Воложинский районный
исполнительный комитет

Валожынцу Уладзіславу КАРАНІКУ амаль 24 гады. Яго біяграфію цяжка назваць багатай, але ж нават тыя этапы, якія ўжо прайшоў па жыццёвым шляху, – безумоўная падстава для гонару і адчування таго, што займае ў грамадстве годнае месца.

Ён скончыў гімназію, атрымаў вышэйшую адукацыю ў адной са старэйшых вышэйшых навучальных устаноў краіны – Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце. Там жа прайшоў магістратуру. Паспеў набыць працоўны вопыт у добрай фірме. Увесь час, калі вучыўся, не забываў: наперадзе служба ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь. Каб якімсьці чынам пазбавіцца ад гэтага абавязку, нават не думаў. “Мой бацька служыў, ці ж я горшы?” – так разважыў і, калі атрымаў павестку, з лёгкай душой накіраваўся ў ваенкамат. Аб адным толькі марыў – служыць у родным горадзе. Яму пашанцавала. Зараз, калі армейскія месяцы – ужо старонкі яго асабістай гісторыі, упэўнены: сцвярджэнне “дома і сцены дапамагаюць” – справядлівае на 100 працэнтаў.

Ці было цяжка? Шчыры юнак зусім не жадае выглядаць экранным героем, таму прызнаецца, што ў нейкія моманты прыходзілася няпроста. Усё ж гэта зусім іншае жыццё. А ён адзіны сын у бацькоў, для якога з дзяцінства камфорт быў не на апошнім месцы. Напрыклад, ніколі асабліва не сябраваў са спортам, нават меў лішнія кілаграмы. У часці даволі хутка прыйшоў у належную форму, таму зараз здзіўляецца, як раней мог існаваць без фізічнай нагрузкі. Дарэчы, ён асабліва адзначае цудоўнае, па-сапраўднаму збалансаванае армейскае харчаванне, якое асабіста яму дапамагло значна падкарэкціраваць уласную знешнасць і здароўе.

У імкненні прайсці праз армейскія выпрабаванні сына падтрымалі і матуля Вера Іванаўна, і бацька Руслан Фёдаравіч. Бацькі ўсім сэрцам любяць сына, клапоцяцца пра яго дабрабыт, аднак ніколі не імкнуліся абараніць ад усіх праблем, што ўзнікаюць у жыцці будучага мужчыны. Яму з маленства прадастаўлена права самастойна прымаць рашэнні, выбіраць і будаваць сваю будучыню. І тата, і матуля вельмі ўдзячныя камандзірам і таварышам свайго Уладзіслава за тое, што нашчадак з іх дапамогай не проста справіўся са службай, а ўдасканаліў уласную асобу, набыў рысы сапраўды дарослага чалавека – адказнасць, самастойнасць, цярплівасць. Ён і сам пацвярджае: армія змяніла яго светапогляд, дала магчымасць многае перайначыць у сабе.

Ужо прайшло некалькі дзён, як Уладзіслаў развітаўся з часцю, але прызнаецца: пакуль, асабліва ў сне, армейскія будні не адпускаюць. Магчыма гэта і добра, бо зараз яго галоўная здача – суаднесці былы і толькі-толькі набыты вопыт для таго, каб з новымі сіламі працягваць дзейнасць па-за межамі армейскага братэрства. Яго чакае цікавая работа, любімае хобі (фатаграфія). Відавочна, што і ў асабістым жыцці высокі, абаяльны, усмешлівы, з цудоўным пачуццём гумару юнак павінен быць паспяховым. Пажадаем яму ўдачы.

Капітальны рамонт аўтавакзала ў нашым горадзе працягваецца. Ужо некалькі месяцаў тут шчыруюць работнікі ДРБУ № 167. У выніку іх дзейнасці будынак і прылеглая да яго тэрыторыя паступова мяняюць свой выгляд.
Ужо завершаны работы па добраўпарадкаванні двара (праведзены ўстройства вонкавых сетак бытавой і ліўневай каналізацый, цэментна-бетоннага пакрыцця, абсталяванне падпорных сценак, азеляненне, укладка тратуарнай пліткі).
Што тычыцца самога будынка, то на дадзеным этапе ён ужо адрозніваецца ад пустой каробкі без акон і дзвярэй, якая яшчэ нядаўна так палохала жыхароў і гасцей Валожына сваім “нежылым” выглядам. Будаўнікі справіліся з тынкаваннем сцен, устройствам цэментна-бетонных сцяжак падлогі і зараз вядуць мантаж унутраных інжынерных сетак (электрыка, водазабеспячэнне, каналізацыя, ацяпленне).
Пакуль самая высокая частка вакзала – каменная кладка – не дае забыць звыклы абрыс будынка, але, як паведаміў прараб Андрэй Ліштван, хутка яна ў адпаведнасці з праектам стане непазнавальнай, як і ўсе астатнія вонкавыя элементы і ўнутраныя памяшканні. Андрэй Міхайлавіч паабяцаў, што ў бліжэйшай будучыні дазволіць пранікнуць унутр будынка і зрабіць там фотаздымкі. Мне ж і самой не вельмі хацелася замінаць спецыялістам у іх клопатах.
Галоўнае, што турбуе сёння гараджан, – гэта пытанне “Ці бачны прасвет у канцы тунэля?”. З улікам таго, як актыўна шчыруе каманда рамонтнікаў, фінальны акорд – унутраная аддзелка і інтэр’ерныя вырашэнні – не за гарамі. Безумоўна, таго вакзала, якім ён быў некалькі дзесяцігоддзяў, мы ўжо не ўбачым, але ж, калі верыць праектнай дакументацыі, новы прынясе ў старажытны горад сучаснае гучанне, утульнасць і камфорт.

Воложинской районной профсоюзной организацией профсоюза работников агропромышленного комплекса 12 ноября была организована экскурсия по историческим местам Воложинского края – в г.п. Ивенец.

В экскурсионной поездке приняли участие 20 лидеров профсоюзного движения агропромышленного комплекса Воложинского района от 12 первичных профсоюзных организаций. Посетили Ивенецкий музей традиционной культуры: экспозиции музея, мастерские ткачества, гончарства, кузнечную мастерскую, музей местечкового быта, костелы - Св. М. Архангела, Св. Алексея, Спасо-Ефросиньевскую церковь.

Все участники поездки получили заряд энергии от общения с коллегами, а также пополнили сведения об историческом прошлом малой Родины.

Участие ветеранов совместно с ГУ Воложинский ТЦСОН в проведении экологической акции «Чистый лес»,  субботник по уборке экологической тропы в заказнике «Налибокская пуща».

Ужо стала добрай традыцыяй, што менавіта ў гэты дзень дзіцячая бібліятэка распачынае экалагічную акцыю “Дапаможам птушкам зімой”.

На мерапрыемстве дзеці даведаліся аб гісторыі гэтага свята, народных прыметах і цікавых фактах, звязаных з сініцамі. Пагаварылі аб правілах пабудовы кармушак і падкормкі птушак.

Дзеці з цікавасцю паглядзелі мультфільм па матывах казкі В. Біянкі “Сінічкін каляндар”, а таксама азнаёміліся з тэматычнай кніжна-ілюстрацыйнай выставай.

 Для аматара прыроды няма занятка цікавей, чым назіраць за птушкамі ля  кармушкі. Давайце дапаможам маленькім істотам, якія робяць гэты свет лепшым і прыгажэйшым, дажыць да вясны!

Учащаяся 5 "Б" класса ГУО "Средняя школа № 1 г. Воложина"  Стаселович Кира приняла участие в съемках популярного телепроекта "Я знаю!"
Целеустремленность и широкий кругозор школьницы позволили ей продемонстрировать отличный результат в телепроекте. Эфир с участием Киры выйдет в январе-феврале 2022 года.

втомобиль с гуманитарной помощью от профсоюзов Минской области прибыл в лагерь беженцев на белорусско-польской границе.

В коробках — все самое необходимое. Теплые вещи, продукты первой необходимости, детское питание, средства личной гигиены.

— Профсоюзы Минской области не могли остаться в стороне от происходящего. В нашей помощи и поддержке нуждаются люди, оказавшиеся в непростой жизненной ситуации. Особенно маленькие дети и женщины. Мы привезли гуманитарную помощь — продукты и вещи первой необходимости. То, что сегодня происходит на границе — бесчеловечно и недопустимо. Надеемся, что ситуация разрешится. Люди не должны страдать, — отметил председатель Минского областного объединения профсоюзов Виктор Малиновский.

Напомним, большая группа иностранцев появилась в районе пункта пропуска «Брузги» 8 ноября. Беженцы, а среди них много женщин и детей, намеревались попасть в Польшу, но застряли на белорусско-польской границе.

https://1prof.by/news/obshhestvo-i-profsoyuzy/profsojuzy-prodolzhajut-dostavlyat-gumanitarnuju-pomoshh-migrantam-na-granicu-s-polshej/

Для ўдзельнікаў гуртка “Жаронцы” Ракаўскага цэнтра народнай творчасці была арганізавана экскурсія ў літаратурны музей Максіма Багдановіча ў г.Мінску. Дзеці пазнаеміліся з жыццём і творчасцю класіка беларускай літаратуры, якому ў гэтым годзе спаўняецца 130 гадоў з дня нараджэння.

Для ўдзельнікаў гуртка “Жаронцы” Ракаўскага цэнтра народнай творчасці была арганізавана экскурсія ў літаратурны музей Максіма Багдановіча ў г.Мінску. Дзеці пазнаеміліся з жыццём і творчасцю класіка беларускай літаратуры, якому ў гэтым годзе спаўняецца 130 гадоў з дня нараджэння.

07.11.2021 года у Ракаўскім Цэнтры народнай творчасці для дзяцей была праведзена святочная дыскатэка “Танцы й хараводы не выходзяць з моды”, у ходзе якой былі паказаны і развучаны танцы 60-х і 70-х гадоў. Дыскатэку праводзіла кіраўнік гуртка “Вянок” Пятроўская Елізавета Станіславаўна.