Воложинский районный
исполнительный комитет

Что такое туберкулез?

Это инфекционное заболевание, вызываемое микобактерией туберкулеза (палочкой Коха). При туберкулезе чаще поражаются легкие, но могут и другие органы (почки, лимфатические узлы, кости, глаза, кожа, головной мозг).

Кто болеет туберкулезом?

Основным источником инфекции является больной туберкулезом человек.

Вторым по значимости источником является больной туберкулезом крупнорогатый скот.

К более редким источникам возбудителей инфекции относят зараженных туберкулезом свиней, овец, верблюдов, кошек, птиц и других животных.

Как происходит заражение?

Заразиться туберкулезом может практически любой восприимчивый к данной инфекции человек.

Через воздух — (аэрогенный, воздушно-капельный путь). Около 50% впервые выявленных больных выделяют возбудителя туберкулеза в окружающую среду при разговоре, кашле, чихании. Если у больного открытая форма туберкулеза, то в капле его мокроты может содержаться до 2-3 миллионов бактерий. Аэрозоль с мельчайшими частицами мокроты в течение длительного времени может находиться в воздухе и являться источником заражения. Если больной туберкулезом человек не лечится, он может за год инфицировать 10 – 15 человек.

При употреблении молочных продуктов от больного туберкулезом крупнорогатого скота (алиментарный или пищевой путь).

Факторы, способствующие развитию заболевания:

— недостаточное и неправильное питание;

— переутомление, переохлаждение, нервные стрессы;

— вредные привычки (курение, алкоголь, наркомания);

— ВИЧ — инфекция;

— наличие хронических заболеваний (сахарный диабет, заболевания легких, язвенная болезнь желудка и двенадцатиперстной кишки).

Риск развития заболевания зависит от индивидуальной чувствительности к микобактериям туберкулеза, а также от состояния иммунной системы организма. Наиболее восприимчивы к туберкулезу дети младшего возраста, защитные силы которых еще не развиты.

Как проявляется заболевание, основные симптомы.

• Длительный кашель (более трех недель) или покашливание с выделением мокроты, возможно с кровью.
• Боли в грудной клетке.
• Потеря аппетита, снижение массы тела.
• Усиленное потоотделение (особенно в ночное время).
• Общее недомогание и слабость.
• Периодическое небольшое повышение температуры тела (37,2° – 37,4 °С).

Как предотвратить заболевание, меры профилактики.

— Проведение противотуберкулезной вакцинации (БЦЖ/БЦЖ — М вакциной) детей до 1 года (на 3-5 день жизни ребенка).

— Ежегодное рентгенофлюорографическое обследование.

— Выполнение комплекса мероприятий, повышающих защитные силы организма: правильное полноценное питание, рациональный режим труда и отдыха, отказ от вредных привычек, закаливание, занятие физической культурой.

— Соблюдение правил личной гигиены.

— Проведение мероприятий, оздоравливающих жилищную и производственную среду (снижение скученности и запыленности помещений, улучшение вентиляции).

— Раннее выявление больных туберкулезом и их лечение.

Какие существуют методы диагностики?

Основными методами выявления туберкулеза являются:

— клиническое обследование (проведение иммунологических проб – Манту, диаскинтест);

— бактериологическое обследование (микроскопия мазка и посев материала на питательные среды); 

— рентгенофлюорографическое обследование.

ПОМНИТЕ! ТУБЕРКУЛЕЗ ЯВЛЯЕТСЯ ИЗЛЕЧИМЫМ ЗАБОЛЕВАНИЕМ ПРИ РАННЕМ ВЫЯВЛЕНИИ И ОБРАЩЕНИИ ЗА МЕДИЦИНСКОЙ ПОМОЩЬЮ, А ТАКЖЕ ПРОХОЖДЕНИИ ПОЛНОГО КУРСА НАЗНАЧЕННОГО ЛЕЧЕНИЯ.

Будьте внимательны к своему здоровью и здоровью своих близких!

Пом. врача-паразитолога                               Ковальчук Екатерина Петровна

  У сталічным Палацы культуры ветэранаў прайшоў фінал агляду-конкурсу ў рамках абласнога фестывалю нацыянальных культур ветэранаў “Мой родны кут”, прысвечанага Году малой радзімы. Падчас мерапрыемства падведзены вынікі конкурсу “Ветэранскі падворак”, адбыліся выставы мастацкіх твораў і нацыянальных страў.

   Валожынскі раён прадставілі старшыня раённай ветэранскай арганізацыі Рыгор Мікалаевіч Русакевіч, выконваючая абавязкі адказнага сакратара Лілія Іванаўна Нахай і непасрэдныя ўдзельнікі конкурсных праграм.

   Тамара Аляксандраўна Язерская з Валожына выступіла з украінскай народнай песняй, якую выканала акапэла. Жыхар вёскі Даўбені – прадстаўнік нацыянальнасці іезіды – Мамед Усупавіч Рашоеў парадаваў гледачоў тэмпераментнай лезгінкай. Жыхаркі Івянца Любоў Мітрафанаўна Каткевіч і Аляксандра Пятроўна Нядзвецкая – прадстаўніцы рускага і ўкраінскага народаў – дэманстравалі рукатворныя работы. Любоў Мітрафанаўна выставіла лялек у тэхніцы скульптурнага тэкстылю, а Аляксандра Пятроўна – вязанне і вышыўку.

  Кожны з удзельнікаў адзначаны памятным дыпломам і каштоўным падарункам.

    З мноства самых розных падзей, значных і не вельмі, знакавых і будзённых пляцецца лёс чалавека. У кожнага ён непаўторны. Вось і хударлявая, невялічкага росту дзяўчына з цяжкім грузам валасоў, сплеценых у тугую касу, напэўна, не думала, што невялікі раённы цэнтр Валожын, куды яна два разы прыязджала на практыку, а затым і размеркавалася пасля заканчэння журфака, стане для яе цэнтрам “сусвету”. Бо тут знайшла каханне і стварыла сям’ю, тут нарадзіліся яе сыны і ўнукі, і тут, нарэшце, яна ў поўнай меры раскрылася як творчая асоба. І ўжо Валожын лічыць сваёй радзімай, праўда, ніколі не забываецца, пра карані-вытокі, пра маленькую сваю Міхайлоўшчыну, куды надаецца трапіць усё радзей, але якая сніцца да гэтага часу… Ёй адрасавана нямала паэтычных радкоў. Менавіта ж у нашым горадзе раскрыўся яе паэтычны талент і нарадзіліся кнігі.

    Сёлетні год надзвычай багаты на падзеі і ўзнагароды для валожынскай паэткі, члена Саюза пісьменнікаў Беларусі, кіраўніка народнага літаратурна-мастацкага аб’яднання “Рунь” і маёй некалішняй калегі Валянціны Францаўны Гіруць-Русакевіч. Фінальнай кропкай у чарадзе юбілейных падзей з нагоды 65-годдзя стаў выхад у серыі “Бібліятэка Саюза пісьменнікаў Беларусі” саліднага, у прыгожай вокладцы зборніка твораў. Прэзентацыя яго адбылася ў цэнтральнай бібліятэцы Мінска, якая носіць імя Я. Купалы. Гэтаму зборніку паэтка дала сімвалічную назву “На нітцы часу”…

    На прэзентацыі кнігі сабраліся аднакурснікі віноўніцы ўрачыстасці, яе землякі, члены “Руні”, якія цяпер жывуць у сталіцы, і проста чытачы бібліятэкі. Бы старонкі кнігі, перагортвала вядучая імпрэзы Ганна Канановіч год за годам з жыцця юбіляркі. Гучалі вершы і песні на яе словы, напісаныя самымі рознымі кампазітарамі: Уладзімірам Гаркушам і Яўгеніяй Харук, Наталляй Гаўрыс і Людмілай Краснадубскай. Пранікнёна і шчыра ў вершах і проста расказвалі сама Валянціна і вядучая пра розныя лёсавызначальныя моманты жыцця. Асабліва кранальныя словы і ўспаміны былі адрасаваны бацькам. Песні прагучалі ў выкананні салістаў РЦК Валянціны Далговай – “Вёсачка-матулечка”, Таццяны Бандарэнкі – “Даруй, матуля!”, Ірыны Зянько – “Музыка первой любви” (дарэчы, адзіны верш, напісаны на рускай мове), Аляксандра Шаўчэнкі – “Валажанка”, Людмілы Краснадубскай – “Агонь кахання”, Вольгі Дзедуль – “Ой, дай Божанька”.

    Прэзентацыя новай кнігі паэткі праходзіла ў надзвычай цёплай, сяброўскай атмасферы. У той вечар прагучала шмат добрых слоў, якіх у поўнай меры заслугоўвае юбілярка, успамінаў. Першай выступіла дырэктар выдавецтва “Чатыры чвэрці” Ліліяна Фёдараўна Анцух. З гераіняй вечарыны яе звязваюць доўгія гады супрацоўніцтва, якое ператварылася з дзелавога ў сяброўскае. Віншавальныя словы былі адрасаваны і старшынёй абласнога аддзялення Саюза пісьменнікаў Святланай Анатольеўнай Быкавай, удзельніцай аб’яднання “Рунь”, таксама членам Саюза пісьменнікаў Беларусі Марыяй Антонаўнай Шакун. 20 гадоў назад, у 1998 годзе, Валянціну Русакевіч прынялі ў творчы Саюз. Ад першага верша, напісанага ў школьныя гады і надрукаванага ў 1968-м у ашмянскай раённай газеце, да першай кнігі ў серыі часопіса “Маладосць” прайшоў даволі доўгі шлях. Але творчы мех развязаўся ўдала, і ў скарбонцы Валянціны Гіруць-Русакевіч ужо сем кніг.

    “Пагрэцца ў промнях славы Валянціны”, як зазначылі самі, сабраліся і шасцёра яе аднакурснікаў па журфаку. У той дзень яны даведаліся шмат новага пра сваю сяброўку. Ад іх імя слова брала радыёжурналіст Яўгенія Арцюшкевіч. Павіншаваць гераіню з выхадам чарговай кнігі прыйшоў і ўраджэнец нашага раёна, сябра дадзенай бібліятэкі Мікола Ліннік. Знайшлі вольную хвіліну, каб сказаць словы прызнання сваёй другой маці, маладыя рунеўцы, якія вылецелі з валожынскага гнязда, – Міхась Бацян і Таццяна Косік. Сваім дзецішчам – “Рунню” – паэтка ганарыцца не менш, чым асабістымі зборнікамі. І ўкладае ў яго плённую работу, шмат сіл і энергіі.

    …З нябачных нітачак-падзей тчэцца палатно жыцця. Няхай так будзе яшчэ бясконца. Нараджаюцца новыя вершы, выходзяць у свет новыя зборнікі, не пакідае натхненне. А галоўнае – не падводзіць здароўе!

    Больш за 400 населеных пунктаў налічваецца на карце Валожыншчыны. Гэтым і ўнікальны наш раён на Міншчыне, гэтым і прыцягальная маляўнічая Налібоцкая старонка для шматлікіх турыстаў і гасцей. У свой час газета шмат пісала пра раён. Але кампактнага,  цэласнага матэрыялу так і не ўдалося сабраць. Гэта "ўпушчэнне" і выпраўляем цяпер. Пад рубрыкай “Свой край вывучай” працягваем анталогію 428 вёсак раёна. Сённяшні наш пункт тапанімічнага падарожжа – вёска Крыніца.

        У рэдакцыю патэлефанаваў жыхар аграгарадка Ракаў Фёдар Фёдаравіч КАВАЛЕНКА – расказаў, што нарадзіўся і вырас у вёсцы Крыніца. Працаваў у Гіравіцкай СШ кіраўніком ваеннай справы і настаўнікам фізкультуры, дырэктарам Карнюткаўскай васьмігодкі, кіраваў дзіцячым аздараўленчым лагерам “База адпачынку “Ветразь” каля Ракава, намеснікам дырэктара Беллітфонду Саюза пісьменнікаў Беларусі, дырэктарам Дома творчасці Саюза пісьменнікаў “Іслач”. Па адукацыі – старшы ваенны тапагеадэзіст, гісторык.

    Ужо шмат гадоў ён займаецца вывучэннем сваёй малой радзімы, на ўспамін сталі прыходзіць дзіцячыя гады, аповеды дзядоў, аднавяскоўцаў. У выніку з’явілася вялікае жаданне пакласці на паперу ўсё тое, што захавалася ў памяці. Так атрымаўся экскурс-успамін, выкладзены на 23 старонках машынапіснага тэксту. Сёння мы пачынаем знаёміць з ім чытачоў.

ВЁСКА КРЫНІЦА І ЯЕ НАВАКОЛЛЕ

          Да ведама: вёска Крыніца ўтульна размясцілася паміж узгоркаў, пакрытых лясамі, у шасці кіламетрах на захад ад Валожына. Геаграфічна гэта раўніна – узгоркавая мясцовасць заходняй ускраіны Мінскага ўзвышша з выхадам на левабярэжжа рэчкі Заходняя Бярэзіна.

    Звярнуцца ў мінулае свайго жыцця мяне прымусілі некаторыя акалічнасці. Па-першае, узрост – 66 гадоў, калі памяць асабліва звязвае з паняццем “бацькаўшчына” нейкае цёплае, а іншы раз – вельмі гарачае пачуццё, якое прымушае з замілаваннем і беражлівасцю адносіцца да мінуўшчыны роднай старонкі, углядацца ў яе рэчкі, азярцы, лугі, узгоркі, лясы.

    Спазнаўшы і зведаўшы за дзесяцігоддзі блізкае і далёкае, знаёмае і незнаёмае, параўноўваючы чужыя краі са сваім, дзе на спрадвечных могілках ляжаць косці дзядоў, дзе нарадзіўся і вырас, дзе ўважліва і з цікавасцю слухаў расповеды пра мінулае свайго краю, паставіў перад сабой мэту: зрабіць пісьмовы гістарычны, геаграфічны, прыродазнаўчы, тапанімічны экскурс-успамін пра сваю Бацькаўшчыну, ці, як цяпер заўважна гаварыць, – малую радзіму. З вялікім жаданнем хачу перадаць тое, што захавалася ў памяці, сваім дзецям, унукам, зацікаўленым людзям, краязнаўцам. На маю думку, гэтыя звесткі могуць стаць дапаможным матэрыялам у вывучэнні гісторыі Валожыншчыны.

    Па-другое, сацыяльна-дэмаграфічныя з’явы за апошнія шэсцьдзясят гадоў у роднай старане прывялі да такога стану, што ў прамым і пераносным сэнсе пачалі выміраць і знікаць сельскія населеныя пункты. Так сталася з вёсачкай Марудаўка, якая размяшчалася ў паўднёвым напрамку ад Кражына, непадалёк Петрашунцаў. Побач з хатамі гэтай вёсачкі пралягаў з усходу на захад роў ледніковага перыяду і выходзіў на нізіну левабярэжжа рэчкі Заходняя Бярэзіна. Па дне рова працякала невялічкая рачулка, вытокі якой губляліся паміж узгоркаў ускраіны Мінскага ўзвышша. Добра памятаю месца крынічкі за вёсачкай: напачатку яна была аздоблена драўляным зрубам, а затым кольцамі з цэменту. У час вандровак тут заўсёды можна было напіцца чыстай, сцюдзёнай і смачнай вады. Сама вёсачка налічвала 14 двароў. Яе планіроўка і забудова адносіліся да бессістэмнага або кучавога тыпу. Двары знаходзіліся адзін ад другога на адлегласці 30-50 метраў. Адзначу, што і мая родная вёска Крыніца напачатку забудовы першымі пасяленцамі таксама насіла такі характар планіроўкі. Выконваючы ўстаноўкі зверху аб ліквідацыі хутароў, напрыканцы 50-х – пачатку 60-х гадоў мясцовыя ўлады аднеслі да такога разраду і Марудаўку: пад рознымі ўздзеяннямі прымусілі яе насельнікаў мяняць месца жыхарства. У выніку некаторыя карэнныя жыхары наогул выехалі з гэтай мясцовасці. Як гэта адбываецца, я адчуў на сабе ў час працы на вёсцы ў канцы 70-х – пачатку 80-х гадоў, калі выйшла ўстаноўка ўлад “Аб неперспектыўнасці развіцця малых вёсак”. Закрываліся школы, бібліятэкі, ФАПы, што і паўплывала на паскораны адток насельніцтва. Вось тут і пачала губляцца сувязь паміж мінулым і сённяшнім.

           Заўвага: сёння на месцы былой Марудаўкі размясціўся дачны пасёлак: пачатак забудовы – 70-80-я гады. У першых пасяленцаў нават узнікалі спрэчкі за ўладанне скляпамі былых двароў, праз якія праходзілі межы зямельных участкаў.

    Асабліва мяне цікавілі тапанімічныя назвы мясцовасці. Даследчык Э. А. Ляўкоў называў іх карункамі арыенціра геаграфічнага і прыродна-ландшафтнага краявіду.

          Заўвага: даследчык Ляўкоў Э. А. вывучаў паходжанне валуноў і іх гісторыю як неад’емную частку беларускага краявіду і як маўклівых сведкаў мінулага.

    У выніку бяздумнай гаспадарчай дзейнасці чалавека адбыліся значныя экалагічныя змяненні ў прыродным асяроддзі мясцовасці роднай старонкі. З-за высушвання балот знікалі і знікаюць рачулкі, азярцы, мялее рака, высыхаюць ельнікі, знікаюць рэліктавыя расліны. Бескантрольная здабыча жвіру прывяла да таго, што раскапаны многія ўзвышшы-ўзгоркі – іх знікненне прывяло да змянення мясцовага краявіду (маецца на ўвазе ўсходняя частка ўскраіны вёскі Крыніца і ўрочышча Пяслівіца).

    Бацькаўшчынай лічу не толькі сваю родную вёсачку Крыніца, але і ўсе навакольныя, што ўтульна размясціліся на раўнінна-ўзгорыстых месцах заходняй ускраіны Мінскага ўзвышша, якое паўсюдна разрэзана языкамі равоў ледніковага перыяду, дзе цяклі і цякуць рачулкі, што захаваліся з таго часу, у бок левабярэжжа і ўпадаюць у Заходнюю Бярэзіну, ці, як раней яе называлі дзяды, – Беразынь Нёманскую. Тут жа з поўначы на поўдзень размясціліся наступныя вёсачкі: Жомайдзь, Харытоны, Цвіраўшчына, Славенск, Філіпіняты, Пяціхатка, Цюхцяў роў, Куцяняты, Ясенішкі, Калдыкі, Крыніца, Кражына, Петрашунцы.

    У свядомасці знойдзецца мноства куточкаў, дзе захаваліся прыемныя ўражанні маленства, дзіцячыя ўспаміны аб сцяжынках, якія неаднаразова вялі да вёсачак, рэчак, азярца, узгоркаў, пакрытых лясамі з палянкамі, поўных ягад і грыбоў, і ракі, дзе мы дзецьмі бавілі свой вольны час у гульнях. Для мяне Бацькаўшчына – усё тое, што ўяўляе абшар, куды ў дзяцінстве дасягалі ногі, бачылі вочы і дакраналіся далоні, дзе шурпатыя ад працы рукі родных і блізкіх дзядоў гладзілі чупрыну, дзе было голадна і сытна, холадна і цёпла, утульна.

    Вось тут я і падышоў да самага галоўнага – вандравання па сваёй роднай старонцы. Зыходным пунктам выбраў заходнюю частку ўскраіны Валожына, дзе з горада выходзяць дарогі: адна – у кірунку Вішнева-Багданава, другая – Забрэжжа-Гародзькі. Цікава ведаць, што яны мелі свае тапанімічныя прывязкі. Дарогу на Вішнева-Багданава называлі гасцінцам, а на Забрэжжа-Гародзькі – шашой. Гэтыя назвы давалі чалавеку магчымасць даволі проста арыентавацца на мясцовасці. Вандруючы ў напрамку Забрэжжа-Гародзькі, мы падыдзем да знакавага ўзгорка – Пяслівіца, а спусціўшыся ніжэй, апынёмся ва ўрочышчы Пяслівіца. Тут шаша разгаліноўваецца на два напрамкі: левы ідзе ў бок вёсак Славенск-Жомайдзь. Першай вёсачкай, якая сустракаецца на шляху, і будзе Крыніца – мая малая радзіма (больш падрабязна пра яе выкладзена ніжэй). Раней старэйшыя гаварылі: “Ад развілкі да вёскі роўна вярста”.

    Трэба зазначыць, што ўзгорак Пяслівіца да рэканструкцыі шашы быў значна вышэйшы. У школьныя гады, з’язджаючы з узгорка на веласіпедах праз урочышча Пяслівіца, можна было не круціць педалі аж да самай вёскі Крыніца. Такая гульня для хлопчыкаў была знакавай на спрыт. А якія тут былі прыгожыя мясціны вясной! Схілы ўзгоркаў пакрыты пралескамі, першацветамі, ветраніцамі, а затым – званочкам персікалісцевым, купальнікам горным, чараўніком двухлісцевым. Мноства кустоў арэшніку і столькі ж арэхаў. Дзяды казалі, што тут напрыканцы XIX стагоддзя стаялі векавыя хваёвыя і яловыя бары. Хвоі былі такой велічы, што “гаварылі з небам”, іх сустрэчнае галлё ў верхавінах перакрывала неба над дарогай. Само ўрочышча адметна яшчэ і тым, што тут знаходзіцца велізарны валун ледніковага перыяду: Васькаў камень, ці Вашкаў камень – такую назву давалі людзі. Існавала паданне: у старыя часы, калі чалавек прыносіў вырабленую скуру жывёлы і клаў на камень на ноч, то, прыйшоўшы раніцай, можна было забраць гатовыя боты. За працу чалавек павінен быў заплаціць, інакш яго маглі чакаць непрыемнасці.

(Працяг будзе.)

     Падчас круглага стала на тэму “Падрыхтоўка дзяцей з асаблівасцямі развіцця да самастойнага жыцця” супрацоўнікі цэнтра карэкцыйна-развіваючага навучання і рэабілітацыі, тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнай абароны насельніцтва і Чэхаўшчынскай дапаможнай школы абмяняліся вопытам работы, абмеркавалі дасягненні, праблемы і планы сумеснай дзейнасці.

   Спецыялісты названых устаноў і бацькі дзяцей з інваліднасцю цесна супрацоўнічаюць на працягу многіх гадоў, таму падчас адкрыцця сустрэчы дырэктар ЦКРНіР Юлія Васільеўна Язерская і намеснік дырэктра ТЦСАН Вольга Генрыхаўна Пракопчык заклікалі прысутных да нефармальнай гутаркі. Амаль кожнае пытанне, пазначанае ў плане, разглядалася з розных бакоў, гучалі каментарыі і дапаўненні.

  Пра ролю выхавальніка спецыяльнай групы ў фарміраванні сацыяльна значных уменняў у дзіцяці з асаблівасцямі псіхафізічнага развіцця разважала выхавальнік ЦКРНіР Людміла Іванаўна Крутэнка. Эмацыянальна-валявую сферу як фактар сацыялізацыі дзіцяці разгледзелі псіхолагі Аляксандра Юзэфаўна Садоўская і Алена Юр’еўна Нахай. Таццяна Віктараўна Новік працуе ў цэнтры з самага адкрыцця. Вопытны сацыяльны педагог зрабіла акцэнт на наладжванні трывалай эмацыянальнай сувязі прафесіяналаў і бацькоў. “Самае галоўнае, каб мы яшчэ ў самым пачатку сумеснай дзейнасці змаглі дамовіцца і разам змадэліраваць партрэт будучага выпускніка, яго фізічнае і псіхічнае развіццё, навыкі, ступень самастойнасці. Гэта дазволіць пакараць не толькі рэальныя вышыні, але і тыя, што на першым этапе здаюцца недасягальнымі” – вось галоўная думка яе выступлення.

     У абмеркаванні тэмы прыняла ўдзел намеснік дырэктара Чэхаўшчынскай школы Алена Леанідаўна Вайскавая. Да ўвагі прысутных быў прапанаваны відэаролік “Школа – наш родны дом”, прагляд якога дае яскравае ўяўленне пра тое, як праходзіць працэс сацыяльнага станаўлення навучэнцаў установы.

   Работу ў азначаным кірунку прэзентавалі супрацоўнікі аддзялення дзённага знаходжання інвалідаў ТЦСАН. Ларыса Уладзіміраўна Шчарбачэвіч удзельнічала ў пасяджэнні не толькі як службовая асоба. Яна падзялілася ўласным вопытам выхавання дзіцяці з інваліднасцю. Жыццесцвярджальную мультымедыйную прэзентацыю “Я магу” пра лёс і дзейнасць вядомых ва ўсім свеце асоб з інваліднасцю падрыхтавала псіхолаг ТЦСАН Алена Віктараўна Жданюк. Актыўны ўдзел у разглядзе кожнага пытання прынялі маці выпускніц ЦКРНіР, сённяшніх выхаванак аддзялення дзённага знаходжання інвалідаў Алена Аляксееўна Рай і Вольга Георгіеўна Саўчук.

18 декабря 2018 г.

  с 12.15 до 14.15

в Воложинском районном объединении профсоюзов

г. Воложин, пл. Свободы, 4

(здание военкомата)

состоится профсоюзный прием граждан  правовым инспектором

 труда ФПБ

  Дрозд

Ириной Анатольевной

по вопросам, касающихся разъяснений норм законодательства, регулирующих сферу трудовых и связанных с ними правоотношений.

18 декабря 2018 г.

  с 12.15 до 14.15

в Воложинском районном объединении профсоюзов

г. Воложин, пл. Свободы, 4

(здание военкомата)

состоится профсоюзный прием граждан  правовым инспектором

 труда ФПБ

  Дрозд

Ириной Анатольевной

по вопросам, касающихся разъяснений норм законодательства, регулирующих сферу трудовых и связанных с ними правоотношений.

Государственное учреждение «Воложинский районный центр гигиены и эпидемиологии» информирует о несоответствующей продукции: жидкость стеклоомывающая низкозамерзающая т.м. «AutoL», полимерная емкость объемом 5 л, дата изготовления 3 квартал 2018 изготовитель ООО «Авангард», 117405, г. Москва, ул. Газопроводная, корпус 5, Российская Федерация, импортер в РБ ООО «ВергоХоз», г. Минск, ул. Кнорина, 50, корп. 23, каб. 185. На указанную продукцию есть свидетельство о государственной регистрации от 27.10.2016 года, и сертификат соответствия сроком действия с 19.09.2016 года по 18.09.2019 года. 

В указанной продукции обнаружено превышение содержания метанола. В соответствии с протоколом испытаний изделий из полимерных материалов и других материалов ГУ «Минский городской ЦГЭиОЗ» от 06.12.2018г., вышеуказанный образец, не соответствует «Единым санитарно-эпидемиологическим и гигиеническим требованиям к товарам, подлежащим санитарно-эпидемиологическому надзору (контролю)», утвержденные Решением Комиссии таможенного Союза № 299 от 28 мая 2010г., п. 5.2 приложения 5А к Разделу 5 Главы II (по показателю  содержания массовой доли метанола).  Фактическое значение показателя массовой доли содержания  метанола составляет 44 % при нормируемом показателе  массовой доли содержания  метанола не более  0,05 %.

Вышеуказанная продукция подлежит изъятию из обращения при ее наличии в торговой сети.

Врач-гигиенист

Воложинского РЦГиЭ                                                  Н.М. Булова

13.12.2018 года

              В ГУ «Воложинский краеведческий музей» оформлена выставка «История радио – история страны».  Развитие средств радиосвязи является составной  частью  истории  нашего  государства, его материальной культуры. Радиосвязь прочно обосновалась в жизни каждого человека.

              15 ноября 1925 года считается датой начала белорусского радиовещания.  В этот день в эфире первый раз прозвучали слова: «Увага! Гаворыць Мiнск!». Первый национальный канал  Белорусского радио - крупнейший  радиоканал  Беларуси.

              Значение радио было огромно во все периоды развития нашего государства.  Во времена Великой Отечественной войны  оно являлось  чуть ли  не  единственным источником  важных  новостей.  Ведь тогда не было еще телевидения. Газеты тоже не всегда попадали в руки людей. Самые последние новости народ узнавал как раз по радио. Оно воспитывало  патриотический  дух в людях и придавало силы.

              Роль радио в современном мире по-прежнему велика - оно все еще является близким к потребителю и динамично развивающимся СМИ. В основе  вещательных  приоритетов  - оперативность, массовость, доступность.

              На   выставке   имеются  образцы    радиоприёмников  второй половины  20-го столетия.

              В ГУ «Воложинский краеведческий музей» оформлена выставка «История радио – история страны».  Развитие средств радиосвязи является составной  частью  истории  нашего  государства, его материальной культуры. Радиосвязь прочно обосновалась в жизни каждого человека.

              15 ноября 1925 года считается датой начала белорусского радиовещания.  В этот день в эфире первый раз прозвучали слова: «Увага! Гаворыць Мiнск!». Первый национальный канал  Белорусского радио - крупнейший  радиоканал  Беларуси.

              Значение радио было огромно во все периоды развития нашего государства.  Во времена Великой Отечественной войны  оно являлось  чуть ли  не  единственным источником  важных  новостей.  Ведь тогда не было еще телевидения. Газеты тоже не всегда попадали в руки людей. Самые последние новости народ узнавал как раз по радио. Оно воспитывало  патриотический  дух в людях и придавало силы.

              Роль радио в современном мире по-прежнему велика - оно все еще является близким к потребителю и динамично развивающимся СМИ. В основе  вещательных  приоритетов  - оперативность, массовость, доступность.

              На   выставке   имеются  образцы    радиоприёмников  второй половины  20-го столетия.