Воложинский районный
исполнительный комитет

Прыміце самыя цёплыя віншаванні з вашым прафесійным святам – Днём настаўніка!
Па добрай традыцыі ў пачатку кастрычніка мы са словамі ўдзячнасці і павагі звяртаемся да людзей, якія абралі высакародную прафесію педагога. У кожнага з нас у жыцці ёсць свой Настаўнік – той, хто мудрасцю, душэўнай шчодрасцю, глыбокімі ведамі дапамог пазнаць свой унутраны свет, зрабіць яго багацейшым, навучыў будаваць будучыню.
Менавіта ад настаўніка, яго прафесійных і чалавечых якасцей у многім залежыць лёс вучняў, заўтрашні дзень краіны.
Дзякуючы вашаму прафесіяналізму, цярпенню, адданасці справе, любові да дзяцей, раскрываюцца і рэалізуюцца здольнасці вучняў. Вы дапамагаеце хлопчыкам і дзяўчынкам знайсці сябе, выбраць жыццёвы шлях. Захоўваючы ўсё пазітыўнае, што ўжо назапашана ў айчыннай сістэме адукацыі, актыўна ўкараняеце педагагічныя інавацыі, якія садзейнічаюць шырокаму распаўсюджванню вопыту і ведаў.
Напярэдадні прафесійнага свята прыміце шчырую ўдзячнасць за вашу працу. Нізкі паклон і тым, хто аддаў сістэме адукацыі раёна лепшыя гады свайго жыцця і зараз знаходзіцца на заслужаным адпачынку. Няхай цеплыня душы, якую вы шчодра аддаяце дзецям, вяртаецца да вас здароўем, шчасцем і энергіяй да новых здзяйсненняў у імя будучыні нашага раёна і любімай Беларусі!
Раённы выканаўчы камітэт
Раённы Савет дэпутатаў

Аднойчы, праходзячы праз сквер у райцэнтры, звярнула ўвагу на элегантную жанчыну, якая сядзела на лаўцы, трымаючы ў руках кветкі. І такая самадастатковасць была ва ўсёй яе постаці і выразе твару, што захацелася зрабіць камплімент. “Дама з півонямі, Вы – сама быццам півоня!” – з усмешкай звярнулася да ўладальніцы яркага букета. Яна ж падтрымала маё памкненне і адказала: “А гэтыя півоні – для Вас!” Так я пазнаёмілася з Верай Пятроўнай КАСОЎСКАЙ.

 ТАКІ ЯНА ЧАЛАВЕК

Асобу, што на працягу некалькіх дзесяцігоддзяў арганізоўвала эканоміку Валожынскай  райаграпрамтэхнікі, любяць і паважаюць многія валожынцы, якія ў пэўнай ступені фарміруюць грамадскую думку ў нашым горадзе. Асабіста я ў час сустрэчы магла пра гэта толькі здагадвацца. Разумныя вочы і пачуццё гумару новай знаёмай адразу падказалі: перада мной – чалавек няпросты. Пазней даведалася: з Верай Пятроўнай блізка сябруюць былы рэдактар “Працоўнай славы” Софія Ігнацьеўна Кавяза і былы кіраўнік аддзялення “Белаграпрамбанка” Таццяна Фёдараўна Ціганіна. Кожная з іх з задавальненнем расказала, якую ролю ў іх жыцці адыгрывае высокаадукаваная, мудрая жанчына, таленавіты эканаміст. Дарэчы, з яе думкай у свой час лічыліся кіраўнікі абласнога і нават рэспубліканскага ўзроўняў, а многія калегі з раёна менавіта ад В. П. Касоўскай вучыліся спасцігаць тонкасці эканамічных разлікаў. У арганізацыі, з якой звязала лёс, яна была не толькі спецыялістам, што годна нёс адказнасць за даручаны ўчастак, а сапраўднай энтузіясткай, здольнай на высокім узроўні наладзіць грамадскае жыццё калектыву.

БЫЛОЕ

У пэўным сэнсе такіх людзей, як Вера Пятроўна, можна лічыць сімвалам цэлай эпохі ў гістрыі Валожыншчыны, яе гонарам. Радзіма ж паважанай гараджанкі – на Брэстчыне. Памяць дзіцяці вайны захавала асобныя эпізоды, звязаныя з акупацыяй, – начныя візіты партызан, дзённыя “зачысткі” фашыстаў і тое, як з бабуляй і дзядулем ёй доводзілася хавацца ў лесе. У той складаны, суровы і галодны час Вера Пятроўна паглыбляцца не любіць. “Берагу сябе і сваіх суразмоўцаў ад цяжкіх тэм. Навошта негатыў? Давайце пра мір, сяброўства і любоў!” – нібыта жартам прапаноўвае яна. А я разумею: за гэтай лёгкасцю – сур’ёзныя перажыванні і глыбокая філасофія аптымізму.

Яшчэ ў юнацтве яна дазволіла сабе (а ў тыя часы для гэтага патрэбна было мець сапраўдную сілу духу) быць не такой, як усе. Большасць дзяўчат трызнілі  прафесіямі, што па агульным меркаванні падыходзяць жанчыне. Яна ж нараўне з хлопцамі цікавілася тэхнікай. Любіла матэматыку, фізіку. Таму разам з кампаніяй з сямі юнакоў накіравалася ў Жыровіцкі тэхнікум механізацыі сельскай гаспадаркі. Паступілі толькі двое. Вера – у тым ліку. Вось дзе дзівіліся вяскоўцы: “Дзяўчына, а абышла хлопцаў у імкненні стаць тэхнікам-механікам!”

ВАЛОЖЫН ПАДАРЫЎ КАМАНДУ і СЯМ’Ю

Пасля атрымання дыплома па размеркаванні прыехала ў Маладзечанскую вобласць, у склад якой тады ўваходзіў Валожын. Машынна-трактарная станцыя (пазней змяніла некалькі назваў) па сутнасці стала першым і адзіным працоўным месцам. 

Населены пункт на гарах спадабаўся маладому спецыялісту. Асабліва запомнілася скульптура, што ўслаўляла першых касманаўтаў – Юрыя Гагарына і Германа Цітова. Мясцовыя жыхары падаліся добрымі, ветлівымі. У яе адразу ўзнікла адчуванне, што з гэтым горадам яна пасябруе на ўсё жыццё.

На рабоце справы пайшлі добра, што стала пацвярджэннем правільнасці выбару. Спачатку працавала рахункаводам рамонтнай майстэрні, затым вяла курсы трактарыстаў (менавіта там пазнаёмілася з будучым мужам), пасля перайшла ў планавікі. Завочна скончыла інстытут народнай гаспадаркі. Доўгі час узначальвала планавы аддзел. На пенсію выйшла з пасады намесніка кіраўніка райаграпрамтэхнікі па эканоміцы. За выключную работу мае мноства ўзнагарод, але засяроджваць увагу на гэтым факце адмовілася катэгарычна. Маўляў, было і было. Затое з вялікай павагай узгадала былых кіраўнікоў Віктара Васільевіча Аніскіна і Уладзіміра Іванавіча Глябовіча, якія сваімі мудрымі рашэннямі, адданасцю справе, уменнем згуртоўваць падначаленых вакол агульнай ідэі стваралі славу прадпрыемства.

Вера і Пётр Касоўскія распісаліся ў валожынскім ЗАГСе 8 сакавіка 1958 года. Прыйшлі ва ўстанову пешшу разам са сведкамі. Асаблівых урачыстасцей не ўстройвалі. А пражылі разам душа ў душу. Сёння ўдава з цяплом і пяшчотай успамінае блізкага чалавека, які ў час заляцання дапамагаў ёй весці практычныя заняткі для будучых механізатараў, а затым стаў каханым мужам і бацькам іх двух цудоўных сыноў.

ЧЫМ ДУША НАТАЛЯЕЦЦА

Бабуля Вера – чалавек багаты. У яе чацвёра ўнукаў, дзве ўнучкі, пяцёра праўнукаў і дзве праўнучкі. Сем’і дзяцей – у сталіцы. Вы запытаеце, а не сумна ёй адной у кватэры? Адкажу: сумаваць наша актывістка проста не мае часу. Як чалавек арганізаваны, яна штодня прытрымліваецца пэўнага раскладу. Зранку – хатнія клопаты, у 10 гадзін абавязкова накіроўваецца на дачу (дом бацькоў мужа на вуліцы Леніна), дзе даглядае агарод, адпачывае.

На працягу многіх гадоў у яе планы добра ўспісваюцца наведванні клуба для пажылых людзей “Залатая восень”, у рамках якога разам з такімі ж няўрымслівымі асобамі займаецца фізічнай культурай. Разам з сяброўкамі ўдзельнічае ў розных мерапрыемствах. Шмат гадоў была ўдзельніцай хору “Спяваючыя сэрцы”. Зараз з-за праблем са здароўем не спявае, але слухаць прыгожыя, меладычныя песні любіць. Назаўсёды ў яе сэрцы “Рэха кахання”, якую выконвала Ганна Герман. Памятаеце, “Покроется небо пылинками звезд и выгнутся ветви упруго. Тебя я услышу за тысячу верст. Мы – эхо. Мы – эхо. Мы – долгое эхо друг друга”? Так, душа гэтага практычнага чалавека, які цесна сябруе з лічбамі, усё жыццё прагне рамантыкі. Яе і ў літаратуры цікавяць толькі тыя творы, дзе паказана глыбіня адносін між любячымі людзьмі. А яшчэ сяброўкі падказалі мне па сакрэце, што наша гераіня – вялікая аматарка паэзіі. Многія вершы ведае на памяць і цудоўна дэкламуе.

Вера Пятроўна шчыра верыць у Бога. Яе сэрца заўсёды адчувае ціхую радасць пад дахам Спаса-Праабражэнскага храма, што на гарадскіх могілках. Нават у студэнцкім юнацтве, калі наведванне царквы было для камсамольцаў пад забаронай, яна знаходзіла магчымасць памаліцца перад святым абразом Маці Божай Жыровіцкай.

ДЗЯКУЙ ЗА ДАВЕР!

Падчас гутаркі са мной суразмоўца папрасіла першае: задэклараваць яе вялікую павагу да раённай газеты, з якой сябруе шмат гадоў (вось, Вера Пятроўна, Вашу просьбу выканала). І другое: не пісаць пра яе шмат. З другім пунктам мне было цяжка, бо асоба, якой вырашыла прысвяціць артыкул, заслугоўвае як мінімум цэлага цыкла публікацый. Таму, паважаны мой чалавек, даруйце, але так, як Вы хацелі, – пару радкоў, у мяне не атрымалася. Ведаю адно: мае эмоцыі, выкліканыя нашай гутаркай, наўрад ці дабавілі штосьці да Вашага партрэта ў вачах тых, хто глыбока паважае і любіць Веру, што верыць у любоў і жыве надзеяй. Дзякуй за давер, мая дарагая. І будзьце здаровай!

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

Нядаўна некаторым ваеннаслужачым воінскай часці 30695 за годнае нясенне службы ў чарговы раз аб’яўлены падзякі кіраўніцтва брыгады. Сярод тых, у чые асабістыя справы ўпісаны словы, якімі можна ганарыцца, – яфрэйтар Вераніка КАСПЯРЧУК, сяржант Эдуард ВОЙНА і радавы Раман ЦУРКАН.

Вераніка Вітальеўна служыць у часці чатыры гады. За гэты тэрмін прывыкла да жыцця па статуце, неабходнасці апранаць форму, у любы час сутак выконваць няпростыя абавязкі. Паколькі яе сённяшні статус – свядомы выбар дарослага і адказнага чалавека, асаблівых складанасцей у падобным ладзе жыцця не заўважае.

Хоць адукацыю атрымала ў грамадзянскай установе (скончыла Гродзенскі аграрны ўніверсітэт па спецыяльнасці “Бухгалтарскі ўлік”), прызнаецца: заўсёды марыла аб тым, каб знайсці сябе ў сілавых структурах. І ў дзяцінстве, і ў студэнцкія гады шмат чытала пра вайну. Яна і зараз аддае перавагу творам гэтай тэматыкі. Асаблівая слабасць – сучасныя варыянты старых фільмаў пра подзвіг савецкага народа падчас фашысцкага нашэсця. Найбольш удалай версіяй яфрэйтар Каспярчук лічыць фільм “А зоры тут ціхія”.

Акрамя дакладнага выканання сваіх абавязкаў па службе, Вераніка прымае актыўны ўдзел у грамадскай рабоце. З вялікім задавальненнем абараняе гонар воінскай часці падчас турыстычных злётаў. Ураджэнка Піншчыны добра адчувае сябе на Валожынскай зямлі, дзе прыняла бадай самае адказнае рашэнне ў сваім жыцці. Сёння, хоць і знаходзіцца яшчэ ў пачатку армейскага шляху, задаволена тым, што сілы яе характару хапіла на тое, каб прывыкнуць да службы, палюбіць яе. Рашучая прыгажуня гатова крочыць наперад – вучыцца, прыкладваць намаганні, каб удасканальвацца як спецыяліст і, безумоўна, расці па службе.

Эдуард Война ў свае 24 гады паспеў многае. З роднага Барысава пераехаў у сталіцу, дзе скончыў Беларускі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт, атрымаўшы адразу дзве прафесіі – інжынера-машынабудаўніка і эканаміста-менеджара. У якасці маладога спецыяліста распачаў працоўную дзейнасць на БелАЗе, куды плануе вярнуцца праз паўтара месяца. Менавіта такі тэрмін яму неабходна даслужыць у нашым горадзе.

 Пра тое, што давялося насіць пагоны, малады чалавек не шкадуе. Ён з маленства цікавіцца гісторыяй, асабліва глыбока ўнікае ў падзеі апошняга стагоддзя, шмат ведае пра перамогу СССР над фашысцкай Германіяй.    Вольны час Эдуард прысвячае музыцы. Валодае гітарай і клавішным інструментам, спявае. У яго рэпертуары прысутнічаюць песні пра Вялікую Айчынную вайну. Сярод самых любімых –  “Цёмная ноч” і песня з кінафільма “Беларускі вакзал”.

Раман Цуркан (яму 22 гады) таксама атрымаў вышэйшую адукацыю. Ён – выпускнік Мінскага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта. Мае вопыт работы ў банкаўскай установе. Пра тое, што рух па кар’ернай лесвіцы пакуль давялося спыніць, не шкадуе. Упэўнены: навучыцца абараняць Радзіму і свой народ абавязаны любы мужчына. Лічыць, што армія дала асабіста яму шмат станоўчых момантаў. Менавіта ў часці набыў мноства сяброў, умацаваўся як самастойная асоба, ад камандзіраў навучыўся адказнасці і дысцыплінаванасці. Хоць пакуль плануе вярнуцца да першапачатковай дзейнасці, дапускае ў будучыні магчымасць пошуку сябе на ваеннай службе.  Дарэчы, яго таварыш Эдуард таксама не выключае, што з цягам часу можа прыйсці да таго, каб стаць прафесійным ваенным.

Падчас гутаркі з актыўнымі маладымі прастаўнікамі беларускай арміі мы пацікавіліся, ці не хацелі б яны даць нейкія парады будучым прызыўнікам, якія, магчыма, адчуваюць няўпэўненасць у сабе і страх перад неабходнасцю выканання грамадзянскага абавязку. І Раман, і Эдуард раяць юнакам Валожыншчыны адкінуць трывогі і сумненні, наадварот, паверыць у сябе і будучую службу. Вераніка ж вырашыла звярнуцца да дзяўчат і пажадаць ім не баяцца смела крочыць да сваёй мары, нават калі тыя, хто побач, лічаць, быццам служба – не для дзяўчат. На самай справе гэта пачэсны абавязак для кожнага грамадзяніна.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

фота аўтара

У Ракаўскім цэнтры народнай творчасці ўдзельнікамі заслужанага аматарскага калектыву “Гасцінец” было праведзена свята Багач. У народным календары свята Багач прымеркавана да завяршэння збору ўраджаю. На вёсцы ў гэты дзень усе жыхары збіраліся талакой, перш за ўсё рабілі Багач — лубок з зернем, у сярэдзіну якога ўстаўлялася свечка. Кожны вясковец па жменьцы прыносіў зерне новага ўраджаю для Багача.

Згодна традыцыям свята удзельнікі мерапрыемства, таксама прынеслі збожжа для правядзення абраду на Багач. Арганізавалі супольнае прыгатаванне абрадавай кашы і іншых страў з новага ўраджаю. Пасля абрадавай вячэры правялі вечарыну з вясёлымі танцамі, песнямі і гульнямі.

У Ракаўскім цэнтры народнай творчасці ўдзельнікамі заслужанага аматарскага калектыву “Гасцінец” было праведзена свята Багач. У народным календары свята Багач прымеркавана да завяршэння збору ўраджаю. На вёсцы ў гэты дзень усе жыхары збіраліся талакой, перш за ўсё рабілі Багач — лубок з зернем, у сярэдзіну якога ўстаўлялася свечка. Кожны вясковец па жменьцы прыносіў зерне новага ўраджаю для Багача.

Згодна традыцыям свята удзельнікі мерапрыемства, таксама прынеслі збожжа для правядзення абраду на Багач. Арганізавалі супольнае прыгатаванне абрадавай кашы і іншых страў з новага ўраджаю. Пасля абрадавай вячэры правялі вечарыну з вясёлымі танцамі, песнямі і гульнямі.

Акция "Чистый лес" пройдет в Минской области 9 октября.

Навести порядок в лесу и благоустроить знаковые объекты. Акция «Чистый лес» пройдет в Минской области 9 октября. В нынешнем году она будет приурочена к Году народного единства.

На протяжении дня волонтеры смогут помочь лесхозам в ликвидации несанкционированных свалок, уборке строительных и бытовых отходов, благоустройстве придорожных полос, а также лесных массивов вблизи населенных пунктов и памятных мест.

Стать частью акции может любой желающий, для этого нужно обратиться в ближайший лесхоз или лесничество и заявить о своем желании.

На Воложинщине продолжается акция «С заботой о безопасности малой Родины». Чтобы предупредить возникновение пожаров в домовладениях одиноких и одиноко проживающих пожилых граждан, работники Воложинского районного отдела по чрезвычайным ситуациям продолжают отправлять «письма безопасности» жителям района. В этот раз в конверты спасатели вложили полезную наглядно-изобразительную продукцию, изучив которую можно еще раз повторить основные правила пожарной безопасности при эксплуатации печного отопления и электрооборудования, а также узнать о пользе установки автономных пожарных извещателей.

– Подобная форма работы помогает донести пожилым жителям района, как важно соблюдать основные правила пожарной безопасности. И напомнить, что благодаря соблюдению элементарных требований можно сохранить жизнь себе и своим близким, – прокомментировала инспектор сектора пропаганды и взаимодействия с общественностью Людмила Сивец.

У аграгарадку Доры было праведзена свята бульбы “Беларуская прыгажуня”. У свяце прымалі ўдзел з канцэртнымі праграмамі народны гурт народнага гумару “Дубінскія фанабэры” Дубінскога сельскага цэнтра культуры, самадзейны калектыў “Нарэчанька” Сакаўшчынскага сельскага цэнтра культуры і удзельнікі мастацкай самадзейнасці Дорскага сельскага дома культуры. Гучала мноства народных і эстрадных, вясёлых і душэўных песень, якія стваралі цудоны святочны настрой. Усім прасутным да спадобы прыйшлася выстава-дэгустацыя “Бульбяныя прысмакі” і выстава дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва. На працягу свята працавалі дзіцячыя атракцыёны, быў арганізаваны продаж салодкай ваты і папкорна.