Воложинский районный
исполнительный комитет

20 февраля 2021 года на базе ГУК «Воложинский районный центр культуры» прошел традиционный фестиваль-конкурс исполнителей военно-патриотической песни «Виктория», посвященный Году народного единства. В нем принял участие 21 человек.

В мероприятии участвовали девушки и юноши трех возрастных групп: 8-15 лет; 16-18 и 19-31 год.

Победителями стали:

- в номинации «За исполнительское мастерство» - София Протасевич ( гимназия №1 г. Воложин), Анастасия Бородако ( ГУК «Воложинский РЦК), Мария Войткевич (ГУК «Ивенецкий ДК»);

- в номинации «За пропаганду патриотической песни» – самая юная участница фестиваля Мирина Адамович (ГУК «Ивенецкий ДК»), вокальный ансамбль «Мара» (ГУО «Ивенецкая ДШИ им.К.И.Поплавского»), Сергей Голвоновский (Городьковский ф-л ГУО «Воложинская ДШИ»);

- в номинации «За яркое отражение военной темы» - Александр Терлюкевич (в/ч №30695), ансамбль «Ioanna_band» ( Дорский ф-л ГУО «Ивенецкая ДШИ им.К.И.Поплавского»), Владислав Реут (ГУО «Воложинсий ТЦСОН»);

- приз «Зрительских симпатий» завоевала Екатерина Заховаева (ГУ «Ивенецкий детский дом-интернат для детей инвалидов и молодых инвалидов») ;

Победители фестиваля-конкурса были отмечены дипломами и сувенирами, остальным исполнителям были вручены дипломы за участие и сладкий подарок .

Члены жюри:

- Вероника Викторовна Загорская, председатель Воложинского районного объединения профсоюзов, председатель жюри

• Владимир Павлович Тихоновский, первый секретарь Воложинского районного комитета общественного объединения «БРСМ»
• Елена михайловна Санюкович, заведующий детским отделом Воложинского РЦК
• Ирина Георгиевна Жамоздик, преподователь государственного учреждения образования «Воложинская ДШИ»

«День защитника Отечества» - праздник, отмечаемый ежегодно 23 февраля. В этот день мы не только вспоминаем героические подвиги предков, но и отдаём дань мужеству и благородству представителей сильного пола. Праздник 23 февраля – хороший повод для воспитания и поддержания чувства патриотизма, сопричастности к лучшим традициям своей Родины. Это праздник настоящих мужчин – смелых и отважных, надёжных, а также праздник мальчиков, которые вырастут и станут защитниками Отечества.

К этому празднику сотрудниками библиотеки была сделана выставка «Есть такая профессия – Родину защищать». 

Библиотека поздравляет всех мужчин с праздником. Здоровья, счастья, долгих лет и всего вам самого наилучшего!

21 февраля 2021 года, на базе ГУО «Ивенецкая средняя школа», прошел открытый Республиканский Кубок по волейболу среди ветеранов физической культуры и спорта. В кубке принимали участие команды из г. Минска, г. Молодечно, г. Держинска, г. Столбцы, г. Ошмяны и сборная команда из г. Воложина и г.п.Ивенец. Турнир прошел очень зрелищно и тепло. В упорной борьбе третье место заняла команда из г. Держинска, второе место - г. Минска, победителем соревнований и обладателями переходящего Кубка стала команда ветеранов из г. Молодечно. Победители и призеры были награждены грамотами и денежными призами.

20 февраля 2021 года в спортивном зале ФОКа г. Воложин состоялся турнир по мини-футболу посвященный Дню защитника Отечества, среди любительских команд с участием команд районного Воложинского районного отдела по чрезвычайным ситуациям и отдела внутренних дел Воложинского райисполкома . Турнир прошел в дружественной и теплой атмосфере. Почетное третье место в турнире заняла команда Воложинского РОВД, второе место команда Воложинского РОЧС, победителем турнира стала команда ГУО «Воложинский сельскохозяйственный профессиональный лицей». Победители были награждены денежными призами и грамотами.

У Валожынскім краязнаўчым музеі адкрылася выстава з фондаў музея: “Пра мужнасць, Айчыну і малую радзіму” да Дня абаронца Айчыны. Наведвальнікі могуць убачыць калекцыю паштовак з Днём Савецкай Арміі і Ваенна-Марскога Флота, фатаграфіі з армейскіх будняў нашых землякоў, кіцелі  капітана і сяржанта пач. 70—ых гадоў, ваенныя білеты, марскі бінокль, дзембельскія  фотаальбомы і др.

Да выставы падрыхтавана цікавая інфармацыя - летапіс Савецкай Арміі і Ваенна-Марскога Флота.

У Валожынскім краязнаўчым музеі адкрылася выстава з фондаў музея: “Пра мужнасць, Айчыну і малую радзіму” да Дня абаронца Айчыны. Наведвальнікі могуць убачыць калекцыю паштовак з Днём Савецкай Арміі і Ваенна-Марскога Флота, фатаграфіі з армейскіх будняў нашых землякоў, кіцелі  капітана і сяржанта пач. 70—ых гадоў, ваенныя білеты, марскі бінокль, дзембельскія  фотаальбомы і др.

Да выставы падрыхтавана цікавая інфармацыя - летапіс Савецкай Арміі і Ваенна-Марскога Флота.

УВАЖАЕМЫЕ ДРУЗЬЯ!

Более 100 юных дзюдоистов и дзюдоисток 27.02.2021 приедут померяться силами в наш гостеприимный Воложин!

Приходите на праздник ДЗЮДО!
Поддержите наших детей!

Торжественное открытие
в 11.00

в ГУ «Детско-юношеская спортивная школа Воложинского района»

Вход бесплатный.
Болеем за наших!

Напярэдадні аднаго з самых папулярных у нашым грамадстве свят – Дня абаронца Айчыны – мы сустрэліся з людзьмі, якія па праве маюць гэты высокі статус. Лёс кожнага з іх звязаны са службай ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь. Яны шчыра падзяліліся сваім стаўленнем да даты 23 лютага, расказалі пра сямейныя традыцыі, не адмовіліся паразважаць і на тэму патрыятычнага выхавання. А яшчэ папрасілі даслаць віншаванні са святам усім грамадзянам Валожыншчыны, у першую чаргу тым, хто стаяў ці стаіць сёння на варце роднай зямлі і свайго народа, – удзельнікам Вялікай Айчыннай вайны, калегам з брыгады, яе ветэранам.

Ульяна Міхайлаўна УНУЧАК носіць ваенную форму і пагоны. Яна – радавы кантрактнай службы, аператар. Знешнасць гэтай прыгажуні лёгка ўвядзе ў зман любога, хто з ёй не знаёмы. У першыя хвіліны сустрэчы можна падумаць, быццам перад табой мадэль ці артыстка. Таму, даведаўшыся, што маеш справу з дыпламаваным інжынерам-механікам, вельмі здзіўляешся. Так, чароўная бландзінка зусім не летуценніца, наадварот, і кірунак, па якім атрымлівала адукацыю, і прыход у часць – рашэнні свядомыя і добра прадуманыя. Родныя – бацькі і брат Аляксандр (дарэчы, капітан) – ва ўсім падтрымліваюць дзяўчыну. Пакуль не прайшло года, як на пляцы часці прагучаў яе голас – Ульяна прынесла воінскую прысягу. Хоць служыць няшмат, але патрэбныя для гэтага веды спасцігае з азартам і натхненнем. Да неабходнасці насіць форму ставіцца лёгка, прытрымлівацца статута ёй таксама няцяжка. Юная асоба з моцным характарам мае безліч захапленняў. Сярод іх – сур’ёзнае кіно. Што б параіла паглядзець моладзі? Ваенную драму “Брэсцкая крэпасць”. Чаму? Вельмі яскрава паказвае: вайна – гэта жах, таму лепш усе пытанні вырашаць мірным шляхам.

Рамуальд Уладзіміравіч ВАЙНІЦКІ аддаў ваеннай справе шмат гадоў. Сем з палавінай служыў у якасці камандзіра воінскай часці 30695. Што будзе афіцэрам, ураджэнец Вішнева зразумеў у раннім дзяцінстве. Якія моманты натхнілі на такое рашэнне? Бацькавы аповеды пра службу на Камчатцы, фільмы і кнігі пра вайну, а таксама армейская газета “Чырвоная зорка”, якую сям’я выпісвала з году ў год. Канчаткова рашэнне наконт выбару прафесіі прыняў, калі ў старэйшых класах стаў наведваць урокі пачатковай ваеннай падрыхтоўкі. “Гэта маё,” – далажыў спачатку сабе, а затым бацькам. Яго зразумелі і падтрымалі. Гэтак жа праз шмат гадоў палкоўнік Вайніцкі падтрымаў свайго сына, зараз ужо падпалкоўніка.

Рамуальд Уладзіміравіч – ваенны інжынер з вялікім жыццёвым і прафесійным вопытам. Ён з бязмежнай павагай ставіцца да гісторыі сваёй брыгады, яе ветэранаў, пры любой магчымасці выказвае словы падтрымкі сучаснаму пакаленню ваеннаслужачых. Аднак падкрэслівае: любы чалавек, незалежна ад таго, служыў ён у арміі ці не, павінен адчуваць сябе абаронцам. І не толькі ў святочны дзень. Служэнне Радзіме і свайму народу – гэта пастаянная, адданая праца на сваім месцы, а таксама любоў і павага да суайчыннікаў.

Падпалкоўнік Ігар Васільевіч СТАСЯЛОВІЧ прызнаецца, што са святам звязаны вельмі прыемныя дзіцячыя ўспаміны. Менавіта ў гэты дзень яму і іншым хлопчыкам – гадаванцам дзіцячага сада – дзяўчынкі ўручалі падарункі. Традыцыя мела працяг і ў школьныя гады. Афіцэр упэўнены: гэта быў вельмі правільны выхаваўчы момант. Дзякуючы яму з кожным святочным днём прыходзіла ўсведамленне, што Дзень абаронца Айчыны не проста нагода для радасці. 23 лютага дазваляе хлопчыкам паступова адчуваць сябе мужчынамі, падкрэслівае наяўнасць брутальных рыс у іх характарах. Ігар Васільевіч раіць абавязкова адзначаць Дзень абаронца ў дзіцячых і маладзёжных калектывах, бо менавіта такія моманты спрыяюць патрыятычнаму настрою і фарміраванню станоўчых адносін да службы ў арміі. А яшчэ, сцвярджае падпалкоўнік Стасяловіч, кожны малады чалавек павінен ведаць сямейную гісторыю, ганарыцца продкамі. Напрыклад, яго дзед быў удзельнікам Вялікай Айчыннай вайны, дайшоў амаль да самога Берліна, меў медаль “За адвагу”. Сёння б дзядуля парадаваўся за ўнука, яго дружную сям’ю і годны шлях ад камандзіра ўзвода да камандзіра батальёна.

Ігар Васільевіч выказаў надзею, што валожынская моладзь заўсёды будзе сябраваць са спортам, весці здаровы лад жыцця і нікому з іх ніколі не захочацца пазбягаць службы ў арміі – выключнай школы сталення.

Салдату тэрміновай службы Уладзіміру Сяргеевічу ЛІНКЕВІЧУ служыць засталося тры месяцы. Хутка, вельмі хутка юнак развітаецца з армейскім жыццём. У маладога інжынера і ўдзельніка многіх арт-праектаў безліч планаў на бліжэйшую будучыню. Самае ж галоўнае – як мага хутчэй абняць матулю, бацьку, чатырох братоў і дзвюх сястрычак. Уладзімір вырас у такой сям’і, дзе кожны з маленства мог адчуваць сябе асобай, выказваць меркаванні і ўносіць прапановы. Аднак і да дысцыпліны, падтрымання агульнага парадаку яго і іншых дзяцей прывучалі без скідак на ўзрост. У дзяцінстве ён даведаўся пра прадзеда, што абараняў Радзіму ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў. Памяць пра баявога сваяка і аўтарытэт бацькі – аднаго з самых паважаных святароў на Валожыншчыне, які ў свой час адстужыў у паветрана-дэсантных войсках, спрыялі таму, што юнак, хоць заўсёды шмат часу прысвячаў творчасці, спакойна і з павагай ставіўся да неабходнасці прайсці тэрміновую службу. Сёння, калі рыхтуецца нанова прывыкаць да грамадзянскага жыцця, на сто працэнтаў упэўнены: армія павінна быць у жыцці кожнага мужчыны. Што тычыцца талентаў, дык яны і тут патрэбны. Уладзімір Лінкевіч – пастаянны ўдзельнік канцэртаў, фестываляў, песенных конкурсаў, падчас якіх на працягу службы абараняў гонар Валожынскай часці.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ, фота аўтара

Прыгожая пара на фота – муж і жонка. Аляксандра Аляксандраўна і Сяргей Сяргеевіч трапілі ў фокус рэдакцыйнай камеры падчас урачыстасці, прымеркаванай да прыняцця воінскай прысягі новым папаўненнем ваеннаслужачых паўгода таму. Менавіта ў гэты дзень радавы Аляксандра Мялюк паклялася ў вернасці Радзіме і беларускаму народу, а асноўным, самым дарагім сведкам яркага моманту ў лёсе маладой жанчыны стаў яе верны спадарожнік, маёр Сяргей Мялюк.

Іронія лёсу: пазнаёміла маладога педагога і ў той час капітана яшчэ адна пара закаханых ваенных – сястра Аляксандры і сябар Сяргея. Відавочна, блізкія людзі добра ведалі, каго і каму можна прадстаўляць.

Між дзяўчынай і юнаком у першую ж сустрэчу ўзнікла сімпатыя. Яны сталі сустракацца, а затым пажаніліся.

Спачатку новая ячэйка грамадства пасялілася ў Маладзечне. Аляксандра, ураджэнка Магілёўшчыны, пасля заканчэння Баранавіцкага ўніверсітэта працавала ў школе і была ад сваёй дзейнасці ў захапленні. Сяргею даводзілася штодня ездзіць на службу за 30 кіламетраў. Магчыма дзеля каханай, якой, дарэчы, наш горад адразу не вельмі спадабаўся, малады афіцэр яшчэ б доўга курсіраваў між двума гарадамі. Аднак у хуткім часе атрымаў новае назначэнне. Сур’ёзная пасада патрабавала амаль пастаяннага знаходжання ў Валожыне, таму было прынята рашэнне аб пераездзе.

Пасля больш блізкага знаёмства з райцэнтрам Аляксандра зразумела: колішняе ўражанне было памылковым. Валожын, па яе меркаванні, – ціхі, утульны і вельмі прыгожы. Тут сям’і (вось дзе радасць!) прадаставілі і жыллё –  арэндную кватэру. Вось толькі па спецыяльнасці настаўніцы пачатковых класаў уладкавацца не ўдалося. Аднак думка адносна таго, каб гэтак жа, як і сястра, паспрабаваць сябе ў ваеннай справе, ужо не аднойчы нараджалася ў яе галаве. Ды і муж ніколькі не сумняваўся, што ў яго палавіны – адукаванай, кемлівай, цярплівай і працавітай – атрымаецца ўсё, за што б не ўзялася. Таму і вырашылі: служыць разам – выйсце годнае і разумнае.

Саша ў пачатку армейскага шляху, але маладая жанчына, прааналізаваўшы свае жыццёвыя рашэнні, прызнаецца: пакуль кожны яе крок быў правільным. Яна адчувае сябе каханай і запатрабаванай. Да таго ж у сям’і падрастае сын Дзмітрый, а ён – сам па сабе шчасце як для матулі, так і для таты.

 Сяргей Сяргеевіч – карэнны валожынец, выпускнік СШ № 1. У школьныя гады захапляўся матэматыкай, фізікай, удзельнічаў у алімпіядах па гэтых прадметах. І ён, і яго бліжэйшыя сябры вельмі сур’ёзна ставіліся да прафесійнага самавызначэння, не аднойчы абмяркоўвалі магчымасць прысвяціць жыццё службе ў сілавых структурах. У выніку Сяргей аддаў первагу прафесіі ваеннага інжынера – і ніколі не пашкадаваў пра свой выбар. Яго кар’ера выстройваецца паэтапна і лагічна: слухач Ваеннай акадэміі Рэспублікі Беларусь, камандзір узвода, камандзір роты, намеснік камандзіра батальёна, камандзір батальёна… І ўсё гэта за пяць гадоў вучобы і дзевяць – службы. Мэтанакіраванасць і жаданне быць лепшым у абранай справе прывіты яму матуляй Святланай Іванаўнай, якая адна годна выхавала траіх дзяцей. Сёння ж мужчына ў афіцэрскай форме падсілкоўваецца любоўю і верай у яго лепшыя якасці з боку каханай жонкі. Прызнаецца, што не разумее выразу “жыць для сябе”. Яго сэрца належыць людзям, якіх любіць усёй душой, якіх паважае, за якіх нясе адказнасць. На службе маёра характарызуюць як чалавека строгага, але справядлівага. Дарэчы, менавіта такім стараецца быць і для сына. Кожную вольную хвіліну прысвячае яму. “Бацька і толькі бацька павінен даць адказы на ўсе пытанні маленькага мужчыны, – сцвярджае Сяргей. – Наша жонка і матуля –  цудоўная, ласкавая жанчына, выключная гаспадыня. Яна атуляе пяшчотай і клопатам, але ў нас з сынам ёсць свае мужчынскія справы і размовы, і я ўпэўнены: гэта правільна”. Старэйшы Мялюк мэтанакіравана прывучае нашчадка да спорту, працы, дзеліцца з ім сакрэтамі сваіх захапленняў – рыбалкі і рамонту рознай тэхнікі.

У гэтай сям’і паважаюць святы, добры адпачынак (абавязкова разам!). 23 лютага – адзін з самых любімых дзён у календары. Аляксандра, хоць і носіць форму, і вельмі ганарыцца гэтым фактам, сапраўднымі абаронцамі лічыць мужа і сына, таму рыхтуе ім падарункі і прысмакі. А ўдзячныя прадстаўнікі моцнай палавіны чалавецтва – дарослы і юны – ніколькі не супраць падзяліцца сваім святам з радавым Аляксандрай Мялюк, хоць і ўпэўнены: будучае 8 Сакавіка ёй пасуе больш.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

фота аўтара

Напярэдадні 23 лютага ў сярэдняй школе № 1 г. Валожына сярод вучняў 10-11 класаў прайшло ваенна-спартыўнае свята, прысвечанае Дню абаронца Айчыны.

Хочацца адзначыць высокі ўзровень падрыхтоўкі мерапрыемства, да дробязі былі прадуманы ўсе дэталі. Урачыстасці святу надавалі змены ганаровага каравула праз 5 хвілін.

Арганізатарам і галоўным суддзёй спаборніцтваў выступіў кіраўнік фізічнага выхавання ўстановы Мікалай Мікалаевіч Рабцаў. У склад журы ўвайшлі начальнік адасобленай групы ваеннага камісарыята Маладзечанскага і Валожынскага раёнаў Юрый Вітальевіч Нахай, прадстаўнік вайсковай часці 30695 і інш.

У ваенна-спартыўным свяце прынялі ўдзел тры аддзяленні: 1-е прадстаўлялі вучні 10 класа, 2-е – 11 “А” класа, 3-е – 11 “Б” класа. Усе юнакі паказалі добры ўзровень фізічнай, спартыўнай і ваеннай падрыхтоўкі.

У першую чаргу рабяты прадэманстравалі ўменне выконваць страявыя практыкаванні, здаваць рапарт, аддаваць воінскае прывітанне. Наступным іспытам стала падцягванне на перакладзіне, дзе найлепшы вынік паказала каманда 11 “А” класа. Яны ж перамаглі і ў конкурсе “Скачок за скачком”, дзе пераадолелі самую вялікую адлегласць. Прадстаўнікі кожнага аддзялення змаглі хутка надзець процівагазы, і ўсе тры аддзяленні атрымалі высокія балы ў гэтым іспыце. Цікава было назіраць за дзеяннямі рабят па ўспышцы ядзернага выбуху.

Вялікае хваляванне не дазволіла некаторым хутка выканаць няпоўную разборку і зборку аўтамата Калашнікава ўзору 1974 года. Самым хуткім у гэтым спаборніцтве стаў прадстаўнік каманды 10 класа, а яе камандзір Уладзіслаў Акушка набраў найбольшую колькасць ачкоў па кулявой стральбе. Можна было толькі здзіўляцца, як хутка юнакі называюць воінскія званні па знаках адрознення падчас адпаведнага спаборніцтва.

Аднолькавыя спрыт і ўменне прадэманстравалі старшакласнікі ў конкурсе “Повары”, дзе трэба было пачысціць пяць бульбін, а вось гузік сумеў найхутчэй прышыць прадстаўнік 10 класа. Пры кіданні дроціка ў дартсе найлепшы вынік паказалі хлопцы з 11 “Б” класа, адзін з іх нават папаў у яблычак.

Завяршыла спаборніцтвы камбінаваная эстафета. Вось дзе спатрэбіліся рабятам спрыт, шпаркасць, імклівасць. Яны з аўтаматам пераадольвалі тунэль, перапаўзалі па-пластунску пад гімнастычнымі палкамі, стараючыся не зрушыць іх, пераадольвалі перашкоду, падцягваючыся па лаўцы, пераходзілі балота на спецыяльных брусках, а затым як найхутчэй перадавалі эстафету наступнаму члену сваёй каманды. Зразумела, што гэты конкурс быў найбольш відовішчным. Перамогу ў ім святкавала каманда 10 класа.

На працягу ўсяго свята адчувалася вялікая падтрымка балельшчыкаў, што сабраліся ў зале. Гэта былі аднакласнікі, настаўнікі, родныя і блізкія будучых абаронцаў Айчыны. Спаборніцтвы паказалі, што ўсе юнакі ўжо маюць нядрэнную спартыўна-ваенную падрыхтоўку. У перапынках паміж іспытамі прагучалі вершы і песні на ваенна-патрыятычную тэму, а вучаніцы пачатковых класаў выканалі танец “Кацюша”.

І вось наступіў доўгачаканы момант узнагароджання. У напружанай барацьбе з адрывам у 5 балаў перамагло 1-е аддзяленне (10 клас), 2-е і 3-е месцы з розніцай усяго ў 1 бал занялі 3-е аддзяленне (11 “Б” клас) і 2-е аддзяленне (11 “А” клас) адпаведна.

Анжэла РАДЫНА,

фота аўтара