Воложинский районный
исполнительный комитет

В рамках экологической программы для пожилых людей «Эко-возраст. Эко-жизнь» на базе заказника «Налибоки» специалисты отделения дневного пребывания для граждан пожилого возраста ГУ «Воложинский территориальный центр социального обслуживания населения» организовали очередное выездное мероприятие. На этот раз участники программы посетили Налибокскую пущу, где провели экологический субботник − подготовили инклюзивную тропу «Белокорец» к зимнему сезону.

Волонтеры серебряного возраста привели в порядок дорожки, доступные беседки, арт-объекты, убрали мусор, хвою и листья. В благодарность работники заказника предоставили пожилым людям уникальную возможность – понаблюдать за популяцией диких лошадей − тарпанов, которые в 2018 г. были завезены в Налибокскую пущу из Голландии.

Специалист заказника рассказал интересные факты о лошадях, показал, как экзотические гости прижились в дикой природе.

На свежем воздухе также проведены занятия по скандинавской ходьбе и дыхательной гимнастике. В мероприятии, помимо волонтеров отделения дневного пребывания для граждан пожилого возраста, приняли участие члены районной ветеранской организации.

В связи с выходом приказа ГПО «Белэнерго» от 03.11.2021 №266 «О некоторых вопросах начисления пени» с 01.11.2021 по 31.12.2021 устанавливается размер пени 0,01% взамен указанного размера пени в договоре энергоснабжения.

Данный размер пени применяется без внесения изменений в договор энергоснабжения. При несогласии с применением данного размера пени без внесения изменений в договор энергоснабжения необходимо письменно сообщить об этом энергоснабжающей организации для направления дополнительного соглашения к договору энергоснабжения.

Единый порядок расследования и учета несчастных случаев на производстве определен Правилами расследования и учета несчастных случаев на производстве и профессиональных заболеваний, утвержденных Постановлением Совета Министров Республики Беларусь 15 января 2004 г. № 30 (далее – Правила расследования).

Ответственность за нарушение правил расследования и учета несчастных случаев на производстве и профессиональных заболеваний предусмотрена статьей 10.14 Кодекса Республики Беларусь «Об административных правонарушениях», в соответствии с которой за несообщение или несвоевременное сообщение страхователем о несчастном случае на производстве или профессиональном заболевании в случаях, предусмотренных законодательством, а равно нарушение установленного порядка расследования такого несчастного случая влекут наложение штрафа в размере от десяти до пятидесяти базовых величин (т.е. до 1 450 рублей).

Напоминаем, что в соответствии с п. 10 Правил расследования организация, страхователь при получении сообщения о несчастном случае, подпадающем под действие Правил расследования:

принимает меры по устранению причин несчастного случая;

не позднее рабочего дня, следующего за днем происшествия несчастного случая, сообщает о несчастном случае страхователю потерпевшего (при несчастном случае, произошедшем с работающим у другого страхователя), родственникам потерпевшего, профсоюзу (иному представительному органу работников);

не позднее рабочего дня, следующего за днем происшествия несчастного случая, направляет в организацию здравоохранения запрос о тяжести производственной травмы потерпевшего;

сообщает о несчастном случае страховщику в течение одного рабочего дня после получения заключения о тяжести производственной травмы потерпевшего с направлением копии заключения о тяжести производственной травмы, а о групповом несчастном случае и несчастном случае со смертельным исходом - в течение одного рабочего дня после получения сообщения о несчастном случае;

обеспечивает расследование несчастного случая на производстве в соответствии с Правилами расследования.

Справочно: действие Правил расследования распространяется на, в том числе: страхователей по обязательному страхованию от несчастных случаев на производстве и профессиональных заболеваний (далее – страхователей) и граждан Республики Беларусь, иностранных граждан и лиц без гражданства (далее - работающих), выполняющих (выполнявших) работу на основании трудового договора (контракта) (далее - работников) (п. 2 правил расследования) при происшествии несчастного случая, происшедшие с работающими в организации, у страхователя в течение рабочего времени, в периоды времени до начала и после окончания работы при обстоятельствах, изложенных в пункте 3 Правил расследования.

Пунктом 18 Правил расследования определено, что расследование несчастного случая на производстве (кроме группового, со смертельным исходом или приведшего к тяжелым производственным травмам) проводится уполномоченным должностным лицом организации, страхователя с участием уполномоченного представителя профсоюза (иного представительного органа работников), специалиста по охране труда организации, страхователя или другого специалиста, на которого возложены соответствующие обязанности по охране труда, либо руководителя юридического лица (индивидуального предпринимателя), аккредитованного на оказание услуг в области охраны труда, а также лиц, указанных в пункте 16 Правил расследования (по их требованию).

Расследование несчастного случая на производстве должно быть проведено в срок не более трех рабочих дней. В указанный срок не включается время, необходимое для проведения экспертиз, получения заключений правоохранительных органов, организаций здравоохранения и других органов и организаций.

После завершения расследования уполномоченное должностное лицо организации, страхователя с участием лиц, указанных в пункте 18 настоящих Правил, либо страхователь - физическое лицо оформляет акт о несчастном случае на производстве формы Н-1 или акт формы НП в четырех экземплярах (п.п. 21, 23, 24 Правил расследования).

Одновременно информируем, что о групповом несчастном случае, несчастном случае со смертельным исходом организация, страхователь немедленно сообщает:

в районный (межрайонный), городской, районный в городе отдел Следственного комитета по месту, где произошел несчастный случай;

в обособленное территориальное подразделение Департамента государственной инспекции труда;

в областное (Минское городское) объединение профсоюзов Федерации профсоюзов Беларуси (при отсутствии профсоюза или иного представительного органа работников);

в вышестоящую организацию (при ее наличии) и местный исполнительный и распорядительный орган, на подведомственной территории которого расположен страхователь, страхователю потерпевшего (при несчастном случае с работающим у другого страхователя);

в территориальный уполномоченный орган надзора, если несчастный случай произошел на поднадзорном ему объекте.

О несчастных случаях, приведших к тяжелым производственным травмам, организация, страхователь в течение одного рабочего дня информирует указанные в настоящем пункте органы и организации после получения заключения организации здравоохранения о тяжести производственной травмы потерпевшего.

Сообщение о несчастном случае на производстве передается по телефону, телеграфу, телефаксу, другим средствам связи по форме сообщения о несчастном случае на производстве.

Справочно: форма сообщения определена приложением 9 к постановлению Министерства труда и социальной защиты Республики Беларусь и Министерства здравоохранения Республики Беларусь 14.08.2015 № 51/94.

Сведения о контактах и информацию, о структурных подразделениях Департамента государственной инспекции труда размещены по адресу в интернете.

http://git.gov.by/page/kontakty-i-informacia-o-strukturnyh-podrazdeleniah-departamenta

Начальник Молодечненского

межрайонного отдела Минского

областного управления Департамента

государственной инспекции труда                                        В.С. Вонсович

В Воложинской центральной районной библиотеке оформлена книжная выставка, посвящённая 200-летию со дня рождения Фёдора Михайловича Достоевского.

Ф. М. Достоевский – русский писатель, мыслитель, философ и публицист, член-корреспондент Петербургской академии наук, классик мировой литературы. По данным ЮНЕСКО он является одним из самых читаемых писателей в мире.

Ждём всех любителей творчества Ф. М. Достоевского.

На пляцы воінскай часці 30695 адбылася ўрачыстасць, падставай для якой стала звальненне са службы ваеннаслужачых, што ў належны тэрмін аддалі Радзіме свой грамадзянскі доўг. З нагоды важнай для іх жыцця падзеі камандаванне часці запрасіла на развітальнае мерапрыемства родных, падрыхтавала ўзнагароды і падарункі.

Усяго ў апошнія дні з часцю развіталіся каля ста юнакоў з розных куткоў Беларусі. Кожны з іх з пачуццём выкананага доўгу вярнуўся да грамадзянскага жыцця. У бліжэйшай будучыні іх чакаюць у працоўных калектывах, дзе, узмужнелыя і пасталеўшыя, яны змогуць на больш высокім узроўні праявіць свае чалавечыя і прафесійныя якасці.

Па традыцыі мерапрыемства пачалося з пастраення і вынасу баявога сцяга часці. Вітаў салдат, якіх ужо смела можна назваць былымі, камандзір брыгады палкоўнік Андрэй Калач. Андрэй Віктаравіч выказаў ваеннаслужачым удзячнасць за годную службу, пажадаў у далейшым жыцці стаць адмысловымі прафесіяналамі, стварыць моцныя сем’і і ніколі не забываць армейскае братэрства, бо менавіта яно паспрыяла сталенню і ўзмужанню кожна з іх.

Камандзір брыгады асабіста ўручыў падзякі бацькам за выключнае выхаванне сыноў, якія падчас службы ў поўнай меры паказалі сваю выхаванасць, вернасць доўгу, мужчынскую трываласць, уменне сябраваць і паважаць саслужыўцаў і камандзіраў. Лепшым ваеннаслужачым былі ўручаны ганаровыя граматы. Святочным падарункам сталі фотаздымкі на фоне баявога сцяга часці.

У якасці ганаровага госця на пляц завітаў ветэран часці, кавалер ордэна “За службу Радзіме 3-й ступені”, член раённай арганізацыі “Беларускі саюз афіцэраў” падпалкоўнік Уладзімір Уладзіміравіч Сёмін. Уладзімір Уладзіміравіч павіншаваў юнакоў з заканчэннем службы, пажадаў не растрачваць энергетычны запал, атрыманы ў знакамітай брыгадзе, і на ўсё жыццё застацца патрыётам роднай краіны.

Ля мікрафона пабываў і бацька валожынца Уладзіслава Караніка Руслан Фёдаравіч. Мужчына ў свой час таксама з пачуццём уласнай адказнасці перад беларускім народам выканаў грамадзянскі доўг. Таму і ў выхаванні адзінага сына вялікае значэнне надаваў яго пазітыўнаму стаўленню да Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.

Трымаць слова ў адказ было даручана сяржанту Мікіту Герасімчыку. З пачэсным даручэннем Мікіта Дзянісавіч справіўся выдатна. З яго вуснаў ад імя сяброў прагучалі і шчырае прызнанне ў любові да Радзімы, і бязмежная ўдзячнасць камандзірам за навуку, падтрымку, клопат, і абяцанне родным быць гатовымі ў любы момант жыцця стаць на іх абарону.

С 13 по 14 ноября 2021 года в Барановичах проходил Республиканский турнир сильнейших игроков по настольному теннису среди юношей и девушек в двух возрастных группах 2010 г.р. и 2011 г.р. Поздравляем спортсмена-учащегося  Самца Алексея, который среди юношей 2011 г.р. занял 3 место и его тренера-преподавателя Позднякова Дмитрия Викторовича!

Альфрэд Зянонавіч НЕХВЯДОВІЧ,
намеснік галоўнага ўрача па медыцынскай частцы Валожынскай райбальніцы:
– Мы працуем амаль паўтара года з невялікімі перапынкамі з кавідам. Напачатку гэта было такім невядомым для нас. Арыенціраваліся ў асноўным на Кітай, бо на той момант там больш паспяхова змагаліся з кавід-інфекцыяй, чым увесь астатні свет. Мяне ўражвала іх дысцыплінаванасць: як яны закрывалі на каранцін мільённыя гарады, і людзі не супраціўляліся гэтаму, а цалкам падпарадкоўваліся. Таму, калі адкрывалі сваё інфекцыйнае аддзяленне, прыклад бралі адтуль. Безумоўна ж, было страшна. Тады даплат ніякіх не было – ніхто аб гэтым не думаў і не гаварыў: медыцынскія работнікі пайшлі добраахвотна выконваць свой абавязак.
Аднак да ўсяго прывыкаеш: на сённяшні дзень мы ўжо не так апасаемся, бо бачым, што кантактны шлях перадачы быў пераацэнены на той момант. Больш за ўсё кавід-інфекцыя перадаецца ад чалавека да чалавека паветрана-кропельным шляхам, таму такія метады, як нашэнне масак, дыстанцыраванне, апрацоўка і мыццё рук, па-ранейшаму застаюцца аднымі з важных правіл, каб засцерагчыся.
Мой працоўны дзень пачынаецца з наведвання аддзялення рэанімацыі – бруднай зоны. У звычайным рэжыме там абсталяваны 6 ложкаў рэанімацыйных, нядаўна дадалі яшчэ тры. Шэсць адведзены пад кавід, астатнія тры – на іншыя выпадкі. Усяго ж у райбальніцы для хворых на кавід выдзелены 77 ложак-месцаў, таксама пад гэтыя мэты выкарыстоўваецца і інфекцыйнае аддзяленне – туды шпіталізуюцца хворыя з не да канца ўстаноўленым дыягназам. Калі высвятляецца кавід – пераводзім у шпіталь.
Дзяжурства ў кавід-стацыянары нясуць асобныя людзі – састаў практычна не мяняецца, толькі зрэдку сярод сярэдняга медыцынскага персаналу. Чаму? Бо вопыт і навыкі адыгрываюць вельмі важную ролю – у іх зусім іншы погляд і хватка, больш прафесіяналізму. Хаця ўсім даводзіцца працаваць з кавідам: ёсць хірургічная паталогія – трэба каб хірург агледзеў, ці неўралагічная – выклікаем неўрапатолага. Надараецца, што чалавек паступае без клінічных праяўленняў, а пад уздзеяннем кавід-інфекцыі некаторыя хваробы, якія драмалі, “ажываюць”. Да таго ж унутрыбальнічны спосаб заражэння кавідам па-ранейшаму актуальны, і гэта бачна не толькі па нашай бальніцы, але і па ўсіх шпіталях: адзін захварэў – і як мінімум заражаецца ўся палата.
ПЦР-тэст цяпер робяць даволі хутка: сёння раніцай завёз аналіз, а ўжо вечарам можа быць і адказ, ці на працягу сутак. КТ, на жаль, сваёй не маем, самае бліжэйшае, дзе можна прайсці камп’ютарнае абследаванне, – у Маладзечне ці Вілейцы. Наколькі ведаю, там нікому не адмаўляюць.
Зараз магу сказаць, што кавід вядзе сябе намнога агрэсіўней, з кожнай хваляй назіраецца большая колькасць пацыентаў, хвароба працякае цяжэй для многіх, на жаль. На будучае прагназуецца, што інфекцыя не стане лягчэйшай. Таму на сённяшні дзень, акрамя вакцынацыі, іншага выратавання не існуе – лякарства ад COVID-19 у свеце няма. Так, існуюць метады
лячэння: лекавыя сродкі, кіслародатэрапія, якія дапамагаюць чалавеку змагацца з гэтай хваробай. Але менавіта лякарства, якое можа перамагчы яго, не знойдзена. І лепшая мера – вакцынапрафілактыка. Яна адназначна паказвае: людзі пасля прышчэпкі хварэюць, але ў меншай ступені і ў больш лёгкай форме. У прыватнасці, у нашым інфекцыйным шпіталі хворых сярод прышчэпленых на сёння няма – праўда. Бывала паступалі і вакцынаваныя – аднак у іх яшчэ не паспеў сфарміравацца пасля прышчэпкі імунітэт.
Даводзілася чуць, што хтосьці пайшоў прышчапіўся і праз два-тры дні захварэў. А наша сарафаннае радыё працуе хутчэй за любыя інфармацыйныя крыніцы, вось так і з’яўляецца ў людзей страх наконт прышчэпкі. Чалавек жа як думае: вось я сёння прышчапіўся, а назаўтра займеў імунітэт. Не, так не бывае – паўнацэнная абарона з’яўляецца толькі праз месяц пасля другой прышчэпкі з невялікай розніцай у некалькі дзён, у залежнасці ад арганізма.
Я сам таксама перахварэў на кавід у лістападзе мінулага года: у бальніцы не ляжаў, але паследкі пасля яго адчуваў яшчэ з паўгода. Абвастрыліся хранічныя хваробы, назіралася неймаверная слабасць – проста не хапала сіл. Паступова прыйшоў у норму, але не цалкам, і наўрад ці ўжо гэта магчыма.
Цяпер у кавід-стацыянары паток паменеў, і працаваць крыху лягчэй. Колькасць хворых паступова зніжаецца, маем свабодныя ложкі, хаця кіслародных месцаў асабліва не вызваляецца. У асноўным праходзяць лячэнне пацыенты з нашага і нязначна з Мінскага раёнаў. Калі адкрыліся ў гэту хвалю, прывозілі з Узды, Дзяржынска, Любані, Пухавічаў. Увогуле з самага пачатку работы інфекцыйнага шпіталя ў нас лячыліся людзі з Гомельскай вобласці, не гаворачы пра бліжэйшыя раёны.
А вось псіхалагічна стала цяжэй – паміраюць многа. І паверце, мы таксама жывыя людзі і ўсё прапускаем праз сябе, хоць некаторыя і лічаць нас чэрствымі. Ёсць такія крыўдныя выпадкі: здаецца, вось ужо чалавек да выпіскі рыхтуецца, а назаўтра яго няма. Тым больш, у досыць маладым узросце. Проста крычаць хочацца: “А дзе ж вы былі раней, чаму не прышчапіліся, чаму не паклапаціліся пра сябе, сваіх родных?” Ці не час задумацца кожнаму: людзі, ратуйцеся! Усё ж залежыць толькі ад вас саміх.
 

Альфрэд Зянонавіч НЕХВЯДОВІЧ,
намеснік галоўнага ўрача па медыцынскай частцы Валожынскай райбальніцы:
– Мы працуем амаль паўтара года з невялікімі перапынкамі з кавідам. Напачатку гэта было такім невядомым для нас. Арыенціраваліся ў асноўным на Кітай, бо на той момант там больш паспяхова змагаліся з кавід-інфекцыяй, чым увесь астатні свет. Мяне ўражвала іх дысцыплінаванасць: як яны закрывалі на каранцін мільённыя гарады, і людзі не супраціўляліся гэтаму, а цалкам падпарадкоўваліся. Таму, калі адкрывалі сваё інфекцыйнае аддзяленне, прыклад бралі адтуль. Безумоўна ж, было страшна. Тады даплат ніякіх не было – ніхто аб гэтым не думаў і не гаварыў: медыцынскія работнікі пайшлі добраахвотна выконваць свой абавязак.
Аднак да ўсяго прывыкаеш: на сённяшні дзень мы ўжо не так апасаемся, бо бачым, што кантактны шлях перадачы быў пераацэнены на той момант. Больш за ўсё кавід-інфекцыя перадаецца ад чалавека да чалавека паветрана-кропельным шляхам, таму такія метады, як нашэнне масак, дыстанцыраванне, апрацоўка і мыццё рук, па-ранейшаму застаюцца аднымі з важных правіл, каб засцерагчыся.
Мой працоўны дзень пачынаецца з наведвання аддзялення рэанімацыі – бруднай зоны. У звычайным рэжыме там абсталяваны 6 ложкаў рэанімацыйных, нядаўна дадалі яшчэ тры. Шэсць адведзены пад кавід, астатнія тры – на іншыя выпадкі. Усяго ж у райбальніцы для хворых на кавід выдзелены 77 ложак-месцаў, таксама пад гэтыя мэты выкарыстоўваецца і інфекцыйнае аддзяленне – туды шпіталізуюцца хворыя з не да канца ўстаноўленым дыягназам. Калі высвятляецца кавід – пераводзім у шпіталь.
Дзяжурства ў кавід-стацыянары нясуць асобныя людзі – састаў практычна не мяняецца, толькі зрэдку сярод сярэдняга медыцынскага персаналу. Чаму? Бо вопыт і навыкі адыгрываюць вельмі важную ролю – у іх зусім іншы погляд і хватка, больш прафесіяналізму. Хаця ўсім даводзіцца працаваць з кавідам: ёсць хірургічная паталогія – трэба каб хірург агледзеў, ці неўралагічная – выклікаем неўрапатолага. Надараецца, што чалавек паступае без клінічных праяўленняў, а пад уздзеяннем кавід-інфекцыі некаторыя хваробы, якія драмалі, “ажываюць”. Да таго ж унутрыбальнічны спосаб заражэння кавідам па-ранейшаму актуальны, і гэта бачна не толькі па нашай бальніцы, але і па ўсіх шпіталях: адзін захварэў – і як мінімум заражаецца ўся палата.
ПЦР-тэст цяпер робяць даволі хутка: сёння раніцай завёз аналіз, а ўжо вечарам можа быць і адказ, ці на працягу сутак. КТ, на жаль, сваёй не маем, самае бліжэйшае, дзе можна прайсці камп’ютарнае абследаванне, – у Маладзечне ці Вілейцы. Наколькі ведаю, там нікому не адмаўляюць.
Зараз магу сказаць, што кавід вядзе сябе намнога агрэсіўней, з кожнай хваляй назіраецца большая колькасць пацыентаў, хвароба працякае цяжэй для многіх, на жаль. На будучае прагназуецца, што інфекцыя не стане лягчэйшай. Таму на сённяшні дзень, акрамя вакцынацыі, іншага выратавання не існуе – лякарства ад COVID-19 у свеце няма. Так, існуюць метады
лячэння: лекавыя сродкі, кіслародатэрапія, якія дапамагаюць чалавеку змагацца з гэтай хваробай. Але менавіта лякарства, якое можа перамагчы яго, не знойдзена. І лепшая мера – вакцынапрафілактыка. Яна адназначна паказвае: людзі пасля прышчэпкі хварэюць, але ў меншай ступені і ў больш лёгкай форме. У прыватнасці, у нашым інфекцыйным шпіталі хворых сярод прышчэпленых на сёння няма – праўда. Бывала паступалі і вакцынаваныя – аднак у іх яшчэ не паспеў сфарміравацца пасля прышчэпкі імунітэт.
Даводзілася чуць, што хтосьці пайшоў прышчапіўся і праз два-тры дні захварэў. А наша сарафаннае радыё працуе хутчэй за любыя інфармацыйныя крыніцы, вось так і з’яўляецца ў людзей страх наконт прышчэпкі. Чалавек жа як думае: вось я сёння прышчапіўся, а назаўтра займеў імунітэт. Не, так не бывае – паўнацэнная абарона з’яўляецца толькі праз месяц пасля другой прышчэпкі з невялікай розніцай у некалькі дзён, у залежнасці ад арганізма.
Я сам таксама перахварэў на кавід у лістападзе мінулага года: у бальніцы не ляжаў, але паследкі пасля яго адчуваў яшчэ з паўгода. Абвастрыліся хранічныя хваробы, назіралася неймаверная слабасць – проста не хапала сіл. Паступова прыйшоў у норму, але не цалкам, і наўрад ці ўжо гэта магчыма.
Цяпер у кавід-стацыянары паток паменеў, і працаваць крыху лягчэй. Колькасць хворых паступова зніжаецца, маем свабодныя ложкі, хаця кіслародных месцаў асабліва не вызваляецца. У асноўным праходзяць лячэнне пацыенты з нашага і нязначна з Мінскага раёнаў. Калі адкрыліся ў гэту хвалю, прывозілі з Узды, Дзяржынска, Любані, Пухавічаў. Увогуле з самага пачатку работы інфекцыйнага шпіталя ў нас лячыліся людзі з Гомельскай вобласці, не гаворачы пра бліжэйшыя раёны.
А вось псіхалагічна стала цяжэй – паміраюць многа. І паверце, мы таксама жывыя людзі і ўсё прапускаем праз сябе, хоць некаторыя і лічаць нас чэрствымі. Ёсць такія крыўдныя выпадкі: здаецца, вось ужо чалавек да выпіскі рыхтуецца, а назаўтра яго няма. Тым больш, у досыць маладым узросце. Проста крычаць хочацца: “А дзе ж вы былі раней, чаму не прышчапіліся, чаму не паклапаціліся пра сябе, сваіх родных?” Ці не час задумацца кожнаму: людзі, ратуйцеся! Усё ж залежыць толькі ад вас саміх.
 

Валожынцу Уладзіславу КАРАНІКУ амаль 24 гады. Яго біяграфію цяжка назваць багатай, але ж нават тыя этапы, якія ўжо прайшоў па жыццёвым шляху, – безумоўная падстава для гонару і адчування таго, што займае ў грамадстве годнае месца.

Ён скончыў гімназію, атрымаў вышэйшую адукацыю ў адной са старэйшых вышэйшых навучальных устаноў краіны – Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце. Там жа прайшоў магістратуру. Паспеў набыць працоўны вопыт у добрай фірме. Увесь час, калі вучыўся, не забываў: наперадзе служба ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь. Каб якімсьці чынам пазбавіцца ад гэтага абавязку, нават не думаў. “Мой бацька служыў, ці ж я горшы?” – так разважыў і, калі атрымаў павестку, з лёгкай душой накіраваўся ў ваенкамат. Аб адным толькі марыў – служыць у родным горадзе. Яму пашанцавала. Зараз, калі армейскія месяцы – ужо старонкі яго асабістай гісторыі, упэўнены: сцвярджэнне “дома і сцены дапамагаюць” – справядлівае на 100 працэнтаў.

Ці было цяжка? Шчыры юнак зусім не жадае выглядаць экранным героем, таму прызнаецца, што ў нейкія моманты прыходзілася няпроста. Усё ж гэта зусім іншае жыццё. А ён адзіны сын у бацькоў, для якога з дзяцінства камфорт быў не на апошнім месцы. Напрыклад, ніколі асабліва не сябраваў са спортам, нават меў лішнія кілаграмы. У часці даволі хутка прыйшоў у належную форму, таму зараз здзіўляецца, як раней мог існаваць без фізічнай нагрузкі. Дарэчы, ён асабліва адзначае цудоўнае, па-сапраўднаму збалансаванае армейскае харчаванне, якое асабіста яму дапамагло значна падкарэкціраваць уласную знешнасць і здароўе.

У імкненні прайсці праз армейскія выпрабаванні сына падтрымалі і матуля Вера Іванаўна, і бацька Руслан Фёдаравіч. Бацькі ўсім сэрцам любяць сына, клапоцяцца пра яго дабрабыт, аднак ніколі не імкнуліся абараніць ад усіх праблем, што ўзнікаюць у жыцці будучага мужчыны. Яму з маленства прадастаўлена права самастойна прымаць рашэнні, выбіраць і будаваць сваю будучыню. І тата, і матуля вельмі ўдзячныя камандзірам і таварышам свайго Уладзіслава за тое, што нашчадак з іх дапамогай не проста справіўся са службай, а ўдасканаліў уласную асобу, набыў рысы сапраўды дарослага чалавека – адказнасць, самастойнасць, цярплівасць. Ён і сам пацвярджае: армія змяніла яго светапогляд, дала магчымасць многае перайначыць у сабе.

Ужо прайшло некалькі дзён, як Уладзіслаў развітаўся з часцю, але прызнаецца: пакуль, асабліва ў сне, армейскія будні не адпускаюць. Магчыма гэта і добра, бо зараз яго галоўная здача – суаднесці былы і толькі-толькі набыты вопыт для таго, каб з новымі сіламі працягваць дзейнасць па-за межамі армейскага братэрства. Яго чакае цікавая работа, любімае хобі (фатаграфія). Відавочна, што і ў асабістым жыцці высокі, абаяльны, усмешлівы, з цудоўным пачуццём гумару юнак павінен быць паспяховым. Пажадаем яму ўдачы.

Капітальны рамонт аўтавакзала ў нашым горадзе працягваецца. Ужо некалькі месяцаў тут шчыруюць работнікі ДРБУ № 167. У выніку іх дзейнасці будынак і прылеглая да яго тэрыторыя паступова мяняюць свой выгляд.
Ужо завершаны работы па добраўпарадкаванні двара (праведзены ўстройства вонкавых сетак бытавой і ліўневай каналізацый, цэментна-бетоннага пакрыцця, абсталяванне падпорных сценак, азеляненне, укладка тратуарнай пліткі).
Што тычыцца самога будынка, то на дадзеным этапе ён ужо адрозніваецца ад пустой каробкі без акон і дзвярэй, якая яшчэ нядаўна так палохала жыхароў і гасцей Валожына сваім “нежылым” выглядам. Будаўнікі справіліся з тынкаваннем сцен, устройствам цэментна-бетонных сцяжак падлогі і зараз вядуць мантаж унутраных інжынерных сетак (электрыка, водазабеспячэнне, каналізацыя, ацяпленне).
Пакуль самая высокая частка вакзала – каменная кладка – не дае забыць звыклы абрыс будынка, але, як паведаміў прараб Андрэй Ліштван, хутка яна ў адпаведнасці з праектам стане непазнавальнай, як і ўсе астатнія вонкавыя элементы і ўнутраныя памяшканні. Андрэй Міхайлавіч паабяцаў, што ў бліжэйшай будучыні дазволіць пранікнуць унутр будынка і зрабіць там фотаздымкі. Мне ж і самой не вельмі хацелася замінаць спецыялістам у іх клопатах.
Галоўнае, што турбуе сёння гараджан, – гэта пытанне “Ці бачны прасвет у канцы тунэля?”. З улікам таго, як актыўна шчыруе каманда рамонтнікаў, фінальны акорд – унутраная аддзелка і інтэр’ерныя вырашэнні – не за гарамі. Безумоўна, таго вакзала, якім ён быў некалькі дзесяцігоддзяў, мы ўжо не ўбачым, але ж, калі верыць праектнай дакументацыі, новы прынясе ў старажытны горад сучаснае гучанне, утульнасць і камфорт.