Воложинский районный
исполнительный комитет

Для таго, каб прыцягнуць увагу да праблемы пажараў і гібелі людзей з-за неасцярожнага абыходжання з агнём пры курэнні, з 1 па 30 лістапада па ўсёй Мінскай вобласці праходзіць акцыя “Не прапальвай сваё жыццё!».

Мерапрыемствы падзелены на 3 этапы. Першы прадоўжыцца па 12 лістапада. Месцамі правядзення стануць працоўныя калектывы прамысловых, сельгаспрадпрыемстваў, іншых арганізацый, а таксама пункты здачы другаснай сыравіны. Удзельнікам акцыі ў фармаце дыялога прадэманструюць статыстычны партрэт загінуўшага на пажары і тэматычныя відэафільмы, прапануюць паўдзельнічаць у інтэлектуальных гульнях і г. д.

З 15 па 25 лістапада пройдзе другі этап акцыі. У ім прымуць удзел навучэнцы ВНУ, сярэдніх спецыяльных навучальных устаноў, ліцэяў і каледжаў, а таксама асобы, якія злоўжываюць спіртнымі напіткамі.

Фінальны этап – з 26 па 30 лістапада – у месцах масавага знаходжання людзей, сельскіх саветах і на іншых адкрытых пляцоўках.

У сетцы Інтэрнэт пройдзе конкурс “Я не куру ў ложку і табе не раю” на лепшае відэа на тэму небяспекі курэння ў ложку, а ў сацыяльных сетках – “Не прапальвай сваё жыццё”. Для апошняга ўдзельнікам неабходна будзе зняць кароткі відэаролік “Курэнне ў ложку забівае – не пустыя словы” ці “Маленькі недакурак – вялікая бяда” і выкласці яго ў сацыяльную сетку Instagram з адзнакай акаўнта @112.by і хэштэгам (напрыклад, #курэннеўложку, #акуракбяда, #112). Крэатыўныя і творчыя ўдзельнікі акцыі змогуць стварыць “Бяспечную попельніцу”, якая забяспечыць пажарную бяспеку пры курэнні ў любым месцы і становішчы і не дасць забыцца пра непатушаную цыгарэту. Куды ж без традыцыйнай адраснай паштовай рассылкі бяспечнай карэспандэнцыі, званкоў ад работнікаў МНС? Гэтыя формы работы таксама знойдуць месца ў рамках акцыі.

Не заставайцеся ўбаку – далучайцеся. Будзе цікава!

Наш кар.

Барацьба са злом як лад жыцця

Гэтага мужчыну па знешнасці ніяк не аднясеш да пенсіянераў. Тым не менш, яго пенсіённаму пасведчанню амаль шэсць гадоў. Артур МАХМУДАЎ – ветэран Валожынскага райаддзела ўнутраных спраў. Пасля звальнення ў запас працягваў працаваць спецыялістам 1-й катэгорыі крымінальна-выканаўчай інспекцыі, затым узначальваў Маладзечанскую міжраённую інспекцыю аховы жывёльнага і расліннага свету.

Пошук

Пра тое, што лёс яго будзе звязаны з выключна мужчынскай прафесіяй, юны Артур ведаў з маленства. Актыўна займаўся спортам, зачытваўся дэтэктывамі, не прапускаў ніводнага фільма пра вайну, армію, міліцыю. Асаблівыя ўражанні атрымаў ад стужак “Батальёны просяць агню”, “Афіцэры”, эпапеі “Вялікая Айчынная”. Калі ж дэманстравалі “Пятроўка, 38” і “Агарова, 6”, эмоцыі зашкальвалі. Вабілі юнака і марскія прасторы. Часта ў думках уяўляў сябе ў бушлаце і бесказырцы. А ў апошніх класах школы ён і яго бліжэйшыя сябры вырашылі стаць танкістамі. Абставіны склаліся такім чынам, што паступіў у Харкаўскае танкавае вучылішча толькі наш герой. Калі зразумеў, што агульныя планы давядзецца ўвасабляць аднаму, ідэя ўжо не здавалася прывабнай, таму накіраваўся ў Ліепая (Латвійская ССР). Там скончыў школу мараходнага саставу і атрымаў накіраванне ў Каспійскую флатылію. Служба на ваенных караблях магла б стаць яго лёсам, калі б не складаная палітычная сітуацыя ў краіне. Пачаўся развал Савецкага Саюза, людзі па магчымасці вярталіся ў родныя краі. Малады чалавек прыняў рашэнне ехаць дадому. Сябры, разам з якімі імкнуўся ў танкісты, за гэты час уладкаваліся ў РАУС. Іх служба ішла паспяхова, таму і яму раілі разгледзець падобны варыянт.

Вось жа яно, прызванне

Для чалавека з “марскімі” спецыяльнасцямі знайсці работу ў Валожыне было складана, таму прапанова зацікавіла. Пачынаў у матарызаваным узводзе патрульна-паставой службы. Міліцэйскія будні не напалохалі, наадварот, сфарміравалася мэта – стаць супрацоўнікам крымінальнага вышуку. Калі былы начальнік РАУС Валянцін Іванавіч Лапо даверыў пасаду малодшага оперупаўнаважанага, даў сабе зарок: зраблю ўсё, каб называцца сапраўдным прафесіяналам. Хутка атрымаў афіцэрскія пагоны і павышэнне. З гэтага моманту ён – оперупаўнаважаны. Пасля была Акадэмія МУС і амаль 20 гадоў адданай службы ў крымінальным вышуку. Займаў пасады начальніка службы, першага намесніка начальніка РАУС. Сказаць, што работа падабалася – не сказаць нічога. Яна стала для Артура Гургелоевіча і яго сям’і ладам жыцця.

Міліцэйскія будні

На просьбу ўспомніць цікавы выпадак з міліцэйскіх будняў, былы “опер” задумаўся. Зразумела, большасць з яго работы – складаная, часам жудасная інфармацыя, якая можа шакіраваць непадрыхтаванага чалавека. Не аднойчы даводзілася рызыкаваць жыццём. У 90-я гады не раз лавілі “на жыўца” бандытаў, што рабавалі машыны на шашы. Працавалі і разам з аператыўнікамі з іншых раёнаў. Аднойчы некалькі тыдняў правёў на Іўеўшчыне, прыкладаючы намаганні для раскрыцця цяжкага злачынства. Дзеля паспяховага завяршэння давераных спраў ніколі не шкадаваў сіл. Бывала і так, што шанцавала. Напрыклад, злачынцу, які краў аўдыяапаратуру з машын, “узялі” на дробязі – вынес с чужога падвала стары магнітафон. Пасля высветлілася, што на яго сумленні некалькі дзясяткаў крымінальных эпізодаў.

Жонка Вольга з сапраўднай жаночай мудрасцю ставілася да няпростых абавязкаў мужа і зусім не здзівілася, калі сын – Артур-малодшы заявіў аб жаданні прадоўжыць справу бацькі. Сёння Артур Артуравіч – участковы інспектар. Служыць малады чалавек не першы год, у планах – абавязковае паглыбленне ў прафесію.

Пашана за вернасць і доўг

Калі падпалкоўнік А. Г. Махмудаў звальняўся ў запас, сябры і сваякі падказвалі паспрабаваць сябе ў іншых іпастасях. Разумны, адукаваны чалавек магчыма мог бы заняцца выкладчыцкай дзейнасцю, дабіцца поспеху у бізнесе ці на вытворчасці, аднак ён застаўся верны свайму прызванню. Падчас працы ў крымінальным вышуку займаўся раскрыццём злачынстваў, а пасля ажыццяўляў нагляд за асобамі, што адбылі пакаранне.

Ён упэўнены: служба ў органах унутраных спраў навучыла яго ўменню цаніць жыццё, сям’ю, дружбу. Часта, калі збіраюцца з сябрамі – таксама ветэранамі РАУС, успамінаюць самае цікавае з тых часоў, калі кожны дзень без перабольшання быў прысвечаны барацьбе са злом. Праваахоўнік-ветэран мае мноства ўзнагарод, сярод якіх –  медаль “За бездакорную службу” 3-й ступені. А яшчэ ён – адзін з першых міліцыянераў краіны, які стаў лаўрэатам грамадскай узнагароды “Вернасць і доўг” у намінацыі “За бескампрамісную барацьбу са злачыннасцю” і атрымаў бронзавую статуэтку Архангела Міхаіла – апекуна праваахоўных органаў.

Паважаныя ветэраны органаў унутраных спраў Валожыншчыны!

Прыміце самыя шчырыя словы ўдзячнасці і глыбокага прызнання вам, людзям маральнай загартоўкі, за высакародную службу, вернасць прафесіі і грамадзянскаму абавязку, за дапамогу ў выхаванні маладога пакалення супрацоўнікаў і ўклад у захаванне міліцэйскіх традыцый.

Жадаем кожнаму ветэрану ўнутраных спраў моцнага здароўя, шчасця, сямейнага цяпла і ўтульнасці, нязгаснай энергіі і дабрабыту.

Раённая арганізацыя ветэранаў міліцыі

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

фота аўтара

Ганна КАНАНОВІЧ, галоўны спецыяліст аддзела ідэалагічнай работы, культуры і па справах моладзі:

– Ведаю: пандэмія каранавіруса першая пасля іспанкі, якая на працягу 1918-1920 гадоў літаральна выкасіла каля 5% насельніцтва планеты. Ніколі б не падумала, што штосьці падобнае можа паўтарыцца ў наш час. У адрозненне ад многіх сваіх знаёмых праблему, як толькі пра яе загаварылі, успрыняла ўсур’ёз. Бяспечнае стаўленне раздражняла і працягвае раздражняць. Асаблівую злосць у мяне асабіста выклікаюць людзі, якія свядома, маючы пацверджаны дыягназ, заражаюць іншых, не выконваючы патрабаванняў самаізаляцыі. Я, пакуль хварэла, кватэру сваю не пакідала, за выключэннем трох разоў, калі наведвалася ў паліклініку: каб  адкрыць бальнічны, зрабіць здымак і закрыць бальнічны. Але пра ўсё па парадку.

Ніводная з папярэдніх хваляў мяне не закранула. Яно і не дзіўна – старанна вытрымлівала дыстанцыю, насіла маскі, ніколі не забывала апрацоўваць рукі. І ўсё ж адну памылку дапусціла. Вельмі доўга адкладвала вакцынацыю, а рабіць гэта патрэбна было яшчэ летам, калі вірус трохі ўтаймаваўся. У мяне ж усё ўзнікалі, як мне здавалася, больш актуальныя праблемы. Вось і давырашалася! Канешне, прышчэпку не праігнаравала, у паліклініцы пабывала. Аднак пасля першай дозы дзесьці падхапіла вірус і захварэла. Як гэта адбылося, шчыра не ведаю. Нават пры маёй асцярожнасці поўнасцю пазбавіць сябе кантактаў не магу. І работа патрабуе пастаянных стасункаў з людзьмі, і ў асабістым жыцці  маю зносіны са сваякамі і сябрамі. Дарэчы, больш за ўсё хвалююся за бацькоў, але яны і самі людзі вельмі граматныя, усё робяць правільна, прышчэпку, у адрозненне ад мяне, зрабілі своечасова.

Хварэла тры тыдні. Дзякуючы ўважлівасці і прафесіяналізму доктара Ганны Вількевіч, у мяне была дыягнаставана аднабаковая пнеўманія, якую толькі-толькі перамагла (на працы з панядзелка). Пачалося ж усё з пакашлівання і нязначнага павышэння тэмпературы. Але “карона” ёсць “карона”. Нават такая, не вельмі складаная форма – моцны ўдар па самаадчуванні. І голас гучыць не так, і смак зменены, і пахі прапалі, і ўвогуле ўсё не так, як заўсёды. Адно супакойвала: на працягу захворвання мяне і сына (Аляксей заразіўся ад мяне) не пакідалі сам-насам з захворваннем медыкі. Часта прыязджалі прадстаўнікі кантактных груп, а Ганна Уладзіславаўна і дзіцячы ўрач Ніна Анатольеўна Аўдзей тэлефанавалі амаль штодня. У магазіны і ў аптэку не наведваліся  (мы ж не адзінокія!), усё неабходнае нам дастаўлялі блізкія  – мае айчым Мечыслаў Іосіфавіч і сястра Наталля. Дарэчы, на маю думку, менавіта каранавірус паказвае, наколькі трывалыя сувязі чалавек здольны выстройваць вакол сябе. Магчыма, тым, хто гэтага рабіць не ўмее, і даводзіцца ў любым стане, ледзь перасоўваючы ногі, накіроўвацца за пакупкамі, пры гэтым распаўсюджваючы вакол сябе інфекцыю. Бо калі не так, і іх паводзіны не вымушаныя, то гэта не паддаецца ніякай крытыцы.

Напрыканцы свайго аповеду хачу яшчэ раз выказаць удзячнасць тым, хто на лініі агню ў барацьбе з вірусам, – медыцынскім работнікам усіх узроўняў і спачуванне сваякам тых людзей, якія не справіліся з гэтым каварным захворваннем. Для сябе вырашыла наступнае: праз нейкі час здам аналіз на наяўнасць антыцелаў, пасля чаго дзесьці ў маі  (пры неабходнасці і раней) зраблю прышчэпку.

Паважаныя землякі, беражыце сябе і тых, хто побач, заставайцеся пільнымі, не забывайце: COVID-19 чалавецтвам пакуль не пераможаны.

Нядаўна тэхнічны арсенал аддзялення анестэзіялогіі і рэанімацыі папоўніўся камплектам ультрагукавой сістэмы GE LOGIQ e R8. Складаную тэхніку, кошт якой складае 42954 рублі, на дабрачыннай аснове Валожынскай райбальніцы прадаставіў Рэспубліканскі навукова-практычны цэнтр медыцынскіх тэхналогій, інфарматызацыі, кіравання і эканомікі аховы здароўя.

Як паведаміў загадчык аддзялення анестэзіялогіі і рэанімацыі Дзмітрый Старыкевіч, партатыўны апарат для правядзення ўльтрагукавога даследавання стане для нашых медыкаў важкай падтрымкай у дыягнастычнай рабоце. У першую чаргу гэта тычыцца  цяжкіх пацыентаў з каранавіруснай інфекцыяй, што знаходзяцца ў рэанімацыі і не могуць рухацца. Абсталяванне таксама неабходна для людзей, што трапілі ў аварыю і, магчыма, атрымалі траўмы ўнутраных органаў.

Галоўная перавага апарата ў яго мабільнсці. Да таго ж валодае добрай якасцю візуалізацыі і высокай дыягнастычнай дакладнасцю. Шырокі спіс рэжымаў дазваляе выкарыстоўваць яго ў любым кірунку медыцыны. Напрыклад, ён незамяняльны для катэтарызацыі глыбокіх вен, змяшчэння ў поласць сэрца часовага электрычнага кардыёстымулятара. Гэтыя працэдуры пад кантролем ультрагукавой апаратуры заўсёды менш рызыкоўныя.

Хто з медыкаў будзе мець магчымасць працаваць з новай цуда-тэхнікай? Безумоўна, усе ўрачы, што зараз займаюцца гэтым відам дыягностыкі. Акрамя таго, згодна з так званым пратаколам FAST, кожны ўрач-рэаніматолаг павінен умець ажыццявіць пачатковы ўльтрагукавы скрынінг пацыентаў, у якіх ёсць падазрэнне на наяўнасць свабоднай вадкасці ў абдамінальнай пляўральнай і перыкадыяльнай поласці, а таксама ў іх магчымы пнеўматоракс. Таму, па словах кіраўніка аддзялення, яго падначаленыя за тыдзень ужо паспелі пазнаёміцца з апаратам і хуткімі тэмпамі асвойваюць яго магчымасці.

Валянціна КРАЎНЕВІЧ

Такое жыццёвае крэда ветэрана праваахоўных органаў раёна, маёра міліцыі Ігара СУХАДОЛЬЦА.

Для старэйшага пакалення, ветэранаў міліцэйскай службы, 10 лістапада – знакавая дата, звязаная з днём нараджэння і станаўлення савецкай міліцыі. З 2007 года гэта свята перайменавана ў Дзень ушанавання ветэранаў органаў унутраных спраў і ўнутраных войск Міністэрства ўнутраных спраў, які сімвалізуе пераемнасць пакаленняў і вялікую павагу да лепшых міліцэйскіх традыцый.

Асаблівым з’яўляецца гэты дзень і для І. У. Сухадольца. Менавіта 10 лістапада 1987 года ён быў прызваны ў рады Узброеных Сіл СССР і для праходжання тэрміновай службы накіраваны ў Асобную мотастралковую дывізію асобага прызначэння ўнутраных войск Міністэрства ўнутраных спраў СССР імя Ф. Э. Дзяржынскага. А праз два гады таксама ж 10 лістапада звольніўся ў запас. І ўвесь свой далейшы працоўны шлях – 26 гадоў – аддаў службе ў раённым аддзеле ўнутраных спраў, 20 з якіх – участковым інспектарам у дубінской зоне.

Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь у 1999 годзе ўзнагароджаны медалём “За бездакорную службу” II ступені і памятным медалём “80 гадоў беларускай міліцыі”. Па выніках работы за 2011 год быў прызнаны лепшым супрацоўнікам РАУС і заахвочаны новым аўтамабілем.

Абавязак, гонар і справядлівасць для Ігара Уладзіміравіча сталі сэнсам жыцця. Хтосьці яго лічыў занадта строгім і рэзкім, але 18-гадовым, можна сказаць, яшчэ толькі новаспечаным салдатам, ён пабываў у самых гарачых кропках Савецкага Саюза. На пасадзе старшыны роты быў накіраваны ў Софрынскую аператыўную брыгаду асобага прызначэння ўнутраных войск МУС СССР, дзе прымаў удзел у баявых дзеяннях, накіраваных на падтрыманне грамадскага парадку ў Закаўказскіх рэспубліках у перыяд развалу СССР: на працягу месяца ў ліпені 1988 года – у Арменіі, са студзеня па люты і з ліпеня па лістапад 1989 года – у Азербайджане, з красавіка па ліпень 1989 года – у Грузіі, у ліпені 1989 года – ва Узбекістане (Ферганская даліна). Тады для нас, мірных жыхароў мірнай вялікай краіны, такія міжусобіцы паміж землякамі, суседзямі, сваякамі здаваліся незразумелымі і нават дзікімі. Ваявалі і пралівалі кроў за арыкі (ваду), зямлю, веру: людзей палілі ў агні, тапілі ў вадзе, выразалі сем’ямі. А ваеннаслужачыя павінны былі ахоўваць грамадскі парадак. Цярпела не толькі мясцовае насельніцтва – гінулі салдаты, афіцэры. З мясцовымі ўступаць у размовы строга забаранялася, таксама не дазвалялася прымаць ад іх ежу, бо былі выпадкі атручвання. Успамінаючы тыя далёкія гады, Ігар Уладзіміравіч цяжка ўздыхае, кажа, што, гледзячы на такія зверствы, маральна вытрымлівалі не ўсе – некаторыя пісалі рапарты і пераводзіліся ў іншыя часці, напрыклад, у Сібір, ахоўваць папраўчыя ўстановы. Таму служба ў арміі не проста загартавала – яна адклала свой адбітак і на характар, і на свядомасць, і на светапогляд. А таксама вызначыла будучы працоўны шлях.

Як гэта не дзіўна гучыць, але такія якасці, як строгасць, дысцыпліна, парадак, проста неабходныя былі ў паўсядзённай службе ў міліцыі – асабліва на пасадзе ўчастковага міліцыянера. На пытанне: “Бытуе меркаванне, што дубінцы таксама “ваяўнічы народ”, з асаблівым норавам” вартавы правапарадку з усмешкай адказаў: “Гэта не меркаванне, а праўда жыцця. Пры складанні адміністрацыйнага пратакола было такое, што і біцца спрабавалі, і пратаколы рвалі. З цягам часу ўсё стала на сваё месца: давялося праявіць характар, сілу волі і патлумачыць – закон для ўсіх адзін”.

За гады сярод дубінцоў ён стаў сваім: яго і баяліся, і паважалі адначасова. І зараз, знаходзячыся на заслужаным адпачынку, маёр Сухадолец з гонарам высока нясе званне ветэрана органаў унутраных спраў: нават тыя, хто адбыў пакаранне за злачынствы і вярнуўся на волю, ніколі не сказалі дрэннага слова ў яго адрас. Наадварот, часта даводзіцца чуць: “Пры Сухадольцу быў парадак!” А гэта, пагадзіцеся, сапраўднае прызнанне для вартавога правапарадку.

Алена ЗАЛЕСКАЯ

У мінулую суботу ў Валожыне прайшоў восеньскі кірмаш. Гандаль ішоў бойка, асаблівым попытам карысталася агародніна. Добры настрой усім, хто ў той дзень завітаў на пляцоўку каля фізкультурна-аздараўленчага комплексу, стваралі народны калектыў народнай песні “Сваякі”, салісты і калектывы раённага Цэнтра культуры, Сакаўшчынскага сельскага цэнтра культуры, Івянецкага дома культуры.

Да 105-годдзя Вялікай Кастрычніцкай рэвалюцыі выставачны пакой “Родам з СССР” 6 лістапада арганізаваў на сваёй тэрыторыі выставу аднаго дня “Экспанаты пакажуць, экспанаты раскажуць…”

Тэкст і фота Анжэлы РАДЫНА

У Валожынскім краязнаўчым музеі пачала працаваць займальная выстава лялек “У госці да казкі”. Доўжыцца яна будзе да 27 лістапада.

Аўтар экспазіцыі Святлана Кузьмічова нарадзілася ў вёсцы Палачаны суседняга Маладзечанскага раёна. Майстрыха знаходзіцца ў пастаянным пошуку і рэгулярна папаўняе сваю калекцыю новымі экспанатамі. Выстава падарожнічае па вялікіх і малых гарадах Беларусі, у іншых варыянтах прадстаўлялася і ў Валожыне.

На гэты раз наведвальнікі могуць убачыць 20 сцэнак з розных казак, героі якіх добра знаёмыя дзецям і дарослым! Тут размясціліся ўпадабаныя ўсімі персанажы з твораў Д. Маміна-Сібірака “Шэрая шыйка”, Я. Чарушына “Медзведзяняты”, Э. Гофмана “Шчаўкунчык”, А. Аліша “Нечкебіль”, Ш. Пяро “Папялушка” і “Чырвоная шапачка”, Дж. Радары “Чыпаліна”, К. Чукоўскага “Муха-Цакатуха”, Х. К. Андэрсана “Снежная каралева”, “Алавянны салдацік”, “Прынцэса на гарошыне” і “Дзюймовачка”, Л. Маршалека “Прыгоды Рэкса”, С. Маршака “Кошкін дом”, У. Гаршына “Жаба-падарожніца”, А. А. Мілна “Віні Пух і ўсе-ўсе-ўсе..”, А. Талстога “Залаты ключык”. Асабліва прыемна назіраць на выставе персанажаў апавядання беларускага аўтара З. Бядулі “Пяць лыжак заціркі”. Ёсць тут і героі асабістай казкі мастачкі пад назвай “Цудоўнае ператварэнне”.

Усе экспанаты выкананы ў тэхніцы паддашкавай, тэкстыльнай прымітыўнай лялькі. Дзякуючы любімым героям, наведвальнікі змогуць акунуцца ў чароўны свет казак. Для дзяцей выстава карысная і ў адукацыйным плане, таму што многія з прадстаўленых твораў уваходзяць у школьную праграму. А дарослым яна дапаможа на нейкі час вярнуцца ў дзяцінства.

Анжэла РАДЫНА,

фота аўтара

Такое мнение высказал председатель Федерации профсоюзов Беларуси Михаил Орда.

– Наша страна не то что молодая, она абсолютно юная. Четверть века – это очень небольшой период в историческом развитии. Но за это время на основе действующей Конституции нам удалось построить основы нашего государства, заложить фундамент для дальнейшего развития независимой Беларуси.

Но сегодня пришло время идти дальше. И в Конституции, безусловно, должны найти отражения те запросы, которые сегодня есть в обществе. Именно поэтому на Всебелорусском народном собрании в феврале этого года и было принято решение о необходимости реформирования основного закона страны.  

Безусловно, работа над Конституцией – это коллегиальный труд. Потому здесь должны сочетаться и юридический, и практический, и творческий подходы.

В обсуждении изменений приняло участие очень большое количество людей. Как непосредственно юристов, законодателей, так и представителей трудовых коллективов, молодежи, общественных объединений.

Что мы видим по итогу этих обсуждений? Что сегодня самое важное для людей? Это независимость нашего государства, это сохранение и поддержания мира и стабильности, это устойчивость государства, государственных институтов, это совершенствование социальных гарантий и возможностей для развития человека.

Проект нового основного Закона страны как раз и нацелен на то, что обеспечить все эти запросы людей. При этом важно понимать, как внесенные изменения, будут работать на практике и какой в жизни это даст результат. Здесь нужен очень тонкий, взвешенный и аккуратный подход. Потому что любая норма Конституции должна быть в последующем реализована в законодательстве. И здесь, безусловно, самый важный принцип, – это не навредить: ни людям, ни государству в целом.

Безусловно, в дальнейшем подготовленный проект Конституции будет вынесен на всенародное обсуждение. После чего документ будет вынесен на референдум, где непосредственно гражданами и будет приниматься окончательное решение, – сказал председатель Федерации профсоюзов Беларуси Михаил Орда.

Напомним, в состав рабочей группы по доработке проекта новой Конституции страны, сформированной Президентом Республики Беларусь Александром Лукашенко, вошли глава Администрации Президента Игорь Сергеенко, председатель Совета Республики Наталья Кочанова и представители обеих палат парламента, заместитель госсекретаря Совета безопасности Александр Рахманов, руководитель Аппарата Совета Министров Константин Бурак, зампредседателя Конституционного суда Наталья Карпович и судья Ольга Сергеева, председатель Федерации профсоюзов Михаил Орда, помощник главы государства Александр Косинец и доктор педагогических наук, профессор Александр Радьков.

Соб. инф.

https://1prof.by/news/obshhestvo-i-profsoyuzy/mihail-orda-proekt-novoj-konstitucii-otvechaet-na-zaprosy-ljudej/

На заседании с рабочей группой по доработке проекта Конституции Александр Лукашенко рассказал, что ему уже представили новый вариант главного документа страны.

– Конституционная комиссия провела определенную работу, предложила свои варианты, а сейчас рабочая группа специалистов, созданная распоряжением Президента, работает над шлифовкой этой Конституции. И, если уж по-народному говорить, прописывает эту Конституцию юридическим языком, – напомнил Александр Лукашенко. – Я получил последний вариант, прописанный вариант, Конституции с учетом наших прежних договоренностей в рабочей группе, познакомился. Сегодня попробуем поговорить на темы, которые являются острыми и важными для нашей страны.

Напомним, что в состав рабочей группой по доработке проекта Конституции вошли глава Администрации Президента Игорь Сергеенко, председатель Совета Республики Наталья Кочанова и представители обеих палат парламента, а также председатель Федерации профсоюзов Михаил Орда, заместитель госсекретаря Совета безопасности Александр Рахманов, руководитель Аппарата Совета Министров Константин Бурак, зампредседателя Конституционного суда Наталья Карпович и судья Ольга Сергеева, помощник главы государства Александр Косинец и доктор педагогических наук, профессор Александр Радьков.

Перед рабочей группой стояла задача отработать принципиальные вопросы, касающиеся подготовки конституционных изменений. Главные из них, по словам Президента, – закрепление роли Всебелорусского народного собрания, перераспределение полномочий между органами государственной власти, сохранение сбалансированности госаппарата и другие. При этом важно, убежден Александр Лукашенко, ни в коем случае не разрушать существующую в Беларуси систему власти.

Глава государства отметил, что также хотел бы услышать, чем было мотивировано исключение некоторых статей и особенно добавление новых положений.

– Думаю, что нам понадобится еще одно заседание рабочей группы, а потом, как и было обещано, мы вынесем вариант на Конституционную комиссию, – отметил глава государства. В дальнейшем состоится общественное обсуждение проекта Основного закона, окончательный вариант Конституции будет вынесен на республиканский референдум.

Президент заметил, что эксперты рабочей группы поддержали не все предложения Конституционной комиссии. При этом глава государства подчеркнул, что работа по обновлению Конституции Беларуси проводится в интересах большинства граждан и для них.

– Но жить по этому Основному закону придется всем гражданам Беларуси и тем, кто приедет в Беларусь. Закон есть закон, – сказал Президент.

Как заявил во время встречи руководитель рабочей группы глава Администрации Президента Игорь Сергеенко, представленный главе государства новый доработанный проект Конституции – это результат детального, напряженного обсуждения именно того проекта, который был разработан Конституционной комиссией. Рабочей группой была проработана каждая статья проекта, при этом активное обсуждение продолжается. Как отметил Сергеенко,  отдельные дополнения и уточнения вносятся даже сегодня.

При этом Александр Лукашенко подчеркнул, что Беларусь должна остаться президентской республикой.

– Я абсолютно убежден, что Беларусь должна быть президентской республикой, если мы хотим сохранить страну. И Всебелорусское народное собрание вводится не потому, что кто-то из присутствующих или действующий Президент прямо рвется на эту должность, а для того, чтобы обеспечить, как юристы говорят, сдерживание и противовес, – сказал глава государства. – Это одна из фундаментальных вещей – сдерживание и противовес, на этом строятся все законы и законодательные акты.

https://1prof.by/news/v-strane/proekt-novoj-konstitucii-belarusi-predstavili-prezidentu/

Фото БЕЛТА