Воложинский районный
исполнительный комитет

У Ракаўскім псіханеўралагічным інтэрнаце для пажылых людзей і інвалідаў адбылася сустрэча працоўнага калектыву ўстановы і пражываючых з дэлегатам VI Усебеларускага народнага сходу, дырэктарам тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Галінай Рай.

Галіна Фадзееўна расказала прысутным у актавай зале ўстановы пра ўласныя ўражанні ад вялікай нарады, спынілася на галоўных аспектах сацыяльнай палітыкі ў краіне, дала неабходныя каментарыі па ўсіх момантах сходу, на ўзніклыя пытанні прагучалі змястоўныя адказы.

Наш кар.

У малых гарадах, у адрозненне ад вялікіх, маюцца адметныя асаблівасці. Па-першае, тут, як кажуць, нічога не схаваеш –  любы факт амаль імгненна разлятаецца па наваколлі. Па-другое, людзі ведаюць адзін аднаго, таму тэма рэпутацыі, асабліва для тых, хто ёй даражыць, вельмі важная.

Наш сённяшні герой – чалавек на Валожыншчыне вядомы. Менавіта з ім і з камандай, якую ўзначальвае, часта звязваем надзеі і спадзяванні, калі прыхопіць сэрца, ці падскочыць ціск, ці, не дай Бог, разаўецца пнеўманія…  Нават калі самі на здароўе не скардзімся, то хварэюць сваякі, сябры, калегі… І тады дапамогу знаходзім у тэрапеўтычным аддзяленні райбальніцы. А менавіта там у якасці загадчыка нясе нялёгкую медыцынскую службу Уладзімір Вадзімавіч ЛУШЧЫЦКІ.

 – Уладзімір Вадзімавіч, шчырае дзякуй за тое, што знайшлі час для сустрэчы. Упэўнена, нашы чытачы будуць рады бачыць любімага доктара на старонцы раёнкі.

– І я рады адгукнуцца на запрашэнне. Паверце, з павагай стаўлюся як да прэсы, так і да яе аматараў. Тым больш, сярод іх мноства маіх пацыентаў. “Працоўнай славе” ўдзячны за тое, што дапамагае нам, медыкам, выконваць адну з важнейшых задач – даводзіць да людзей неабходную інфармацыю, у тым ліку і адносна прафілактыкі розных захворванняў.

– Ведаю, Вы – чалавек прыезджы. Наколькі важным лічыце ўздзеянне на ўласную асобу той зямлі, дзе нарадзіліся, выраслі? Як адчуваеце сябе ў нашым краі?

–  Я з Пінска. Гэта прыгожы горад, дзе жывуць такія ж прыемныя, як і па ўсёй Беларусі, людзі. Безумоўна, родныя мясціны – назаўсёды ў маім сэрцы. Але ж 25 гадоў у Валожыне зрабілі мяне стапрацэнтным мясцовым жыхаром. Дарэчы, менавіта зямля, на якую прыбыў ужо дарослым, зблізіла з роднай мовай. На малой радзіме вучыўся ў рускамоўнай школе. І дома бацькі размаўлялі па-руску. Валожынскі дыялект, у адрозненне ад палескага, амаль адразу стаў блізкім і зразумелым. Вельмі люблю і паважаю беларускую мову, лічу яе роднай і моцна шкадую, што з-за адсутнасці ў сваім акружэнні людзей, якія гавораць чыста, не магу актыўна ёй карыстацца. Планую калі-небудзь, на пенсіі, абавязкова зрабіць рывок у гэтым кірунку. І абавязкова перачытаць усяго Караткевіча.

–  Родныя паўплывалі на Ваша прафесійнае самавызначэнне?

– Прадаўжальнікам медыцынскай дынастыі не з’яўляюся. Бацька – ваенны. Матуля працавала бухгалтарам у ДТСААФ. У Пінску знаходзілася вучэбная база марскога флоту. Я нейкі час марыў стаць мараком, аднак па прычынах здароўя даволі рана развітаўся з гэтай ідэяй. Як дайшоў да планаў вывучыцца на ўрача, зараз і не ўзгадаю. Аднак помню, што ў апошніх класах школы прачытаў дзве кнігі. Менавіта яны з неакрэсленых ідэй сфарміравалі цвёрдую ўпэўненасць: медыцына і толькі медыцына. Шчыра раю тым, хто трызніць прафесіяй урача, пачытаць “Чалавек сярод людзей” акадэміка Фёдара Углова і “Думкі ў дарозе” Станіслава Далецкага.

– Аднойчы Вы мне ўжо расказвалі, што да паступлення ў медінстытут працавалі санітарам. Той вопыт прынёс карысць?

  – Любы вопыт каштоўны. Мой на тым этапе – таксама. Я сапраўды не змог паступіць у год, калі скончыў школу. З-за захворвання не здаў своечасова экзамены. Рашэнне папрактыкавацца ў хірургічным аддзяленні Пінскай райбальніцы прыняў самастойна. Бацькі не спрабавалі мяне адгаварыць, і я ім вельмі за гэта ўдзячны. Нягледзячы ні на што, на першым курсе мне, як і аднакурснікам, было цяжка. Але хаця б быў упэўнены: крыві не баюся, грэблівасці не адчуваю, з людзьмі размаўляць умею. Да таго ж высветлілася – досыць цярплівы.

–  Хоць і ў якасці санітара пачалі ў хірургіі, не разглядалі магчымасць паглыбіцца ў яе па-сапраўднаму?

 –  Асабліва не разглядаў. Увогуле з кірункам вызначыўся толькі ў працэсе вучобы. Думаю, пры жаданні і магчымасці змог бы авалодаць многімі медыцынскімі спецыяльнасцямі. Цвёрда ведаю: ніколі б не стаў акулістам (не пытайце чаму, проста гэта мацней за мяне) і псіхіятрам (прафесія для касмічнага інтэлекту).  Не змог бы працаваць і ў паліклініцы.Вось стацыянар – сапраўды маё.

– У медуніверсітэтах падчас вывучэння латыні студэнты запамінаюць афарызмы і прыказкі на гэтай мове. У Вас ёсць любімыя – тыя, што сталі жыццёвым ці прафесійным крэда?

– А як жа! Experentia est optima magistra. Вопыт – лепшы настаўнік. Не ведаю, як у іншых галінах, а ў медыцыне гэта цудоўна працуе. Якім бы добрым, сапраўдным выдатнікам не быў студэнт, без практычнай дзейнасці пад кіраўніцтвам вопытных калег ён ніколі не зможа стаць ні дыягностам, ні лячэбнікам. Я, напрыклад, шчыра ўдзячны тым карыфеям, якія ў свой час мяне падтрымалі. Душой і сэрцам адданы камандзе райбальніцы, у складзе якой працую зараз. Стараюся ўлічваць думку кожнага спецыяліста, дапамагаць навічкам. Дарэчы, маладых патрэбна не толькі вучыць, у іх можна і самому вучыцца. Падыходы да падрыхтоўкі ўрачоў пастаянна мяняюцца, інтэрн можа быць у нейкіх пытаннях больш дасведчаным, чым шматвопытны загадчык аддзялення.

– Самі ўласны шлях у медыцыне ацэньваеце як лёгкі, ці знакамітыя “церні” ўсё ж давялося параадольваць?

  – Праз церні да зорак… Яшчэ адзін з выразаў, што назаўсёды ўрэзаўся ў памяць. Гучыць прыгожа. Але якія церні? Якія зоркі? Справа ж не ў тым, як у прафесію прыйсці, а як у ёй існаваць. У пэўным сенсе ўрачэбная дзейнасць – бясконцая вайна. Ёсць ты і твой вораг – захворванне. А пацыент… Ён можа і не на твой бок стаць. І гэта ўжо сумна. Таму наша задача – перш, чым прыступіць да лячэння, заахвоціць, «заразіць» чалавека абавязковым выздараўленнем. Уся праца – на пераадоленне.

–  Ваша жонка – урач. Сын выбраў медыцыну. Нявестка, наколькі мне вядома, таксама. Не зашмат медыкаў у адной сям’і? Сустрэчы за святочным сталом не ператвараюцца ў бясконцы кансіліум?

– Спакойна стаўлюся да прафесіі блізкіх. Гэта не планавалася, так распарадзіўся лёс. А з жонкай пазнаёміўся ў інстытуце. Дарэчы, менавіта з-за яе (мела накіраванне ад Валожынскай  ЦРБ) я і апынуўся  ў Валожыне. Іронія лёсу ў тым, што другая палавінка сына аказалася родам з Палесся, адкуль і я. Што да прафесійных тэм дома, калі-нікалі яны ўзнікаюць, аднак стараемся ў сямейным коле ў асноўным займацца хатнімі справамі, адпачываць, перазагружацца.

– Чым, акрамя медыцыны, цікавіцца доктар Лушчыцкі? Што ўмее? Чаму збіраецца навучыцца?

– У мяне прыватны дом, пры ім участак. Усё, што патрэбна для яго ўтрымання, раблю сам. Ціхія клопаты даюць добры адпачынак. Нейкіх асаблівых талентаў, хобі не маю. Хацеў бы штосьці майстраваць, але пакуль не знаходжу часу. Многія ідэі адкладваю на перыяд заслужанага адпачынку.

–   Калі ў Вашых руках аказваецца кніга, часцей за ўсё аб чым яна?

–  Чытаю шмат, але ўсё больш медыцынскія навінкі. Інтэрнэт даўно прыйшоў на дапамогу доктару, які не хоча спыняцца ў прафесійным развіцці. Што тычыцца чытання для душы, выбіраю ў асноўным тэму антрапалогіі. Чым больш паглыбляешся ў пытанні: “Хто такія мы? Адкуль,  куды  і для чаго рухаемся? Якое маем устройства?” – тым ясней усведамляеш: чалавек не проста жменя гліны – сапраўдны сусвет.

– Кожны з нас мае здароўе, якое заслугоўвае… Можаце падпісацца пад гэтым сцвярджэннем?

– Магу, але ўсё ж дадаў бы “часцей за ўсё”. Не трэба забываць пра генетыку, бо з ёй спрачацца цяжка. Ды і выпадак…

– А самі заклапочаны ўласным здароўем? Калі даводзіцца прыхварэць, у якасці пацыента радуеце дактароў?

– Шчыра скажу: многае з неабходнага для захавання здароўя раблю, але толькі ў рамках таго часу, які маю. Мару больш актыўна займацца спортам, плаваннем, напрыклад. Калісьці захапляўся веславаннем. А неабходныя назначэнні для сябе раблю самастойна. І дакладна іх выконваю.

–  У бягучым годзе мне давялося даволі актыўна пісаць на тэму каранавіруса. Таму, даруйце, размаўляць з урачом, які займаецца яго лячэннем, і не запытаць пра гэта, не магу. Што нас чакае?

–  Ужо двойчы адпрацаваў у часовым шпіталі, перахварэў сам. Вопыт, канешне, атрыманы каштоўны, але пра тое, што будзе з гэтай праблемай далей, пакуль, на жаль, не ведаю. Ды і ніхто не ведае. Галоўнае зараз – не прагнозы, а настрой на годнае жыццё з улікам COVID-19.

– Кажуць, прырода нічога не нараджае без прычыны…

– Відавочна, так. Вірус добра падкарэкціраваў наша жыццё, тут не паспрачаешся. Магчыма, чалавецтва зробіць добрыя высновы адносна ладу жыцця.

– Каб мелі магчымасць адначасова выйсці на сувязь з усімі жыхарамі Валожыншчыны, што б пажадалі ім ці параілі, а можа папрасілі б?

– Папрасіў бы. Беражыце сябе і тых, хто побач!

  – Уладзімір Вадзімавіч, поспеху Вам і выключнага здароўя. Дзякуй за шчырасць!

Гутарыла Валянціна КРАЎНЕВІЧ

Абаяльнаму мужчыну на фота ўжо споўнілася 67 гадоў. Калі пра гэты факт не будзеш ведаць дакладна, ні за што не здагадаешся. Рухавы, усмешлівы, з цудоўнай постаццю,ён здаецца значна маладзейшым. Звычайна так выглядаюць заўзятыя фізкультурнікі і ваенныя. Перад намі менавіта прадстаўнік Узброеных Сіл, для якога, дарэчы, заняткі спортам заўсёды заставаліся важнай часткай жыцця.

Анатолій Анатольевіч ДАЛБАНОСАЎ – ураджэнец Крычаўскага раёна Магілёўскай вобласці, аднак  хутка споўніцца 50 гадоў, як ён звязаў свой лёс з Валожынам. Яшчэ ў школьныя гады пад уплывам фільмаў і кніг на ваенную тэматыку вырашыў стаць афіцэрам. Разам з сябрамі абмяркоўваў будучую кар’еру, выбіраў навучальную ўстанову, нават займаўся “Марзянкай”. Але дзве спробы паступлення ў вучылішча аказаліся няўдалымі. Кожны раз не хапала некалькі балаў. Хлопец, дзякуючы жыццярадаснаму характару, не засмучаўся. Наперадзе была тэрміновая служба, а значыць, час, каб яшчэ раз усё добра абдумаць, прыслухацца да  сваіх пачуццяў.

Служыць давялося менавіта ў Валожыне. Вось дзе спатрэбіўся яго талент – літаральна інтуітыўнае адчуванне тэхнікі. Двух гадоў было дастаткова, каб юнак усвядоміў: тое, чым займаецца ў арміі, – яго прызванне. Прапанова прадоўжыць службу ўзрадавала. Пасля была школа прапаршчыкаў і курсы, якія яшчэ больш пашырылі веды і ўменні, далі магчымасць асвоіць найноўшае па тым часе абсталяванне, адчуць сябе сапраўдным спецыялістам.  За многія гады ён прывык пастаянна вучыцца і вучыць іншых, зараз ужо і не ўзгадае, колькі чалавек прайшлі падрыхтоўку пад яго кіраўніцтвам.

У 2002 годзе старшы прапаршчык Далбаносаў звольніўся з воінскай службы, аднак працягвае працу ў якасці прадстаўніка грамадзянскага саставу ў адным з падраздзяленняў часці, дзе займаецца абслугоўваннем і эксплуатацыяй сродкаў аўтаматызацыі. За гады, што звязваюць яго з Валожыншчынай, паспеў стварыць сям’ю, выгадаваць дзяцей, прычакаць унукаў. Ёсць родныя, сябры, аднадумцы, любімая работа. Пакуль не здзейсніліся ўсе мары аб далёкіх падарожжах, але ён ніколі не забудзе вандроўку на Кубу. Трохгадовая камандзіроўка падарыла яркія ўражанні і важкі вопыт. За службу на Востраве Свабоды ў 1986 годзе прадстаўнік воінскай часці 30695 адзначаны медалём “За адзнаку ў воінскай службе” ІІ ступені. Гэта была ўзнагарода саюзнага значэння. А ў 1999 годзе (пасля Югаслаўскіх падзей)  падобную медаль, толькі ўжо за заслугі перад Рэспублікай Беларусь, атрымаў з рук Прэзідэнта Аляксандра Лукашэнкі.

Анатолій Анатольевіч шчыра далучае сябе да ліку шчаслівых людзей. Горад, дзе жыве, паспеў палюбіць горача і аддана. З задавальненнем штораніцы крочыць па ім, каб скрупулёзна і натхнёна выконваць работу, якую ведае, так бы мовіць, ад “А” да “Я”. У вольны час дазваляе сабе заняткі, што дораць не менш задавальнення і сапраўдны рэлакс. Любіць веласпорт, часта наведвае лес, чытае прэсу (у тым ліку і наша выданне), займаецца фатаграфіяй.  Як і калісьці ў дзяцінстве, не раўнадушны да добрага кіно, захапляецца літаратурай гістарычнага кшталту. Ці мае куміраў? Хутчэй не, аднак асобы, падобныя да Георгія Жукава, выклікаюць павагу і жаданне ведаць пра іх заслугі перад Радзімай як мага больш.

Два гады таму Анатолій Анатольевіч аўдавеў. Агульная бяда яшчэ больш згуртавала дружную сям’ю. Дочкі Ірына, Рыма, сын Аляксей заўсёды на сувязі з родным чалавекам, а ўнучку Настассю любячы дзядуля ўвогуле лічыць сваім верным сябрам. Менавіта яе падтрымка ў цяжкі час дазволіла засяродзіцца на думцы: “Жыццё, нягледзячы на выпрабаванні, цудоўнае, і яно працягваецца!”

Валянціна КРАЎНЕВІЧ,

фота аўтара

У Ракаўскім псіханеўралагічным інтэрнаце для пажылых людзей і інвалідаў адбылася сустрэча працоўнага калектыву ўстановы і пражываючых з дэлегатам VI Усебеларускага народнага сходу, дырэктарам тэрытарыяльнага цэнтра сацыяльнага абслугоўвання насельніцтва Галінай Рай.

Галіна Фадзееўна расказала прысутным у актавай зале ўстановы пра ўласныя ўражанні ад вялікай нарады, спынілася на галоўных аспектах сацыяльнай палітыкі ў краіне, дала неабходныя каментарыі па ўсіх момантах сходу, на ўзніклыя пытанні прагучалі змястоўныя адказы.

Наш кар.

Чарговае пасяджанне дыялогавай пляцоўкі ў рамках мерапрыемстваў, прысвечаных Году народнага адзінства, адбылося ў Івянецкім доме-інтэрнаце для дзяцей з асаблівасцямі фізічнага развіцця.

На гэты раз яно было прысвечана Дню Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь. Шмат цікавага можна было пачуць у актавай зале, дзе сабраліся выхаванцы і супрацоўнікі нашай установы. Гаварылі мы пра мінулае і сучаснае сваёй  краіны, чыталі вершы і дзяліліся сваімі ўражваннямі пра прыроду роднага краю, спявалі песні  і паказвалі невялічкія сцэнкі, віртуальна падарожнічалі па знакамітых мясцінах Беларусі. Усё гэта садзейнічае выхаванню патрыятызма, фарміруе адказнасць перад грамадствам, закладвае фундамент нашага будучага. Упэўнены, што на працягу 2021 года мы яшчэ многа раз будзем  сустракацца і весці размовы пра нашу любімую Радзіму, нашу прыгожую і непаўторную Беларусь!

Андрэй Клок, вучань 9 класа

г.п.Івянец, вул.17 верасня, 46

С 19 по 24 марта 2021 года на территории Воложинского района проводится республиканская профилактическая акция «Будь в безопасности!».

Основной из причин дорожно-транспортных происшествий с участием пешеходов, велосипедистов и водителей гужевых транспортных средств является игнорирование Правил дорожного движения, а также отсутствие в темное время суток световозвращающих элементов на одежде пешеходов и фар (фонарей) излучающий белый и красный свет на велосипедах и гужевых транспортных средствах.

Многие пешеходы не хотят понимать, что водитель не в силах мгновенно остановить свой автомобиль, чтобы избежать наезда. В темное время суток пешеходы, велосипедисты и водители гужевых транспортных средств становятся наиболее уязвимыми. Особую опасность на проезжей части или вблизи нее создают пьяные пешеходы, велосипедисты и водители гужевых транспортных средств. Они ведут себя нелогично, неосторожно, а иногда и агрессивно. Поведение пьяного невозможно предугадать, поэтому водитель должен немедленно принять необходимые меры предосторожности: остановиться, объехать пьяного на таком расстоянии, чтобы тот не смог натолкнуться на автомобиль. Имеют место случаи, когда нетрезвые пешеходы выбирают для своего отдыха проезжую часть, такие аварии заканчиваются тяжелыми последствиями.

ОГАИ Воложинского РОВД напоминает, что пешеход обязан двигаться по тротуару, пешеходной или велосипедной дорожке, а при отсутствии — по обочине. В случае отсутствия указанных элементов дороги или невозможности движения пешеходов по ним допускается движение пешехода по краю ее проезжей части навстречу движению транспортных средств, а при движении по краю проезжей части дороги в темное время суток пешеход должен обозначить себя световозвращающим элементом (элементами). Переходить (пересекать) проезжую часть дороги по подземному, надземному пешеходным переходам, а при их отсутствии, убедившись, что выход на проезжую часть дороги безопасен, по наземному пешеходному переходу (при отсутствии наземного пешеходного перехода на перекрестке по линии тротуаров или обочин). При отсутствии в пределах видимости пешехода подземного, надземного, наземного пешеходных переходов и перекрестка переходить (пересекать) проезжую часть дороги по кратчайшей траектории на участке, где дорога хорошо просматривается в обе стороны, убедившись, что выход на проезжую часть дороги безопасен и своими действиями пешеход не создаст препятствия для движения транспортных средств. При пересечении проезжей части дороги вне подземного, надземного, наземного пешеходных переходов и перекрестка в темное время суток пешеходу рекомендуется обозначить себя световозвращающим элементом (элементами).

Движение на велосипеде должно осуществляться по велосипедной дорожке, а при ее отсутствии — по обочине, тротуару или пешеходной дорожке, не создавая препятствия для безопасного движения пешеходов. При отсутствии указанных элементов дороги или невозможности движения по ним допускается движение велосипедистов по проезжей части дороги в один ряд не далее 1 метра от ее правого края. Велосипед должен быть оборудован спереди световозвращателем белого цвета, сзади – световозвращателем красного цвета, а с каждой боковой стороны – световозвращателями оранжевого цвета. При движении по дороге в темное время суток и (или) при ее недостаточной видимости на велосипеде должны быть включены: спереди — фара (фонарь), излучающая белый свет, сзади — фонарь, излучающий красный свет.

Движение по проезжей части дороги на гужевых транспортных средствах и всадников разрешается только в один ряд на расстоянии не далее 1 метра от ее правого края. Гужевое транспортное средство должно быть оборудовано спереди световозвращателями белого цвета, сзади — красного. При движении по дороге в темное время суток и (или) при ее недостаточной видимости на гужевом транспортном средстве спереди должен быть включен фонарь, излучающий белый свет, сзади  фонарь, излучающий красный свет.

За нарушение ПДД Республики Беларусь пешеходами, велосипедистами и водителями гужевых транспортных средств согласно части 1 статьи 18.20 КоАП Республики Беларусь наступает административная ответственность в виде штрафа в размере от 1 до 3 базовых величин (от 29 до 87 рублей), а согласно части 2 статьи 18.20 КоАП Республики Беларусь пешеходы, велосипедисты и водители гужевых транспортных средств находящиеся в состоянии алкогольного опьянения будут привлечены к административной ответственности в виде штрафа в размере от 3 до 5 базовых величин (от 87 до 145 рублей). Если нарушение пешеходами, велосипедистами и водителями гужевых транспортных средств ПДД Республики Беларусь повлекло создание аварийной ситуации, то согласно части 3 статьи 18.20 КоАП Республики Беларусь будут привлечены к административной ответственности в виде штрафа в размере от 3 до 8 базовых величин (от 87 до 232 рублей). В случае, если нарушение пешеходами, велосипедистами и водителями  гужевых транспортных средств ПДД Республики Беларусь повлекло причинение потерпевшему легкого телесного повреждения, либо повреждения транспортного средства, груза, дорожного покрытия, дорожных и других сооружений или иного имущества, то согласно части 4 статьи 18.20 КоАП Республики Беларусь будут привлечены к административной ответственности в виде штрафа в размере от 5 до 20 базовых величин (от 145 до 580 рублей).

Согласно ч.7 ст.18.13 КоАП Республики Беларусь за непредоставление лицом, управляющим транспортным средством, преимущества в движении пешеходам, иным участникам дорожного движения наступает административная ответственность в виде штрафа в размере от 1 до 5 базовых величин (от 29 до 145 рублей). За повторное вышеуказанное нарушение в течение одного года после наложения административного взыскания согласно ч.14 ст.18.13 КоАП Республики Беларусь предусмотрена административная ответственность от 2 до 8 базовых величин (от 54 до 232 рублей).

Уважаемые участники дорожного движения! Если вы видите вблизи, или на проезжей части дороги пешеходов, велосипедистов и водителей гужевых транспортных средств, с признаками опьянения, явно представляющих опасность для движения, просим Вас незамедлительно сообщить в дежурную часть Воложинского РОВД по телефонам 55302 или 102 (звонок бесплатный).

Старший госавтоинспектор ОГАИ Воложинского РОВД В.И. Пасеко

Ровно 190 лет тому назад — 16 марта 1831 года — был опубликован роман Виктора Гюго, считающийся главной французской книгой о любви. Роман, который по сей день не покидает ТОПы по типу: "50 книг, которые должен прочитать каждый интеллигентный человек". Речь, конечно же, идет о культовой классике — "Соборе Парижской Богоматери".

Сложно поверить, но роман — это не гимн любви (трагическая линия горбун Квазимодо — цыганка Эсмеральда), а литературный протест против… нападок на архитектуру собора. Это сегодня Нотр-Дам-де-Пари является достоянием страны и нации. А во времена Гюго парижане откровенно недолюбливали собор, считая его архитектуру вполне себя рядовой. Более того, ходили слухи, что собор собираются снести (или, как минимум, реконструировать до неузнаваемости). Потому-то писатель и сделал собор центральным героем своего романа: "Одна из главных целей моих, — писал Виктор Мари Гюго, — вдохновить нацию любовью к нашей архитектуре".

Сотрудники Центральной районной библиотеки не остались в стороне и подготовили выставку в честь юбилея великого французского романа.

Всем кто читает этот великий роман – приятного чтения, а тем, кто не читал – советуем почитать!

Мы Вас ждем!

Расстройства пищевого поведения (РПП) связаны с процессом принятия пищи и искаженными убеждениями о питании, включая чрезмерную обеспокоенность своим весом, фигурой и неадекватное восприятие своего тела. РПП приводят к нарушению в сфере не только ментального, но и физического здоровья и могут стать причиной гибели человека. Это проблема, которая может коснуться людей обоих полов, любого возраста и различного социо-экономического статуса.

Согласно современной концепции в настоящее время известно 6 разновидностей РПП, однако наиболее известные — это анорексия, булимия и компульсивное переедание, о которых мы поговорим ниже.

В настоящее время доказано, что в развитии РПП играют роль как генетическая предрасположенность, так и факторы окружающей среды (психологические факторы, социокультурные влияния и др.), однако точные причины развития пока неизвестны.

Стоит так же отметить, что РПП — это серьезное психическое заболевание, а ни в коем случае не выбранный образ жизни, и требуют обязательного медикаментозного и психотерапевтического лечения.

Нервная анорексия

Нередко ассоциируется с болезненной худобой у человека, однако это не совсем верно. Нервная анорексия (НА) — это психическое расстройство, связанное с жесткими ограничениями в потреблении пищи, которые могут приводить к нездоровой потере веса в будущем. Сама же по себе чрезмерно низкая масса тела может иметь и другие причины, такие как воспалительные заболевания кишечника, депрессия и другие. Таким образом анорексией может страдать человек с абсолютно любым весом.

Люди, страдающие НА, не способны поддерживать здоровый вес, постоянно находятся в процессе его снижения и при этом испытывают интенсивный страх перед набором веса, предпринимая нездоровые попытки поддерживать свой вес на критически низком уровне.  Это могут быть строгие ограничения в питании, вплоть до полного отказа от пищи, чрезмерные физические нагрузки или «очистительные» меры (слабительные и мочегонные средства, рвота). Нередко эпизоды анорексии сочетаются с приступами бесконтрольного переедания (булимии), о которых мы поговорим позже.

Нервная булимия

Человек с нервной булимией страдает повторяющимися эпизодами чрезмерного переедания – за короткий промежуток времени он может съесть огромное количество пищи, с последующими «очищающими» мерами, такими как рвота, прием слабительных и другие.

Компульсивное переедание

Компульсивное переедание (КП) характерно повторяющимися эпизодами поглощения большого количества еды в короткий период времени. В такие моменты человек теряет контроль и не может остановиться, даже если действительно этого хочет. Рвоту, как правило, после эпизода переедания не вызывают, но испытывают чувство вины, никчемности. Часто КП провоцируется эмоциональными потрясениями, скукой, тоской.

Нередко РПП сочетают в себе различные признаки, когда, например, эпизоды нервной анорексии сменяются приступами булимии.

 Ниже приведен ряд признаков, которые могут наблюдаться при данных заболеваниях.

Признаки РПП

Фиксация на идее похудения и страх набрать вес:

практически постоянное ощущение, что все жизненные проблемы (трудности на работе, проблемы в семье и другие) связаны с весом, особенностями фигуры и как только будет достигнут желаемый идеал, они разрешаться.

большую часть дня беспокоит внешний вид, фигура, сколько калорий съедено, что сопровождается чувством вины и тревоги по поводу любой употребленной пищи.

категоричное деление пищи на «хорошую» и «плохую».

Негативное и искаженное восприятие своего тела.

изнуряющие чрезмерные физические нагрузки что бы «отработать» съеденное, несмотря на обстоятельства (травмы или болезни, мероприятия, встречи).

жесткие ограничения в питании, использование отказа от еды в качестве наказания (при эмоциональных потрясениях, жизненных трудностях).

использование «очистительных» мер: вызывание рвоту, прием слабительных или мочегонных препаратов.

Отвращение к еде, отсутствие чувства голода.

Отсутствие чувства сытости: во время еды невозможно остановиться, даже когда желудок полон.

После приёма пищи появляется чувство вины и разочарования.

Дефицит массы тела или частые колебания веса. Для лиц от 18 лет и старше для оценки используется индекс массы тела, который рассчитывается как отношение веса в килограммах к росту в метрах, возведенному в квадрат (ИМТ=вес(кг)/рост(м)2).Значение менее 18,5 кг/м2 указывает на дефицит массы тела. Для детей и подростков используются специализированные формулы в зависимости от возраста и пола, для точного расчета обратитесь к педиатру или детскому эндокринологу.

Отсутствие менструаций. Работа репродуктивной системы связана с весом и количеством жира в организме и на фоне чрезмерной потери веса менструальный цикл нарушается.

Потребление пищи в одиночестве, чувство страха перед приемом пищи на людях (дома с семьей, в кафе и ресторанах). Такое поведение часто приводит к ухудшению отношений с родственниками и друзьями.

Изменение психоэмоционального фона: сниженное настроение (ангедония), тревога, низкая самооценка, апатия и другие.

Соматические проявления: слабость, повышенная утомляемость, обмороки и головокружения

Так же последствием постоянных эпизодов вызванной рвоты могут быть: субконъюнктивальные (глазные) кровоизлияния, разрушение эмали зубов, изжога, боли в желудке.

Можно ли вылечить РПП?

РПП являются серьёзными психическими заболеваниями, которые могут привести к смерти человека. Научные исследования показывают, что нервная анорексия может принимать хронический характер у порядка 20% больных. Тем не менее, при соответствующем лечении и высоком уровне личной заинтересованности человека, вылечиться от РПП возможно. Доказано, что при начале лечения на ранних этапах развития заболевания выздоровление наступает намного быстрее.

Врач-гигиенист (заведующий отделом гигиены)

Воложинского РЦГиЭ                  _____________        С.А.Марчик