Воложинский районный
исполнительный комитет

По Республике Беларусь резко возрос спрос на маломерные суда – различные лодки, гидроциклы, катамараны и т.д.. За несколько недель, приобретено и поставлено на учет свыше четырех тысяч таких плавсредств. В целом же по республике насчитывается около полумиллиона лодок.

В этом году произошло 12 аварийных случаев с гибелью девяти человек.

Причинами трагедии в ряде случаев становится элементарное игнорирование мер безопасности. Чтобы сделать селфи, например, человек снимает жилет, падает в воду. Лодку уносит ветер, и он не может добраться до берега самостоятельно. Многие вообще не используют спасжилеты.

ГИМС также следит за правилами использования маломерных судов вблизи зон отдыха. Контролирует судовладельцев, которые заходят в пляжную зону. Категорически запрещено подходить ближе 50 метров к буйкам. Наличие жилетов. Запрещено брать на борт нетрезвых.

За различные нарушения по Республике привлечено к административной ответственности 780 человек, но даже штрафы многих не останавливают.

По всем вопросам, связанным с эксплуатацией маломерных судов, обучению, можно обращаться  на Столбцовский участок ГИМС  либо позвонить по телефону: 8 (029) 930-72-33. Государственный инспектор по маломерным судам Столбцовского участка Гринёк Андрей Георгиевич.

По данным Белгидромета, на выходных ожидается усиление жары. Люди снова массово отправятся на водоемы.

Помните, Ваша жизнь в Ваших руках!

Профессиональное самоопределение - одна из важнейших задач в жизни человека. Ребята уже познакомились с одной из профессий, работая в ОАО "Агро-Дубинское". С другими ознакомились в игре "Марафон профессий"

Паважаныя чытачы, мы, работнікі “Працоўнай славы”, цэнім кожны выпадак, калі вы выходзіце з намі на сувязь, якой бы ні была прычына звароту. Асабліва радуемся, калі нагода для званка – станоўчая. Вось як, напрыклад, на мінулым тыдні, калі адзін з рэдакцыйных нумароў набралі жыхары домоў № 64 і 66 вёскі Брылькі Мяфодзій Радына і Сяргей Кузанкоў. Мужчыны выказалі захапленне аператыўнай работай супрацоўнікаў цэха водазабяспечэння Валожынсканга раёна, якія літаральна выратавалі іх участкі ад затаплення падчас парыву водаправоду. 

У пачатку дня вяскоўцы заўважылі  фантан, што раптам стаў прабівацца з глебы, кінуліся да тэлефона. Дыспетчар службы дапамагла звязацца з майстрам цэха Іванам Нахаём. Той выехаў на месца здарэння, ацаніў фронт работы.  Хутка прыбыла брыгада ў складзе слесараў аварыйна-аднаўленчых работ Сяргея Карабана, Івана Бекіша і вадзіцеля Пятра Невяровіча. Дарэчы, асноўная тэхніка, што задзейнічаецца ў такіх выпадках, –  экскаватар – была ў рамонце. Аднак прадстаўнікі цэха не разгубіліся. Яны ўзялі машыну напракат і ўзяліся за працу.  Праз некалькі гадзін аварыя была ліквідавана. Іван Іванавіч паведаміў, што падобныя выпадкі не  рэдкасць. Службе, што займаецца рамонтам цэнтральнай сеткі водаправоду і каналізацыі, даводзіцца часта прымаць нестандартныя рашэнні, бо любая аварыя цягне за сабой праблемы і нават небяспеку. “Мы проста выканалі сваю работу, – адзначыў малады, але ўжо досыць вопытны спецыяліст. – Але падобны водгук чуць вельмі прыемна”.

Да юбілейнага 75-а дня нараджэння ўраджэнца вёскі Брылькі, выпускніка СШ №1 г. Валожына, члена-карэспандэнта Акадэміі Навук Рэспублікі Беларусь, прафесара матэматыкі Белдзяржуніверсітэта Якава РАДЫНЫ, які пайшоў з жыцця ў 2016 годзе, мы прымеркавалі сустрэчу з яго аднакурснікам, былым начальнікам упраўлення Міністэрства фінанскаў Рэспублікі Беларусь Мікалаем ШАЛЬПУКОМ. Гэты чалавек ведаў знакамітага валожынца бадай лепш за іншых, таму прызнаўся: неверагодна цяжкімі падаліся яму гады без лепшага сябра. Мікалай Васільевіч не адмовіўся падзяліцца ўласнымі перажываннямі і асобнымі ўспамінамі пра жыццё поруч з таленавітай, па-сапраўднаму маштабнай і вельмі шматграннай асобай нашага земляка. Вось што мы пачулі падчас гутаркі:

М.Шальпук Успамінамі пра сябра дзеліцца Мікалай ШАЛЬПУК.

– Безумоўна, як чалавек, у якога ёсць дзеля каго жыць, я не скажу, быццам жыццё спынілася. Да таго ж, страту блізкага чалавека перажываю не ўпершыню. Яша доўга хварэў. У нейкай ступені кожны, хто яго любіў і паважаў, былі падрыхтаваны да таго, што моцна хворы чалавек павінен нас пакінуць. Сапраўдным ударам стала менавіта паведамленне пра яго захворванне. Немагчыма ні з чым параўнаць невыцерпны боль, што разрывае душу, калі ведаеш пра такое і нічым не можаш дапамагчы. Не дай Бог сутыкнуцца з падобнай сітуацыяй. Хоць пасля пахавання прайшлі гады, мне ўсё не верыцца, што сябра нястала. Часам да болю хочацца думаць, быццам ён проста кудысьці паехаў і хутка вернецца…

Я.Радына Здымак з маладосці Якава РАДЫНЫ.

БУДУЧЫЯ МАТЭМАТЫКІ

Мы разам паступілі на матэматычны факультэт БДУ, вучыліся ў адной групе. Якім тады быў Яша? Хударлявы, бялявы і вельмы разумны юнак. Залаты медаліст! Увогуле тых, хто б не хацеў вучыцца, сярод нас не было. Усе мелі выключную матывацыю і добрую падрыхтоўку. Якаў Радына ад прыроды – чалавек з высокімі амбіцыямі, таму налягаў на навуку нібы апантаны. Яму вельмі важна было лічыцца адным з лепшых. Бязмежна любіў матэматыку. Гэта навука была для яго ўсім. Амаль з самага пачатку вызначыўся з галоўным прафесійным кірункам – выбраў навуку.

Першы курс мы жылі ў розных пакоях, а на другім засяліліся разам і ўжо да самага выпуску не разлучаліся. Я адказваў за нашу агульную эканоміку. Гэта было абавязковай умовай. Яшу, які развітваўся з грашымі настолька лёгка, што мог у адно імгненне аддаць апошнюю дзясятку за кнігу па матэматыцы ці любы шэдэўр сусветнай літаратуры (кожны раз яму здавалася, што менавіта без гэтага выдання не зможа існаваць) і некалькі дзён сядзець галодным. Таму я стараўся не рызыкаваць і ў магазін яго не адпраўляць. Таварыш увогуле быў чалавекам аскетычным, яго не вельмі вабілі розныя перабольшанні, тым больш у харчаванні. Дзе спаць, як апрануцца, што есці… Гэтымі пытаннямі, як зараз кажуць, не замарочваўся. Я ж з юнацтва вызначаўся пэўным практыцызмам, таму забіраў абедзве стыпендыі і выключна самастойна займаўся пакупкамі. Дзякуючы гэтаму мы жылі нішто сабе.

НЕ НАВУКАЙ АДЗІНАЙ

Гатаваць, размяркоўваць расходы сябра так і не навучыўся. Аднак, не магу сказаць, што ў арганізацыі быту ад яго не было карысці. Умеў прыгожа накрыць стол, не адмаўляўся мыць посуд. А ў часы, калі ў нас здаралася “чарговае банкруцтва”, пускаў у ход дыпламатыю. Сімпатычны, са шчырым позіркам, ён так уплываў на буфетчыцу ў сталоўцы на Валадарскага, куды мы бегалі абедаць, што жанчына карміла нас у доўг. Мы, безумоўна, заўсёды разлічваліся і стараліся не вельмі часта ствараць падобныя прэцыдэнты.

Даволі часта мы падзараблялі разгрузкай вагонаў. Яша быў адным з самых шчуплых, але сілу меў. А яшчэ ён, надзелены неверагодна высокім пачуццём уласнай годнасці, заўсёды выступаў нашым праваахоўнікам, калі пры разлічванні студэнтаў-бяссрэбраннікаў спрабавалі падмануць. Як раззлуецца, як выступіць! Нават у самага вопытнага дзядзькі з махлярскімі замашкамі сківіца магла адвіснуць. Таму наша група заўсёды дабіваліся свайго.

Якаў амаль кожныя выхадныя імчаў у свае Брылькі, каб дапамагчы бацькам у іх сялянскіх клопатах. Для маці заўсёды вёз соду, што набіраў з разбітых пры разгрузцы мяхоў (ніхто не забараняў гэта рабіць, але мы лянаваліся, ён жа помніў: соду можна скарыстаць у гаспадарцы). З вёскі прывозіў, што давалі. У асноўным – сала, сушаны сыр, яблыкі. На свята – кілбасу і… самагонку. Такія гасцінцы давалі магчымасць ладзіць сапраўдныя святы. Але ўсё адбывалася надзіва прыстойна.

НАВУКОВЕЦ АД БОГА

Да пятага курса мы ўжо вызначыліся з будучай работай. Мяне, напрыклад, ніколі не вабіла навука, заўсёды імкнуўся да практычнай дзейнасці. Таму амаль цэлы год апошняга курса працаваў на паўстаўкі ў бюро вылічальнай тэхнікі. Яша ж застаўся верным сабе. Яго прынялі стажорам-выкладчыкам на адну з кафедраў ва ўніверсітэт.

“Я буду акадэмікам,” – так заявіў яшчэ на першым курсе юны матэматык, а пасля ўпартай штодзённай працай пацвярджаў сур’ёзнасць свайго намеру. Сярод нас было шмат таленавітых, пра каго можна сказаць: “Матэматык ад Бога”, аднак такой мэтанакіраванасці, упартасці, працаздольнасці не было ні ў кога. А ён яшчэ і спортам паспяваў займацца.

Студэнцтва Яшы ўключае ў сябе вельмі цікавы эпізод. На другім курсе яму прапанавалі перавесціся ў Маскоўскі дзяржаўны ўніверсітэт. Хлопец з вёскі пра такое мог толькі марыць, таму быў ад радасці на сёмым небе. Аднак месяц правучыўся і… вярнуўся. Як высветлілася, вучылі матэматыкаў у Мінску значна больш сур’ёзна. Ды і перспектывы мы мелі – не параўняць з МДУ. Карацей, вярнуўся мой сябра са словамі: “Лепш быць першым хлопцам на вёсцы, чым сто дваццаць першым у Маскве.” І ўсё ж атрымалася так, што доктарскую дысертацыю Якаву давялося абараняць менавіта ў Маскве (спецыялізацыя па функцыянальным аналізе была толькі там, у Навасібірску і Кіеве). Мне ж пашчасціла прысутнічаць на абароне. Усе 12 расійскіх акадэмікаў прагаласавалі аднагалосна!

АСОБА З ШЫРОКАЙ ДУШОЙ

Яша і гумар. Гэта асобная старонка ў нашым жыцці. З выгляду яго б ніхто не мог прыняць за моцна жыццярадаснага чалавека. Аднак, як ён расказваў анекдоты! Чаго толькі не было ў яго трапных выказваннях – саціра, сарказм, іронія і, галоўнае, самаіронія. Колькі смешных гісторый умяшчалася ў яго памяці! Цікавіўся і факльклорам. Помню, на вяселлі ў мяне на радзіме (я з Брэстчыны) яго ўразілі прыпеўкі з даволі брыдкаватым зместам, дык ён іх нават запісаў.

Асобны пласт у гісторыі нашага сяброўства – Цаліна. На першых курсах я ездзіў без Яшы. Ён лічыў сваім абавазкам як мага часцей дапамагаць бацькам. Але на трэцім курсе мы разам сталі будатрадаўцамі. Узводзілі школу ў стэпі. Там сябра паказаў усю сваю фізічную і маральную моц. Нібы тэрмінатар, пасля цяжкага працоўнага дня яшчэ на турніку рабіў практыкаванні (загарэўся ідэяй прывесці сябе ў выключную форму і дабіўся гэтага), а пасля, калі мы ўжо спалі, штудыраваў кнігу вядомага японскага матэматыка. Школу мы пабудавалі, хоць адразу і не верылі ў поспех. Той вопыт паўплываў на ўсё яго жыццё, навучыў цярпенню, веры ў свае сілы. Якія б выпрабаванні ў асабістым жыцці ці працоўнай дзейнасці не падкідваў яму лёс, спраўляўся з усімі і яшчэ заражаў аптымізмам акружэнне.

Як гэты чалавек любіў родную мову! Не проста ставіўся да яе з павагай – карыстаўся ў паўсядзённым жыцці, у навуковай і выкладчыцкай дзейнасці. На мове пісаў, выдаваў кнігі. Добра ведаў і французскую, чытаў на ёй лекцыі. З вялікай павагай ставіўся да розных народаў. Сябраваў з прадстаўнікамі шматлікіх краін. Запомніўся эпізод з Цаліны. Там давялося сутыкнуцца з адным чалавекам, які ўвесь час маўчаў. Нам падалося, быццам ён, як кажуць, недалёкі. Пазней высветлілі, мужчына – вельмі паважаны чалавек, з думкай яго лічыліся ўсе мясцовыя. А маўчаў таму, што не ведаў рускай мовы. Вось тады мы, зусім яшчэ маладыя людзі, добра ўсвядомілі: па-першае, нельга спяшацца з высновамі ў дачыненні да незнаёмых людзей; па-другое, мову, на якой размаўляеш ты, не абавязаны ведаць іншыя, таму лепш самому паклапаціцца пра тое, каб цябе разумелі. Дарэчы, Якаў Радына валодаў і такім талентам: мог і без ведання мовы дамовіцца аб чымсьці, з кімсьці пазнаёміцца, нават пасябраваць. Таму сваіх людзей меў па ўсім свеце.

Ён любіў падарожнічаць, паглыбляцца ў культуру і традыцыі іншых народаў. Таленавітаму вучонаму часта паступалі прапановы памяняць месца працы, і, як след – жыхарстава. Многія здзіўляліся, чаму ён гэтага не робіць, усё ж яго можна было лічыць чалавекам свету. Але ён тлумачыў так: “Ну вось люблю я лазню, але ж жыць там немагчыма...” Іншыя землі яму сапраўды здаваліся вельмі прыгожымі, людзі – цікавымі, але бачыў сябе толькі часцінкай Беларусі. Купіў і дабудаваў дом у Гардынаве. Там жа ўстанавіў слуп з колам для буслінага гнязда. Да канца жыцця назіраў за пярнатымі суседзямі і не пераставаў паўтараць: “Вось у каго трэба вучыцца настаўніцтву!”.

Калі Яша быў жывы, я часта прыязджаў на Валожыншчыну, добра ведаю вашы мясціны. Сапраўды, унікальны край з багатай гісторыяй, у якім заўсёды жылі людзі розных нацыянальнасцей, веравызнання, светапогляду. Думаю, невыпадкова менавіта на вашай зямлі нарадзіўся, вырас і годна паслужыў Радзіме гэты сын беларускага народа. Паважаныя валожынцы, шануйце памяць аб ім, бярыце з яго прыклад. Не забывайце, як і ён, праз працу і веды імкнуцца да лепшага. Яша заўсёды быў, ёсць і будзе з вамі.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ

У багатай бібліятэцы нашага земляка сабраны кнігі на розных мовах свету.

Марыя КУРЛОВІЧ,

вучаніца 9 класа гімназіі № 1 г. Валожына

У Хемінгуэя ёсць выраз: “Свята, якое заўсёды з табой”. Я б змяніла толькі слова “свята” на “любоў”. Самай важнай для кожнага чалавека каштоўнасцю, па маім меркаванні, з’яўляецца любоў, хоць сутнасць гэтага паняцця часта закрываецца стандартнымі прадстаўленнямі пра любоў чалавека да чалавека. Але любоў можа праяўляцца па-рознаму.

…Адным вясновым днём я, як звычайна, накіравалася ў школу на заняткі. Звычайная вучаніца, якая не ўяўляе сваё жыццё без атрымання новых ведаў.

Сённяшні дзень не прадказваў нічога асаблівага. Усе вучні ўжо даўно разышліся з шумных калідораў у класы. Першым урокам была руская літаратура, да якога мы чыталі расказы пра любоў. Здавалася б, цалкам зразумелая тэма. Большая частка вучняў успрымае любоў як “цілі-цілі цеста, жаніх і нявеста”.

Настаўнік тонка гаварыў пра пачуцці, якія складана перадаць словамі. Любоў творыць цуды, робіць чалавека высакародным. Натхняе на геройскія ўчынкі і подзвігі. У класе стаяла гулкая цішыня. Загучалі ўрыўкі з кніг пра любоў да людзей, прыроды, роднай краіны.

Я слухала і разумела: ні адзін дзень ніколі не праходзіць без праяўлення любві. З самага нараджэння чалавек кагосьці любіць. Матулю, бацьку, дзядулю і бабулю. Сваіх братоў і сясцёр, хоць часам здаецца, што яны безупынна канфліктуюць і сварацца.

Падрастаючы, чалавек усведамляе важнасць навакольнага свету. Адкрывае яго для сябе, даведваецца новае, здзіўляецца незвычайнаму, любуецца прыгожым. Усе гэтыя адчуванні аб’ядноўваюцца ў адно цэлае, з якім ён прачынаецца раніцай у чаканні асаблівых уражанняў. З кожным наступным днём ён любіць гэты свет усё больш і больш. Вось дзяўчынка ў дзіцячым садку з пранікнёнымі зялёнымі вачамі і вялікім бантам. А вось прыгожы стракаты матылёк на махровай хрызантэме. Яны выклікаюць сапраўднае пачуццё захаплення! Хочацца іх прылашчыць, пасябраваць, пагуляць у вясёлую гульню, таму што ён іх сапраўды любіць.

Чалавек здольны захапляцца любой кветачкай, лісцікам, дрэўцам, якія ён сустракае на сваім шляху, бо гэта таксама частка яго жыцця, няхай сабе мурашка, сініца ці масіўны зубр. Але праяўленне любві да прыроды заключаецца ў беражлівых адносінах да яе, бо не было б таго квітнеючага свету, калі б людзі не заняліся пытаннямі экалогіі. З любоўю да прыроды цесна звязана любоў да Радзімы. Флора і фаўна – край, дзе жылі мае продкі, жывуць бацькі і дзе зараз жыву я. Любоў да Радзімы – гэта павага да гісторыі, падзей мінулага. Гэта памяць пра Вялікую Айчынную вайну, бо без знамянальнай перамогі, магчыма, і не было б зараз нашага народа, краіны.

Усведамленне сябе часткай народа прыводзіць да думкі пра любоў да людзей, што жывуць побач з намі. Гэта можа быць прывітанне з вашымі суседзямі, якіх вы сустракаеце амаль кожны дзень, удзячнасць прадаўцу ў магазіне, у якім вы часта купляеце сваю любімую шакаладку. Да сваёй прафесіі, да сям’і, дзяцей, бацькоў. Калі чалавек дорыць любоў, то ўсе навокал адчуваюць гэта і вяртаюць яе спаўна. Калі мы будзем любіць прыроду і клапаціцца пра яе, яна папоўніць з лішкам засекі…

Унутраны паток думак перарваў званок з урока. На гэтым уроку я ўсвядоміла, што павярхоўна ўспрымала пачуццё любві. Сярод трох асноўных пачуццяў – вера, надзея, любоў – любоў стаіць напрыканцы, але толькі таму, што з’яўляецца самым важным, аб’ядноўваючым, акордам жыцця.

Любоў – гэта любіць родных і блізкіх.

Любоў – гэта паважаць навакольных.

Любоў – гэта беражліва адносіцца да прыроды.

Любоў – гэта цаніць зямлю, на якой жывеш.

Любоў – гэта паважаць гісторыю, падзеі мінулага краіны.

Любоў – гэта адкрываць і тварыць гэты свет.

Любоў – гэта нашы дзеянні і ўчынкі.

У СГУ “Бабровічы” УП “Мінаблгаз” завяршаецца ўборка азімага рапсу, які вырас на палях ля вёсак Каштаноўка, Яцкава, Капусціна. Адзін з лепшых камбайнавых экіпажаў гаспадаркі – Вячаслава КВЯТКОЎСКАГА і Івана КАБЗЕНКУ – мы засталі непадалёк Пешкуроў. Механізатары згадзіліся нам папазіраваць, і толькі таму на хвіліну спынілі работу. Сапраўды, уборачная пара прастою не даруе. Як адзначыў Вячаслаў Анатольевіч, для якога жніво-2021 чатырнаццатае ў біяграфіі, пакуль стаіць добрае надвор’е, неабходна рухацца.

Галоўны аграном сельгаспрадпрыемства Міхаіл Багданаў зазначыў: бабровіцкім аграрыям ужо ёсць аб чым рапартаваць. Імі на 100% выкананы план па нарыхтоўцы сенажу (20 тысяч тон), убраны азімы ячмень. Вось-вось пачнецца ўборка азімай пшаніцы, яравога ячменю, гароху. Мяркуецца, што ў сярэднім ураджайнасць большасці культур перавысіць мінулагоднюю, і гэта пры тым, што на некаторых участках спякотнае надвор’е абышлося з зерневымі без літасці. Аднак тэхналагічны падыход да раслінаводства апраўдвае сябе. Усяго пад зерневыя і зернебабовыя ў гаспадарцы адведзены 1350 гектараў, з іх рапс займае 400 (300 – азімы і 100 – яравы).

Мінская вобласць прыняла ўдзел у 10 рэспубліканскім фестывалі народнага гумару Аўцюкі-2021. Прадстаўлялі вобласць на фестывалі народны гурт народнага гумару "Дубінскія фанабэры" Валожынскага раёну і народны тэатр гульні і гумару "Капыльскія пацехі" Капыльскага раёну.

30 ліпеня артысты далі канцэрт у аграгарадку Сырод, а ўжо 31 ліпеня ў саміх малых Аўцюках прынялі ўдзел у фестывалі з гульнёва-гумарыстычнай праграмай "Агародны рэлакс". 

Вынікі фестывалю для Мінскай вобласці такія:
У намінацыі "Прыпеўкі" дыплом 3 ступені, у намінацыі "Тэатр мініяцюр" дыплом 2 ступені, у намінацыі "Кропка ў кропку" дыплом 1 ступені.

Ежегодно во время уборочной кампании фиксируются случаи загораний техники либо стерни на полях. Поэтому кроме главной задачи -  собрать урожай, не менее важным остаётся обеспечение пожарной безопасности.

Спасатели отмечают, что и руководители сельскохозяйственных организаций и сами работники понимают важность соблюдения правил безопасности, а также необходимость наличия на технике всех необходимых средств пожаротушения. А выезжая непосредственно на поля для проведения рейдовых мероприятий, ещё раз в этом убеждаются.

Начальник Воложинского районного отдела по чрезвычайным ситуациям Александр Сивый выехал в места уборки урожая, где работала техника ОАО «Агро-Дубинское». Кроме проверки наличия средств пожаротушения, начальник отдела провёл с работниками инструктаж, разъяснил какие нарушения правил пожарной безопасности могут привести к пожару, и что делать, чтобы чрезвычайная ситуация не произошла, а также ещё раз напомнил правила пользования огнетушителем.

- Видно, что руководитель данного хозяйства ответственно относится к обеспечению безопасности. На всех транспортных средствах имеются средства пожаротушения, а на полях, где работают комбайны, имеется техника, приспособленная для тушения пожара, работники знают как действовать в случае загорания, - отметил начальник отдела.