Воложинский районный
исполнительный комитет

С 13 по 14 ноября 2021 года в Барановичах проходил Республиканский турнир сильнейших игроков по настольному теннису среди юношей и девушек в двух возрастных группах 2010 г.р. и 2011 г.р. Поздравляем спортсмена-учащегося  Самца Алексея, который среди юношей 2011 г.р. занял 3 место и его тренера-преподавателя Позднякова Дмитрия Викторовича!

Альфрэд Зянонавіч НЕХВЯДОВІЧ,
намеснік галоўнага ўрача па медыцынскай частцы Валожынскай райбальніцы:
– Мы працуем амаль паўтара года з невялікімі перапынкамі з кавідам. Напачатку гэта было такім невядомым для нас. Арыенціраваліся ў асноўным на Кітай, бо на той момант там больш паспяхова змагаліся з кавід-інфекцыяй, чым увесь астатні свет. Мяне ўражвала іх дысцыплінаванасць: як яны закрывалі на каранцін мільённыя гарады, і людзі не супраціўляліся гэтаму, а цалкам падпарадкоўваліся. Таму, калі адкрывалі сваё інфекцыйнае аддзяленне, прыклад бралі адтуль. Безумоўна ж, было страшна. Тады даплат ніякіх не было – ніхто аб гэтым не думаў і не гаварыў: медыцынскія работнікі пайшлі добраахвотна выконваць свой абавязак.
Аднак да ўсяго прывыкаеш: на сённяшні дзень мы ўжо не так апасаемся, бо бачым, што кантактны шлях перадачы быў пераацэнены на той момант. Больш за ўсё кавід-інфекцыя перадаецца ад чалавека да чалавека паветрана-кропельным шляхам, таму такія метады, як нашэнне масак, дыстанцыраванне, апрацоўка і мыццё рук, па-ранейшаму застаюцца аднымі з важных правіл, каб засцерагчыся.
Мой працоўны дзень пачынаецца з наведвання аддзялення рэанімацыі – бруднай зоны. У звычайным рэжыме там абсталяваны 6 ложкаў рэанімацыйных, нядаўна дадалі яшчэ тры. Шэсць адведзены пад кавід, астатнія тры – на іншыя выпадкі. Усяго ж у райбальніцы для хворых на кавід выдзелены 77 ложак-месцаў, таксама пад гэтыя мэты выкарыстоўваецца і інфекцыйнае аддзяленне – туды шпіталізуюцца хворыя з не да канца ўстаноўленым дыягназам. Калі высвятляецца кавід – пераводзім у шпіталь.
Дзяжурства ў кавід-стацыянары нясуць асобныя людзі – састаў практычна не мяняецца, толькі зрэдку сярод сярэдняга медыцынскага персаналу. Чаму? Бо вопыт і навыкі адыгрываюць вельмі важную ролю – у іх зусім іншы погляд і хватка, больш прафесіяналізму. Хаця ўсім даводзіцца працаваць з кавідам: ёсць хірургічная паталогія – трэба каб хірург агледзеў, ці неўралагічная – выклікаем неўрапатолага. Надараецца, што чалавек паступае без клінічных праяўленняў, а пад уздзеяннем кавід-інфекцыі некаторыя хваробы, якія драмалі, “ажываюць”. Да таго ж унутрыбальнічны спосаб заражэння кавідам па-ранейшаму актуальны, і гэта бачна не толькі па нашай бальніцы, але і па ўсіх шпіталях: адзін захварэў – і як мінімум заражаецца ўся палата.
ПЦР-тэст цяпер робяць даволі хутка: сёння раніцай завёз аналіз, а ўжо вечарам можа быць і адказ, ці на працягу сутак. КТ, на жаль, сваёй не маем, самае бліжэйшае, дзе можна прайсці камп’ютарнае абследаванне, – у Маладзечне ці Вілейцы. Наколькі ведаю, там нікому не адмаўляюць.
Зараз магу сказаць, што кавід вядзе сябе намнога агрэсіўней, з кожнай хваляй назіраецца большая колькасць пацыентаў, хвароба працякае цяжэй для многіх, на жаль. На будучае прагназуецца, што інфекцыя не стане лягчэйшай. Таму на сённяшні дзень, акрамя вакцынацыі, іншага выратавання не існуе – лякарства ад COVID-19 у свеце няма. Так, існуюць метады
лячэння: лекавыя сродкі, кіслародатэрапія, якія дапамагаюць чалавеку змагацца з гэтай хваробай. Але менавіта лякарства, якое можа перамагчы яго, не знойдзена. І лепшая мера – вакцынапрафілактыка. Яна адназначна паказвае: людзі пасля прышчэпкі хварэюць, але ў меншай ступені і ў больш лёгкай форме. У прыватнасці, у нашым інфекцыйным шпіталі хворых сярод прышчэпленых на сёння няма – праўда. Бывала паступалі і вакцынаваныя – аднак у іх яшчэ не паспеў сфарміравацца пасля прышчэпкі імунітэт.
Даводзілася чуць, што хтосьці пайшоў прышчапіўся і праз два-тры дні захварэў. А наша сарафаннае радыё працуе хутчэй за любыя інфармацыйныя крыніцы, вось так і з’яўляецца ў людзей страх наконт прышчэпкі. Чалавек жа як думае: вось я сёння прышчапіўся, а назаўтра займеў імунітэт. Не, так не бывае – паўнацэнная абарона з’яўляецца толькі праз месяц пасля другой прышчэпкі з невялікай розніцай у некалькі дзён, у залежнасці ад арганізма.
Я сам таксама перахварэў на кавід у лістападзе мінулага года: у бальніцы не ляжаў, але паследкі пасля яго адчуваў яшчэ з паўгода. Абвастрыліся хранічныя хваробы, назіралася неймаверная слабасць – проста не хапала сіл. Паступова прыйшоў у норму, але не цалкам, і наўрад ці ўжо гэта магчыма.
Цяпер у кавід-стацыянары паток паменеў, і працаваць крыху лягчэй. Колькасць хворых паступова зніжаецца, маем свабодныя ложкі, хаця кіслародных месцаў асабліва не вызваляецца. У асноўным праходзяць лячэнне пацыенты з нашага і нязначна з Мінскага раёнаў. Калі адкрыліся ў гэту хвалю, прывозілі з Узды, Дзяржынска, Любані, Пухавічаў. Увогуле з самага пачатку работы інфекцыйнага шпіталя ў нас лячыліся людзі з Гомельскай вобласці, не гаворачы пра бліжэйшыя раёны.
А вось псіхалагічна стала цяжэй – паміраюць многа. І паверце, мы таксама жывыя людзі і ўсё прапускаем праз сябе, хоць некаторыя і лічаць нас чэрствымі. Ёсць такія крыўдныя выпадкі: здаецца, вось ужо чалавек да выпіскі рыхтуецца, а назаўтра яго няма. Тым больш, у досыць маладым узросце. Проста крычаць хочацца: “А дзе ж вы былі раней, чаму не прышчапіліся, чаму не паклапаціліся пра сябе, сваіх родных?” Ці не час задумацца кожнаму: людзі, ратуйцеся! Усё ж залежыць толькі ад вас саміх.
 

Альфрэд Зянонавіч НЕХВЯДОВІЧ,
намеснік галоўнага ўрача па медыцынскай частцы Валожынскай райбальніцы:
– Мы працуем амаль паўтара года з невялікімі перапынкамі з кавідам. Напачатку гэта было такім невядомым для нас. Арыенціраваліся ў асноўным на Кітай, бо на той момант там больш паспяхова змагаліся з кавід-інфекцыяй, чым увесь астатні свет. Мяне ўражвала іх дысцыплінаванасць: як яны закрывалі на каранцін мільённыя гарады, і людзі не супраціўляліся гэтаму, а цалкам падпарадкоўваліся. Таму, калі адкрывалі сваё інфекцыйнае аддзяленне, прыклад бралі адтуль. Безумоўна ж, было страшна. Тады даплат ніякіх не было – ніхто аб гэтым не думаў і не гаварыў: медыцынскія работнікі пайшлі добраахвотна выконваць свой абавязак.
Аднак да ўсяго прывыкаеш: на сённяшні дзень мы ўжо не так апасаемся, бо бачым, што кантактны шлях перадачы быў пераацэнены на той момант. Больш за ўсё кавід-інфекцыя перадаецца ад чалавека да чалавека паветрана-кропельным шляхам, таму такія метады, як нашэнне масак, дыстанцыраванне, апрацоўка і мыццё рук, па-ранейшаму застаюцца аднымі з важных правіл, каб засцерагчыся.
Мой працоўны дзень пачынаецца з наведвання аддзялення рэанімацыі – бруднай зоны. У звычайным рэжыме там абсталяваны 6 ложкаў рэанімацыйных, нядаўна дадалі яшчэ тры. Шэсць адведзены пад кавід, астатнія тры – на іншыя выпадкі. Усяго ж у райбальніцы для хворых на кавід выдзелены 77 ложак-месцаў, таксама пад гэтыя мэты выкарыстоўваецца і інфекцыйнае аддзяленне – туды шпіталізуюцца хворыя з не да канца ўстаноўленым дыягназам. Калі высвятляецца кавід – пераводзім у шпіталь.
Дзяжурства ў кавід-стацыянары нясуць асобныя людзі – састаў практычна не мяняецца, толькі зрэдку сярод сярэдняга медыцынскага персаналу. Чаму? Бо вопыт і навыкі адыгрываюць вельмі важную ролю – у іх зусім іншы погляд і хватка, больш прафесіяналізму. Хаця ўсім даводзіцца працаваць з кавідам: ёсць хірургічная паталогія – трэба каб хірург агледзеў, ці неўралагічная – выклікаем неўрапатолага. Надараецца, што чалавек паступае без клінічных праяўленняў, а пад уздзеяннем кавід-інфекцыі некаторыя хваробы, якія драмалі, “ажываюць”. Да таго ж унутрыбальнічны спосаб заражэння кавідам па-ранейшаму актуальны, і гэта бачна не толькі па нашай бальніцы, але і па ўсіх шпіталях: адзін захварэў – і як мінімум заражаецца ўся палата.
ПЦР-тэст цяпер робяць даволі хутка: сёння раніцай завёз аналіз, а ўжо вечарам можа быць і адказ, ці на працягу сутак. КТ, на жаль, сваёй не маем, самае бліжэйшае, дзе можна прайсці камп’ютарнае абследаванне, – у Маладзечне ці Вілейцы. Наколькі ведаю, там нікому не адмаўляюць.
Зараз магу сказаць, што кавід вядзе сябе намнога агрэсіўней, з кожнай хваляй назіраецца большая колькасць пацыентаў, хвароба працякае цяжэй для многіх, на жаль. На будучае прагназуецца, што інфекцыя не стане лягчэйшай. Таму на сённяшні дзень, акрамя вакцынацыі, іншага выратавання не існуе – лякарства ад COVID-19 у свеце няма. Так, існуюць метады
лячэння: лекавыя сродкі, кіслародатэрапія, якія дапамагаюць чалавеку змагацца з гэтай хваробай. Але менавіта лякарства, якое можа перамагчы яго, не знойдзена. І лепшая мера – вакцынапрафілактыка. Яна адназначна паказвае: людзі пасля прышчэпкі хварэюць, але ў меншай ступені і ў больш лёгкай форме. У прыватнасці, у нашым інфекцыйным шпіталі хворых сярод прышчэпленых на сёння няма – праўда. Бывала паступалі і вакцынаваныя – аднак у іх яшчэ не паспеў сфарміравацца пасля прышчэпкі імунітэт.
Даводзілася чуць, што хтосьці пайшоў прышчапіўся і праз два-тры дні захварэў. А наша сарафаннае радыё працуе хутчэй за любыя інфармацыйныя крыніцы, вось так і з’яўляецца ў людзей страх наконт прышчэпкі. Чалавек жа як думае: вось я сёння прышчапіўся, а назаўтра займеў імунітэт. Не, так не бывае – паўнацэнная абарона з’яўляецца толькі праз месяц пасля другой прышчэпкі з невялікай розніцай у некалькі дзён, у залежнасці ад арганізма.
Я сам таксама перахварэў на кавід у лістападзе мінулага года: у бальніцы не ляжаў, але паследкі пасля яго адчуваў яшчэ з паўгода. Абвастрыліся хранічныя хваробы, назіралася неймаверная слабасць – проста не хапала сіл. Паступова прыйшоў у норму, але не цалкам, і наўрад ці ўжо гэта магчыма.
Цяпер у кавід-стацыянары паток паменеў, і працаваць крыху лягчэй. Колькасць хворых паступова зніжаецца, маем свабодныя ложкі, хаця кіслародных месцаў асабліва не вызваляецца. У асноўным праходзяць лячэнне пацыенты з нашага і нязначна з Мінскага раёнаў. Калі адкрыліся ў гэту хвалю, прывозілі з Узды, Дзяржынска, Любані, Пухавічаў. Увогуле з самага пачатку работы інфекцыйнага шпіталя ў нас лячыліся людзі з Гомельскай вобласці, не гаворачы пра бліжэйшыя раёны.
А вось псіхалагічна стала цяжэй – паміраюць многа. І паверце, мы таксама жывыя людзі і ўсё прапускаем праз сябе, хоць некаторыя і лічаць нас чэрствымі. Ёсць такія крыўдныя выпадкі: здаецца, вось ужо чалавек да выпіскі рыхтуецца, а назаўтра яго няма. Тым больш, у досыць маладым узросце. Проста крычаць хочацца: “А дзе ж вы былі раней, чаму не прышчапіліся, чаму не паклапаціліся пра сябе, сваіх родных?” Ці не час задумацца кожнаму: людзі, ратуйцеся! Усё ж залежыць толькі ад вас саміх.
 

Валожынцу Уладзіславу КАРАНІКУ амаль 24 гады. Яго біяграфію цяжка назваць багатай, але ж нават тыя этапы, якія ўжо прайшоў па жыццёвым шляху, – безумоўная падстава для гонару і адчування таго, што займае ў грамадстве годнае месца.

Ён скончыў гімназію, атрымаў вышэйшую адукацыю ў адной са старэйшых вышэйшых навучальных устаноў краіны – Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце. Там жа прайшоў магістратуру. Паспеў набыць працоўны вопыт у добрай фірме. Увесь час, калі вучыўся, не забываў: наперадзе служба ва Узброеных Сілах Рэспублікі Беларусь. Каб якімсьці чынам пазбавіцца ад гэтага абавязку, нават не думаў. “Мой бацька служыў, ці ж я горшы?” – так разважыў і, калі атрымаў павестку, з лёгкай душой накіраваўся ў ваенкамат. Аб адным толькі марыў – служыць у родным горадзе. Яму пашанцавала. Зараз, калі армейскія месяцы – ужо старонкі яго асабістай гісторыі, упэўнены: сцвярджэнне “дома і сцены дапамагаюць” – справядлівае на 100 працэнтаў.

Ці было цяжка? Шчыры юнак зусім не жадае выглядаць экранным героем, таму прызнаецца, што ў нейкія моманты прыходзілася няпроста. Усё ж гэта зусім іншае жыццё. А ён адзіны сын у бацькоў, для якога з дзяцінства камфорт быў не на апошнім месцы. Напрыклад, ніколі асабліва не сябраваў са спортам, нават меў лішнія кілаграмы. У часці даволі хутка прыйшоў у належную форму, таму зараз здзіўляецца, як раней мог існаваць без фізічнай нагрузкі. Дарэчы, ён асабліва адзначае цудоўнае, па-сапраўднаму збалансаванае армейскае харчаванне, якое асабіста яму дапамагло значна падкарэкціраваць уласную знешнасць і здароўе.

У імкненні прайсці праз армейскія выпрабаванні сына падтрымалі і матуля Вера Іванаўна, і бацька Руслан Фёдаравіч. Бацькі ўсім сэрцам любяць сына, клапоцяцца пра яго дабрабыт, аднак ніколі не імкнуліся абараніць ад усіх праблем, што ўзнікаюць у жыцці будучага мужчыны. Яму з маленства прадастаўлена права самастойна прымаць рашэнні, выбіраць і будаваць сваю будучыню. І тата, і матуля вельмі ўдзячныя камандзірам і таварышам свайго Уладзіслава за тое, што нашчадак з іх дапамогай не проста справіўся са службай, а ўдасканаліў уласную асобу, набыў рысы сапраўды дарослага чалавека – адказнасць, самастойнасць, цярплівасць. Ён і сам пацвярджае: армія змяніла яго светапогляд, дала магчымасць многае перайначыць у сабе.

Ужо прайшло некалькі дзён, як Уладзіслаў развітаўся з часцю, але прызнаецца: пакуль, асабліва ў сне, армейскія будні не адпускаюць. Магчыма гэта і добра, бо зараз яго галоўная здача – суаднесці былы і толькі-толькі набыты вопыт для таго, каб з новымі сіламі працягваць дзейнасць па-за межамі армейскага братэрства. Яго чакае цікавая работа, любімае хобі (фатаграфія). Відавочна, што і ў асабістым жыцці высокі, абаяльны, усмешлівы, з цудоўным пачуццём гумару юнак павінен быць паспяховым. Пажадаем яму ўдачы.

Капітальны рамонт аўтавакзала ў нашым горадзе працягваецца. Ужо некалькі месяцаў тут шчыруюць работнікі ДРБУ № 167. У выніку іх дзейнасці будынак і прылеглая да яго тэрыторыя паступова мяняюць свой выгляд.
Ужо завершаны работы па добраўпарадкаванні двара (праведзены ўстройства вонкавых сетак бытавой і ліўневай каналізацый, цэментна-бетоннага пакрыцця, абсталяванне падпорных сценак, азеляненне, укладка тратуарнай пліткі).
Што тычыцца самога будынка, то на дадзеным этапе ён ужо адрозніваецца ад пустой каробкі без акон і дзвярэй, якая яшчэ нядаўна так палохала жыхароў і гасцей Валожына сваім “нежылым” выглядам. Будаўнікі справіліся з тынкаваннем сцен, устройствам цэментна-бетонных сцяжак падлогі і зараз вядуць мантаж унутраных інжынерных сетак (электрыка, водазабеспячэнне, каналізацыя, ацяпленне).
Пакуль самая высокая частка вакзала – каменная кладка – не дае забыць звыклы абрыс будынка, але, як паведаміў прараб Андрэй Ліштван, хутка яна ў адпаведнасці з праектам стане непазнавальнай, як і ўсе астатнія вонкавыя элементы і ўнутраныя памяшканні. Андрэй Міхайлавіч паабяцаў, што ў бліжэйшай будучыні дазволіць пранікнуць унутр будынка і зрабіць там фотаздымкі. Мне ж і самой не вельмі хацелася замінаць спецыялістам у іх клопатах.
Галоўнае, што турбуе сёння гараджан, – гэта пытанне “Ці бачны прасвет у канцы тунэля?”. З улікам таго, як актыўна шчыруе каманда рамонтнікаў, фінальны акорд – унутраная аддзелка і інтэр’ерныя вырашэнні – не за гарамі. Безумоўна, таго вакзала, якім ён быў некалькі дзесяцігоддзяў, мы ўжо не ўбачым, але ж, калі верыць праектнай дакументацыі, новы прынясе ў старажытны горад сучаснае гучанне, утульнасць і камфорт.

Воложинской районной профсоюзной организацией профсоюза работников агропромышленного комплекса 12 ноября была организована экскурсия по историческим местам Воложинского края – в г.п. Ивенец.

В экскурсионной поездке приняли участие 20 лидеров профсоюзного движения агропромышленного комплекса Воложинского района от 12 первичных профсоюзных организаций. Посетили Ивенецкий музей традиционной культуры: экспозиции музея, мастерские ткачества, гончарства, кузнечную мастерскую, музей местечкового быта, костелы - Св. М. Архангела, Св. Алексея, Спасо-Ефросиньевскую церковь.

Все участники поездки получили заряд энергии от общения с коллегами, а также пополнили сведения об историческом прошлом малой Родины.

Участие ветеранов совместно с ГУ Воложинский ТЦСОН в проведении экологической акции «Чистый лес»,  субботник по уборке экологической тропы в заказнике «Налибокская пуща».

Ужо стала добрай традыцыяй, што менавіта ў гэты дзень дзіцячая бібліятэка распачынае экалагічную акцыю “Дапаможам птушкам зімой”.

На мерапрыемстве дзеці даведаліся аб гісторыі гэтага свята, народных прыметах і цікавых фактах, звязаных з сініцамі. Пагаварылі аб правілах пабудовы кармушак і падкормкі птушак.

Дзеці з цікавасцю паглядзелі мультфільм па матывах казкі В. Біянкі “Сінічкін каляндар”, а таксама азнаёміліся з тэматычнай кніжна-ілюстрацыйнай выставай.

 Для аматара прыроды няма занятка цікавей, чым назіраць за птушкамі ля  кармушкі. Давайце дапаможам маленькім істотам, якія робяць гэты свет лепшым і прыгажэйшым, дажыць да вясны!

Учащаяся 5 "Б" класса ГУО "Средняя школа № 1 г. Воложина"  Стаселович Кира приняла участие в съемках популярного телепроекта "Я знаю!"
Целеустремленность и широкий кругозор школьницы позволили ей продемонстрировать отличный результат в телепроекте. Эфир с участием Киры выйдет в январе-феврале 2022 года.

втомобиль с гуманитарной помощью от профсоюзов Минской области прибыл в лагерь беженцев на белорусско-польской границе.

В коробках — все самое необходимое. Теплые вещи, продукты первой необходимости, детское питание, средства личной гигиены.

— Профсоюзы Минской области не могли остаться в стороне от происходящего. В нашей помощи и поддержке нуждаются люди, оказавшиеся в непростой жизненной ситуации. Особенно маленькие дети и женщины. Мы привезли гуманитарную помощь — продукты и вещи первой необходимости. То, что сегодня происходит на границе — бесчеловечно и недопустимо. Надеемся, что ситуация разрешится. Люди не должны страдать, — отметил председатель Минского областного объединения профсоюзов Виктор Малиновский.

Напомним, большая группа иностранцев появилась в районе пункта пропуска «Брузги» 8 ноября. Беженцы, а среди них много женщин и детей, намеревались попасть в Польшу, но застряли на белорусско-польской границе.

https://1prof.by/news/obshhestvo-i-profsoyuzy/profsojuzy-prodolzhajut-dostavlyat-gumanitarnuju-pomoshh-migrantam-na-granicu-s-polshej/