Аб часовых мерах дзяржаўнай падтрымкі наймальнікаў і асобных катэгорый грамадзян” унесены змяненні, якія, у прыватнасці, датычацца прадастаўлення штомесячнай сацыяльнай дапамогі шматдзетным сем’ям з трыма і больш дзецьмі.
Указам для шматдзетных сем’яў павялічаны тэрмін выплаты штомесячнай сацыяльнай дапамогі: раней яе маглі прызначыць да 6 месяцаў, цяпер – да года. Акрамя таго, павышаны крытэрый патрэбнасці – са 100 да 115% БПМ.
Вырас і памер дапамогі. Праўда, як і раней, ён будзе залежаць ад даходаў канкрэтнай сям’і.
Новыя правілы ўжо дзейнічаюць пры прызначэнні штомесячнай сацыяльнай дапамогі з 1 верасня 2020 года.
Па кансультацыю можна звяртацца ва ўпраўленне па працы, занятасці і сацыяльнай абароне Валожынскага райвыканкама па тэл.: 58197.
Ужо амаль месяц жыхары Валожына Святлана і Вячаслаў БЕЛАНОВІЧЫ прымаюць віншаванні з нагоды нараджэння двайнят Арсенія і Іллі.
рыгожая пара разам з 2015 года. Жонка да дэкрэтнага водпуску працавала эканамістам у жылкамунгасе, муж – юрысконсульт лясгаса. Сур’ёзныя, самастойныя маладыя людзі, пра якіх можна сказаць: “Трывала стаяць на нагах”, маюць уласнае жыллё. Кватэру ў новым мікрараёне райцэнтра пабудавалі з прыцягненнем крэдыту як маладая сям’я.
Пра Святлану ніяк не падумаеш, што толькі-толькі нарадзіла дваіх дзяцей – знаходзіцца ў цудоўнай форме. І не дзіўна, маладая жанчына – спартсменка са стажам. Яшчэ школьніцай вызначылася з любімай фізічнай нагрузкай – валейболам. Пакуль не даведалася наконт “цікавага” становішча, рэгулярна наведвала спартыўную залу, дзе нараўне з калегамі-мужчынамі падавала “рэзаныя” мячы. Вячаславу таксама ўласцівы спартыўны азарт, але ў яго ў прыярытэце – футбол.
Папаўненне сям’і немаўлятамі – заўсёды выпрабаванне для закаханых. Але гэты тандэм на цяжкасці ўвагі не звяртае. Да таго ж паняньчыць унукаў з задавальненнем дапамагаюць дзядулі і бабулі.
Цікава, але хлопчыкі ўжо сёння зусім розныя асобы, са сваімі характарамі і тэмпераментамі, нават плачуць і ўсміхаюцца кожны па-свойму.
Хочацца пажадаць гэтай прыгожай сям’і здароўя, дабрабыту, спаўнення мар. Няхай нягоды абыходзяць ваш мірны дом, дарагія Святлана, Вячаслаў, Арсеній і Ілля!
Валянціна КРАЎНЕВІЧ,
фота аўтара
Сёлета 29 выпускнікоў раёна за выдатныя веды атрымалі залатыя і сярэбраныя медалі. З 1 верасня ўсе яны сталі студэнтамі.
11 медалістаў гімназіі № 1 г. Валожына паступілі: Антон Віршыч і Валерыя Петыш – у Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт на факультэты інфармацыйных тэхналогій і робататэхнікі, прынттэхналогій і медыякамунікацый. Раман Кезік, Наталля Маслоўская, Алена Станкевіч і Ігнат Шаргародскі вучацца ва ўніверсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі. Марыя Малянковіч і Варвара Несцярэўская выбралі Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт і будуць набірацца ведаў адпаведна ў сферы міжнароднага турызму і ў вэб-журналістыцы. Ксенія Сіношына – студэнтка факультэта міжнародных адносін эканамічнага ўніверсітэта. Паліна Старасценка асвойвае кіраванне інфармацыйнымі рэсурсамі ў Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь. Карына Растаргуева атрымлівае вышэйшую адукацыю за мяжой (у Канадзе).
Дзве выдатніцы вучобы сярэдняй школы № 1 райцэнтра Аляксандра Рудовіч і Вольга Кель выбралі прафесію педагога, Іван Ігнатовіч паступіў у тэхналагічны ўніверсітэт на факультэт інфармацыйных сістэм і тэхналогій. Анастасія Шайтар стане педыятрам, Лізавета Шапуцька таксама звязала свой лёс з лячэбнай справай. Анастасія Арловіч бачыць сябе эканамістам-міжнароднікам, Вераніка Віршыч вучыцца ў Польшчы на журналіста.
Паліна Паляшчук з другой гарадской школы – студэнтка Мінскага медыцынскага ўніверсітэта, Карына Скапец – універсітэта транспарту.
Івянецкія медалісты – цяпер сталічныя жыхары. Андрэй Нядзвецкі атрымлівае прафесію ва ўніверсітэце інфарматыкі і радыёэлектронікі, Яна Казавова – у лінгвістычным універсітэце, Аліна Мішугова – ва ўніверсітэце культуры і мастацтваў, Вікторыя Крывадубская – у медыцынскім каледжы.
Сярэбраная медалістка Ракаўскай адзінаццацігодкі Вікторыя Пякарская вучыцца ў Белдзяржуніверсітэце. Гэту ж навучальную ўстанову выбраў і ўладальнік залатога медаля з Пяршайскай СШ Мікалай Калясінскі, а яго аднакласнік Яраслаў Мянцюк на пяць гадоў перабраўся ў Гродна, каб стаць урачом. Выдатніца з Багданава Наталля Часноўская атрымлівае веды па правазнаўстве ў Полацкім эканамічным каледжы.
Як адзначылі ва ўпраўленні па адукацыі, спорце і турызме райвыканкама, са 164 сёлетніх выпускнікоў студэнтамі вышэйных навучальных устаноў сталі 99, ці 60,4 працэнта. Стапрацэнтнае паступленне ў ВНУ – у Пугачоўскай школе (3 з 3-х), амаль 88 працэнтаў (29 з 33-х) – у гімназіі № 1 г. Валожына, 78 працэнтаў (21 з 29-і) – СШ № 1 райцэнтра. У сярэднія спецыяльныя навучальныя ўстановы паступілі 42 адзінаццацікласнікі, ці 25,6 працэнта.
З 310 выпускнікоў дзявятых класаў 65 (21 працэнт) пакінулі школьныя сцены і пайшлі атрымліваць прафесію. Два з іх паступілі ў Мінскі абласны ліцэй, 53 – ва ўстановы прафесійна-тэхнічнай адукацыі, у тым ліку 35 – у наш мясцовы ліцэй.
Наш кар.