Воложинский районный
исполнительный комитет

Генеральны дырэктар кандытарскай фабрыкі “Слодыч” Аляксандр НЯЧАЙ, прэм’ер-міністр Беларусі Раман ГАЛОЎЧАНКА, старшыня райвыканкама Яўген КРУКОВІЧ у вытворчым цэху.

У чацвер прэм’ер-міністр Рэспублікі Беларусь Раман ГАЛОЎЧАНКА наведаў Івянецкі філіял адкрытага акцыянернага таварыства “Кандытарская фабрыка “Слодыч”. У мерапрыемстве прынялі ўдзел кіраўніцтва Мінскага абласнога выканаўчага камітэта, канцэрна “Белдзяржхарчпрам”, фабрыкі і раённай улады.

Падрабязна пра адно з галоўных прамысловых прадпрыемстваў гарпасёлка расказаў генеральны дырэктар ААТ “Кандытарская фабрыка “Слодыч” Аляксандр Нячай. Як вядома, колішні брэнд Івянца ў апошнія гады знаходзіўся ў заняпадзе. Смеласць адрадзіць тут вытворчасць узяў на сябе “Слодыч”. Канвеер быў запушчаны з 1 чэрвеня, да работы прыступіў 91 чалавек.

На сённяшні дзень сюды прыходзяць працаўладкоўвацца, і гэта радуе: калектыў ужо складае 100 работнікаў. І яшчэ адна прыемная акалічнасць – запыт на салодкую прадукцыю перавышае вытворчыя магчымасці: івянецкія цукеркі паступілі ў продаж у 50 магазінаў сеткі “Еўрагандаль”. Ёсць заказы і ад іншых гандляроў.

Кіраўнік урада пабываў у цэхах, пацікавіўся вытворчасцю салодкай прадукцыі і нават пакаштаваў цукеркі, якія толькі-толькі сыходзілі з канвеера. Ён расказаў, што візіт быў запланаваны невыпадкова. “Тут можна пабачыць адзін з дастаткова станоўчых прыкладаў, як прадпрыемства фактычна са стадыі ліквідацыі пасля банкруцтва адраджаецца да жыцця, – адзначыў прэм’ер-міністр. – Многія баяцца слова банкруцтва – яно асацыіруецца са спыненнем дзейнасці, звальненнем работнікаў. Аднак часта бывае так, што гэта амаль адзіны спосаб рэаніміраваць вытворчасць. Самае галоўнае, каб стратэгія ўласніка, які адказвае за галіну і накіраванне, не заканчвалася фазай ліквідацыі. Ліквідацыя – магчымасць “ачысціцца” ад прынятых раней няправільных рашэнняў. Такое адбылося і тут: колішнія ўласнікі, напэўна, мелі сваю стратэгію развіцця, але па розных прычынах іх бізнес не атрымаўся. Адпаведна, прадпрыемства не магло абслугоўваць даўгі – адышло ў працэдуру санацыі з наступнай ліквідацыяй. І тут вельмі важна, што прадпрыемства падхапіў больш моцны канкурэнт у асобе дзяржаўнага вытворцы ААТ “Слодыч” і за дастаткова невялікія грошы пасля працэдуры банкруцтва ў кароткія тэрміны змог не толькі адрадзіць лінейку прадукцыі, але і дасягнуць унушальных паказчыкаў, калі, па словах дырэктара, запыт перавышае вытворчыя магчымасці”.

Раман Галоўчанка падкрэсліў, што гэта станоўчы прыклад, калі няварты актыў ва ўмелых руках і пры ўдачным збегу абставін ператвараецца ў актыў прыбытковы. “Безумоўна, пытанняў яшчэ на івянецкім філіяле шмат: яно доўгі час заставалася без буйных інвестыцый, трэба наводзіць паўсюдна парадак, займацца добраўпарадкаваннем, але самае галоўнае, што яно атрымала новае жыццё – сюды пачалі вяртацца людзі. Для гарадскога пасёлка гэта вялікая падзея, – адзначыў кіраўнік урада. – У планах “Слодыча” далучэнне яшчэ аднаго збяднелага прадпрыемства – маладзечанскай кандытарскай фабрыкі “Конфа”. Таму мы абмяркуем, як выкарыстоўваць такі вопыт, бо, не сакрэт: у кожным раёне ёсць падобныя аб’екты, якія па розных прычынах апынуліся не ў самым лепшым стане – замест таго, каб расцягваць іх на металалом, неабходна зрабіць усё магчымае, каб яны пачалі зарабляць грошы”.

Яшчэ адной тэмай візіту высокага госця да нас стала развіццё раёна – падрабязна аб тым, куды будзем крочыць у бліжэйшыя пяць гадоў, дакладвалі старшыня райвыканкама і кіраўнікі ўсіх структурных падраздзяленняў па сваіх кірунках. Бо, як падкрэсліў Раман Галоўчанка, прыярытэт, што быў агучаны і прыняты на Усебеларускім народным сходзе, – развіццё рэгіёнаў. “Гэта ключавы аспект дынамічнага сацыяльна-эканамічнага развіцця краіны, – адзначыў ён. – Мы шмат зрабілі на рэспубліканскіх прадпрыемствах па горадзе Мінску, па абласных цэнтрах, зараз працуем па рэгіёнах”.

Як расказаў старшыня райвыканкама Яўген Круковіч, на бліжэйшую пяцігодку вызначаны тры асноўныя аспекты: развіццё аграпрамысловага комплексу, дзе будуць задзейнічаны найноўшыя тэхналогіі, набыццё сучаснай тэхнікі і выхад на інтэнсіўнае земляробства – гатункі і перспектывы размнажэння. Другі кірунак – развіццё турызму, а менавіта аграэкатурызму. У раёне створаны 60 аграсядзіб, якія карыстаюцца попытам. За апошнія гады іх наведалі 78 тысяч турыстаў, з іх 20 тысяч – замежных. Трэці аспект – развіццё малога і сярэдняга бізнесу. Ёсць пляцоўкі для інвестыцыйных праектаў з поўнай інфраструктурай – гэта прывабная прапанова для стварэння ўласнай вытворчасці ці гандлёвага аб’екта.

Алена ЗАЛЕСКАЯ

Фота Сяргея БОБРЫКА

Міхаіл і Зінаіда ПАШКОЎСКІЯ з вёскі Дубіна Баярская сёлета адсвяткавалі залатое вяселле. Паўвека ідуць па жыцці поплеч гэтыя цудоўныя, душэўныя людзі. Нягледзячы на жыццёвыя нягоды, яны здолелі зберагчы цяпло сваіх сэрцаў, дзе 50 гадоў таму зарадзілася іскра кахання.

Заліхвацкаму хлопцу з Дубіны не аднойчы даводзілася бачыць крыху маладзейшую прыгажуню з Дайнавы, абое хадзілі ў клуб у суседнюю вёску Узбалаць. Менавіта там Міхаіл Уладзіміравіч упершыню запрасіў на танец Зінаіду Вікенцьеўну, а пасля прапанаваў праводзіць да дому. З гэтага моманту і распачалася іх сумесная гісторыя. Недзе праз паўтара-два гады заляцанняў маладыя людзі згулялі вяселле. Дзяўчына перабралася жыць да мужа. Неўзабаве нашы героі сталі бацькамі: нарадзіўся першы сынок, а праз пяць гадоў яшчэ адзін.

Працоўную дзейнасць Зінаіда Вікенцьеўна, якая, дарэчы, адсвяткавала сёлета і свой асабісты юбілей – 70-годдзе, пачала на маслазаводзе, затым была школа прадаўцоў і праца па спецыяльнасці. Калі пасля вяселля перабралася жыць у Дубіну, уладкавалася ў мясцовую школу поварам, а пасля ў калгас “Зара” (цяпер ААТ “Агра-Дубінское”) – даяркай. Пад яе наглядам было 50 галоў кароў. Фізічна цяжкая праца патрабывала шмат сіл і часу. Ужо на заслужаным адпачынку па запрашэнні старшыні гаспадаркі яшчэ шмат гадоў дапамагала з праполкай цукровых буракоў, а падчас уборачнай – на сушылцы.

Міхаіл Уладзіміравіч жа ўсё жыццё прысвяціў прафесіі вадзіцеля. Спачатку ён 12 гадоў шчыраваў на ЗІЛе ў аўтабазе. Быў узнагароджаны граматамі “Лепшы ў прафесіі”, “300 тысяч кіламетраў без дарожна-транспартных здарэнняў, парушэнняў працоўнай дысцыпліны і Правіл дарожнага руху”, а таксама значком “За працу без аварый”. Пазней уладкаваўся на мясцовае сельгаспрадпрыемства, дзе быў у распараджэнні заатэхніка: займаўся перавозкай скаціны.

Сёння дзверы прасторнага дома Пашкоўскіх гасцінна адчынены для блізкіх і родных. Міхаіл Уладзіміравіч і Зінаіда Вікенцьеўна з нецярпеннем чакаюць дарагіх крывінак: двух унукаў, унучку і… праўнучку, якіх яны заўсёды атуляюць цяплом, пяшчотай  і вучаць жыццёвай мудрасці. Гэта для іх – самыя шчаслівыя хвіліны. Сем’і дзяцей жывуць у Заслаўі, таму не вельмі часта радуюць сваімі прыездамі. Бабуля з дзядулем стараюцца прызапасіць для іх дамашніх прысмакаў. Яны вядуць вялікую гаспадарку, усё лета завіхаюцца ў агародзе і садзе: адной цыбулі-сеянкі высаджваюць па 3-4 кілаграмы, пад 300 банак агародніны і садавіны закатваюць.

Паўвека побач у горы і радасці, у нястачах і дабрабыце прайшло для мужа і жонкі на адным дыханні на дваіх, як кажуць, душа ў душу. І па сённяшні дзень яны не страцілі цеплыні адносін і павагі: падтрымліваюць, падбадзёрваюць адзін аднаго. Ніколі не дзеляць работу на мужчынскую і жаночую, а стараюцца дапамагчы, чым можна: яна поліць грады, ён – баразну, ён – косіць, яна – траву абрывае, разам бульбу для свіней вараць, кансерваваннем займаюцца і гэтак ва ўсім.

У кожнага з нашых герояў ёсць і свае захапленні. Зінаіда Вікенцьеўна вельмі любіць кветкі, таму з ранняй вясны да позняй восені на яе падворку цвітуць півоні, лілеі, ружы, вяргіні і інш. Міхаіл Уладзіміравіч аддае перавагу рыбалцы, толькі часу на гэты занятак, на жаль, не стае. У доўгія зімовыя вечары абое шмат чытаюць. Выпісваюць газеты, часопісы, старэйшы сын прывозіць цікавыя кнігі. Любімы аўтар жанчыны – Іван Шамякін.

На пытанне “У чым сакрэт іх сямейнага шчасця”, гавораць, што ў першую чаргу гэта павага адзін да аднаго, уменне саступаць і вырашаць праблемы разам.

Шчаслівая сямейная пара, якая пражыла ў любові і згодзе такі доўгі тэрмін, у Дзень горада Валожына была ўзнагароджана дыпломам старшыні райвыканкама “За захаванне сямейных каштоўнасцей”. 50 гадоў разам – лепшы доказ узаемнай любові, шчырай, праўдзівай, трывалай і праверанай часам. І калі глядзіш на Міхаіла Уладзіміравіча і Зінаіду Вікенцьеўну, на свае вочы бачыш, што сапраўднае каханне існуе…

Анжэла РАДЫНА

У гэтыя ліпеньскія дні Пётр Міхайлавіч Балдоўскі, жыхар вёскі Агароднікі Вішнеўскага сельсавета, адзначыў сваё 70-годдзе. Больш за чатыры дзясяткі гадоў ён аддаў служэнню лесу і яго багаццю, дваццаць сем – на пасадзе ляснічага Вішнеўскага лясніцтва. Заўсёды працаваў сумленна і ад душы. Узнагароджаны нагрудным знакам “Ганаровы лесавод Рэспублікі Беларусь”, медалём “За працоўныя заслугі”, мае ў скарбонцы і Ганаровы прыз Героя Сацыялістычнай працы СССР Пятра Рыгоравіча Анціпава – легендарнай асобы, які без рук і без ног працаваў ляснічым у Ленінградскай вобласці. А некалькі гадоў таму Пятра Міхайлавіча прызналі лепшым ляснічым Беларусі.

Лесам ён жыве, ім дыхае, ад яго бярэ мудрасць і энергію. Кажа: “Я яго люблю і паважаю, як сваю сям’ю”.

Родам П. М. Балдоўскі з вёскі Няровы з простай сялянскай сям’і: бацька – кузнец, маці – швачка. Пётр быў старэйшым, пасля нарадзіліся яшчэ два браты. Бацькі з маленства прывучалі да работы – у ёй бачылі і сэнс жыцця, і магчымасць трывала стаць на ногі. Яшчэ вучылі паважаць людзей. Моладзь яго пакалення вельмі цягнулася да ведаў – у кожнага было жаданне праявіць сябе, паказаць, на што ты здольны, чагосьці дасягнуць. Пасля заканчэння школы разам з сябрам ён паступіў у Мінскае вучылішча электрыкаў і нядоўгі час адпрацаваў на трактарным заводзе. У Валожынскі лясгас прыйшоў у 1972 годзе, які ўзначальваў тады Барыс Мікалаевіч Дзмітрыеў. Яго мой герой называе гаспадаром лесу, і гэтымі словамі сказана ўсё. Накіравалі на работу электрыкам мех- устаноўкі Клім, загадваў якой Альфрэд Юльянавіч Роліч. Калектыў складаўся з 12 леснікоў і 2 майстроў. Менавіта тут ён атрымаў першыя азы лясной справы: як весці пасадку маладзенькіх дрэўцаў, даглядаць за імі, правільна вызначаць высечку. Альфрэд Юльянавіч вучыў адказнасці, не раз падкрэсліваючы, што лес – жывы, з ім трэба абыходзіцца беражліва і паважліва. Пасля П. М. Балдоўскага прызначылі майстрам, памочнікам ляснічага Вішнеўскага лясніцтва, а з 1987 года – ляснічым. На гэтай пасадзе заставаўся да выхаду на заслужаны адпачынак. Паступова набіраўся вопыту і адначасова павышаў прафесійны ўзровень: скончыў Полацкі тэхнікум лясной гаспадаркі, пазней – тэхналагічны інстытут.

Строгі і патрабавальны, але душой хварэючы за справу і людзей, ён паказваў прыклад адносін да даручанага ўчастка работы – любіў, як кажа, “каб усё было зроблена “на канта”, стараўся, каб лясніцтва займала людзіруючыя пазіцыі, а работнікі атрымлівалі добрыя заробкі. Прафесіяналам сваёй справы была бухгалтар Тамара Чаславаўна Жаркевіч, леснікі Вячаслаў Уладзіміравіч Гаспарэвіч, Іван Мікалаевіч Маленкавіч, які пастаянна займаў прызавыя месцы на спаборніцтвах вальшчыкаў лесу.

Лясныя ўгоддзі налічвалі амаль 9 тысяч гектараў, 75 працэнтаў з іх займалі ліставыя пароды – асіна, бяроза, вольха, 25 працэнтаў – сасна і елка. 160 гектараў былі адведзены пад ліпавыя плантацыі – іх высаджвалі спецыяльна для пчолаў, на галоўным карыстанні знаходзіліся і волаты-дубы, узрост якіх налічваў пад 150-200 гадоў: яны пакідаліся як насеннікі. Планаў даводзілася шмат: вясной за два-тры дні высаджвалі па 40-60 гектараў маладзенькага лесу. А колькі сіл трэба прыкласці, каб кволыя саджанцы ўкараніліся: догляд за маладняком, якога налічвалася 500 гектараў, патрабаваў вялікай адказнасці, бо гэта ж насамрэч святая справа – аднаўленне ляснога фонду. У сезон здавалі па 40-60 тон бярозавага соку – падчаплялі бочку да трактара і везлі ў Юрацішкі, каб зарабіць грошы. Збіралі лекавыя травы і нават кару вярбы.

У штодзённых лясных клопатах добра дапамагалі юныя работнікі школьнага лясніцтва, якое ў той час лічылася сапраўдным ноу-хау і належыла менавіта вішнеўскаму ляснічаму. Школьнікі старэйшых класаў не цураліся ніякай работы, бо гэта была магчымасць займець свой уласны рубель. Атрымліваючы веды на практыцы, некаторыя з іх у далейшым выбіралі лясную прафесію: у ліку такіх – Віталій Тарасевіч і сын Пятра Міхайлавіча Балдоўскага Павел. Цяпер, дарэчы, бацька працуе ў сына майстрам.

Увогуле, лясніцтва лічылася кузняй кадраў: навічкі прыходзілі маладымі спецыялістамі, адбывалі практыку, завочна вучыліся і атрымлівалі далейшую пуцёўку ў жыццё. Сярод такіх – два браты Лебядзевічы з Сакаўшчыны. Зараз Іван Пятровіч Лебядзевіч – ляснічы 1-га класа, узначальвае Пяршайскае лясніцтва, а Ігар Пятровіч Лебядзевіч камандуе Вішнеўскім. Уладзімір Уладзіміравіч Маркоўскі працуе ляснічым Багданаўскага лясніцтва.

Шмат было зроблена і па ўмацаванні матэрыяльнай базы: пабудаваны гараж 9х21 метр, арачнік і канюшня для коней, якіх тады мелася ў лясніцтве тры, і самы важны “аб’ект” – на працягу года ўзвялі новую кантору. Важны гістарычны факт: прымаць новабудоўлю прыехаў сам міністр лясной гаспадаркі, а рабяты са школьнага лясніцтва давалі канцэрт. За дапамогу лясгасу ім падарылі камп’ютар.

А колькі яшчэ вялікіх асоб пабывала ў гасцях у вішнеўскага ляснічага! Калісьці сюды завітаў нават Патрыярх Маскоўскі і ўсея Русі мітрапаліт Алексій II: у двары лясніцтва стаіць альтанка, у якой ён адпачываў. Людзі гавораць, што пасля знаходжання ў ёй ім робіцца асабліва лёгка.

Толькі добрымі словамі ўзгадвае П. М. Балдоўскі і ўсіх кіраўнікоў Валожынскага лясгаса, пры якіх яму давялося працаваць. Уладзіміра Якаўлевіча Баршча лічыў дырэктарам ад Бога: ён цікавіўся людзьмі – ляснічымі, рабочымі, іх справамі. Іван Іванавіч Віршыч, аднакурснік, з якім і зараз падтрымлівае сяброўскія адносіны, – талковы гаспадарнік, чулы чалавек, трымаў дысцыпліну і парадак. Раман Лявонцьевіч Матус ведаў цану лесу і яго багацця, стараўся, каб Валожынскі лясгас знаходзіўся на дастойным месцы.

…За штодзённай карпатлівай працай і не заўважыў, як праляцелі сорак гадоў ЛЮБІМАЙ працы. Так-так, менавіта любімай. Бо, як кажа Пётр Міхайлавіч, кожны чалавек павінен быць на сваім месцы – тады хочацца рабіць і імкнуцца наперад, ставіць планы і ажыццяўляць іх, радавацца ад набытку і натхняцца дасягненнямі. Мой герой падкрэслівае, што адносіны да лесу зараз значна змяніліся ў лепшы бок дзякуючы разуменню і падтрымцы кіраўніцтва краіны, Міністэрства лясной гаспадаркі, абласнога аб’яднання. У наш час да лесу ставяцца ашчадна і беражліва – калісьці сюды вывозілі смецце, яны ляжалі “горамі”, і работнікам лясніцтва даводзілася самім прыбіраць і наводзіць парадак. Зараз жа людзі ў лесе не смецяць, а калі і надараецца ўбачыць які пакет з адходамі – то гэта ўжо выключэнне. Кожны павінен зразумець, што лес – насамрэч наша багацце: гэта лёгкія планеты, ён шчодра дзеліцца ягадамі, грыбамі, дае драўніну, дапамагае зняць стрэс і добра адпачыць. І памятаць народную мудрасць: “Ты ў лесе ягады збіраў і забыў, а ён цябе, думкі і сэрца тваё памятае”.

 Алена ЗАЛЕСКАЯ

Наталля НЯМКЕВІЧ.

Круглы стол “Роля мясцовага згуртавання ў забеспячэнні інклюзіі” адбыўся на базе раённай бібліятэкі. У абмеркаванні пытанняў парадку дня прынялі ўдзел прадстаўнікі грамадскасці, мясцовай улады, градскіх аб’яднанняў, члены раённага прадстаўніцтва Беларускай асацыяцыі дапамогі дзецям-інвалідам і маладым інвалідам, валанцёры і іншыя зацікаўленыя асобы. З дапамогай праграмы Zoom у мерапрыемстве паўдзельнічалі партнёры па праектнай дзейнасці.

Спікерам мерапрыемства выступіла ўдзельнік-валанцёр міжнародных інклюзіўных праектаў Наталля Нямкевіч. Яна коратка падвяла вынікі праекта “Вучымся кіраваць сваёй будучыняй”, які толькі-толькі завяршыўся на Валожыншчыне. Затым старшыня раённай арганізацыі БелАДДІМІ Ларыса Шчарбачэвіч расказала пра распаўсюджанне ідэі інклюзіі ў мясцовым згуртаванні. Аповед суправаджаўся прэзентацыяй, дзякуючы якой прысутныя змаглі ўнікнуць у сэнс кожнага праекта, што рэалізоўваліся ў нашым раёне, пачынаючы з 1999 года. Замежныя партнёры ў сваю чаргу падзяліліся вопытам установы, якую яны прадстаўляюць, у кірунку стварэння інклюзіўнага грамадства. Яны прадставілі прэзентацыю “Практыкі інклюзіі”.

Валанцёры – гарант інклюзіі.

Новы праект “Інклюзіўнае дыялогавае акно” прэзентаваў член грамадскай арганізацыі Аляксей Шчарбачэвіч. Плануецца, што ў выніку майстар-класаў, трэнінгаў, індывідуальных кансультацый і іншых мерапрыемстваў больш за 10 чалавек стануць правайдарамі дадатковай адукацыі, 20 – пройдуць навучанне камп’ютарнай граматнасці, 10 – пазнаёмяцца з новымі адукацыйнымі стандартамі падчас стажыроўкі ў Германіі, пасля чаго ўсе ўдзельнікі збяруцца ў Мінску на вялікі фінальны форум.

Удзельнікі дыскусіі.

Завяршылася сустрэча дыскусіяй. У ходзе яе прысутныя абмеркавалі вынік выбару “болевых” кропак, што сустракаюцца на жыццёвым шляху людзей з інваліднасцю і іх родных (адукацыя і прафесійная падрыхтоўка, працаўладкаванне, безбар’ернае асяроддзе і транспарт, стэрэатыпы і дыскрымінацыя, інш.), змаглі выказаць свае меркаванні адносна зняцця напружання па ім. Як адзначыла Наталля Нямкевіч, наперадзе ў валожынскіх актывістаў зноў вялікая і цікавая работа, якая, на яе думку, у чарговы раз пашырыць магчымасці людзей з інваліднасцю, а тым, хто не мае праблем са здароўем, дазволіць праявіць лепшыя рысы цывілізаванага чалавека – талерантнасць і міласэрнасць.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

фота аўтара

Кабінет электралячэння.

Фізіятэрапеўтычнае аддзяленне райбальніцы – тое месца ва ўстанове аховы здароўя, куды людзі ідуць і за лячэннем, і за прыемнымі адчуваннямі. Масаж, ультрагук, дарсанваль… Усе гэтыя маніпуляцыі не проста здымаюць боль, а дораць пачуццё лёгкасці, ствараюць настрой. Менавіта таму так важна, каб праводзіліся яны ў належных умовах.

Старшая медсястра аддзялення фізіятэрапіі Іна МАРЦІНКЕВІЧ.

Як адзначыла старшая медыцынская сястра аддзялення Іна Марцінкевіч, за апошні час шмат зроблена для того, каб надаць эстэтычны выгляд кабінетам масажу і электралячэння. Радуе наведвальнікаў і светлы, прыгожы, абсталяваны падымальнікам для людзей з абмежаванымі магчымасцямі пераход з паліклінікі.

Рамонтныя работы працягваюцца

Кабінет масажу.

Сёння работы па стварэнні камфорных умоў працы для супрацоўнікаў і рэабілітацыі для пацыентаў працягваюцца. Кіраўніцтвам ЦРБ прынята рашэнне выдаткаваць сродкі на рамонт калідора, дзе зараз мяняюцца дзверы. Паколькі работы праводзяцца гаспадарчай групай ЦРБ, а гэта літаральна некалькі чалавек, працэс праходзіць не так хутка, як хацелася, аднак неўзабаве ў фізіятэрапіі будуць адноўлены столь, сцены, на падлозе з’явіцца новая плітка. Маюцца і яшчэ далейшыя планы, што тычацца асобных кабінетаў.

Тэкст і фота Валянціны КРАЎНЕВІЧ

На беразе Плешчаніцкага вадасховішча прайшлі 17-ы палявы лагер «Юны выратавальнік» і злёт юных выратавальнікаў Мінскай вобласці. Удзел прынялі 24 каманды, у тым ліку і з нашага раёна. У яе ўвайшлі хлопчыкі і дзяўчынкі з сярэдняй школы № 2 г. Валожына.

Першым конкурсам, які прайшлі ўдзельнікі злёту, стала прадстаўленне палатачных гарадкоў. Журы ацаніла ўпляценне ў афармленне нацыянальнага каларыту, інтэрпрэтацыю тэм бяспекі, творчасць і фантазію дзяцей.

Другім – і самым складаным – конкурсам сталі зводна-палявыя вучэнні. Яны складаліся з чатырох этапаў. На першым маладыя людзі сутыкнуліся з «хімічнай аварыяй». Ацэньваліся правільнасць накладання бандажа і эвакуацыя пацярпелага з небяспечнай зоны. На другім этапе тушылі «лясны пажар». На трэцім арганізатары падрыхтавалі паласу перашкод: удзельнікі каманд ліквідавалі наступствы “абвалу” і знайшлі “пацярпелага” ў задымленай зоне. І на чацвёртым этапе ўдзельнікі вучэнняў адпрацавалі навыкі аказання дапамогі тым, хто церпіць бедства на вадзе. У гэтым конкурсе каманда нашага раёна заслужана заняла 3-е месца.

Наступным конкурсам стаў «Агляд строю і песні». Далей па праграме ішло праходжанне турыстычнай паласы. У пачатку маршруту камандзе неабходна было транспартаваць дзве пакрышкі ў пазначаную зону, затым прайсці па вяроўках праз умоўны абрыў і пераадолець пры дапамозе дошак «балота». Тут наша каманда заняла другое месца. У спаборніцтвах па валейболе яна стала трэцяй.

У гэты ж дзень юныя выратавальнікі на хуткасць разводзілі вогнішчы. Тры запалкі, галлё і адзін ліст паперы – усё, што было ў распараджэнні кожнай каманды, але гэта не перашкодзіла выканаць пастаўленую задачу. Таксама ўдзельнікі прадэманстравалі навыкі ў хуткай устаноўцы палаткі.

Напрыканцы злёту прайшлі цырымонія закрыцця і ўзнагароджанне пераможцаў. Наша каманда годна прадставіла Валожыншчыну, паказала добрыя вынікі. Віншуем з заслужанымі ўзнагародамі і жадаем далейшых поспехаў!

Інфармацыя і здымкі

прадастаўлены РАНС

10 июля народная арт-группа «Журавинка» приняла участие в Республиканском празднике «День открытых дорог», приуроченном 85-летию Госавтоинспекции МВД Республики Беларусь.

Согласно п.20 Правил охраны жизни людей на водах Республики Беларусь отдыхающим запрещается купаться в запрещенных для купания местах рек, озер, водохранилищ, прудов и иных водоемов. Согласно решения Воложинского РИК от 18 июля 2016 года №1070 на территории Воложинского района это каналы; обводненные карьеры; искусственные водоемы, специально созданные для противопожарных нужд (пожарные водоемы); гидротехнические сооружения и устройства; Воложинский городской пруд; водохранилище в а.г. Раков; водохранилище в г.п. Ивенец; Воложинское городское водохранилище, кроме акватории примыкающей к пляжной зоне; Саковщинское  водохранилище, кроме акватории примыкающей к пляжной зоне.

Воложинский краеведческий музей посетили две группы ребят, которые отдыхают в  спортивно-оздоровительном лагере «Олимпиец» на базе ФОКа. Для них было проведено экопутешествие «Тайны Налибокской пущи». Ребята познакомились с редкими обитателями Республиканского ландшафтного заказника «Налибокский» и узнали много интересного из жизни животных и птиц нашего края. Информация дополнялась яркими  слайдами.

Воложинский краеведческий музей посетили две группы ребят, которые отдыхают в  спортивно-оздоровительном лагере «Олимпиец» на базе ФОКа. Для них было проведено экопутешествие «Тайны Налибокской пущи». Ребята познакомились с редкими обитателями Республиканского ландшафтного заказника «Налибокский» и узнали много интересного из жизни животных и птиц нашего края. Информация дополнялась яркими  слайдами.